Followers

Monday, January 26, 2015

Loving You... Again Chapter 2



  



Author's note...

Hello again people. Umm... for some reasons, this will be a long author's note so yeah... I need to let this go so that there will be no long author's note in the future and to let this go IN A BLOW!

First of all, I would like to thank again some people, sir Michael, sir Ponce, sir Allan for giving me an oppurtunity to post my craft here... Thanks again to my fellow writers who welcome me in MSOB family... kuya ALL THE WAY! Carlosblue, Vienne, Rye, and other people who will welcome me in the future... Ashigawa, Red, Alex, iyung mga tao sa comments, thank you so much. At sa mga taong naging pressure pa and the hypes... also my kuya Marco for the cover...

Let's move on. I'm aware na bigla na lang akong sumulpot na parang bula dito sa blog na ito because first of all... I am also a reader in this blog... because of CookieCutter's work Gapangin mo Ako, Saktan mo Ako, and Carlosblue's Series, Blue, Nicko, All I See is You 1 & 2, and Geo. Also, nabasa ko iyung kay Vienne Chase's Fated Encounter and Beat of my Heart. Sorry for not reading the other but I will try because of my craft sorry again...

I started to write because of the crafts above and I am really thankful that sir Carlos welcomed me in his big universe, in Schoneberg Academe... It inspires me... Then I caught myself writing more... and more... and more of it... which is this current craft that I am doing. Ideas overflowing... it exploded in my face... Not cum Ashigawa... I realize, I'm riding with the famous people so fast... like that. Wala man lang akong original story na nagawa in my entire life... well the original characters is mine though... I wanna drop this thing in an instant the moment I realized that. Kaya nga hiniling ko sa sarili ko, sana i-reject nila sir Michael and sir Allan iyung craft ko... I mean it people. But then again, it's too late for me. GOD, BETTER KILL ME NOW!

And I'm here. Posting the Chapter 2. So people, thank you for supporting and reading this thing. I hope na mabasa niyo ito 'til the end kasi boring ata iyung mga susunod na chapter tapos may mga makikita pa kayong reference mula sa craft ni sir Carlosblue which is relevant to the later chapters... especially CookieCutter's reference that needs to be rejected... Also I made a promise that one day... one month... one year... I will make my OWN ORIGINAL STORY. But first, I must focus on this one.

Ohh, bago matapos ang note na ito, my next release will be on February 7 and the next one is on February 14. You will know why ganito iyung flow ng release ko... for now. Please bear with it. Then after that, who knows that I can do 2-3 chapters per week.

Also kung hinahanap niyo po ako, makikita niyo po ako sa Bluerose na nakikipag-usap din sa mga tao. My Facebook contains... numerous no no that a people will see. All about Tumblr and stuffs... also cats and dogs. Also sa ibaba ng author's note... at mga author's note pa in the future... kita niyo po iyan? May maliit na link of my previous chapter.



Loving You… Again: Chapter 1





Chapter 2:
The Antagonist






Ren’s POV

         

          Umalis na ako at pumunta sa cafeteria ng school. Naabutan ko naman si Kei na naghihintay sa isang table. Umupo naman ako sa kabilang upuan ng table. Kita ko naman ang tuwa sa mukha nito. Napa-isip naman ako. Baka kagaya ni Harry, gusto lang naman makipag-kaibigan ng tao.



          "Okay Kei. Ano ang gusto mong sabihin at makikinig na ako." panimula ko.



          "Umm first of all Ren, gusto kong humingi ng tawad sa ginawa ko and gusto ko sana na makipag-kaibigan sa iyo." paliwanag niya. See. Gaya ni Harry, baka gusto lang nitong makipag-kaibigan sa akin.



          "Okay pinapatawad na kita." agad kong sagot dito. "May tanong naman ako sa iyo."



          "Ano naman iyun?"



          "Sino ba ang kumuha ng litrato?" diretsong tanong ko sabay turo ko sa litrato ko sa article. "Iyung litrato kasi ay obviously a stolen shot kasi nagmumuni-muni ako nito ng nakatingin sa bintana and nakakapangilabot dahil parang naka-focus ito sa lips ko."



          "Umm... masisira ba ang pagkakaibigan niyo kapag sinabi ko ang totoo?" balik tanong niya sa akin. Masisira ang pagkakaibigan? Sino? Huwag mong sabihing...  "Si Harry kasi ang kumuha ng litratong iyan." dagdag niya.



          "Now that's creepy." saad ko.



          Well hindi nakakagulat kasi siya lang ang tinutukoy ni Kei aside kay kuya Blue (Seriously?) kasi hindi naman kami magkaklase at madali ko siyang mapapansin kung siya nga ang kumuha pero nakakagulat pa rin. Para kasing katangian ng isang stalker iyung ginagawa ni Harry.



          "Naki-usap kasi ako kay Harry na kunan ka since marunong siya sa photography." Now that makes sense to me.



          "Well hindi naman naging popular ang article so please Kei, huwag ka ng gumawa ng mga article na ganito lalo na at tungkol sa akin."



          "Oo naman. Makakaasa ka." sabay ngiti ng matamis sa akin. Cute. "Oo nga pala Ren, can I have your number?"



          "Yeah sure." sabay bigay ko ng phone sa kaniya.



          Wow. Ganito ko lang kadali binigay ang phone ko sa kaniya. Habang tinititigan ko siya, parang may kakaiba akong naramdaman.



          "Kei, by chance, nagkita na ba tayo dati like 3 years ago?" tanong ko.



          "Hindi pa naman." diretso niyang sagot. "Bakit? May problema ba?"



          "Wala naman. May bigla lang akong naalala kapag tinititigan kita." sabay iwas ng tingin.



          "Ganoon ba?" sabay balik ng phone sa akin. Kei Salvador.



          "Well Kei, aalis na ako." paalam ko.



          "Sige. Ingat haa."



          Habang paalis ako, napa-isip ako. Parang nagkita kami ni Kei noon pero hindi ko maalala. Si Harry naman, baka stalker ko siya? Nakakapangilabot. Siya kaya si Mr. Lion na nakakapasok ng bahay ko? Mataas ang posibilidad kasi nag-aral din siya ng IT. Para makapasok kasi ng hindi namamalayan sa bahay ko ay kailangan na isa kang IT expert.



          Nakarating na rin ako sa bahay sa wakas.



          "Ren, naka-uwi ka na din." salubong sa akin ni ninang at yumakap sa akin. Gumanti naman ako ng yakap dito. "Alam kong gutom ka na galing sa school kaya halika na at kumain na tayo." sabay kalas sa akin.



          Pinagluto naman ako ng mga katulong na dala ni ninang ng paborito kong Afritada... well iyung pa lang naman kasi ang alam nilang paborito ko kasi lahat ng uri ng pagkain... basta may karne ng manok or baka... paborito ko... Pagkatapos namin kumain ay naglabas naman si ninang ng paborito kong Black Forest Cake sa refrigirator ko. Lumipat kami sa sala at doon kumain.



          "Kumusta Ren? Ang pag-aaral?" sunod-sunod na tanong niya sa akin.



          "Okay naman po."



          "Good. So ano naman ang masasabi mo sa suot ko?" Lagot. Nagtanong na naman siya tungkol sa suot niya.



          "Ninang, naging bise presidente pala ako ng Music Club." pag-iiba ko.



          "Wow. Good for you." saad nito na humahanga.



          "Siya nga po pala ninang, bakit bumalik po kayo sa Pilipinas?"



          "Well si kuya Jasper mo kasi, umuwi na ng Pilipinas. Sinundan ko naman siya dito. Okay na rin iyun para mabantayan ko din si Daryll. Any news about Daryll like pumapasok ba siya araw-araw? Bumabagsak na ba siya?" sunod-sunod na tanong niya.



          "Ninang naman. Alam niyo naman po na hindi kami magkasundo ng anak ninyo."



          Bumuntong-hininga naman siya. "Kung may katangian lang sana ang anak ko na meron ka."



          "Ninang? Wala naman pong ganyanan. Okay naman po si Daryll just the way he is. Kayo lang po kasi."



          "Oo nga pala Ren, matanong ko lang. Nung isang taon ata, nakita ko si kuya Jasper mo na nanggaling dito tapos pumunta sa States. Nung sinundan ko naman siya doon, parang may nagbago sa kaniya. Alam mo ba ang dahilan?" pag-uusisa nito.



          "Siguro po kasi ay nasa Realization Stage na siya ng buhay niya." sagot ko.



          "Realization Stage?"



          "Malay niyo po. May bagay siya na na-realize niya na ang buhay something ay alam niyo na." magulo kong paliwanag. "Baka stage lang po ng maturity."



          "Baka nga. Well maganda iyan kung magiging mature sila. At buti na lang at magkasundo na kayo ni kuya Jasper mo. Oo nga pala Ren, nood tayo ng movie."



          "Anong movie naman po ang gusto niyo ninang?"



          "Palabas na ba iyung 50 Shades of Gray? Tagal ko ng inaantay iyun."



          "Next year pa po iyun ninang. Godzilla na lang po ang panoorin natin." Sabay load ko naman agad iyung movie na Godzilla sa TV.



          Alam ko namang kumunot ang noo niya pero kapag humarap ako, nakangiti ito ng matamis sa akin. Kahit na sabihin ko na parang isa siyang kontrabida sa kwento nila Hansel and Gretel kapag ngumiti ng matamis.



          Maraming araw naman ang lumipas kasi wala namang mahalagang nangyayari nitong nakaraan araw maliban lang sa umiiwas sa akin si Harry. Kapag lumalpit ako dito ehh kumakaripas ng takbo. Ano ba? Hindi ako si God na hinahabol sila Adan at Eba sa Hardin ng Eden dahil wala silang saplot samantalang si Harry, meron. Sabi ni Kei ay baka natakot siya. Well alam ko naman ang dahilan. Kaya pala noong isang araw ehh pinapawisan dahil may kasalanan pala si Harry sa akin.



          Audition day na sa gym at handa na ang lahat. Umupo na kami ni kuya Blue at kuya Ethan para mag-judge. Pumagitna naman sa amin si kuya Blue since siya ang president. Habang nagaganap ang audition, nakikita ko naman na kumukuha ng litrato si Harry. Siya kaya talaga si Mr. Lion?



          Natapos na ang Audition at oras na para pumili. Sinenyasan ko naman si Harry na lumapit. At sa wakas ay lumapit nga.



          "Hi Harry. Good morning." bati ko saka sinamaan ng tingin. "Balita ko ehh may kasalanan ka pa sa akin."



          Tumawa naman siya ng mahina. "Alam mo na pala. Oo nga. Ako ang kumuha ng litrato." wika niya.



          "Dapat pala sa iyo ako nagalit pero dahil umiiwas ka sa akin ng isang linggo, okay na iyun. Nice move." nagagalit kong saad dito pero gaya ng dati, kalmado.



          "Ren, masaya ako na nakikipag-usap ka sa ibang tao pero may napili ka na ba?" untag ni kuya Blue.



          Bumaling naman ako kay kuya Blue. "Oh yeah. Si Johny Celerez, Joseph Arthur Mendoza Reyes, at Paul Unidad."



          "Okay."



          Binalik ko naman ang atensyon ko kay Harry. "Harry, ayusin mo iyan ha at huwag mong i-focus sa akin. Dapat si kuya Blue lang ang mapapansin at hindi ako." utos ko dito.



          "Sige sige." pagsang-ayon niya.



          "Siya nga pala Harry, nandito din ba si Kei?" tanong ko.



          "Oo. Bakit?"



          "Yayain ko sana kayo na pumunta sa bahay. After ng audition?"



          "Ahh sige. Hatid na kita since may kotse akong dala ngayon."



          "Sure." sabay alis ni Harry pero bumalik naman ito agad. "Quick question, bakit ganoon kabilis mo lang akong pinatawad?"



          "You are saying na gusto mong magtanim ako ng sama ng loob sa iyo. Hindi ito HateFarmVille Harry. At tsaka ano naman ang makukuha ko sa iyo kapag harvest time na? Chocolates?"



          May kinuha naman itong kung anong bagay sa bulsa niya. "Heto ohh. Flattops." sabay bigay nito sa akin. Asaan si Kendra? "Thanks for forgiving me Ren." sabay ngumiti ng matamis.



          "Sige na Harry. May problema pa kami dito. See you later."



          "Yeah. Same here." wika nito at umalis.



          Binaling ko naman ang atensyon ko sa audition at nakita ko naman na ang gwapo ng mga taong ito sa malapitan. Ako lang pala talaga ang plain sa club kasi si kuya Ethan din, medyo gwapo. Nakapili na kami sa drums at binigay namin ang posisyon kay Paul Unidad. Ngayon ang problema namin ay ang dalawa na maganda ang boses. Si Johny at Joseph. Kung tutuusin ehh si Joseph na dapat at ibasura na lang namin si Johny. Pero sayang naman iyung talent ni Johny. Kaso wala na kaming mapili para sa lead guitarist. Magaling din naman sa guitar si Joseph. He was so awesome with it. Si kuya Johny maganda ang boses pero nakulangan ako. Ewan ko ba kung bakit. Pero ang desisyon ay hindi manggagaling sa akin kung hindi kay kuya Blue. Pinatalikod naman kami ni kuya Blue at nag-usap.



          "Ethan, ano ba ang sa tingin mo ang gawin natin?" tanong ni kuya Blue.



          "Ako din. Hindi ko alam." saad ni kuya Ethan. Tumingin naman si kuya Blue sa akin.



          "Ren, may suhestyon ka ba?" tanong niya sa akin.



          "Ahh... ehh..." nerbyos kong saad. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sasabihin.



          "Huwag kang mahiya. Makikinig ako." ngiting saad niya.



          "Bakit hindi na lang si Joseph ang yayain niyong lead vocalist? Astig po talaga siya kapag may guitar din."



          "Okay." sabi ni kuya Blue. Humarap naman kami ulit. "Umm Joseph, pwede ba na ikaw na lang ang lead vocalist ng banda? Maganda ang boses mo at kailangan namin ang talent mong iyan." paliwanag ni kuya Blue.



          "Gusto ko po sana pero meron po kasi akong asthma." saad nung Joseph. Nagliwanag naman ang isip ko sa narinig pero ayos din. "Okay lang po na si Johny ang magiging vocalist." dagdag pa nito.



          "Sigurado ka na ba diyan sa desisyon mo?" paniniguro ni kuya Blue dito. Tumango naman si Joseph bilang pagtugon. "Kung ganoon Johny, ikaw na ang lead vocalist." desisyon ni kuya Blue. Great! Problem solved. "Then guys, welcome sa Music Club. As you all know, I'm Alexander Blue Sebastian, the President."



          "I'm Ethan. Ako ang magiging bassist ninyo sa banda." pakilala ni kuya Ethan.



          "I-I'm Ren Castillo Severin. Vice-president ng club." Kumunot naman ang nuo nung Paul.



          "Castillo? Hindi ba Castillo din iyung apelyido ni Chris?" saad nung Paul.



          Bagong rule, tuwing may tao na papansinin ang given na MIDDLE INITIAL NAME ko na 'Castillo', piso.



          "Ahh... ehh..." tanging nasabi ko dahil kinakabahan ako.



          "Huwag kayong mag-alala. Given name lang iyan sa kaniya ng ninong mo Ren right?" singit ni kuya Blue. Tumango naman ako. "Okay ayos ba ang lahat?" Tumango naman sila. "Well since wala pa tayong room, wala munang club activities. We will notify you guys kung meron na. You can go now."



          Nagsimula namang silang magsi-alisan pati ang mga tao sa gym. Hay! Salamat naman at natapos din. Grabe. Malaking issue talaga ang 'Castillo' na nakadikit sa pangalan ko. Gusto ko ng umuwi ng bahay at mag-relax.



          "Thanks for the hard work guys." saad sa amin ni kuya Blue.



          "Yeah. Sige Blue at Ren. Una na ako. Bye Ren. Bye Blue." paalam ni kuya Ethan sa amin. Nagsimula naman itong lumakad umalis.



          "Ingat ka." sabay naming sabi ni kuya Blue. Nagsimula na akong magligpit ng gamit ng humarap sa akin si kuya Blue.



          "Ren, bakit hindi ka kaya magpalit ng pangalan? Like ngayon na?" nakakalokong tanong niya.



          "Grabe naman kayo kuya Blue haha."



          "Seryoso!"



          "AW. Big deal po ba talaga iyung pangalan na 'Castillo' na naka-kabit sa pangalan ko?"



          "Baka kapag may maling nangyari, baka isipin nila na sinabotahe mo." ngiting saad niya.



          "Nako kuya Blue. I will be always loyal to this school. Sige kuya Blue. Una na ako sa inyo." Kita ko naman na papalapit sa amin si kuya Aldred. "Andyan na si kuya Aldred ohh..."



          "Sige sige sige. Ingat ka."



          "Ingat din kayo." paalam ko.



          Pumunta na ako sa parking lot at nakita ko ang dalang kotse ni Harry. Ako na lang pala ang inaantay. Kinuha ko naman ang bike ko at nilagay ito sa likod. Pagkatapos ay umupo sa likuran. Tinuro ko naman kay Harry ang direksyon ng bahay ko... kahit alam ko na baka matagal na niyang alam kasi nasa top list siya ng mga possible stalker ko.



          "Kei, Harry, ayusin niyo ang mga buhay niyo haa. Alam ko na member kayo ng Journalism Club kaya ayusin niyo talaga. Huwag niyo akong gawing star." banta ko agad sa kanila.



          "Umm... correction Ren. Ako lang ang member ng Journalism Club. Tinutilungan lang ako ni Harry sa mga litrato kasi magaling siya sa photography." paliwanag ni Kei sa akin.



          "I stand to be corrected."



          "So kasali ka pala sa Music Club." si Harry. "Hindi ba bawal ang mga anti-social doon?" nakakalokong dagdag nito.



          "Sumali lang ako dahil kay kuya Blue." sagot ko.



          "Dahil sa President niyo? Idol mo ba iyun Ren?" tanong ni Kei.



          "Yeah."



          "Paano mo naging idol iyun?"



          "Umm kase..."



          「8 months ago...



          Nawawala ang phone ko. Hindi ko ito mahanap. Patay. Patay. Sino ang nakapulot nun? Kapag hindi ko mahanap ang phone ko, sa labas ako ng bahay matutulog. Bumili na lang kaya ako ng bagong phone? Hindi pwede. Kailangan mahanap ko ang phone ko. Patakbo-takbo ako noon sa Academe habang hinahanap ang phone ko. Nang lumiko ako, bigla akong may nabangga na tao at natumba ako.



          "Ahh pasensya na po." saad ko.



          "Okay ka lang?" saad ng nabangga ko. Inabot naman niya ang kanyang kamay sa akin. Napatigil ako tsaka pinag-masdan siya. "Halika. Tulungan na kita." dagdag pa niya. ISA SIYANG ANGHEL! Tapos ang cool pa niya. Kinuha ko naman ang kamay niya at tumayo.



          "Ahh pasensya na po talaga at nabangga ko po kayo." wika ko habang yumuyuko.



          "Okay lang. May problema ka ba?" tanong niya.



          "Iyung phone ko po kasi nawawala. Kailangan ko po talagang hanapin iyon kasi kailangan na kailangan ko po iyun. May nakita po ba kayong phone?" Umiling naman siya. "Ganoon po ba?" dismayado kong saad.



          "Huwag kang mag-alala. Mahahanap mo din ang phone mo. Pasensya na at hindi kita matutulungan." ngiti niyang saad. "Sige, aalis na ako. Sana mahanap mo na ang phone mo."



          Natulala naman ako. Hindi ko naman namalayan na umalis na siya. Bumalik naman ang uliran ko ng may tumapik sa akin.



          "Excuse me. Narinig ko ang usapan niyo na nawawala ang phone mo." saad nung tumapik sa akin. Hinarap ko naman ang taong ito at pinakita naman niya sa akin ang phone. ITO NA NGA!



          Kinuha ko naman to at yumuko sa kaniya. "Maraming salamat po talaga!"



          "Ahh okay lang. Basta huwag mo nang iwawala iyan haa. Harry Villaflores nga pala pare." sabay lahad ng kamay niya.



          "Umm... Ren." pakilala ko at nakipag-kamay. Maya-maya ay kinalas ko naman agad ang kamay ko. "Sige po. Aalis na po ako."



          Dire-diretso naman akong umuwi sa amin. Ang cool talaga nung tao na nabangga ko. Binuksan ko naman ang kompyuter ko at pumunta sa group ng school. Isa-isa ko naman tiningnan ang mga post ng mga tao hanggang mapako ang mata ko sa isang pamilyar na tao. Ito iyung bumangga sa akin.



          Tiningnan ko naman sa caption ang pangalan niya. Alexander Blue Sebastian. So iyun pala ang pangalan niya. Nag-research naman ako ng mga bagay-bagay tungkol sa kaniya at may ilang bagay naman ako na nahanap. Teka, ano ba naman itong ginagawa ko? Baka mamaya nito ay maging stalker ko. Tinigil ko ang pag-research kay kuya Blue baka mamaya makitaan ako ng sintomas ng obsession sa isang tao. Nakakapangilabot kaya.」



          Naalala ko naman din na iyun ang unang beses ng pagkikita namin ni Harry.



          "Ahh... so iyun ba iyung sinauli ko sa iyo ang phone mo? Ang bait-bait talaga ng ugali nung taong iyun na nakilala ko. Sino ba iyun? Si Ren? Tapos suplado pagdating ng pasukan." saad ni Harry. "Hindi mo ba alam Kei na sa sixth time ko siyang kina-usap, pinaalala ko pa sa kaniya na ako ang nagsauli ng phone niya. Aba! Kinausap ako. Kaya heto siya ngayon, sa likuran ng kotse ko." turan nito kay Kei.



          "Harry, pababain mo ako." pagalit kong saad. "May kasalanan ka pa sa akin kung hindi mo natatandaan."



          "Pero sabi mo ehh napatawad mo na ako?" kunot noo nitong tanong habang nagmamaneho.



          "Nagsinungaling ako matapos marinig ko iyung sinabi mo kanina." saad ko na may tono na naiirita. Wala lang. Echos lang.



          "Ohh guys guys. Baka mag-away na naman tayo? Kalma lang." singit ni Kei. Wow. Ito naman si Kei ngayon ang umaawat.



          Ilang minuto ay nakarating na kami sa bahay ko.



          "Guys, dito lang kayo haa." saad ko saka bumaba. Kinuha ko naman ang phone at patagong inalam ang passcode ng gate. Nang makapasok ako, binuksan ko ang malaking gate para i-park sa loob ang kotse.



          "Wow, ito ba talaga ang bahay mo?" manghang tanong ni Kei habang bumababa ng kotse silang dalawa ni Harry.



          "Ang laki." manghang saad din ni Harry. Namangha? First time talaga dito? "Ren, hindi ba sabi mo mag-isa ka lang nakatira sa bahay mo? Sa ninong mo din ba itong bahay?"



          "Furnitures ng bahay, yes. Iyung bahay, dreamhouse ng magulang ko na pinamana sa akin bago sila nawala sa mundo." sagot ko. "Tara. Tuloy kayo." paanyaya ko sa kanila.



          Pumasok naman ako at inexplain ang laman ng bahay ko. Gaya ng sabi ko, ang sari-saring mga arcade games at kung ano pang nakakaaliw na laro sa left wing ng bahay ko, ang library ng mga manga at libro sa right wing ng bahay ko. Also ang pool sa likod ng bahay at ang kusina.



          "Manga? Isa ka bang Otaku" tanong ni Kei. Wow. Weebo kaya itong si Kei?



          "Umm Kei, mas gusto kong gamitin ang term na fan. Fun fact, Otaku is actually an insult." sagot ko.



          "Ganoon ba? Pwede bang mabasa ang ilang manga collection?" isa pa nitong tanong.



          "Sure." pagpayag ko. "Feel free at home kayo sa first floor ng bahay ko." dagdag ko na nagpipiling na master of the house. Wait, I am the master of the house. "Harry, samahan mo muna siya habang naghahanda ako ng makakain natin." paki-usap ko dito.



          Tumango naman siya bilang pagtugon. Bakit biglang nanahimik to?



          Habang naghahanda ako ng makakain, minamanmanan ko naman sila sa CCTV ng libary gamit ang cellphone ko. This is really weird. Nakikita ko naman na totoo ang mga pinapakitang emosyon ni Harry. Na ngayon lang talaga siya nakapasok sa bahay ko. Tinawag ko naman sila sa hapag-kainan para kumain. Pinagluto ko sila ng corned beef. Pagod na kasi ako kaya ayokong magluto. Ano pa ba ang silbi ng mga de lata na pinamili ko kung hindi naman makakain?



          Pagkatapos naman namin kumain, pumunta naman sila Kei sa game room. Naglalaro sila ng Time Crisis. Palagi namang namamatay si Kei kasi hindi siya marunong umasinta. Nung natapos na sila mag-laro, bumalik kami sa sala at inilabas ang miryenda na chocolate cake. And yes, lagi akong may chocolate cake kasi kumakain ako nun kapag tinatamad talaga ako. Wala pa naman akong diabetes so far.



          "Oo nga pala Ren, kung ganito kalaki ang bahay ninyo, sino ang naglilinis?" tanong ni Kei.



          "Ang mga katulong ng ninong ko. Pumupunta sila dito para maglinis." paliwanag ko.



          Natahimik naman kami ng ilang sandali. Napansin ko naman na nakatingin sa akin si Harry.



          "Bakit Harry?" tanong ko.



          "Umm Ren, huwag kang magagalit sa tanong ko ha." alala niyang saad. "Bakla ka ba?" Wow. A half a million peso question.



          "Wow Harry. Such a direct question. Well masasabi kong hindi... pa naman... kasi hindi pa naman ako naatract sa mga lalaki... aside from kuya Blue... which is pure na paghanga lang." paliwanag ko.



          Nakita ko naman na kontento si Harry sa paliwanag ko. Bakit kaya naitanong niya? Dahil ba kay kuya Blue at ang paghanga ko dito?



          "Pero okay lang ba sa iyo na may manligaw na lalaki sa iyo?" isa na namang half a million peso question ulit na galing kay Kei.



          "Okay lang kaso asahan na nila ang rejection agad since pag-aaral daw muna ang priority ko... sabi ni ninong." muling paliwanag ko. Oo. Si ninong ang ayaw akong magka-love life. Also ako din.



          "Buti at hindi ka natatakot na mag-isa lang sa bahay na ito." si Harry.



          "Sanay na ako."



          "Imbitahin mo naman kami ulit dito sa bahay mo Ren para hindi ka na mag-isa." saad ni Kei. Hindi naman ako makapag-salita sa sinabi niya.



          "Okay lang Ren. Naiintindihan ko kung ayaw mo pa. Hinay-hinay lang at baka magunaw na talaga ng tuluyan ang mundo sa ginagawa mo." wika ni Harry.



          Tumango naman ako. "Fun fact, kayo pa lang ang una kong-" Napatigil naman ako kasi one time, pumunta dito si kuya Jasper. Counted ba siya? Di bale na. "Kayo pa lang ang una kong bisita sa bahay."



          "What's with the pause? Baka hindi na kami." si Kei.



          "Riiiight."



          Makalipas ang ilang oras at umuwi na sila. I'm starting to enjoy talking to them. And I hope sa ibang tao din maliban lang sa kanila... at kila kuya Blue and kuya Ethan.



          Kinabukasan may natanggap akong voice mail.



          Beep. Heto na naman iyung wala kang maririnig sa mensahe na ito kung hindi ingay ng kung ano. Ini-expect ko naman na may tawa sa dulo pero nagsabi ito ng... "Dapat mag-iingat ka sa mga pinipili mong kaibigan. Malay mo ehh isa sa kanila ay ang demonyo." si Mr. Lion. Wow. Sana naman inisip ni Mr. Lion na isa siya sa mga unang demonyo na nakapasok sa bahay ko... kahit na wala pa siyang ginawang masama sa akin... yet...



          Talagang alam niya ang lahat-lahat? Ohh baka panlilinlang ito ni Harry. Tinuloy ko naman ang araw-araw kong buhay... na hindi ko na araw-araw ginagawa kasi may pasok ako sa school. Web surfing, Online Gaming at makipag-chat sa mga kaibigan ko sa internet. Seriously, nakakalimutan ko na anti-social pala akong tao pero dito sa internet, I'm not. Thank you internet connection.



          May natanggap naman ako na text galing kay kuya Blue at niyaya niya ako sa isang party ng dati niyang guro. Pumunta daw ako. Party? Pero niyaya ako ni kuya Blue kaya okay lang. Hindi ko naman kaano-ano iyung celebrant ng party. Pupunta or hindi? Pupunta or hindi?



          Dumating ang gabi at nagsuot ako ng pormal para sa party. Inayos ko naman ang aking sarili gaya ng dati. Walang gel na kahit ano para sa buhok para hindi ako maka-agaw pansin sa mga tao sa party. Tinawag ko naman ang isa sa mga pwedeng driver ng ninong ko papunta sa party. Nang makarating na ako at bumaba sa sasakyan, at dinala ako ng paa ko sa party. Wala na akong magagawa. Ano ba itong ginagawa ko? Humalo lang ako sa mga tao na kunyari ay may hinahanap. Nakita ko naman sa isang table sila kuya Blue at kuya Aldred. Kausap nito si supposed-to-be-lead vocalist na si kuya Joseph... well expect na iyung mga nasa banda ehh tatawagin kong kuya. Kasama naman nito si ate Erika. Maya-maya ay dumating si Daryll at may kasama ito na nakasalamin. Hindi na ako lumapit kasi hindi kami magkasundo nun. Magbabago ba ang lahat kapag pupunta pa ako? Hindi. Bigla naman may tumapik sa likod ko.



          "Magugunaw talaga ang mundo dahil nakita kita dito." boses ni Harry. Humarap naman ako at ngumiti. "Naparito ka?"



          "Tinext kasi ako ni Blue." sagot ko. Napatingin naman siya sa likod ko.



          "Bakit hindi ka lumapit?" tanong niya.



          "Nahiya ako sa mga kasama nila." palusot ko.



          "Kung ganoon samahan-"



          "Huwag na." pagputol ko. "May issue ako sa mga kasama niya."



          Tumingin naman siya ulit sa likod ko. "Ahh... Kanino? Kay Daryll na anak ng may-ari ng school?" kunot noong tanong nito.



          "Yeah. Parang ganoon na nga."



          "I see."



          "Oo nga pala, kaano-ano mo iyung celebrant?" tanong ko.



          "Naging teacher ko siya. Si Kei din nandito. Hanapin ko lang ha para samahan ka naman niya. Hinahanap ko din siya ehh kaso nawala siya sa paningin ko."



          "Sige sige." Umalis naman siya. Maya-maya ay nag-ring ang phone ko. Galing sa unregistered na number. Sinagot ko naman ito. "Hello?"



          "Kumusta? Enjoy ka ba sa party?" saad ng kakaibang boses sa phone ko. Si Mr. Lion. First time niya ako na kinaka-usap over the phone. Lumingon-lingon naman ako sa paligid at baka makita ko kung sino siya. "O huwag kang lumingon-lingon. Mapapansin ka." natatawang saad nito sa kabilang linya.



          "Anong meron?" tanong ko.



          "Wala naman. Gusto kong makipag-laro. Hide-and-seek ang gusto kong laruin. Nandito ako sa party at gusto ko na hanapin mo ako." Bigla naman bumilis ang tibok ng puso ko. I feel excited knowing na nandito daw siya.



          "Ganoon ba? Baka mahanap kita ehh tapos na ang maliligayang araw mo?" tanong ko sa kaniya habang hinahanap siya.



          "Talaga?"



          I tried stalling him over the phone para hindi niya ibaba pero sa tingin nito ehh intensyon niyang hindi ibaba ang phone. Sinusubukan ko naman na maging hindi kapansin-pansin sa madla. Naisip ko bigla na hanapin si Harry kung asaan ito. Nakita ko naman ang isang pamilyar na tao na nakatalikod at may kausap ito sa phone.



          "Game over." saad ko sa kaniya sa phone.



          "HA! Sigurado ka?"



          Dahan-dahan naman akong lumapit sa taong nakatalikod. Tinapik ko naman ito at sinabing... "Siguradong-sigurado."



          "Teka lang po ma, may tumapik sa akin." saad nung tinapik ko. Ohh shit! Humarap naman ito sa akin at ito ay si Harry. "Bakit Ren?"



          "Better luck next time. Well don't worry. Let's play some other time." Natatawang saad ni Mr. Lion sa phone at ibinaba ito.



          Hindi nga si Harry ang kausap niya at mas lalong hindi ito si Mr. Lion.



          "Ren, nandito ka lang pala." untag sa amin ni Kei na nasa likuran ko. Napatulala ako. Hindi si Harry ang stalker ko.



          "Ohh andyan na pala si Kei Ren. Samahan mo muna siya Kei at may kausap ako sa phone." saad ni Harry.



          "Sige." pagsang-ayon ni Kei. Tumalikod naman ulit si Harry sa amin at patuloy na kina-usap iyung mama niya. "Ren, ayos ka lang ba?"



          Bumalik naman ang uliran ko. "Yeah. Ayos lang... ako." saad ko. Sinundan ko naman si Kei.



          Alam kong nagpe-perform ang banda ng 'The Gravity' pero hindi dito ang atensyon ko. Bigla akong nanlumo. Hindi pala si Harry ang stalker ko.



          "Salamat 'The Gravity' sa inyong magandang performance." saad nung announcer. Nagpalakpakan naman ang mga tao. "Ladies and Gentleman, magkakaroon po ng performance ngayon ang representative ng Schoneberg Academy. Let's all welcome, 'The Antagonist'. Let's give them a round of applause." at pumalakpak ulit ang mga tao.



          Bumalik naman ako sa uliran ko nung tinawag ang pangalan ng banda namin. Mukhang may pinanghuhugutan ang nagpangalan sa banda. Mukhang marami atang kontrabida sa buhay at ipinangalan na lang sa banda namin. Well kung desisyon ni kuya Blue, hindi ako tututol. Maganda sana kung Apollo or Sputnik. Napangiti naman ako sa mga naiisip ko. Baka automatic reject iyun haha.



          "Buti naman at nakangiti ka na ngayon Ren. Kanina kasi parang wala ka sa sarili mo. May gumugulo ba sa isip mo ngayon?" untag sa akin ni Kei.



          "Umm... ayoko munang sabihin Kei. Pasensya na." nanlulumo kong wika.



          Nakita ko naman na umakyat si kuya Joseph sa stage. Wait parang nakita ko si kuya Jonas na nandito ahh? Hinanap ko naman si kuya Jonas at nakita ko siya sa tabi ng stage. Umakbay naman bigla sa amin si Harry.



          "Astig ng pangalan ng banda niyo Ren ahh." si Harry.



          "The Antagonist." sabay nilang saad ni Kei.



          Kapwa kami na nag-enjoy sa party. Gumawa pa kami ng ilang kalokohan gaya ng pagseselfie sa likod nila kuya Blue. Nang pauwi na, inalok naman ako nila Harry na sumabay pero tumanggi ako. Nakarating na ako sa bahay at pagod na pagod ako. Humiga naman ako sa sofa.



          Kahit nagsasaya kami kanina nila Kei at Harry, nalungkot ako. Hindi ko nakita o nalaman kung sino o anong klaseng tao si Mr. Lion. Hindi ko naman namalayan na nakatulog na pala ako.



Mr. Lion's POV



          Lihim nakong nakapasok sa bahay ni Ren. Hello guys, Mr. Lion here ang stalker niya. May POV ako astig. Well since Mr. Lion ang pangalan ng POV, hindi na muna ako magpapakilala para exciting. Hulaan niyo kung sino ako.



          Gaya ng inaasahan, nakatulog siya sa sofa. Nakakapagod ba na makipag-laro sa akin ng hide-and-seek Ren? Paano kaya kung maglaro tayo sa ibang paraan? Kita ko naman ang saya niya nung mag-enjoy siya sa party pero alam ko na malungkot ito dahil hindi niya ako nakita. Nadismaya siya sa nangyari.



          Nakita ko naman na hindi siya nagbihis ng damit. Binuhat ko siya at dinala sa kwarto niya. Hindi ko naman inaalala kung magising siya dahil tulog-mantika ito kung matulog. Pinalitan ko naman ang damit at kinumutan. Pinagmasdan ko naman ang mukha niya na hindi kagwapuhan.



          Itinapat ko naman ang labi ko sa tenga niya. Gusto ko sana dilaan pero hindi pa ang panahon. "Balang araw, makikilala mo ako kapag tapos na ang lahat." bulong ko rito.



Ren's POV



          "Balang araw, makikilala mo ako kapag tapos na ang lahat." saad nung boses na narinig sa tenga ko.



          Si Mr. Lion? Dinilat ko naman ang aking mga mata at baka sakaling makita ko si Mr. Lion pero nawala na pala ito. Tiningnan ko ang digital clock sa kwarto ko at 5am na. Teka, nasa kwarto na ako? Dali-dali akong lumabas ng kwarto ko at bumaba.



          May nakita naman akong tao na nakatayo. Tansya ko ay kasing tangkad nito sila Kei na mas matangkad ng dalawang pulgada sa akin. 5' 5" kasi ang aking height. Dahan-dahan akong lumapit. Bigla na lang na hindi ako maka-galaw. Humarap ang lalaki sa akin pero malabo ang mukha nito. Ano ito? Pero mas nakakatakot na may hawak siyang kutsilyo sa kamay niya at lumalapit sa akin.



          "T-Teka, a-anong g-gagawin m-mo sa a-akin?" takot kung saad. Sinusubukan ko naman igalaw ang aking katawan ngunit hindi pa rin ako makagalaw. "Diyan ka lang." wika ko na may pagbabanta na tono pero lumapit pa rin ito sa akin.



          "Paalam." saka sinaksak niya ako.



          Muli ay dinilat ko ang mata ko. Panaginip lang pala. Sinampal ko naman ang sarili ko at baka panaginip pa rin ito. Nasaktan naman ako kaya kumpirmado ko na reyalidad na ito. Tumingin ako ulit sa digital clock ng kwarto ulit at 6am na. Nasa kwarto talaga ako at iba na iyung damit ko. Hindi na ako nag-aksaya na mag-alala kung bakit nandito ako sa kwarto ko kahit na sa sofa sa baba ako natulog. IT'S MAGIC!



          Pero mas lalo kong inalala ang panaginip ko. Bigla na lang akong nakaramdam ng takot. Okay lang ako sabi ko sa sarili ko pero ang totoo hindi. Bumaba ako at tinuloy ang buhay ko. Kaya ko ito. Kaya ko ito. Nang makarating ako sa kusina, nakita ko ang kutsilyo. Lumapit ako dito at hinawakan. Heto na naman ako sa pagiging suicidal ko. Gusto ko ng magpakamatay. Pero inaalala ko ang mga maiiwan kong tao sa buhay ko. Hindi ko dapat sayangin ang lahat ng bagay na binigay sa akin ni ninong. Hindi ko dapat sayangin. Pinagkatiwalaan ako ni ninong na mamuhay mag-isa sa pamamahay na ito. Pinagkakatiwalaan ako ni ninong na maging bahagi ng Music Club. Dapat ko iyung tapusin kahit ano pa ang mangyari.



          Kinabukasan, binalita sa akin ni kuya Blue na okay na ang music room. Nasa school ako at pinupuntahan ang music room. Binuksan ko lang ang ang pintuan at narinig ko na nagsisimula na silang mag-rehearse. Hindi na ako pumasok. Sinara ko ulit ang pintuan. Paalis na ako pero bumukas ulit ito at niluwa si kuya Blue.



          "Ren, bakit hindi ka pumasok?" tanong ni kuya Blue.



          "Pasensya na, medyo masama ang pakiramdam ko." sagot ko.



          "Okay. Oo nga pala, tuwing weekends ang rehearsals."



          "Okay." walang emosyon kong saad saka tumungo.



          "May problema ba Ren?" tanong pa niya. "Huwag kang magsinungaling sa akin dahil nanggaling din ako diyan."



          "Pasensya na pero okay lang talaga ako. Kaya ko ang problema ko." Tumango naman ako at ngumiti sa kanya. "Salamat sa pag-aalala kuya Blue."



          "Natural lang iyun. Magkaibigan tayo Ren. Oo nga pala." May kinuha naman itong susi sa bulsa at ibinigay sa akin ng maayos. "Susi iyan sa Music Room. Pwede kang tumambay kung may oras ka at makipag-kaibigan ka naman sa mga band members natin." Tumango lang ako at umalis.



          Dapat ayusin ko ang sarili ko. Nakasalubong ko naman sila Harry at Kei. Alam ko na.



          "Guys, pwede ba kayo sa bahay ngayon?" yaya ko sa kanila.



          "Sige." sabay na saad nila Kei at Harry.



          Kailangan ipagpatuloy ko ang buhay ko. Hindi ko dapat isipin ang magpakamatay. Duwag lang ang gumagawa nun. Hahanap ako ng rason para mabuhay.




ITUTULOY...

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails