Followers

Friday, October 31, 2014

WARNING: Using DP Para Sa Mga Characters

RAs:

Huwag basta-basta maglalagay ng Pic 
Na Nakita Ninyo Sa Net Sa Story Ninyo
Unless Na Nakakapag-Paalam Kayo Sa May Ari.

--Ponse



Saturday, October 25, 2014

Ang Aral Ng Gamugamo [3]


By Michael Juha
email: getmybox@yahoo.com
fb: https://www.facebook.com/mikejuha

WARNING
This post contains scenes which may not be suitable for readers under 18.

***************************************

Wala akong narinig o ni napansin na pagtutol niya sa aking ginawa. Wala rin akong naramdamang sukli niya sa aking mga halik. Himbing na himbing siya, at lasing na lasing.

Ramdam na ramdam ko ang malakas na kalampag sa aking dibdib. Iyong pakiramdam na may kaba, may takot, ngunit nag-uumapaw ang excitement na matikman siya.

Hinila ko pataas ang kanyang t-shirt upang ito ay matanggal at libre kong paliguan ng halik ang kanyang katawan. Nang matanggal ito, iginapang ko ang aking mga labi sa kanyang leeg, pababa hanggang sa kanyang tiyan, idinaan ko ang aking pagdila sa mga balahibong pusang nakahilera mula sa kanyang pusod patungo sa butones ng kanyang pantalon na lalo pang nagpaigting sa nararamdaman kong pagnanasa.

Mistula akong isang gutom na hayop sa aking ginagawa. Agresibo, mainit, nagmamadali, nanggigigil, at atat na atat na matikman ang inaasam na pagkalalaki ng aking best friend.

Dali-dali kong binuksan ang kanyang pantalon. Ibinaba ko ang kanyang zipper at nang lumantad na sa aking paningin ang bukol ng kanyang pagkalalaki, mas lalo pa akong na-excite sa aking nakita. Suot-suot niya ang brief na ipinagamit ko sa kanya noong una naming tagpo sa bahay-kubo. Iyon ang lalo pang nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang tuluyan ko nang hubarin ang kanyang pantalon, kasama na ang brief.

Nang nahubad na ang mga ito, pinagmasdan kong muli ang hubad niyang katawan. Lalo akong humanga sa ganda ng hubog nito. At lalo pang tumindi ang aking pagnanasa.

Agad kong isinubo ang kanyang pagkalalaki. Iyon ang kauna-unahang pagkakataong gumawa ako ng ganoong bagay. Hindi ko lubos maisalarawan ang aking nadarama. May guilt, may sarap, may kiliti, at higit sa lahat, sobrang nalilibugan. Kahit na iyon ang una kong pagkakataon, sarap na sarap ako sa aking ginawa. Malinis ang ari niya, mabango, masarap laruin sa bibig.

May tatlong minutong sinusubo ko ang kanyang ari nang naramdaman kong unti-unti itong tumigas. At maya-maya lang ay sintigas na ito ng kahoy at napansin kong umunat si Dennis. Tiningnan ko ang mga mata niya kung nagising na siya. Ngunit nakapikit pa rin ito.

Hindi ko alam kung nagising siya. Ngunit ang hindi niya pagtutol sa ginawa kong iyon ay lalo pang nagpaigting sa aking pagnanasang ituloy ang aking balak.

Muli kong hinalikan siya sa bibig. Sa pagkakataong iyon, bagamat hindi niya ako niyakap gawa marahil ng matinding kalasingan, ay narinig kong umungol siya. Tinagalan ko pa ang paghalik sa kanyang bibig. Maya-maya ay nilawayan ko na ang aking ari at itinaas ang ang kanyang dalawang paa at isinandal ang mga iyon sa aking balikat habang pilit na pinasok ko siya sa kanyang likuran.

Napansin kung umigtad siya nang nakapasok na ang ulo ng aking ari sa kanyang butas. Nakita ko ang kanyang bibig na ngumiwi bagamat sa sobrang kalasingan ay hindi na niya magawang kumilos o tumutol.

Ngunit naalipin na ako sa kamunduhan. Itinuloy ko ang pagkadyot hanggang sa makapasok ang kabuuan ng aking pagkalalaki sa kaloob-looban ng kanyang likuran. Hindi ko lubos maisalarawan ang sarap na natamasa ko sa pagpasok ng aking pagkalalaki sa kanyang kaloob-looban. Iyon ang pinakaunang karanasan ko sa ganoong klaseng sex. Nagsimula akong umulos, pilit na pinatagal ang pagnamnam ng sarap. Hanggang sa hindi ko na natiis ang sarili at binilisan nang binilisan ko na ang aking pag-ulos at pinakawalan ang buong puwersang bugso ng aking pagnanasa sa kanyang kaloob-looban.

Hindi ko na alam ang sunod pang nangyari. Nakatulog na ako.

Ang buong akala ko ay okay lang ang ginawa ko kay Dennis. Kasi nga, nakikita naman sa mga kilos niya. Walang dudang mahal din niya ako. Ngunit sa paggising ko kinabukasan, wala si Dennis sa aking tabi.

Dali-dali akong bumalikwas at hinanap siya sa labas ng bahay-kubo. Wala. Pinuntahan ko ang aming bahay na nasa dulo lang ng taniman ng mais. Wala rin siya roon.

Bigla akong kinabahan sa nangyari. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya. Tinawagan ko ang kanyang numero. Ngunit naka-off ang kanyang cell phone. Tinawagan ko ang kanyang Tita ngunit wala rin daw sa bahay. Ako pa tuloy ang napagtanungan. “Bakit bigla siyang nawala?”

“Ah, eh... baka narito lang pala sa sa ilog Tita at naligo” ang pag-aalibi ko na lang.

Dali-dali akong nagtungo sa school. Ngunit lumipas na lang ang buong maghapon ay wala akong Dennis na nakita.

Gabi, tinawagan ko siyang muli, ngunit patay pa rin ang cell phone niya. Sobrang nag-alala na talaga ako. Dahil alas 10 na ng gabi iyon at naisip kong nasa bahay na siya, tinawagan ko ang kanyang Tita. “Nandito sa kuwarto niya. Gusto mong kausapin?”

“P-puwede po Tita?”

“Sandali lang JC...” narinig ko ang mga yabag ng Tita niya. Maya-maya, “Dennis, nandito sa linya si JC. Gusto ka niyang makausap!” Ngunit ang isinagot sa aking ng kanyang Tita ay, “JC, pagod daw siya, eh. Bukas na lang daw sa school kayo mag-usap.”

Wala na akong nagawa. Sa gabing iyon ay hindi ako nakatulog. Nagsisi ako sa aking ginawa. Alam ko, isang malaking kasalanan ang nagawa ko sa kanya. Ngunit ang hindi ko rin maintindihan ay kung bakit siya nagalit. Noong birthday ko lamang ay sobrang close niya sa akin, na halos liligawan na lang niya ako. Parang hindi ako makapaniwalang palabas lang iyon? Para saan iyon? Kung para sa mag best friends lang iyon, bakit may chocolate? Bakit may rosas? Bakit may ganoong mga mensahe sa kanyang kanta?

Kinabukasan, maaga pa lang ay nagtungo kaagad ako sa eskuwelahan. Ngunit natapos na lang ang buong umaga ay wala pa rin akong nakitang Dennis.

Bigla kong naisip ang inabandonang grandstand. Pagkatapos na pagkatapos ng lunch, tinungo ko ang nasabing lugar. Hindi na ako pumasok pa sa sunod kong subject.

Nang nakarating ako sa lugar, doon ko na naman nakita si Dennis. Sa ganoong lugar pa rin. Nakahiga sa papag ng pinakamataas na baitang ng grandstand at sa baba ng kanyang hinigaan ay may mahigit sampong bote ng beer.

“Ba’t ka nandito???” ang sigaw niya sa akin nang nakita niya kaong papalapit sa kanya, halata sa kanyang boses na medyo lasing siya.

“Tol... mag-usap tayo, please.”

“Tangina mo!!!” ang sigaw niya. “Wala kang pinagkaiba sa mga taong sakim, manyak, manggagamit! Pare-pareho lang kayooo! Walang mapagkakatiwalaan sa inyooo!!!”

Nabigla ako sa lakas ng kanyang pagsisigaw. Mabuti na lamang at kaming dalawa lang ang naroon. Nilapitan ko pa siya. “Tol... sorry na please. Aaminin ko, nagkamali ako. H-hindi ko dapat sinira ang tiwala mo. Patawarin mo na ako, please!”

“Umalis ka kung ayaw mong saktan kita!”

Ngunit mas lalo pa akong lumapit sa kanya.

Bigla niya akong sinuntok sa bibig. Natumba ako. Nang hipuin ko ang aking labi, may dugong dumaloy dito. Ngunit tumayo muli ako at lumapit sa kanya. Sa pagkakataong iyon ay pinaulanan niya ng suntok ang aking mukha. Hilong-hilo akong natumba. Nang tiningnan ko siyang muli, nakita kong dinampot niya ang may isang metrong haba na dos por dos na kahoy na nakatiwang-wang sa gilid ng grandstand at may nakausli pang malalaking at kinakalawang na mga pako. Dali-dali siyang lumapit sa kinababagsakan ko, ang mga mata ay tila nanlilisik sa galit. Nasa ganoon akong ayos na nakatihaya nang nakita kong inangat niya ang dos por dos upang ipalo sa aking ulo.

Halos hindi ko na naramdaman ang kaba sa sobrang bilis ng mga pangyayari. Ipinikit ko na lang ang aking mga mata. Nang narinig ko ang malakas na paghambalos niya sa dos por dos, akala ko ay patay na ako. Nang iminulat ko ang aking mga mata, sa gilid ng aking hinihigaan ko pala nya ito ipinalo.

Nanlaki ang aking mga matang nakatingin sa kanya. Kitang-kita ko ang kanyang panginginig. Hindi na rin ako nakaimik. Doon na ako nakaramdam ng takot.

Maya-maya, tumalikod siya at nagtatakbong pababa ng grandstand. “Arrrrgggghhhhhhh!!!” ang sigaw niya.

Dali-dali akong tumakbo at sinundan siya hanggang sa nakaabot kami sa gitna ng lumang track and field na tinubuan na ng makakapal na damo. “Tol... hintay! Tolll!!!” ang sigaw ko habang patuloy ko siyang hinahabol.

Ngunit hindi pa rin siya huminto. Pinilit kong bilisan pa ang aking pagtakbo hanggang sa nahawakan ko na ang kanyang t-shirt at nilundag ko siya dahilan upang matumba kaming dalawa.

Nagpagulong-gulong kami sa damuhan habang yakap-yakap ko siya. “Sorry na Tol. Sorry na please...” ang pagmamakaawa ko.

Pilit siyang kumawala sa aking pagkayakap. Ngunit marahil ay napagod dahil hindi ko siya pinakawalan, huminto rin siya. Nakatihaya siya at ako namana ay nakapatong sa kanyang katawan at mahigpit pa ring nakayakap sa kanya. “K-kung gusto mo, saktan mo pa ako. Suntukin mo ako, ‘Tol, hindi ako gaganti. Patawarin mo lang ako please...” ang pagmamakaawa ko pa rin, dinig na dinig ang habol-habol naming paghinga.

Tinitigan niya ako. Tinitigan ko rin siya. nas ganoon kaming pagtitigan nang napansin kong may pumatak na mga dugo sa kanyang mukha, galing sa sugat ko sa bibig sanhi ng kanyang pagsuntok. Bumitiw ako sa pagyakap sa kanya. Pinahid ko ang dugo na pumatak sa kanyang mukha. Pinahid ko rin ang dugo sa aking bibig atsaka tumihaya sa kanyang tabi.

Doon ko narinig ang kanyang paghagulgol. “Pare-pareho lang kayo. Ikaw, ang step-father ko na paulit-ulit akong ginahasa, ang mga pulis na humuli at umabuso sa akin, p****-ina ninyo!!!”

Mistulang may sumabog na isang malakas na bomba sa aking narinig. Tila hindi ako makapaniwala sa aking narinig. Nilingon ko siyang tila natulala pa rin ako sa narinig habang patuloy naman ang kanyang paghagulgol.

“S-sorry talaga ‘tol... Hindi ko alam.” Ang sambit ko.

Bumalikwas siya at naupo sa damuhan. “Kaya huwag mo na akong kaibiganin. Hindi ako katulad ninyo. Marumi ako! Dapat sa akin ay parausan lang ng mga katulad ninyo! Wala akong silbi! Wala na akong maipagmamalaki! Sira na ang pagkatao ko! Sira na ang buhay kooooo! Sinira ninyong lahat! P**** ina ninyoooo!!!”

Tumagilid ako at niyakap siya. “Hindi Tol.... Hindi totoo iyang sinabi mo! Bata ka pa. Malaki pa ang pag-asa mo sa buhay. Huwag kang mag-isip nang ganyan. Huwag mong isipin na ang mga nangyari sa iyo ay hadlang sa pagkamit mo sa kung ano man ang mga pangarap mo. May pag-asa pa ‘Tol1”

“Paano ko kakamtin ang letseng mga pangarap na iyan kung pati ikaw na itinuturing kong best friend ay sinalbahe ako? Paano mo ipaliwanag iyan???”

Tila hinataw naman angaking ulo ng isang matigas na bagay. “Oo, nagkasala ako. Nagkamali sa aking best friend. Kaya nanghingi ako ng tawad sa iyo. Ngunit sino ba ang hindi nagkakamali, ‘Tol? Lahat ng tao ay nagkakasala. Lahat ng tao ay nadadapa, nabibiktima. Ngunit ganoon pa man, hindi humihinto ang takbo ng buhay kahit nagkasala o nadapa tayo. Magpapatuloy pa rin ito, ‘Tol... habang may buhay pa tayo. Kaya dapat ay matuto tayo sa ating mga pagkakamali, matuto tayong magpatawad sa mga taong nagkasala at nanghingi ng tawad sa atin. Magsimula tayo, Tol.”

Hindi siya kumibo. Nagpatuloy pa rin siya sa paghikbi.

“Atsaka, huwag kang malungkot may mga tao pa rin namang nagmamahal sa iyo, di ba?”

“Wala nang taong nagmamahal sa akin. Itinakwil na ako ng aking inay dahil mas pinaniwalaan niya ang kanyang demonyong asawa na walang ginawa kundi ang magsamantala sa akin habang wala siya sa bahay.” Ang sagot niya na medyo bumaba na ang boses.

“Ang Tita mo, di ba mahal ka naman niya? At... ako. Maaaring nagkamali ako sa aking ginawa sa iyo ngunit mahal na mahal kita.” Nahinto ako nang sandali, “...b-bilang kaibigan, bilang best friend.”

Tahimik.

Bumalikwas ako at tumayo. Nang nakatayo na, iniabot ko sa kanya ang aking kamay upang tulungan siyang makatayo. Tinanggap niya ang aking kamay at nang makatayo na kaming dalawa, inakbayan ko siya. “Promise ko sa iyo Tol... hindi na mauulit pa ang ginawa ko sa iyo. Kaya patawarin mo na ako please...?”

Hinawi niya ang aking kamay na nakaakbay sa kanyang balikat. Halatang may galit pa rin siya. Dahil dito, humarap ako sa kanya at lumuhod. “Please?” ang pagmamakaawa ko sabay abot sa aking kanang kamay kung saan ay inunat ko ang gitnang daliri para sa aming handshake.

Tinitigan lang niya ako. Pagkatapos ay tiningnan naman niya ang aking kamay. Maya-maya ay inabot na rin niya ang kanyang gitnang daliri at naghandshake na kami. Doon na ako tumayo at niyakap ko siya nang mahigpit. “Salamat best friend...” ang bulong ko sa kanya.

Iyon, nagkabalikan kami at nalaman ko ang kuwento ng buhay niya. Kaya pala siya napunta sa Tita niya ay dahil minolestiya siya ng kanyang step-father, niri-rape kapag wala ang kanyang ina dahil nagtatrabaho ito sa isang factory na paminsan-minsang naaassign ng panggabi. “Labing-tatlong taon lang ako noong nagsimula ang panghahalay sa akin ng aking step-father. Noong unang nangyari iyon ay wala ang aking inay dahil panggabi ang kanyang assignment. Tinwawag niya ako sa kanilang kuwarto. Masahehin ko raw siya. Ako naman ay sumang-ayon. Ni-lock niya ang pinto at nang halos limang minuto ko na siyang minasahe, hinubad niya ang kanyang brief at inutusan akong laruin ang ari niya. Gusto kong tumutol ngunit nagpumilit siya. Hanggang sa inutusan na niya akong isubo iyon. Nang tutmutol ako, kinuha niya ang patalim na nakatago sa kanyang drawer at itinutok ito sa aking leeg. Wala na akong nagawa. Hanggang sa pinahubad niya ako sa aking saplot at pagkatapos ay tinalian ang aking mga kamay, at binusalan ang aking bibig. Pagkatapos noon ay pilit na ipinasok niya sa aking likuran ang kanyang pagkalalaki. Para akong mamamatay sa sakit sa kanyang ginawa. Pakiwari ko ay nabiyak ang aking katawan. Nang matapos na siya, binalaan niya akong huwag magsumbong kahit kanino kung ayaw ko raw na kaming dalawa ng aking inay ay mapapatay niya. Nang naglalabing-anim na taon na ako, doon ko na naisip na lumaban. Nagkunwari akong ok lang sa kanyang ipinagawa. Hindi na niya ako tinalian. Iyon ang pagkakataon na hinintay ko. Sinaksak ko siya. Mabuti na lang at naabutan kami ng aking inay dahil kung hindi, tadtad na sana siya sa saksak. Ang masaklap, imbes na ako ang papanigan ng aking inay, ipinakulong niya ako. Ang isa pang masaklap, isa sa mga pulis na dumampot sa akin ay ang anak na lalaki ng aking step-father sa una niyang asawa. Upang makaganti siya ay pinagsamantalahan din nila ako bago nila ako dinala sa DSWD. Sa loob naman ng DSWD ay nangyari uli ang panghahalay sa akin ng isang pinagkakatiwalaang namamahala na nagkagusto sa akin. Hindi ako nakatiis at lumayas ako, nagpalaboy-laboy sa lansangan. Doon na ako natutong magbenta ng katawan, sa patambay-tambay ko sa mga mga lugar na dinadayo ng mga bakla. Hanggang sa nalaman ng aking Tita ang aking kinasasapitan at ipinahanap niya ako. Iyan ang dahilan kung bakit hindi ako basta-basta nagtitiwala sa tao. Natatakot ako... Nakaukit sa aking isip na ang lahat ng tao ay hindi dapat pagkakatiwalaan.”

Doon ako mas lalo pang tinablan ng awa sa kalagayan niya. Hindi pala basta-bastang karanasan ang dumaan sa buhay niya. Doon ko na rin naisip na sobrang napaka-selfish ko. Ang buong akala ko ay halos perpekto na ang buhay niya bilang isang Dennis na hayop sa porma, sa pagkanta, hinahangaan ng marami. Matindi pala ang sakit na dulot ng kanyang nakaraan. Niyakap ko na lang siyang muli at nangakong rerespetuhin ko ang kanyang pagkatao at na walang ibang makakaalam sa kanyang sikreto.

Iyon ang ginawa ko. Bagamat mas lalo pang tumindi ang pagmamahal at awa ko sa kanya dahil sa nalaman kong karanasan niya, pinilit ko na ang aking sariling huwag magbigay ng motibo, o kahit pananatsing. Kumbaga, kinalimutan ko na ang lahat. Iginiit ko na lang din sa aking isip na imposible na talagang magiging kami pa. Kaya bagamat patuloy pa rin ang aming pagiging mag best friends, hindi na ako umaasa.

Isang araw, may ipinakilala sa akin si Dennis. “Best friend! Si Chona, girlfriend ko.”

Mistulang gumuho ang aking mundo sa aking narinig. Pakiramdam ko ay ilang beses na sinaksak ang aking puso sa sobrang sakit. Ngunit hindi ako nagpahalata. Ipinakita ko pa ring masaya ako para sa kanila. Pinilit kong ngumiti, sumabay sa agos . “Ay talaga! Congrats sa inyo, best friend! Ang ganda niya ha?” ang sagot ko.

Ngunit hindi ko nakayanan ang tagpong iyon. Dali-dali akong nag-alibi na may gagawin pa kung kaya ay dapat na iiwan ko muna sila. Tinumbok ko ang CR ng eskuwelahan at doon sa loob ng cubicle ay umiyak ako nang umiyak. “Ang sakit...” ang bulong ko sa aing sarili.

Maya-maya lang ay lumabas din ako at pilit na pinalakas ang sarili, iginiit sa isip na kaya ko ang lahat at na hindi ako dapat maapektuhan dahil wala naman kaming relasyon ni Dennis at dapat nga ay maging masaya ako para sa kanya, suportahan siya upang magiging normal muli ang buhay niya.

Sa paglipas ng mga araw, halos nahati na rin ang panahon ni Dennis sa akin at sa girlfriend niya. Bagay na ikinalungkot ng puso ko. Ngunit inisip ko na lang na sa ganoong paraan ay maaaring unti-unti ko siyang malilimutan. At isinspuso ko pa talaga iyong love quote na, “If you love someone, set him free, if he comes back to you, then he is yours; but if not, he was never meant to be...”

Ngunit tila mahirap gawin ang mag-move on. Habang nakikita ko sina Dennis na sweet na sweet, nag-aakbayan, naghoholding hands, nagyayakapan, parang hindi ako makahinga sa sobrang sakit. Lalo na dahil naging sikat silang dalawa sa campus bilang maggaling kumanta, ang tawag sa kanila ay “Campus love birds,” palaging kasali sa program ng school at tinitilian. Mas lalo pa akong nasaktan, nagseselos... Feeling ko ay ako ang ininggit nila sa kanilang ka-sweetan. Hanggang sa dumating ang puntong parang ayaw ko nang makita pa sila, na ayaw ko nang pumasok pa sa school, na gusto ko nang umalis doon.

Isang gabi sa aming paghahapunan, nagsalita ang itay. “Ang kapatid kong madre, nagtatanong na kung sino raw ang sasalo sa pagmamadre o pagpapari sa henerasyon ng mga anak natin. Ang mga anak ng mga kapatid ko ay wala raw ni isang interesado. Mukhang mapuputol ang tradisyon ng aming kanuno-nunuan na sa bawat henerasyon ay may papasok sa kumbento o sa seminaryo...”

Hindi ko alam kung ako ang pinaparinggan niya. Ang side kasi ng itay ko, sa mga Castro, ay may tradisyon. Sa panahon daw kasi ng giyera laban sa mga hapon, pinag-initan ang aming angkan dahil lider sila ng mga guerilla fighters. Nagbitiw ng pangako ang aming lolo sa mahal na birhen na kapag naisalba ang buhay niya, bawat henerasyon ng lahi namin ay may magpapari o magmamadre. Napaslang ng mga hapon ang lahat ng kamag-anak namin, maliban sa aking lolo. Kaya itinuring niya itong isang milagro at pagdinig ng birhen sa panalangiin niya. Naniwala siyang ang Birhen ang nagprotekta sa kanya laban sa mg akalaban. Kaya tinupad niya ang kanyang pangako. Bawat henerasyon simula noon, naging devout Catholic na ang lahi namin. Sa bawat henerasyon na dadaan ay may nagpapari, kung hindi man ay nagmamadre, minsan ay may dalawa o tatlo pa. Kaya marami kaming kamag-anak na pari at madre. May obispo, may mga pari, at may mga madre. At sa henerasyon ng itay, ang kapatid niyang babae ang sumalo sa tradisyon. Isa na siyang mother superior ng kanilang order sa Iloilo. Dahil siya ang pinakahuling pumasok sa kumbento, siya ang magi-sponsor naman sa pagpapari o pagmamadre ng susunod na henerasyon, at iyan na ang henerasyon ko. Parang isang sistema na talaga ang tradisyon ng aming lahi na ito. Bagamat hindi nakasulat, alam ng lahat ang alituntunin.

“Ikaw JC, wala ka bang plano na magpari?” ang tanong ng inay.

Mistula naman akong binatukan sa ulo na narinig. “Po?”

“Wala ka bang balak na pumasok sa seminaryo?” ang pag-ulit ng inay sa tanong.

“W-wala po... wala po.” Ang sagot ko. “B-bakit po ang mga anak nina Tito Mario, sampu lahat sila, wala bang ni isang interesado?”

“Wala nga raw.”

“Eh, bakit ako. Nag-iisang anak na nga lang ako, tapos sa atin pa kukunin ang magpapari?”

Hindi na umimik ang aking mga magulang. Siguro rin ay naisip nilang tama naman ako.

“Ano po ba ang mangyayari kung walang papasok sa aming magpipinsan?”

“Mapatid ang binitiwang pangako ng inyong kanunu-nunuang lolo. Hindi natin alam kung ano ang mangyayari.”

Iyon ang issue sa aming pamilya na hindi nabigyan ng kasagutan ng itay at inay.

Pagkatapos na pagkatapos naming maghapunan, nagtungo ako sa bahay-kubo. Naisipan ko lang na doon matulog. Hindi ko kasi maintindihan ang aking sarili sa sandaling iyon. Malungkot na malungkot ako. Maraming bumabagabag sa aking isip. Parang gusto kong mapag-isa, gusto kong magmuni-muni.

Nang nakarating na ako sa bahay-kubo, gumawa kaagad ako ng apoy gawa nang gabi na iyon, walang buwan at maraming lamok sa paligid. Pagkatapos kong magawa ang dalawang apoy sa magkabilaang dulo ng bangko, naupo ako sa gitna nito, isinandal ko pa ang aking likod sa sandalan habang patuloy naman na tumutugtog ang FM radio na inilatag ko sa aking tabi. Nakaharap din ang bangko sa ilog kung kaya ay magkahalong ingay ng kanta na nanggaling sa FM at ragasa ng daloy ng tubig ng ilog ang aking naririnig. Nariyan din ang ingay ng kuliglig at mga panggabing hayop na tila nagsasaya sa sandaling iyon. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin sa pabugso-bugso nilang pagdampi sa aking balat. Bagamat madilim, maganda ang panahon.

Wala akong ginawa sa sandaling iyon kundi ang magbalik-tanaw sa aking isip sa mga nangyayari sa aking buhay. Simula noong maliit pa ako na akala ko ay iyon na talaga ang mundo, puno ng saya, walang problema, puro laro lang, kain at pagtulog ang inaatupag. Hanggang sa nag high school ako. Masaya pa rin, kasa-kasama ang mga kaibigan at ka-klase. Sa panahong iyon ay nagkaroon ako ng girlfriend. Bagamat hindi kami tumagal ay hindi ko naman masyadong pinoproblema. At nang nag-college ako biglang dumating si Dennis, at doon na naging kumplikado kahit maliliit na bagay sa aking buhay. Marami akong katanungan, kagaya na lang kung bakit  naramdaman ko sa kanya ang dapat na maramdaman ko lamang para sa isang babae. Kung bakit labis ang pagkaawa ko sa kanya. Kung paano ko siya iwaglit sa aking isip. Kung ganoon din ba ang nararamdaman niya para sa akin. Nanumbalik din sa aking isip ang masasayang sandali namin sa bahay-kubo na iyon; ang araw kung saan ay naging magbest friends kami, at... iyong ginawa ko sa kanya na muntik ding ikinasira ng aming magandang samahan. Ang lahat nang iyon ay nangyari sa bahay-kubo na iyon.

Sumingit din sa aking isip ang sinabi niyang pangarap; na sana ay maging normal ang buhay niya sa kabila ng hirap na kanyang dinanas, na magkaroon din siya ng asawa’t anak, ng masaya at buong pamilya. Bagamat nais kong matupad ang mga ito para sa kaibigan ko, may matinding sakit itong dulot sa akin dahil mahal ko siya, at hinding-hindi maaaring magiging akin siya.

Hindi ko rin maiwasan ang hindi mag-isip tungkol sa aking kinabukasan, bilang isang bakla. Sa totoo lang, gusto ko ring magkaroon ng pamilya. Ngunit hindi na matutupad iyon. Iisipin ko pa lang na magkakaroon ako ng girlfriend, parang mahirap na. Parang lokohan na lang ang mangyayari. Nakakaawa para sa babae. Kaya, siguradong sa pagtanda ko ay mag-iisa lang ako. Wala naman kasing lalaki-sa-lalaking relasyon na tumatagal. Wala pa akong nakita. Ang mga bakla ay parausan lang kundi man hinuhuthutan. May mga matatandang bakla sa lugar namin ngunit lahat sila ay tumandang nag-iisa, walang nagmamahal. Minsan ay kasa-kasama rin nila ang iba pang mga bakla, ngunit walang lalaking tunay na nagmahal. May kapitbahay kaming baklang matanda, kaibigan ng inay, nakakaawa dahil kahit matanda na, siya pa rin ang naghahanapbuhay para sa sarili, naglalako ng kung anu-ano. Wala man lang ni isang kapamilya na nariyan upang tulungan siya. Hanggang sa nagkasakit siya, at namatay na hindi namin nalaman kaagad. Ang saklap. Hindi ko tuloy maiwasan na maihalintulad ko ang sarili sa kanya. Nakakalungkot. 

Habang nasa ganoon akong pagmumuni-muni, biglang tumugtog sa FM ang kantang –

I always thought you were the best, I guess I always will
I always felt that we were blessed, and I feel that way still
Sometimes we took the hard road, but we always saw it through
If I had only one friend left, I'd want it to be you

Sometimes the world was on our side, sometimes it wasn't fair
Sometimes it gave a helping hand, sometimes we didn't care
'Cause when we were together, it made the dream come true
If I had only one friend left, I'd want it to be you

Binitiwan ko na lang ang isang malalim na buntong-hininga. “One friend... hanggang doon na lang talaga ako sa kanya, isang kaibigan. Oo, masuwerte ako na naging best friend ko siya. Ngunit sa ngayon lang iyan. Kung mag-aasawa na siya at magkaroon ng mga anak, kanya-kanya na kami ng buhay, at maaaring hindi na rin magkita. O, baka rin ay tuluyan na niya akong malimot. Ang best friend ay magiging bahagi na lamang ng nakalipas; maaring bahagi ng buhay, ngunit hindi bahagi ng pangarap.” Ang bulong ko sa sarili.

Nang napagod na ako, pumasok ako sa bahay-kubo. Naisipan kong doon na matulog. Sinindihan ko ang lampara upang ihanda na ang aking tulugan. Napabuntong-hininga na naman ako. Muling nanumbalik sa aking isip ang bagay na iyon na ginawa ko kay Dennis sa lugar na iyon nang gabing nalasing siya.

Nang nilingon kong muli ang lampara, may nakita akong tatlong gamugamong umaaligid sa ilaw. Mistulang nag-freeze ang lahat sa aking paligid at sumakay ako sa time machine pabalik sa aking kabataan kung saan ay manghang-mangha akong nagmamasid sa mga gamugamong umaaligid sa lampara. Sa panahong iyon, natalinghagaan ako sa kanila. Kahit sila ay napapaso, pilit na lilipad at lilipad upang lalapitang muli ang apoy, hanggang sa hindi na nila makayanang lumipad at tuluyang mamamatay sa ibabaw ng mesa. Napangiti ako sa aking sarili. Naalala ko kasi ang sagot sa akin ng inay noong kinukulit ko siya kung bakit nagpapakamatay ang mga gamugamo sa apoy ng lampara. Sinabi ko kasing bobo ang mga gamugamo, kung bakit sila isinilang kung magpapakamatay lamang sa apoy. Marahil ay nakulitan na siya kung kaya ang isinagot niya sa akin ay, “Anak, ang lahat ng bagay sa mundo ay may katuturan. Kahit ang pagkamatay ng isang gamugamo ay may aral...” Sa panahong sinabi ng inay iyon, hindi ko pa nakuha ang ibig niyang sabihing aral. Ngunit nagiging klaro na sa aking isip ang lahat. Naihambing ko ang aking sarili sa kanila. Nagdurusa ang aking puso at hindi ko alam kung bakit. Hindi ko kagustuhan ang magmahal isang kapwa ko lalaki na kailanman ay siguradong hindi rin magiging akin. At kagaya ng mga gamugamo, para rin akong namamatay nang paunti-unti dahil sa sakit na nararamdaman ng aking puso. Nang tingnan ko uli ang gamugamo, nakita kong ang isa ay nasa ibabaw na ng mesa, lugmok at hindi na nakayanan pang lumipad.

Napabuntong-hininga na lang ako. Naisip kong parang si Dennis at Chona ang dalawang gamugamong lumilipad pa, samantalang ako ay iyong lugmok na at hindi na makakalipad. “Bagay na bagay sila. Lahat ng mga estudyante ay kilig na kilig sa kanila at gustong-gustong sila ang magkatuluyan. Samantalang sino ba ako para sa kanya? Hindi ako bahagi sa kung ano man ang makapagbibigay sa kanya ng ligaya o katuparan ng pangarap. Parang isa lang akong malaking biro, isang panggulo.” Ang naibulong ko sa aking sarili.

Hindi ko namalayang hating-gabi na pala iyon. Hindi pa rin ako dalawin ng antok. Ang alam ko lang ay tuliro ang aking isip at tila isang sagot sa aking mga katanunga ang pagsulpot ng mga gamugamo at ito ang nagbigay liwanag sa aking isip. Ang ginawa ko ay umuwi ng bahay at dumiretso sa kuwarto nina itay at inay. Kumatok ako.

“Ano ka ba naman, JC... Gabing-gabi nambubulabog ka?” ang himutok ni inay na kuskos-kuskos pa ang mga mata.

“Nay, nariyan po ba si Itay. Puwede bang mag-usap tayo?” ang sambit ko.

Ngunit hindi pa man nakasagot si inay ay nasa likod na pala niya si Itay. “Anong problema?”

“Tay... magpapari po ako. Ako na ang tutubos sa tradisyon ng ating lahi sa aming henerasyon...”

Kitang-kita ko sa mukha ng itay ang matinding kagalakan. At pati ang inay ay niyakap ako. “Anak, proud na proud ako sa desisyong binitiwan mo. Magaling, anak. Suportado ka namin ng itay mo.” Ang sambit ng inay.

Dahil isang linggo na lang at matapos na ang second semester, nagsimula na akong mag-ayos ng aking mga gamit. Tinawagan na rin ng itay ang kanyang kapatid na mother superior sa Iloilo. Doon kasi ang roots namin. At doon papasok sa pagkamadre o pagkapari ang sino man sa aming lahi ang gustong pumasok sa pagkarelihiyoso.

Nang nagpaalam ako kay Dennis, dinala ko siya sa bahay-kubo. Habang hinihintay naming maluto ang mga inihaw namin na huling alimango at isda sa mga bitag ng itay, nakaupo kaming paharap sa ilog. Seryoso ako sa sandaling iyon. Sumagi sa aking isip na iyon na siguro ang huli naming pagpi-picnic sa bahay-kubo.

“Tol... pagkatapos ng semester na ito, aalis na ako patungong Iloilo. Doon ako papasok sa pagkapari...” ang malungkot kong sabi.

Pansin ko ang bigla ring paglungkot ng kanyang mukha. “Hindi ba puweding ituloy mo na lang ang kurso mo, tapusin mo muna, ‘Tol? Huwag ka nang magpari. Ma-miss kita eh.”

“H-hindi na eh. Kasi... n-nakapaghanda na ang mga magulang ko. Excited na nga si Itay na pumunta ng Iloilo upang ihatid ako roon. Proud na proud kasi siya na ako ang sasalo sa tradisyon ng aming henerasyon.” Ang sagot ko bagamat tama siya, puwede kong tapusin muna ang kurso ko bago ako pumasok sa seminaryo. Pero hindi ko naman puwedeng sabihin sa kanya ang tunay na dahilan. Kaya sinarili ko na lang ito.

“Hindi mo ba ako mami-miss?” ang tanong niya.

“Anong hindi? Kung alam mo lang...” ang sagot ko.

“So paano tayo? Mawawalan na ako ng best friend?”

“May Chona ka naman, di ba? Kahit wala na ako, magiging masaya at inspired ka pa rin.”

Napangiti siya ng hilaw, hindi sinagot ang sinabi ko. Hindi ko alam kung nakuha niyang may bahid na pagseselos ang aking sinabi. “Bakit gusto mo palang magpari?” ang paglihis niya sa usapan.

“Sa tingin ko ay iyan ang ‘calling’ ko.”

“Dahil ba iyan sa gamugamo na sinabi mo minsan na siya mong gagawing inspirasyon?”

“Oo...” ang sagot ko bagamat gusto ko sanang dugtungan ito ng, “...dahil sa gamugamo at dahil sa iyo”

“A-alam mo, hindi ako naniniwalang may Diyos.”

Bigla akong napalingon sa kanya. “Ha??? Bakit?”

“Di ba... sa lahat nang nangyari sa buhay ko, paano ako maniniwalang mayroon ngang Diyos? Ang iba ay masaya sa buhay, may mga magulang, halos ang lahat ay nasa kanila na. Ngunit tingnan mo ako, wala. At ngayon. Nandito ka na sana, aalis ka rin pala, at ito ay dahil sa kanya. Aggawin ka pa ba niya sa akin?”

Inakbayan ko siya. “Hindi naman ako mawawala eh. Nariyan pa rin ako. Iyon nga lang, hindi na iyong kagaya ngayong libre tayo para sa isa’t-isa. Pero kungtitingnan mo naman ang kabuuan, marami akong matutulungan. Ganyan naman talaga, di ba? Naniniwala rin akong hindi tayo nabubuhay para sa sarili, kundi para rin sa iba. At ako, handa kong ibigay ang sarili ko para sa kapakanan ng marami.”

Natahimik siya.

“Atsaka, hindi naman din tayo magsama sa habambuhay, di ba? Darating din ang araw na tatahakin mo rin ang daan patungo sa iyong mga pangarap, sa kung ano man ang mithiin mo sa buhay. At kapag dumating na ang araw na iyan, iiwan mo rin ako, para sa mas mahalagang bagay na makakapgdulot sa iyo ng ligaya, o para sa katuparan ng iyong pangarap. Magkalayo rin tayo... di ba?”

Hindi pa rin siya umiimik. Hindi ko alam kung ano ang nasa kanyang isip.

“Pero iyang sinabi mong hindi ka naniniwala sa Diyos, hindi kita masisisi d’yan. Pero isipin mo na lang siguro na buhay ka, nakakapag-aral, at higit sa lahat ay bata pa, marami pang pagkakataong magsimula, baguhin ang takbo ng iyong buhay. Kapag dumating na ang araw na iyan, alam ko, ma-realize mo rin na may Diyos...”

“Sana...” ang sagot niya. “Pero baka sa pagkakataong iyan ay patay na rin ako.” Ang dugtong niya.

“Bakit naman?” ang tanong ko.

“E, malalim ang dulot na sakit sa mga pangyayari sa buhay ko eh. Hindi ko pa lubos na natanggap ang mga ito. Hindi ko pa rin napapatawad ang mga taong naging sanhi ng pagkasira ng buhay ko. Hindi madali ang lahat... Baka hanggang sa pagpanaw ko sa mundong ito ay babaunin ko pa rin ang sama ng loob ko sa kanila, at sa sinasabi mong Diyos.” ang sagot niya.

Hindi na ako kumibo. Hindi ko naman kasi naranasan ang kanyang pinagdaanan. Hindi ko alam kung gaano kasakit ito.

Gabi bago ang aking pag-alis. Hindi na naman ako makatulog. Ang plano ko sana sa gabing iyon ay imbitahan siya sa bahay-kubo upang kahit papaano ay may despedida bonding kaming dalawa. Ngunit hindi na ako nag-open pa nito sa kanya. Una, ayaw kong matukso muli. Pangalawa, may Chona na siya na siguradong kasama niya sa gabing iyon, dahil ang balita ko ay aalis din siya, uuwi sa kanilang siyudad sa parehong araw ng aking pag-alis. Syempre, hindi na ako ang priority niya. Atsaka, kung gusto rin talaga niyang makasama ako sa huling araw ko, dapat ay siya ang nagyaya sa akin, hindi ako. Nakakahiya kung magyaya ako at may ibang plano pala sila ng girlfriend niya. Kaya kahit sa pagtext o pagtawag ay hindi ko na lang ginawa. Para sa akin, makabubuting simulan ko nang turuan ang akig sariling huwag umasa, kitilin ang nararamdamang pananabik. Ang ginawa ko ay ang gumawa ng sulat. Isang malaking desisyon ang nabuo sa aking isip. Ibubunyag ko sa kanya sa sulat ang aking naramdaman. Makaalis man ako, at least naibunyag ko sa kanya ang aking nararamdaman.

Kinabukasan sa pier, nang nasa loob na ng barko ang aming mga dala at naroon na rin si itay. Ang mga kapitbahay at kaibigan na gustong mag well-wish sa akin ay nakaalis na rin. Ngunit nasa pier pa rin ako, naghintay, umaasang darating si Dennis upang sa huling pagkakataon ay magkausap ko siya at kahit papaano ay mayakap sa huling pagkakataon.

Ngunit 30 minutos na lang bago ang takdang pag-alis ng barko ay walang Dennis na sumipot. Narinig ko na ang unang puwera-bisita ng barko. Lumipas pa ang labing-limang minuto ay wala pa rin siya. “JC, anak, umakyat ka na, tatanggalin na nila ang hagdanan ng barko!” ang sambit sa akin ng inay na nanatili pa rin doon gawa nang hinintay niyang makaakyat ako ng barko.

Nilingon ko ang hagdanan ng barko at nakita kong sinimulan na nga nilang tanggalin ang mga malalaking lubid na naka-anchor sa pier. “S-sige nay, aakyat na po ako.” Ang malungkot kong sagot ko sabay yakap sa kanya.

“Magpakabait ka roon anak ha? Mag-iingat ka palagi. Ipanalangin kita.”

“Opo nay...” ang sagot ko, hindi namalayan na tumulo na pala ang aking mga luha. Nang kumalas na ako sa aming yakapan, iniabot ko sa kanya ang sulat para kay Dennis, kasama ang souvenir frame na gawa ko, iyong mga preserved na gamugamo. “Nay, mukhang hindi na darating pa si Dennis. Pakibigay lang po sa kanya. Importante lang po.”

Tinanggap ng inay ang aking ibinigay. “Oo anak. Sige na umakyat ka na at malapit nang matanggal ang hagdanan.”

Nagtatakbo akong tinumbok ang hagdanan at nang nasa itaas na, nanatili pa rin ako sa may railing ng barko, inisa-isang sinuyod ng aking paningin ang mga tao sa pier, hinanap kung naroon si Dennis. Nang wala akong nakita, sinundan ko na lang ng tingin ang aking inay na naglalakad palabas ng pier. Doon ko nakitang nakasalubong niya si Dennis, kasama ang girlfriend niyang si Chona. Nakita kong inabot ng inay ang envelope ng sulat ko at ang nakabalot na souvenir frame sa kanya. Nakita ko ring itinuro ng inay ang barko sa banda kung saan ako nakatayo.

Nagtatakbo silang dalawa patungo sa pinakadulo ng pier. Nang nakarating na sila roon, sumigaw si Dennis habang nakatingin sa akin. “Tol! Happy Trip! Palagi kang mag-ingat doon Tol! Ma-miss kita!” Ngunit dahil may kalayuan na ang barko, halos hindi ko na narinig ang mga isinigaw niya. Hindi ko na siya sinagot pa. Kumaway na lang ako. Nang napagod na, nanatili akong nakatayo, tiningnan silang dalawa na nakatayo na lang din, hawak-kamay na kumakaway sa akin. Sariwa pa sa aking isip ang sinabi niya noong nagpunta kami sa zoo, sa harap ng isang pares ng swan, “...kapag ako ang nagmahal, pinapanindigan ko ito.”

Mistulang tinusok ng maraming sibat ang aking puso. Tila mamamatay ako sa eksenang nakita. At mas masakit ang tanawing habang palayo nang palayo ang barko at unti-unti silang naglaho sa aking paningin, sila naman ay nakikita kong tila masaya sa isa’t-isa. Halos hindi ko namalayang tumulo ang aking mga luha. Hinayaan ko na lang ang mga ito. Kahit gusto kong humagulgol ay pinigilan ko ang aking sarili. Tila isa akong kandila na unti-unting naupos sa sa aking kinatatayuan. Ngunit gusto kong ipakita sa kanila na matatag ako, na habang nakatayo ako sa railing na iyon ng barko at tinitingnan ang unti-unti nilang paglaho ay wala silang nakikitang mga luhang bumagsak mula sa aking mga mata.

Naalala ko pa ang laman ng sulat na ginawa ko para sa kanya nang nakaraang gabi –

“Dear Dennis. Una sa lahat, gusto kong magpasalamat na binigyan mo ako ng isa pang pagkakataong maging kaibigan ka, sa kabila ng ginawa ko sa iyo. Sobrang napakabait mo. Sa kabila ng naranasan mo sa kamay ng mga taong umabuso sa iyo, pinatawad mo ako. Lalo akong bumilib sa iyo. Hindi mo lang alam, ina-idolize kita dahil sa kabila ng mga nangyari sa nakaraan mo, natuto ka pa ring tumayo, pilit na ituwid at gawing normal ang buhay. Proud ako na naging best friend kita. Aaminin ko, ikaw pa lang ang nag-iisang best friend ko. alam mo ba na noong unang tinawag mo akong ‘best friend’ tila maglupasay ang puso ko sa sobrang tuwa. Hindi matawaran ang sobrang pasasalamat ko na dumating ka sa buhay ko. Ikaw lang din ang nakakapagbigay sa akin ng sobrang saya at inspirasyon. Totoo iyan. Sa mga ginawa at ibinigay mong effort at panahon na mapasaya ako, sobrang naappreciate ko iyon. Ngunit may isang bagay akong aaminin. Sana ay huwag kang magalit... Simula nang naging magkaibigan tayo, may naramdaman na ako para sa iyo. Ito ang nagtulak sa akin upang gawin sa iyo ang isang bagay na pinagsisihan ko, ang bagay na muntik naang sumira sa ating pagkakaibigan, dahil nabulag ako sa matinding nararamdaman ko para sa iyo. Simula noong pinatawad mo ako, pinilit ko ang aking sarili na ilayo sa iyo, upang sana ay matutunan kong limutin ka at iwaglit sa aking isip at sistema itong aking nararamdaman. Ngunit bigo ako. Sa bawat araw na dumadaan, naging patindi pa nang patindi ang aking pagmamahal sa iyo. Hindi ko alam ang aking gagawin. Litong-lito ang aking isip. Bagamat nakikita mong ngumingiti ako at tumatawa sa bawat pagbibiruan at paghaharutan natin, sa loob-loob ko ay tila sasabog ang aking puso sa sobrang pagnanais na maging akin ka, na mahagkan ka at mayakap. Nang ipinakilala mo sa akin si Chona, doon ko na naramdaman ang pinakamasakit na katotohanan sa buhay; na hindi ka maaaring magiging akin. Pakiwari ko ay bigla akong namatay, pakiramdam ko ay biglang nawalan ng saysay ang aking buhay. Parang ayaw ko nang bumalik pa sa paaralan. Parang ayaw ko nang makita pa ang mga lugar na pinupuntahan natin. Kasi, kapag nakita ko ang mga iyon, naaalala ko ang masasaya nating tagpo. Sobrang sakit. Ngunit pinilit ko pa ring ipagpatuloy ang buhay, ang pagkukunwari na ok lang ang lahat sa kabila ng pagdurugo ng aking puso. Wala akong magagawa. Kaya nang kinausap ako ng itay na magpari, bigla kong naisip na baka iyon na ang para sa akin. Lalo na nang isang beses habang nag-iisa ako sa bahay-kubo, nakita ko na naman ang gamugamo, ang dalawa ay lumilipad pa habang ang isa ay lugmok na. parang ako iyong lugmok, at kayo ni Chona ang lumilipad pa. Doon ko naisip ang simbolismo nila sa buhay; na parang ako rin, halos mamamatay sa sakit nang pagmamahal sa iyo. Doon ko na rin nakita ang dahilan kung bakit ako nagkaroon ng interest sa kanila; dahil katulad nila, ganoon din ang mangyayari sa buhay ko. Parang dumaan din ako sa isang metamorphosis o pagbabago. Tapos, heto, isa nang ganap na gamugamo. Ang seminaryo na pupuntahan ko ay simbolismo ng ilaw. Masasaktan ako sa pagpunta roon, dahil mapalayo sa taong mahal ko. Ngunit ang pagpunta ko naman doon ay ang magiging daan upang mamatay o mapawi ang pag-ibig ko sa sa kanya. Doon ko rin narealize na sa buhay, hindi lahat ng tao o bagay na gusto nating maangkin ay magiging atin; hindi lahat ng kaligayahan ay pangmatagalan. Siguro ay maigi na rin ang ganito dahil siguradong kapag nasa seminaryo na ako at maging ganap na isang pari na, sa puso ko ay mananatiling ikaw lamang ang nag-iisang taong minahal ko. Sa pag-alis kong ito, baon-baon ko ang masasaya nating alaala. Sa pag-alis kong ito, hangad ko ang kaligayahan mo, ninyo ni Chona. Huwag kang mag-alala, Tol. Kahit nasa loob ng seminaryo na ako, palagi kitang ipapanalangin, kayong dalawa ni Chona. Mag-iingat ka palagi, ‘Tol. Sana ay hindi ka galit sa ibinunyag kong lihim. Sana ay mapatawad mo ako. Ang iyong best friend. -JC-.

(Itutuloy)

Friday, October 24, 2014

The Tree The Leaf and The Wind 29: The Final Sonata



The Tree, The Leaf, and The Wind

Chapter 29

“The Final Sonata”

By: Jace Page

https://www.facebook.com/jace.pajz






Author’s Note:

Tapos na siya! Sa wakas. Grabe no? Ang kupad ni Jace! 8 months ko siya natapos. Hahaha. Pero sana magustuhan nyo pa rin ang ending nito. At sana, pagpasensyahan nyo na. Ayoko lang kasi ng masyadong KESO at CONVENTIONAL na ending. Yun ang estilo ko eh.

Andami kong gustong pasalamatan sa walong buwan na pagkakasama natin. Unang-una, ang mga kapatid kong sina Ken, si Hao Inoue, si Jorge, at si Mr. CPA. Ang iba ko pang mga Kuya at kapatid sa ibang Tatay, sina KuyaRye Evangelista, si Vienne Chase, si Kuya Bluerose Claveria, Kuya Red Ian, Kuya Nards, at si Nhie Cas. Sa mga readers natin, grabe andami ninyo. Di ko na kayo iisa-isahin, pero please remember na taos-puso akong nagpapasalamat at nagmamahal sa inyo. Sa inyong lahat, I love you guys!

At higit sa lahat, ang tao at ang pinaka-inspiration ko sa lahat ng ito, ang partner kong si Dan. Babe, thanks for everything. I love you. And this is for you.

O siya, nagda-drama na po ako. Eto na ang huling kembot ng TLW natin. I present to you the grand finale of The Tree, The Leaf and The Wind. Enjoy! To GOD Be the Glory!




======================================

== The WIND ==

Byernes. Thank God it’s Friday!

Huling araw ng Final Exams sa school. Huling araw ng pangalawang Semester. Huling araw na magiging busy si Yoh ko!

Excited na akong ma-solo siya mamaya sa hinanda kong dinner date sa pagse-celebrate ng bakasyon.

Time check. 3:55PM. Nagtext ako kay Yoh.

“Yoh, tapos na ba exam mo? I’ll be there to come and pick you up. Let’s celebrate! I love you.”

“Am on my way Yoh. Antayin mo ako sa may tambayan natin pagkatapos mo ah? May dinaanan lang ako.”

“Good luck sa exam Yoh. I love you ;)”

Ganyan na ako magtext kay Yoh ko ngayon. Tulad ng dati, nananadtad pa rin ako ng text. Sabay-sabay. Ang kaibahan nga lang, mas matapang na ako ngayon na nag-aadvance at pinaparamdam sa kanya ang aking nararamdaman.

Para lang akong tanga na pangiti-ngiti habang nagda-drive at sumasabay sa kanta na tumutugtog sa stereo ng kotse ko. Our song. Endlessly.

“Yeah, the ink may stain my skin, and my jeans may all be ripped. I'm not perfect, but I swear, I'm perfect for you. And there's no guarantee, that this will be easy. It's not a miracle ya need, believe me. Yeah, I'm no angel, I'm just me, but I will love you endlessly. Wings aren't what you need, you need me.”

Habang kinakanta ko ang pinakapaborito kong kanta, inaalala ko yung unang beses na kinanta at inalay ko kay Jayden ang kantang iyun.

Nung panahong yun, ako nagkaroon ng ideya na may namumuong koneksyon kay Alfer at Jayden. Nagkaroon din sila ng engkwentro nun ni Tito Miguel, na hindi naging maganda ang kinalabasan. Kaya ayun, uminom kami sa balkonahe ng kwarto niya. Dun ko kinanta sa kanya ang kantang ito.

Naaalala ko pa ang naging komento niya noon ng matapos kong sabayan ang kanta, na siyang nagpakilig sa akin ng grabe.

“Hanep Yoh! Kung ako babae, tas kinantahan  mo ko nyan, kow. Hindi lang panty ko ang malalaglag, kundi lahat ng saplot ko sa katawan! Hahahaha.” Ang sarap lang niyang titigan nun habang magkamatay sa kakatawa dahil sa biro niyang iyon.

“Grabe Jayden! Mababaliw na ako sa kakaisip sayo!” Hindi ko mapigilang maibulalas.

Ilang minuto pa ang nakalipas at pinapasok ko na ang campus ng dati kong eskwelahan. At maya-maya pa’y nilalakad ko na ang daan mula sa parking area ng campus papunta sa may fountain area. Ang tambayan namin ni Yoh ko dati.

The feeling is so nostalgic when I was walking around. Nakikita ko ang mga sandaling pinagsaluhan namin ni Yoh sa buong campus.

Sa may isawan malapit sa may gate kanina, kung saan ko siya unang nilibre ng meryenda noon.

Sa may building ng College of Business Administration kung saan ko siya nabangga nung unang beses.

At lalong lalo na sa may fountain area kung saan kami tumatambay tuwing wala kaming klase at tuwing hapon kung saan kami naghihintayan para sabay umuwi. Nangingiti talaga ako habang nagre-reminisce sa nakaraan.

Nililibot ko pa ang aking mga mata, habang papalapit na sa may mga benches sa may fountain area. Hanggang sa nahagip ng dalawa kong mga mata ang dalawang taong magkayakap.

Hindi ko gustong paniwalaan ang nakikita ko, pero iyon na nga ang tunay na nangyayari.

Tila naging estatwa lang akong nakatayo sa kanilang harapan habang nagluluksa ang puso sa nakikita.

Eto na ata ang kinatatakutan mong mangyari Yukito. Wala na. Okay na sila.

Balik ka na naman sa dati mong katauhan sa pelikulang ito. Ang dakilang best friend.

Sila na ulit. What else can you do?

“Kahit ma-friendzone pa rin ako sa bandang huli, maghihintay ako sayo Yoh. Mahal na mahal kita, at kontento na ako dun. Sa lahat ng mga nangyari, natutunan kong mas okay na sa akin na hindi maging tayo, basta’t di kita nakikitang sinasaktan ng iba.”

Remember that? You sealed your heart with those words, and now that you are here in this shitty situation, what else can you do?

Game over.





===================================



== The LEAF ==


“Alam kong hindi sapat ang mga sasabihin ko sayo ngayon para bawiin lahat ng sakit na nararamdaman mo. Pero kasi, wala na akong maisip na mas mabuting paraan para ipakita sa iyo kung gaano ko pinagsisisihan ang mga nagawa ko sa iyo, kundi ipakita sa iyo mismo ang sinsiridad ko nang harapan.” Paninimula niya.

Nanatili lang ang mga mata ko sa lupa habang naghihintay ng iba pa niyang sasabihin. Umaasa na sana, pagkatapos ng usapang ito, maaayos na ang lahat.

“Sorry kung hindi ko napanindigan ang lahat ng mga naging pangako ko sayo. Sorry kung mas pinili kong pansinin ang pride at ego ko. Sorry kung naging makasarili ako. Binago ko ang persepyon mo ng pag-ibig, pero hindi ko pa pala nababago yung persepsyon ko. Patawarin mo ako kung dahil sa akin, nasasaktan ka at nahihirapan.”

Hindi pa rin ako makatingin sa kanya ng direcho, pero naririnig ko na na mahina siyang humihikbi habang nagsasalita. Oo, masakit ang palaging bumalik sa nakaraan, pero kailangan namin itong harapin sa ngayon upang maisaayos ang gusot ng kasalukuyan.

“I was a jerk. I was a fool to let go of someone as special as you, Jayden.” Ibig sabihin…?

I lifted my head and met his eyes. “A-ayaw mo na ba t-talaga?” Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga bago sumagot.

“Naaah.” Iling niya. “I know he’s here to stay. At alam kong he’ll be a better man for you Jayden. I already failed you, and I know that you don’t deserve someone like me.” Ang sakit. Parang sinaksak ng libo-libong punyal ang puso ko.

“P-pinapamigay mo na a-ako?” Malungkot kong tanong. Kahit masakit, tatanggapin ko ang magiging sagot niya.

“Hindi naman sa ganoon Jay. It’s just that I have this too many issues with myself na kailangan ko pang ayusin bago ko masabing someone really deserves me. Ayokong maging unfair sayo, at lalo na kay Yui.” Ngiti niya sa akin, pero halatang nasasaktan din sya sa mga nangyari.

“Alfer.” I guess this is it. Game over.

Nakatingin siya sa malayo. “Don’t think na pinamimigay kita Jayden kasi di ka naman isang bagay. You are one of the most special people in my life right now. But unfortunately, I fucked up. And this is what I get for my actions, consequences.” Ibinalik niya ang tingin sa akin. “I ‘m sorry.  I am very sorry Jayden.”

I guess this is really it. I just have to accept that what we had was real, but due to some personal issues we have with our own, we just can’t make it together. Ayoko namang ipilit ang sarili ko kay Alfer.

Hindi lang ako ang nasasaktan sa sitwasyon naming ito. Syempre, kailangan ko ding isipin na hindi lang ako ang involved dito.

Oo, masakit. Masakit na pakawalan ko si Alfer. Mahal ko siya. Pero di ko naman siya gustong ikulong sa relasyong ako lang ang masisiyahan.

Kahit ano naman sa dalawang daan ang tatahakin ko, masasaktan pa din ako. Ang pakawalan si Alfer, o ang ipilit ko ang sarili sa kanya.

“Make up your mind Jayden.” Anang boses sa isipan ko.

“I’m trying.” Sagot ko dito.

Siguro eto na nga ang hinahanap kong kapanatagan ng puso’t isipan ko.

Siguro eto na yung hinihingi kong senyales upang maging masaya.

Siguro hanggang dito na lang talaga kami.

Tumayo ako at pinatayo ko siya. Kasama ang isang malalim na buntong-hininga, inilabas ko ang isang ngiti at inilahad sa kanya ang kanang kamay.

“Friends?” Ngiti ko sa kanya.

Tinanggap naman niya iyon. “Friends.” At hinatak ako nito palapit sa kanya. For the last time, my Babe hugged me.

Yes. Nung niyakap niya ako, naramdaman kong nabunutan ako ng libu-libong tinik sa dibdib.

Masarap pala sa pakiramdam na kahit anong unos ang dinaanan nyo, nagkaka-unawaan pa rin kayo sa bandang huli. Hindi bilang mag partner, kundi bilang magkaibigan ulit.

Closure. Eto yung tawag dun. Maayos at isang mapayapang pagtatapos ng lahat.

Masakit sa kung masakit, pero atleast, hindi na masyadong mahirap magmove-on kasi natapos ng maayos.

“Yoh?” Kumalas agad ako sa pagkakayakap sa kanya ng marinig ko ang boses na iyon. Tumalikod agad ako at hinarap ang pinanggagalingan ng boses na iyon.

Nakita ko si Yui na parang nalugi sa nakita. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang sakit at pait sa nakitang pagkakayakapan namin ni Alfer.

“Y-yoh.” Bakit parang nasasaktan ako sa nakita kong itsura ni Yoh na nasasaktan? Akmang lalapitan ko na ito nang hawakan ni Alfer ang aking kamay at pinigilan ako.

“Let me talk to him first.” Ngiti sa akin ni Alfer.

Nang ibinaling ko ulit ang tingin ko kay Yoh, tila nalilito ito. Pero nginitian ko lang ito, habang ginigiya siya ni Alfer sa may malayo upang makapag-usap sila.

Mag-iiba na naman ang takbo ng buhay ko nito. Pero pasalamat ako’t naging maayos ang lahat sa amin ni Alfer bago kami tuluyang magpaalam sa isa’t isa bilang mag-Babe. Mahal ko siya, pero sa mga nangyari napagtanto kong tama yung sinabi sa kanta. "Sometimes, love just ain’t enough."

A perfect closure. And I knew, I couldn’t ask for more. Atleast di ako masyadong magiging bitter nito at mag eemo-emohan na naman. Not bad.

At si Yoh?

Alam kong nagseselos siya kanina nang makita kaming magkayakap ni Alfer. Kitang-kita yun sa kanyang mga mata kanina.

Pero di ko alam kung bakit ako nangingiti sa isiping nagselos nga si Yukito sa amin kanina.

Si Yukito. Siya ang droga ko. Dahil sa kanya, nakakalimutan ko ang sakit at bigat ng mga pinagdadaanan ko. Siguro, bonus na talaga sa akin na mahal ako nito.

Pero ano nga ba ang nararamdaman ko para dito?

“Bahala na si Batman! Malalaman sa susunod na kabanata.” Sigaw ko sa aking loob.




===============================




== The WIND ==



“Yui.” Tawag sa akin ni Alfer. Naguguluhan, nasasaktan, at di ko alam ang sasabihin at gagawin sa pagkakataong iyon nang giniya ako ni Alfer palayo sa kinalalagyan ni Jayden para kausapin.

Pero isa lang ang nababasa ko sa mga mata miya. Magkahalong saya at lungkot.

“Wag kang mag-isip ng kung ano sa nakita mo kanina dude.” Panimula nito.

“Ano pa nga ba ang dapat kong isipin sa nakita ko? Klarong-klaro naman sa dalawang mata ko eh!” Gusto ko sanang isatinig ang nararamdaman ko ngunit napagtanto kong wala naman pala akong karapatan na mag-reklamo. Saling-pusa lang ako sa larong ito. Tsk!

“What you saw was..” Bumuntong-hininga ito. “What you was a closure.” Napamuglat ako sa narinig ko. Ano daw?

“H-ha?”

“Y-you heard me right. And you were right. I should and had let go of him Yui.” Kitang-kita sa kanyang mga mata ang pag-amin ng kanyang mga pagkakamali. Ibig ba sabihin nito…?

Di ko magawang magsaya ng tuluyan. Alam kong nasasaktan si Alfer, at pati na rin ang pinakamamahal kong si Jayden.

“Masakit talaga Dude. Pero alam ko namang kasalanan ko eh. Kaya sana, ako naman ang pagbigyan mo sa hihilingin ko.” Nangingilid na ang luha niya sa mga mata. “Sana, ikaw na muna ang bahala kay Jayden. Alagaan mo siya. Wag mo siyang hahayaang saktan ng iba. Gawin mo ang mga bagay na sana ako ang gumagawa.”

Nilapitan ko ito at tinapik ko ang balikat nito. Umiiyak na siya. Ngayon ko lang nakita na ganito kahina ang isang Alfer Samonte.

Magkaribal kami sa iisang tao, pero di yun rason para di ko maramdaman at maintindihan ang hinagpis nito.

“S-sigurado ka na ba jan sa desisyon mo A-Alfer?”

“Oo dude. Mas mabuti na’ng ganito. Alam ko, magiging masaya si Jayden sayo.” Pinahid niya ang mga luha niya at ngumiti. “Basta wag ko lang malalaman na iniwan mo na naman si Yoh mo ah? Uupakan kitang gago ka!” At sinuntok pa ako ng mahina sa braso at saka tumawa.

“M-makakaasa ka Dude.” Ngiti ko sa kanya sabay lahad ng mga kamay.

Hindi bagay si Jayden na ipinamimigay. Alam naming pareho yan. Pero alam din namin na pareho naming iniibig ang isang tao.

Si Jayden. Si Jayden na mahal ko.


…….


“Bakit ka nangingiti jan? Nauulol ka na ba Yoh?” Pagbasag ng katahimikan ni Jayden habang lulan na kami ng aking kotse.

“Wala naman. Masaya ako para sa inyo.” Ngiti ko lang.

“Y-yoh. Baka iba iniisip mo. N-nasabihan ka na ba ni A-alfer?”

Tumango lang ako. Pagkatapos, isang ilang-segundong katahimikan ulit ang namayani. “A-are you okay, Yoh?” Tanong ko sa kanya na tinapunan pa sya ng tingin sa may passenger’s seat.

“Y-yeah.” Tumango pa sya. “All’s well that end’s well, ikanga.” Ngumiti siya.

Oo. Alam kong medyo may kurot pa yun sa mga puso nila, pero atleast, mas mabuti na din yun kesa patuloy nilang nasasaktan ang kanilang mga damdamin sa katahimikang pupwedeng mangyari sa kanilang pagitan.

Tinapik ko siya sa balikat niya.

“Hey. Kaya mo yan. Fighting!” At itinaas ko pa sa ere ang nakakuyom kong kamao.

“Fighting!” At ginaya na din ni Yoh ang ginawa ko. “A-alam ko, di magiging madali ang kalimutan ang mga nangyari Yoh, pero alam ko ding anjan kayo para sa akin.”

Gamit ang peripheral vision ko, alam kong nakatitig lang sya sa akin na may mga luhang nagbabadya na namang umagos mula sa mga mata nito.

“Lalo ka na. Salamat. Maraming salamat, Yoh.” At hinilig nito ang ulo sa balikat ko. Ilang milli-second lang, nakaramdam ako ng pamamasa sa balikat ko. Umiiyak siya.

“Ayan! Dyan tayo magaling eh. Ang mag-emo.” Alam kong kelangan nya ang panahon na ito para ma-ilabas lahat ng mga yun ngayon. Siguro, minahal niya talaga si Alfer. At nirerespeto ko iyon. Iniiba ko lang ng konti ang hangin. Medyo mabigat na eh. “Uwi muna tayo, Yoh. Bukas nalang tayo mag-celebrate.”

“N-no.” At pinahid niya ang kanyang luha at inayos ang pag-upo. “S-sorry Yoh. Nagpa-reserve ka na d-diba? Ngayon nalang. S-sayang eh.”

“Naaah, that’s okay Yoh. Pwede ko namang tawagan para i-cancel eh. Ang importante, ikaw. Alam kong kelangan mo munang ihinga yan.” Ngiti ko sa kanya.

“S-sigurado ka Y-yoh? Ayoko namang s-sayangin ang effort mo.”

“Sus. Para namang ngayon mo lang ako nakilala. Anything for you, Yoh.” Gusto ko siyang pasayahin, pero sa ngayon, aayusin muna namin ang puso niyang nawasak mula sa nakaraang unos ng buhay. Pagkatapos nun, saka ako eentra dun. Ayokong umepal at mag take advantage sa sitwasyon.






=======================


== The LEAF ==


Mayo. Ang buwan ng mga bulaklak at ng kaliwa’t kanang pyesta.

Dalawang buwan matapos tanggapin ang pakikipagkalas ni Alfer.

Dalawang buwan ng pagbangon at pagtanggap sa lahat.

Hindi naman mahirap na tanggapin ang pait ng nagdaang kahapon. Siguro, nakatulong talaga ang naging closure sa pagitan namin ni Alfer sa moving-on process naming dalawa.

At ang suporta ng mga kaibigan at ng pamilya ko. At syempre, ang nag-iisang ilaw at gabay ko sa isa sa mga madidilim na parte ng aking buhay…

Si Yui.

Si Yukito.

Si Yoh.

Ang dakilang bestfriend ng buhay ko.

Dahil sa kanya, naging madali sa akin ang tanggapin ang lahat. Masakit kasi minahal ko si Alfer, pero ang mga ngiti at hirit niya ay parang nagsasabi na “Ayos lang yan. Magiging okay din ang lahat.”

Alam ko naman na may natatangi itong pagtingin sa akin. Pero kahit kelan, sa dalawang buwan na lumipas, hindi niya ipinaramdam na nagte-take advantage siya sa sitwasyon. Isa iyon sa mga nagpapangiti sa akin.

“Anak, hanggang kelan mo paghihintayin yang si Yukito ha? Aba, anong petsa na?” Napukaw ang pagmumuni ko sa mga banat na tanong ni Nanay. Tinapunan ko ito ng isang nangingiting tingin. “Kelangan ko ng sagot anak. Hindi yang mga titig mong nagpapa-cute.”

Kasalukuyan kaming nasa may hardin ni Nanay at naka-upo sa may bench habang nakatanaw sa malayo, kay Yukito na nagdidilig ng mga halaman isang Sabado ng hapon.

“Naaawa na nga ako kay Yukito at halos dito na tumira para lang masamahan ka at magbigay ng serbisyo sa pamilya ng nililigawan eh. Aba! Ngayon pa lang ako nakakita ng ganyang klaseng manliligaw sa kasalukuyang panahon, anak. Akala ko nga wala na eh.” Haaay. Si Nanay talaga. Talagang botong-boto ito si Nanay kay Yukito. Numero unong miyembro ng Jay-Yui Loveteam. Nihahaha

“Nay naman. Ano na naman yan?” Kunwaring iritadong tanong ko. “Nagmamadali ka Nay? Eh di kayo na lang mag-boypren nyang si Yui, Nay kung gusto mo talaga.” At sabay hagalpak ng tawa. Kinurot naman ako nito sa may tagiliran. “Aray! Nay!”

“Umiiwas ka ha?” At natawa na rin si Nanay. Maya-maya pa’y itinuon ulit ang mga paningin kay Yukito. “Pero seryoso anak, walang biro. Ano ba ang tunay na iskor ni Yui sayo?” Hot seat ulit. Grabe. Iniiwasan ko pa naman ang ganitong klaseng mga tanong sa ngayon.

“Nay. Alam nyo namang kakagaling ko pa lang sa isang sawing relasyon diba? Ayoko na munang isipin ang mga ganyan sa ngayon. Magte-third year na ako sa pasukan at siguro,mamaya nalang yang lablyp-lablyp na yan.” Pero sa totoo lang, alam kong iba na ang sinasabi ng puso ko. Hehehe.

“Anak. Maaaring nasaktan ka at pumangit ang pananaw mo sa pag-ibig sa una. Pero hindi naman ibig sabihin nyan, hindi ka na iibig pang muli.” Seryosong saad ni Nanay.

Natatawa talaga ako dito kay Nanay. Lakas humirit ng mga pamatay na mga payo. “Oh, anong sunod Nay? Paki-explain, Labyu?! Yan nakukuha nyo sa kakanuod ng Bubble Gang at kay Donya Ina eh.” At natawa na naman ako.

“Yoh! Halika dito. May ipapakita ako sayo, dali!” Sigaw ni Yui na ikinalingon ko naman. Dali-dali akong lumapit sa kinatatayuan nito. “Yun oh!” Tiningnan ko naman ang direksyon kung saan nakaturo ang daliri nya. Sa isang sanga ng puno ng bayabas.

“Wow!” Namangha ako sa nakikita. Isang cocoon ng isang papasilang na paruparo ang nakikita ko na unti-unting gumagalaw. Final metamorphosis na nito. “Ang galing Yoh!”

“I know!” Si Yui na hindi rin mapigil sa kakangiti sa natatanaw na kagandahan ng pagbabagong nagaganap sa munting nilalang na iyon. Maya-maya pa’y unti-unti ng lumalabas ang bagong silang na paruparo mula sa cocoon nito.

“Whoa! Isang Monarch Butterfly!” Ngayon pa lang ako nakakita ng ganoong eksena sa tanang buhay ko.  Ang ganda niya!

Napakaganda pagmasdan ang pakpak nitong unti-unting lumalaki at naghahanda na sa paglipad. Mula sa pagkakabitin sa isang sanga ng bayabas sa hardin ni Nanay, unti-unti na nitong winawagaswas ang mga pakpak nito.

Ilang sandali pa at tuluyan na nitong nilisan ang sanga ng puno at sa unang pagkakataon, tinamasa ang kalayaan at ang sarap ng paglipad sa alapaap. Habang nakatingala ako sa kalangitan at sinubaybayan ang unti-unting pagkalaho ng paruparo, naramdaman kong umakbay sa akin si Yui.

“Ganyan ang buhay Yoh. Minsan, pakiramdam mo, isa kang pangit na uod. Pero dahil sa mga pagbabagong magaganap sa buhay mo, isisilang ka bilang isang magandang paruparo. Kaya kapit ka lang sa sanga at ng hindi ka liparin ng hangin sa panahon ng mga pagbabagong yun ha?”

“H-ha?” Napalingon naman ako sa kanya na nagtataka ang mga mata. San naman nanggaling yun?

“Kaya ikaw, munting paruparo...” At kinurot niya ang ilong ko at ngumiti. “…lumipad ka lang at damhin ang kagandahan ng buhay. Lipad Yoh, lipad ka lang.”

Eto na naman ang balon ko ng karunungan. “Opo, sir!” At sumaludo pa ako dito habang nakaakbay na din ako sa kanya.

Alam ko ang pinupunto nito.

Gusto niyang ipahiwatig sa akin na katulad ng pagbabagong naganap sa uod na siyang bumago sa buhay nito, may mga pagbabago din sa ating mga buhay na pupwedeng bumago sa hinaharap natin.

Katulad ng pagkawasak ng puso ko nung tinapos namin ang lahat sa pagitan namin ni Alfer. Darating din ang panahon kung kelan maghihilom ang lahat ng sugat na tinamo ko noon at magiging mas matatag na tao ako.

“Some bad things are meant to convey good thing in the future”, ikanga. Yan ang mga aral na natutunan ko kay Yui sa mga nagdaang buwan. At tama siya.

Hindi natin maaappreciate ang kasiyahan kung hindi natin naranasan ang kalungkutan.

Di natin matatamasa ang saya ng pagiging isang kampyon, kung di natin napagdaanan ang pagiging talunan.

At di tayo magiging matatag, kundi tayo dumaan sa pagiging mahina.


…..


“Sigurado ka bang kaya mo na?” Tanong sa akin ni Yui nung kinagabihan habang naghahanda na kaming dalawa para sa isang muling pagkikita-kitang mga magbabarkada. “Kaya mo na ba talaga siyang makita?”

Tinapik ko ang balikat nito. “Okay na ako Yoh.” Ngiti ko. “Hindi ko sila yayayain lahat, kasama na si Alfer kung hindi pa ako okay. Don’t worry Yoh. Ayos na ako.” Nakita ko naman itong naglagay ng isang pilit na ngiti sa mga labi nito.

“S-sigurado ka ha?” Alam kong nag-aalala pa rin itong si Yui sa akin. Hindi nya lang siguro maiwasang kabahan sa gagawin kong pakikipagkitang muli kay Alfer.

“Uh huh.” At nginitian ko lang siya at kinurot ang ilong nito. “Tara na! Baka naghihintay na sila sa atin.

Ilang minuto pa ang lumipas ng makarating na kami sa isang seafood restaurant kung san namin idadaos ang aming get-together pagkatapos ng ilang buwang pananahimik sa mga sari-sarili naming mundo.

Halos magkasabay lang kaming dumating nina Kira at Karin, na noon ay papasok pa lang sana sa may pinto ng restaurant. Agad akong niyakap ng kambal pagkakita nila sa amin.

“Kumusta Bro? Sorry ah, medyo busy lang sa council. Alam mo naman.” Paunang saad ni Kira. Antagal ko tong di nakita, ilang linggo din.

“Ayos lang Sis. Anjan naman si Karin para saluhin ka eh.” Tapik ko sa balikat ni Kira.

“Aba! Gumagwapo tayo ngayon Yukito ah? Anyare ba?” Si Karin. Sa tuwing nalalagi kasi ito sa bahay, di kasi sila nagpapang-abot ni Yukito. Kaya ganun na lang nito namiss ang best friend ko.

“Inspired at in love eh.” Ngiti nito na nakatingin lang sa akin. Halata namang nagulat si Kira sa narinig.

“Wait, so you mean..?” Si Kira na di natapos ang sasabihin sa sobrang kabiglaan.

“Alam na ba niya?” Bulong ni Karin kay Yoh pero narinig ko.

Tumango ako. “Matagal na.” Ngiti ko.

“Hoy, malanding lalaki! Papano ka nakakabingwit ng hindi lang isa, kundi dalawang HOT na mga lalaki, ha?!” Here comes the exagerrated reaction of Kira’s. Nagkatawanan nalang kaming tatlo.

Oo. Alam ko na na alam din ni Karin ang tunay na nararamdaman ni Yui para sa akin. And five minutes ago, kami lang tatlo nina Yui at Karin ang may alam ng lahat. Kaya hindi ko mapigilang mapatawa pag nakikita kong pabirong matalim ang tingin sa akin ni Kira.

Papasok na kami ng restaurant ng binulungan ulit ako nito. “Hindi naman siguro kaya ka nakipagkalas kay Alfer ay dahil..?” Nang-iintrigang tanong nito.

“Hoy!” Tinampal ko ng mahina sa balikat si Kira. “Grabe to! Wag ka nga. Hahahaha.”

“Loko lang kapatid.” Tumawa na rin ito. “Pero, hindi nga? Seryoso?”

“Ay! Ewan ko sayo. Daming tanong. Ayan kasi, ayaw magpakita. Kaya ngayon, nganga sa kwento. Katampo ka!” At nginitian lang ako nito ng ngiting-aso.

“Good evening ladies and gentlemen. Your table is this way please.” Magalang na sabi nung waiter na sumalubong sa amin.

“Nandito na ba sila?” Tanong ni Yui.

“Oo. Kanina pa. Nagtext sa akin si Paul. Magkasama na sila ni Samonte.” Kaswal na sagot ni Karin. At nung napansin nitong natahimik ako sa narinig na pangalang binanggit sa huli, lumingo ito sa akin. “Okay ka lang ba talaga sa ganito, Jayden?”

Parang gusto kong ihakbang pabalik ang aking mga paa. Kung bakit ba kasi naisipan ko pa tong gimik na ito? Kung bakit ba kasi madali lang planuhin at isipin ang muli naming pagkikita, pero mas mahirap pala kaysa inaasahan mo? Awkward!

“A-ah. O-o-oo.” Nangingig na sagot ko sa kanila na nakatingin lang sa akin.

“Yoh?” Tiningnan ako sa mata ni Yui. At inakbayan ako. “Tara na.” Ngiti nito sa akin. Medyo nakahinga naman ako ng maluwag sa assurance na nakatago sa mga ngiti ni Yui. Iba talaga to.

Naglalakad na kami patungo sa may dulo ng restaurant na nasa may gilid ng dalampasigan, nang makita ko si Paul na nakaupo sa isang malaking lamesa kasama ang bulto ng taong kilala ko din.

Nakalapit na kami sa lamesa nang hindi ko mapigilang mapatingin sa malayo ng biglang napatayo si Alfer nung nakita ako.

“H-hi. J-Jayden.”

Shit! Ang boses na yun. Natulala naman ako. “Ano ba tong pinasok-pasok mo Jayden?! Hindi mo naman pala kaya eh! Weak!” Sabi ng isipan ko.

Lahat sila ay nakatingin lang sa aming dalawa ni Alfer. Ako naman ay parang bibigay na sa sobrang kaba sa mga nangyayari.

Kaya ko na ba talaga?

Kaya ko na ba talagang umusad?

Kaya ko na bang makipagkaibigan ulit sa kanya?

Naputol ang katahimikan ng lahat ng naramdaman kong inakbayan ako ulit ni Yui at mahigpit na hinawakan ang buto sa aking kanang balikat.

“Alfer. Kumusta?” Nung napatingin ako sa nagsalitang si Yui, nakangiti ito kay Alfer.






======================


== The WIND ==

“Kayanin mo to Yoh. Ito na ang huling pagsubok sa proseso na pinagdadaanan mo sa nakalipas na dalawang buwan. Kayanin mo to.” Kinakausap ko lang si Jayden sa pamamagitan ng aking isip, na alam ko namang hindi niya maririnig.

Pero sana, makuha niya ang nais kong ipahiwatig sa pag-akbay ko sa kanya.

“Ito na ang huling pagsubok na pagdadaanan mo Yoh bago ka maging isang ganap na paruparo. Kapit ka lang sa sanga, at wag magpatangay sa hangin. Lumipad ka munting paruparo, lumipad ka!” Dagdag ko pa sa aking isipan.

“Alfer. Kumusta?” At ngumiti sa aking kaibigan. “Long time no see ah?”

“B-busy lang sa pagba-basketball dude.” Sagot nito. “U-upo na tayo lahat.”

“Awkward.” Biro ni Kira. “By the way..” biglang bawi nito sa pangangantyaw. “…kumusta na kayong lahat? Tagal na nating di nagagawa 'to ng magkakasama ah?”

“Oo nga eh. Nakakapanghinayang nga eh. Summer na summer, pero tutok kami nitong si Alfer sa training namin.” Sagot ni Paul. “Kayo, kumusta?”

“Ako, I’m busy with my Internship. Pero nakakagala naman minsan kela Jayden. Si Kira naman, busy sa pagiging Council Secretary ng school nyo.” Si Karin na sya na ring sumagot para kay Kira.

“For my share of the story, just the usual stuffs. Wala pa ring bago.” At natawa na din ako.

“Hindi na kami magtataka Yukito. Buti nga at di ka na naman umalis papuntang Japan.” Si Paul.

“Naaah. Mas gusto ko pa rin dito.” Sabay tingin sa nakatungong si Jayden.

Maya-maya pa’y dumating na ang order namin. Baked scallops, nilasing na hipon, calamares, at iba pa. Alam kong paborito ni Yoh ang seafood kaya dito namin napagkasunduang magkita-kita.

“I-ikaw J-jayden. Kumusta ang b-bakasyon?” Si Alfer na sinusubukan ang lahat ng makakaya upang hindi sila maging ilang ni Jayden sa isa' isa.

“Yoh, sana naman humupa na yang kaba mo. Kaya mo to!” Pakiusap ko sa kanya sa aking isipan, habang kinalabit siya upang sumagot at magsalita naman.

“A-aah, e-ehh, ayos n-naman.” Halatang nanginginig pa rin ito. “Ikaw ba A-alfer?”

“Aaah, nakwento na yan ni Paul kanina Bro. Okay ka lang ba?” Tanong ni Kira kay Yoh.

“G-ganun ba? Pasensya n-na.” Nakatungong saad ni Yoh. Epic fail.

Diyos ko po! Tulungan Nyo naman po sana ang kaibigan ko.

“A-anyways, tara guys. L-let’s eat!” Pilit na din ang ngiti na nasa mga labi ni Alfer. Siguro ramdam din nito ang awkwardness ng sitwasyon.

“M-maghuhugas lang ako ng k-kamay.” Excuse ni Jayden at tumayo at pumunta sa wash area ng resto na yun. Ganun kasi ang estilo dun, parang boodle fight. Kaya mas masarap ang kain.

“Sama na kami. Kira, tara!” At tumayo na din ang dalawang babae. Pati na rin si Paul.

Ibig sabihin, kami lang dalawa ni Alfer ang nandun sa lamesa at hinihintay silang apat na bumalik.

Katahimikan. Sampung segundo ng katahimikan. Hanggang sa pinutol ito ng taong nasa harapan ko.

“S-so, dude. H-how is Jayden?” Nag-aalangang tanong ni Alfer.

“Ayos naman siya dude. He’s trying to cope up, at kaya ako nandun para sa kanya.” Tumango naman ito. “Pero dude, wag mo sanang iisiping umeepal ako ah? Okay naman tayo diba? At andun ak0 bilang isang kaibigan. Sana wag mong ma-misinterpret.”

Umiling ito. “No, dude. Dapat pa nga akong magpasalamat sayo dahil kung wala ka, baka iba ang magiging kinalabasan ng ginawa kong katarantaduhan. Oo, okay tayo. Wag kang mag-alala.”

“Dude. Wag mo nalang isipin yun. Alam ko namang napatawad ka na noon nung makita ko kaya sa may fountain ng school eh. Siguro, kinakabahan lang si Jayden. Pagpasensyahan mo na muna ha?”

“Oo naman dude. Kasalanan ko din naman.” Nginitian ko nalang ito.

“Sige dude. Una muna ako dun ah? Huhugas din ng kamay.” Tumango lang ito at tumayo na ako para sumunod sa may Wash Area, pero nung dumaan ako sa likod ni Alfer, binigyan ko ito ng tapik sa balikat.

Papalapit na ako sa patutunguhan ng makasalubong kong pabalik na sa lamesa namin sina Paul, Karin at Kira. Nang marating ko ang wash area, nandun si Jayden na kakalabas lang ng CR at naghuhugas na din ng kamay.

Nakatayo lang ako sa likod nito at nakikita ko ang mukha nito sa salaming nasa harapan ng tatlong lababo ng wash area.

“Yoh.” Tawag nito sa akin ng mapansin ako nito sa kanyang likuran.

“Okay ka lang ba?” Direchahang tanong ko sa kanya. “Nagsisisi ka na ba at naisipan mo to?”

“Y-yoh. K-kasi..” Nakatungo lang ito habang pinadadaanan ng tubig ang dalawang kamay.

“Mahal mo pa ba siya Yoh?” Kaswal na tanong ko dito.

Alam kong nagiging mapangahas na ako. Pero kadalasan kasi, hindi tayo nakakagawa ng magandang plano. Kung nakakagawa man tayo, hindi din natin ito nasusunod kapag nasa totoong sitwasyon na tayo.

Minsan, may mga sitwasyon sa buhay kung saan hindi tayo handa at hindi natin inaasahang darating. Sa mga pagkakataong ito, ang kailangan mo lang gawin ay magtiwala sa iyong sarili. Trust your instincts. Trust in what your heart and mind will say. And expect the unexpected.

“S-sa totoo lang Y-yoh, at sana ay maniwala ka sakin..” At bumuntong-hininga muna siya bago nagpatuloy. “…nung kinapa ko kanina ang aking pakiramdam, wala na.”

Ting! Umilaw ulit ang puso at ang pag-asa ko. “Y-yun naman pala eh. Bakit ilang na ilang ka kanina?”

“Haay Yoh. D-di mo din naman ako masisisi, diba? I mean, hello! Pagkatapos makamove-on, magkikita agad kayo.”

“You wanted this diba?” Pano kaya kung mahal pa talaga niya si Alfer? “Yoh, kung totoong wala ka ng nararamdaman sa kanya, harapin mo sya ng maayos. Wag kang magpaapekto. Patunayan mo sa sarili mo na tapos ka na sa kanya. Kung hindi ngayon, kelan pa kayo tuluyang magkakaayos diba?”

Isang malaking kasinungalingan kung sasabihin ko na di ko inaasam na sana ay talagang tapos na silang dalawa. Pero ang mas mahalaga ay silang dalawa, sa ngayon.

This meeting is not about me, being comfortable and secured with my position in Jayden’s heart, but this is about them, putting an end to everything, once and for all.

“S-sige Yoh. S-salamat sa paalala. Kakausapin ko sya mamaya.” Ngiting pilit nito sa akin.

Hinawakan ko naman ito sa magkabilang balikat nito. “You can do this Jayden. Kaya to. Fighting!” At marahan ko pa siyang niyugyog.

“Fight!” Ngumiti na din ito sa akin na hindi pilit.

“Kaya mo yan Jayden.” Panalangin ko sa loob ko.

Lahat kami ay nakaupo na at pinagsasaluhan ang isang masaganang hapunan sa iisang mesa. Tulad ng dati. Namiss ko din to kahit papaano.

At gaya ng sinabi kanina ni Jayden, medyo nawawala na ang pagka-ilang nito sa aming mga kasama, at kay Alfer. Dumadaldal na din ito.

Minsan ay napapansin ko silang nagngingitian na ni Alfer. At sa t’wing binabasa ko ang mga mata nito, di ko maiwasang wag kabahan sa magiging kahihinatnan ng usapang mangyayari mamaya sa pagitan ng dalawa.

“Wag kang selfish Yui. Do this for him. Kung anuman ang mangyayari sa susunod na kabanata, tanggapin mo. Ang importante, masaya si Jayden. Yun ang tunay na pagmamahal.” Paalala sa akin ng aking isipan.

Antagal naming umupo sa lamesang iyon. Ineenjoy ang mumunting reunion ng aming barkadahan. Puro kulitan, asaran, at sandamakmak na kalokohan lang naman ang ginagawa namin, as usual.

Pagkatapos ng ilang sandali, nilisan na namin ang Seafood Resto na yun at napag-usapang dumirecho nalang kina Jayden at dun na tumambay para tumoma.

Kami ni Jayden at ni Karin ang dumaan sa may convenience store at bumili ng alak habang sina Paul, Alfer at Kira ay naghanap ng mapupulutan.

“Bro, kumusta na puso natin? Anong lagay nyan?” Pang-uusisa ni Karin kay Jayden habang nasa daan na kami pauwi sa bahay nina Yoh.

“A-ano ba namang t-tanong yan Sis? Hindi ka pa lasing nyan ha, pero maka-bomba ka ng tanong, wagas-wagasan!” Napansin kong namumula si Jayden sa tanong na yun ng kapatid.

“Bakit ba? Bawal na bang mag-share ng secret sa kapatid ngayon, ha?” At binatukan si Jayden. “Come on Jayden, spit it out.” Utos pa nito.

“Ehh.” At tinapunan ako ng tingin ni Jayden habang ako ang nagmamaneho sa kotse.

“What?” Tanong ko dito na nagpipigil ng tawa.

“Ahh, so nahihiya kang umamin kay Sissy kasi andito si Yoh. Ganun?” Sabat ni Karin.

“No fair! Dapat sabihan mo din ako Yoh.” Pagdadabog ko. “Bestfriend mo ako, diba?”

“Tumahimik ka jan Yukito. Involve ka dito, so di pwede ang pinaglalaban mo jan. Shut up and drive.” At humagalpak ng tawa ang magkapatid sa tinuran ni Karin.

“Haaay. Ewan ko sa inyo. Bakit ba kanina ko pa nararamdaman na nasa hot seat ulit ako. Yung totoo, ha?” Yamot ni Jayden. “Hoy! Andito na tayo. Baba na dali.” Utos ni Jayden ng itinigil ko na ang sasakyan sa may tapat ng gate nila. Andito na rin ang tatlo.


…….


“Oh! Games tayo? Kakasawa na mga kwento nyo eh!”  Reklamo ni Paul. Nakaupo na kami sa may damuhan sa garden nila Jayden nun, kasama ang ilang bote ng beer at samo’t saring pulutan.

Patay! Bakit ba ako biglang kinabahan sa suhestyon ni Paul. Tengene ka Paul!

“Ano na namang game yan Paul? Naku, sinasabi ko sayo, dapat magugustuhan namin yang pinaplano mo ha?” Si Kira.

“Truth or Drink!” Bulalas ni Paul.

Oh for Pete’s sake! Not that game.

“Whut?!” Nanlaki naman ang mata ni Karin. “Nung una at huling beses na nilaro natin yan…” Di na natuloy ni Karin ang sasabihin ng ma-realize na nasa medyong sensitibong sitwasyon pa ang dalawang kasamahan namin.

“Game!” Napalingon lang kaming apat nina Kira, Karin at Paul nang sabay at pareho pa ng sagot sina Alfer at Jayden. Palipat-lipat sa dalawa ang tingin namin.

“This will be exciting.” Mahinang saad ni Paul.

“Jusko, Jayden! Lasing ka na ba at pumayag ka sa larong iyon? Umayos ka nga.” Bulong ko dito.

“Wag kang mag-aalala Yoh. Nagpapalakas lang ako ng loob. Kaya ko na to!” Tinapik pa ako nito sa balikat, sabay bitaw ng isang matamis na ngiti. Ang tapik na yun ay tumuloy sa aking likod at ilang beses na humimas dun.

Nabigla ako sa inaktong iyon ni Yoh. Oo, masarap, pero baka naman kasi lasing lang ito.

“Yoh. Don’t be so tensed. Tagay ka oh! Makakatulong yan para wag ka na masyadong praning jan. Here!” At inabot nito ang isang baso ng beer. “Everything’s gonna be okay Yoh.” Mahinang sambit nya habang pinagmamasdan sina Paul na nagpe-prepare sa larong iyon.

“Everything’s gonna be okay Yoh.” Nag-echo naman ang mga katagang iyon sa isipan ko. “Sana ang okay na sinasabi mo Yoh, ay ang okay na nasa isipan ko. Sana, Yoh. Sana.” Sabi ko sa loob ko, huminga ng malalim, at ininom ang beer na inabot nito.







========================================


== The LEAF ==


Truth or Drink.

Ang laro na bumago sa buhay ko dati.

Ang laro na naging daan para hayagan kong makilala ang sarili ko dati.

Ang laro na naging mitsa ng maraming pagbabago sa buhay ko dati.

Dati.

Pero ngayon?

May magbabago kaya?

May magiging masaya kaya pagkatapos ng gabing ito?

O baka naman may malulungkot at uuwing talunan?

Kailangan ko ng pumili.

Pero kailangan ko pa ba?

Panu kung sabihin kong nakapili na ako?

Ahhhh! Bahala na si Batman.

Tangina! Ano ba tong pinagsasabi ko? Hahaha. Lasing na ako. Pasensya na.

“Oh, paikutin mo na Samonte.” Utos ni Karin kay Alfer.

Naka-ilang ikot na ang bote. At sa bawat tao na natatapatan nito, puro Drink ang pinipili. Dahil tequilla ang iniinom namin, lahat kami ay lango na sa alcohol at sa espirito ng kalasingan.

Wala pang nangahas na pumili ng Truth. Pakshet! Masyado silang pa-playsafe! Ano ba yan?!

“Game!” Sigaw ni Alfer at pinaikot ang bote at tinapunan ako ng isang titig na may halong ngiti.

Kanina pa ito tingin ng tingin sa akin. At sa t’wing napapansin ko ang pagtitig nito, natatawa nalang ako at napapa-iling. Minsan sinusuklian ko din ito ng isang tipid na ngiti. Pero nung medyo tipsy na ako, nakikipaglabanan na ako ng titigan sa kanya.

Bakit? Kasi gusto ko.

“Oooh!” Narinig kong nasambit ng kambal. Nang tingnan ko kung kanino natapat ang bibig ng bote, napalunok ako nung makitang sa akin iyon nakaturo. Shet!

“Jay! Truth or Drink?” Nanghahamong tanong ni Alfer sa akin.

“Tss. Drink na naman yan? Pwedeng truth na naman? Kanina pa tayo pumipili ng Drink eh. Just to spice things up.” Sabi ni Paul na halatang lasing na lasing na.

“Fine!” Pagkikibit-balikat ko. “Then Truth it is! Shoot.” Pagbigay-permiso ko na magtanong na sakin.

“Siguraduhing mabuti ang mga itatanong at ang mga isasagot ha? Tandaan, bawal ang mga pikon, at lalong-lalo na, ang mga Bitter Ocampo sa larong ito.” Paalala ni Karin.

“Don’t worry Sis. Ako pa?” At tinapik ko ang balikat nito sabay kindat. “O, baka naman may plano kang magtanong na Alfer?”

“Excited huh. Kahit anong tanong?” Pangpo-probe nito sa akin.

“Eh, ano bang tawag sa larong to? Malamang kahit ano.” There goes the sarcasm in me. Nakita ko naman itong namula sa sinabi ko.

“Here goes nothing.” Bumuntong-hininga siya. “T-talaga bang n-naka move-on ka n-na sa lahat ng n-nangyari?” Jusko! Akala ko kung ano na itatanong nito, yun lang pala. Wala na bang mas mahirap sa tanong na yun? Chicken Mami.

“Yes.” Direchahang sagot ko at direchong tumitig sa mga mata nito. “Do you want me to elaborate more on my answer?” Panghahamon ko pa. Ang aggresssive ko talaga pag nalalasing. Woah, grabe!

“P-please.” Mahinang pakiusap ni Alfer.

“Sure. Pero teka.” Ngiti ko at kinuha ang isang shot glass, naglagay ng tequilla dito at agad na sinunggaban ang alak. Pampalakas ng loob ba.

Nang madako ang mata ko sa kinaroroonan ni Yui, nakita ko ang mga mata nitong nag-aalala para sa akin. Pero gamit ang mga titig at ngiti, ipinahiwatig ko sa kanya na ito na ang panahon para lumipad ang isang bagong-silang na paruparo.

“I’ll be a hypocrite kung sasabihin kong hindi ako nahirapan na tanggapin ang lahat ng nangyari sa atin Alfer. Alam mong minahal kita, at hindi ako ang klase ng tao na ganun kadali makalimot. Oo, hindi madali, pero hindi naman ibig sabihin na imposible ang bumitaw.”

Lahat sila ay nakamasid at nakikinig lang sa lahat ng sinasabi ko. At sa totoo lang, gusto ko talagang magpasalamat sa alak dahil binibigyan ako nito ng ekstrang kakapalan ng mukha at tibay ng loob para gumawa ng mga ganitong klaseng speech. Hanep!

“Di ba nga, nung huling araw ng Finals Week, nag-usap na tayo? Nung araw na iyon, at sa mga ilang araw at linggo na sumunod, masakit. Pero kanina nung makita kita na okay naman at mukhang maayos ang naging adjustment mo, tinanong ko ang sarili ko, magpapatalo ba ako sayo? Syempre, competitive as I am, hindi at ayoko magpatalo.”

“J-jay, di rin naging madali sa akin ang lahat.”

“I know. At hindi naman ako kasing Bitter tulad ng dati na. Tanggap ko na Alfer. Talagang hanggang dun lang tayo. What I meant was that, you tried your hardest to reach out to me earlier, and yet, there I was. Basking in the light of that awkwardness between us two. And I’m so sorry for that. Sorry for not returning your effort.”

“Ayos lang J-jay. Sorry din sa lahat ng nangyari.” Napatungo si Alfer.

“Naaah. Okay na tayo diba? B-balik sa dati. F-friends?” At inabot ko ang mga kamay sa dating katipan.

“F-friends.” Pagtanggap ni Alfer sa aking mga kamay.

“Yooohoooo!” Sabay-sabay silang nagsigawan, at sinugod kami ng yakap at bati.

Masaya ako. Masaya ako at naging okay din ang resulta ng gabing ito.

Kasiyahan. At hindi pait ng kahapon.

Pagkakaibigan. At hindi ang mga masasakit na alaala.

Huling yumakap at bumati sa akin si Yukito.

“Congrats Yoh! Finally. Malaya ka na.” Tinapunan ko siya ng isang nagtatanong na titig. “I-i-I mean, m-malaya ka na at tuluyan ng n-nakapag move-on.” Sa hiya, nakamot ni Yui ang ulo.

Niyakap ko ulit ito. “Salamat Yoh.” Ang saya-saya ko lang.

“Lumipad ka na munting paruparo.” Bulong nito sa aking tenga.

“Hindi ako isang paruparo Yoh.” At kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya. “Isa akong dahon.” Nginitian ko ito.

“H-ha?” Nalilitong tanong nito.

“Wala. Tagay pa more Yukito!” At kinindatan ko nalang ito.


………


Tatlong araw matapos ang munting reunion ng barkada.

Martes ng hapon. Nasa may gate kami ng school. Naglalakad papunta sa paborito naming stall na nagtitinda ng kwek kwek.

Kakatapos lang namin magpa-enroll ni Yui.

Masaya ako at bumalik na siya sa pagiging estudyante. Makakasama ko na naman ang dakilang bestfriend ng buhay ko.

But I’m afraid, on this fateful day, his role in this romantic flick will be changing. Hihihihi. Teka, pahiram ng linya ni Ted Failon. “You know what I’m saying?” Hahaha!

Hahawakan ko na sana ang kamay ni Yukito, pero iniwas niya ito.

“Hoy! Wag ka nga.” At talagang tinampal pa ako nito sa pisngi ng mahina.

“What?” Ngiti ko sa kanya. Can this man gets any denser than he is? My gad! Ilang araw na akong nagpaparamdam, kaso siya tong hindi nakakakuha ng clue!

“Ehh, baka mamaya nyan, maniwala ako. Paasa ka din pala Yoh no?” Biro niya.

“Hoy! Grabe lang. Ewan ko sayo.” Haaay! Tanga ka nga talaga Yukito! Ewan ko nalang sayo. Sarap hambalusin eh. Hahaha.

Syempre ayoko namang sabihin agad sa kanya no? Ano to? Masaya lang? Eh siya nga, ilang buwan akong tiniis eh. Kaasar! There’s no way na bibigay ako ng ganun ganun na lang!

“Manong, dalawang tig-tatatlong kwek kwek in a stick po…” At inakbayan ko si Yui at nagpose ng pogi sign. “…para sa amin ng boyfriend ko!” Nagulat naman ang tindero pati si Yui sa sinabi ko. “Ang gwapo po namin ano, Manong?”

“Naku Manong! Binobola lang kayo nitong si Jayden para makahirit ng isang libreng kwek kwek sa inyo. Wag nyo pong pansinin.” Grabe! Tanga na nga, pakipot pa. Sus! Maria Clara ang peg.

“Ewan ko sa inyo mga bata kayo, oo!” Sabi ni Manong Kwek Kwek.

Hahaha!Bahala ka Yui. Kahit magkamatay ka na jan, di ako aamin na palihim na kitang nililigawan.

Akala mo nagmomove-on pa rin ako? Matagal na akong tapos hoy!

Pero dahil tanga ka, kawawa ka. Get a clue, Yoh!


………


Isang linggo matapos ang eksenang iyon sa may Kwek Kwek Stall na suki namin ni Yukito. Hunyo na.

Ewan ko kung sadyang pakipot lang si Yui o ano.

Pero seriously, hindi ba talaga siya nakakaramdam sa mga pinapahiwatig ko sa kanya simula pa last week? Grabe!

Pakshet talaga eh! Ayokong umabot ang lahat sa puntong ito. Pero kung hind ko siya makukuha sa santong dasalan, dadaanin ko ang lahat sa santong paspasan!

Unang araw ng klase.

Maaga akong pumasok sa eskwelahan at nagprepara para magawa ang plano ko. Tinext ko si Yoh.

“Yoh, nalimutan ko ang ipod at headphones ko jan sa kwarto mo. Pakidala please. At isuot mo yung headphones pagpasok mo ha?” Text ko sa kanya.

Agad siyang nag reply. “Bakit ko kailangan isuot?”

“Pag sinabi kong isuot mo, isusuot mo, okay? -_-"

“To naman. Galit agad. Yes sir! See you later.”

7:30am. Parehong 9am pa ang unang klase namin. Pero napagkasunduan naming magkita sa school nang maaga. Syempre, para sa plano ko.

Nagmukha tuloy akong stalker na inaantabayan sa dilim ang susunod kong biktima na pumasok sa gate. Ilang minuto pa, na-ispatan ko na siya.  Nihahaha!

Nagmamadali siyang naglalakad na hindi man lang tinitingnan ang dinadaanan. Siguro kampante kasi wala pa masyadong tao sa campus. Iyon na ang panahon para isagawa ang maitim kong binabalak.

Mabilis akong naglakad at sinadyang banggain ito. Nahulog naman ang hinahawakan nitong mga libro at ang headphones na suot nito, at dali-daling pinulot ang mga iyon. Just like when we first met. Pero, baligtad nga lang kami sa pagkakataong iyon.

“Sorry, nagmamadali kasi ako eh. Pasensya na talaga.” Panggagaya ko sa sinabi nito sa akin nuon. At yumuko na senyales ng paghingi ng tawad sa kanila sa Japan.

Nung nakatayo na ako pabalik, halatang nagulat ito ng ako ang nakita niyang bumangga sa kanya. Nakakunot lang ang noo nito. Nagtataka sa aktwal na pagbabalik-tanaw namin sa una naming pagkikita.

“Hey, ok ka lang ba? Pasensya na talaga dude.” Ginagaya ko talaga hanggang sa abot ng aking makakaya ang lahat para lang maging kapana-panabik ang aming eksena.

“Y-yeah. O-okay lang.” Ewan ko kung nakikiride-on lang sya sa trip ko, o sadyang coincidence lang na pareho din ang sagot niya sa sinagot ko noon sa kanya.

Pinulot ko ang nahulog na headphones na nakasukbit sa kanyang leeg bago ko siya binangga. “Sorry talaga ah? Sayo ba to?” At inabot ko sa kanya iyon. Nakangiti na ang dating nakakunot-noo na si Yukito.

“Malamang. Wala ka naman sigurong headphones nung binangga mo ako, diba?” Sinasakyan nya talaga ang trip ko. Hanep! Kabisadong-kabisado niya ang linya ko noon. Yan pala gusto mo ha? Fine!

“Funny ka pala no? Anyways, I’m Jay Denzel Gonzales. Jayden nalang for short.” Ngumiti at inabot ko ang kamay ko para makipag-kamay. Tulad noon.

“We-wait! Yoh, ano to?” Natatawa na siya. Siguro, nararamdaman niyang nagmumukha na kaming tanga sa ginagawa namin.

Pinandilatan ko siya ng mata. “Umayos ka Yui. Effort na ako dito. Wag mong sayangin.” Natawa naman siya. “Balik tayo.”

Tumango siya. “Okay.”

“Funny ka pala no? Anyways, I’m  Jay Denzel Gonzales. Jayden nalang for short.” Nakalahad ulit ang kamay ko.

Inulit ko ang sinabi ko na siyang sinabi niya rin dati.

“I’m Jayden. And I am…. your boyfriend!” At ginamit at pinalabas ko ang pinakamatamis kong ngiti.

“W-what?” Parang nalugi, na parang najejebs, na parang nagsisimula ng maguho ang mundo niya sa itsura ni Yui, habang nakaawang ng malaki ang bibig. Ang cute lang. “A-ano ba s-sinasabi mo?”

“You heard me.” Nakatulala lang sya na naguguluhan. “Nangangalay na ang kamay ko Yoh.”

“W-what?” Arrrgh! This is enough!

Agad ko siyang hinablot papalapit sa akin. Niyakap ng mahigpit at sinakop ng aking mga labi ang kanyang mga labi.

Sa una’y nanlaki ang mga mata niya sa sobrang pagkabigla, pero kinalaunan ay tumutugon na siya sa halik ko. Ang pinakamasarap na halik na naranasan ko. Even way better than Alfer's. Oooops. Hahahaha!

Kese hodang maraming tao ang nakakakita sa amin, wala akong pakialam! At oo. Mahal na mahal ko ang taong hinahalikan ko ngayon!

“S-seryoso ka ba dito, Y-yoh?” Nanginginig pa rin ang boses ni Yui.

“Hahalikan ba kita kung hindi? Parang ayaw mo ata eh!” Pagdadabog ko. “Pakshet ka Yukito ah! Akala ko ba ako ang nililigawan mo, bakit ang tagal mong maka-gets? Isang linggo na akong nagpapahiwatig sayo.”

“T-t-talaga?” Nagmumukha na siyang kamatis sa itsura niya ngayong namumula.

“Anong talaga? Gusto mo halikan kita ulit, ha?!” Dahan-dahan siyang tumango.

Hinalikan ko agad siya ng buong pagmamahal. Naririnig kong nagpapalakpakan na ang mga tao at mga estudyante sa paligid namin.

Hindi alam ng mga tao na nakapalibot sa amin kung gano ako kahirap na nagpipigil na wag tumuloy sa kung saan man ang halikang iyon.

“M-mahal mo talaga ako Y-Yoh?” Saad ni Yui nang bitawan ko ang mga labi niya

“Enough with the stupidity Yoh! Oo nga, mahal na mahal na mahal na mahal na mahal kitaaa-” At sumigaw pa ako para lang ma-gets talaga niya.

Agad niyang tinakpan ang aking bibig. “Oo na, sinasagot na kita.” Ngiti niya.

“Wow Yoh, ah? Kapal ng mukha mo!” Kurot ko sa tagiliran nito.

“Arekop!” Napasigaw naman siya. “Di bale ng makapal. Mahal mo naman ako eh. And I love you so much more Yoh.” Ngiti sa akin ni Yoh at niyakap ako ulit. Nagpalakpakan naman ulit ang mga nakasaksi sa mga pangyayaring iyon.

Hindi naman talaga ako isang paruparo. Bakit? Maraming rason.

Una, hindi naman talaga ako kasing pangit ng uod para maging isang paruparo. Ayoko kaya maging isang uod.

Pangalawa, ang sabi sa akin ni Yoh noon, espesyal na ako. So that means, hindi ako dumaan sa pagiging isang uod.

At ang pangatlo, yung mga pagbabago sa aking buhay at sarili, hindi ko yun makukuha ng ako-ako lang. Kinailangan ko ang suporta ng mga kaibigan ko, lalo na ang best friend ng buhay ko.

With the reasons stated above, I therefore claim that I am not really a butterfly.

For I am a Leaf.

A special being that doesn’t need to fit in, when I know that I am capable of standing out, through whatever situations I am in. Iyon ang pinaramdam sa akin ng buhay, at ng karanasan ko kasama si Yoh.

Isa akong dahon na pinilit kumapit sa pinanggalingang punong-kahoy dahil sa takot na malagas at mamatay sa oras na bumitiw ako.

Isang dahon na sinubok ng bagyo kung hanggang saan ang kapasidad kong wag bumitiw sa aking puno. Sayang nga lang, at ang punong iyon ay hinayaan lang akong malagas mula sa sanga nito.

Pero di na bale. Sa ngayon, ako na ang dahon na nalagas sa sanga ng punong-kahoy. Pero ang importante ay sinalo naman ako ng hangin para dalhin sa ibang parte ng kagubatan. Para makita pa ang kagandahan ng mundo.

Hinayaan man ako na malaglag ng aking puno, pero nagpapasalamat pa rin ako at nandiriyan ang hangin na walang sawang naririyan sa aking tabi.

Ako, ang dahon.

At si Yui, ang hangin.

Alam kong hindi ako papabayaan ng aking Yoh. Alam kong mamahalin ako nito. Mahal na nga ako nito nung mag bestfriend palang kami, ano pa kaya ngayon?

Life is unfair and the worst bitch the world had ever seen. I know. I’ve been there, and I’ve done that.

Pero kahit anong unos ang ating pinagdadaanan, makakaya nating lagpasan ang lahat ng iyon.

Ang mga taong naririyan sa lahat ng anggulo ng buhay, masaya o malungkot, ang siyang makakasama mo sa panghabang-buhay.

Tulad namin ni Yoh. Through ups and downs, kahit nag-iba ng landas ang isa mula sa isa, at kahit nung iniwan niya ako, naririyan pa rin ang pagmamahal namin para sa isa’t isa.

Si Yui. Ang kapatid at ang bestfriend ko.

Si Yoh. Ang minamahal ko.



- WAKAS -

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails