Followers

Saturday, October 31, 2015

Reminder To MSOB Authors

Sa mga MSOB authors, heto may anonymous reader na nagpaabot sa akin ng kanyang concern. 

Sa tingin ko naman ay may point siya. Please try to consider.

***

Hi sir..can you remind your msob writers specially the intelligent and handsome Prince justin the author of Me and my rules for the continuation of their work? And also to the author of Gapangin mo ako ,Saktan mo ako. Some of us or should i say the bluerose followers including silent reader etc.was totally upset. Unlike sir alexander blue sebastian ,he always gives us time to remind of his work when to be update or if it is posponed of the said date he made.. And sir mike juha,i dont know you personally,but God your blog is powerful and the LGBT society already acknowledged the blog.specially the Maimpluwensyang author and blooger.and yes,its you sir mike.. But please as a blogger you are responsible to your writers...and thats it.. Alam po namin na my mga personal na dapat unahin ang mga writers nyo,pero pano naman po kmi.? Responsibilidad nyo namang i broadcast kung kelan yung continuation ng stories na sinubaybayan namin kc maganda at may kalidad ung sinulat nyo..please authors (princeJustin) and (cookie cutter).. Love you both.Thank you MSOB if you let this post reach them wherever they are..GODBLESS
Eldrienn Fowler-Salonga 

***

Maraming salamat authors! Alam ko namang voluntary ang inyong pagsusulat at pagcontribute rito but in case may delay kayo, maganda sigurong i-explain sa kanila.

If readers are so concerned like this, it just means they love your work so much. I guess we need ot understand them and give them some message.

Thank you.

-Michael Juha-

Sunday, July 26, 2015

In These Eyes

In These Eyes
Fiction
James Silver


6 pm na! Malelate na ako sa trabaho. Ahy! Nakakainis talaga pag halos hindi ka na nakatulog dahil sa pangungulit ng batang to tsk! Wala namang choice kundi makipaglaro na lang kesa naman uminit pa ang ulo ko, dahil sa kakayugyog nya sakin habang sinusubukan kong magpahinga.

Ako nga pala si Adrian Tolentino. 25 years old. 5’8”. Chinito, matangos ang ilong, moreno. Kung sa tingin mo napaka gwapo ‘ko eh, ewan, wala naman kasi akong pakialam eh. Maraming umaaligid saking mga babae at bading pero hindi ko sila nabibigyang pansin. Subsob kasi ako sa trabaho para buhayin ang 5 years old kong anak na si Xander. Single dad ako. Namatay ang asawa ko nung ipinanganak nya ang anak namin. Nung mamatay sya ay hindi na ako naghanap pa ng iba. Ibinuhos ko na lamang ang lahat ng atensyon ko sa pagtataguyod ng nag-iisa kong anak. Wala nang iba pang mas mahalaga sa akin. Mahirap maiwan mag-isa kaya naman sinabi ko sa sarili ko na hindi na ako magmamahal ulit. Nakakatakot na eh.

Shit! Eto na nga ba ang sinasabi ko eh. Nalate ako sa trabaho. Eto sinasabon ako ng walang banlawan ng floor manager naming si ate Estella.
“Late ka na naman, andami dami nang costumer. Lintek ka talaga, kumilos ka na diyan. Ngarag na kami dito tapos ikaw kakarating mo lang at nakatunganga ka pa” bulyaw nya sa akin.
“Pasensya na ate, hapon na rin kasi ako nakatulog eh. Yung anak ko kasi sobrang kulit ayaw ako tantanan” hingi ko ng tawad sa kanya.
“Mag-asawa ka na kasi ulit, para may mag-aalaga na diyan sa anak mo, sya kilos na!”.

Palaging ganito ang eksena naming dalawa kaya parang musika na sa tenga ko ang napakalakas nyang boses. Tinalo pa yung speaker na walang tigil sa pagtug-tog. Kumilos ako ng mabilis para makatulong na ako sa kanila sa pagseserve sa mga costumer. Maya maya pa ay huminto ang tugtugan at may nagsalita sa mic. Umpisa na ng kantahan. Paboritong banda ko pala ang tutug-tog ngayung gabi, Hypnotic ang pangalan ng bandang yun. Nagumpisa na sila. Talagang napakaganda ng boses ng lead vocalist nila na si Peter. Yung version nila ng kantang ‘Leaving On A Prayer’ ang una nyang binanatan, naghihiyawan ang lahat sa sobrang galing nya. Walang panama si Michael Bolton dito. Husky at napakataas ng boses. Palagi akong natutulala sa kanya pag kumakanta sya. Sobrang naaaliw ako sa boses nya. Pero kikilos na ako kasi baka masermonan na naman ako ni Ate Estella. Andameng costumer ng gabing iyon. Weekend kasi kaya siguradong pagod na naman pag uwi.

Pakiramdam ko ay napakahaba ng araw na ito, natapos din, sa wakas ay makakauwi na. Matapos kami magligpit sa bar ay agad akong nagbihis. Kukunin ko pa si Xander kila Aleng Charity. Yung baklang gustong gustong alagaan ang anak ko. Palagi syang nagpiprisinta na sya na lang ang magbabantay kay Xander sa tuwing papasok ako ng trabaho. Meron syang kasama sa bahay yung boyfriend nyang bagets na gusto na yatang maging tatay dahil aliw na aliw din sa bata. Hindi naman ako masyadong nag-aalala dahil mababait naman sila. Ang kaso lang baka mamulat sa ibang uri ng pamumuhay ang anak ko dahil na rin sa mga taong nakapaligid sa kanya. Ayos lang siguro yun. Ang mahalaga lang naman sa akin ay ang mabigyan ko sya ng tamang edukasyon at mapalaki ko syang mabait at responsableng tao.

Bago ako umuwi ay dumaan muna ako sa CR dahil puputok na ang pantog ko. Dali-dali akong pumunta sa isang cubicle at doon ko na tuluyang inilabas ang kanina pang naipon na ihe. Habang umiihe ako ay narinig ko ang nakakarinding tunog ng dumi na lumabas sa bituka ng isang tao sa kabilang cubicle. Muntikan ako matawa pero pinigilan ko dahil ganun naman talaga kahit sino pag nadudumi, lalo na pag nage-LBM, baka magalit pa sa akin. Papalabas na sana ako ng CR nung marinig ko na nagsalita ang isang lalake
“Tubig! Tissue! Kahit ano wala kasing pwede panglinis dito eh, please kung sino ka man na nandiyan tulungan mo ako”. Papabayan ko na lang sana dahil atat na talaga akong umuwi. Kaso naawa ako, baka kasi mangyari din sa akin yun.
“sige sandal lang maghahanap ako” sagot ko sa lalaki.
“salamat ah” tugon naman nya. Naghanap ako ng tissue sa iba pang cubicle. Pero wala akong makita kaya naisip ko na lang na kumuha ng tabo at sumahod doon sa lababo. Iniabot ko sa kanya at kinailangan nyang buksan ang pinto ng cubicle para maabot nya ng hindi natatapon. Pagkabukas nya ng pinto ay lalong tumindi yung amoy.
“putang ina! Nanununtok” sabi ko sa sarili ko. Nang maabot nya na at magamit ay nakiusap ulit sya na kumuha pa raw ako ulit. Naantala na ng husto ang pag-uwi ko, medyo naiinis na ako. Kumuha na lamang ako ulit para naman matapos na sya.
“ok na ba?” tanong ko.
“Sandali lang” sabi nya.
Naghintay pa ako ng ilang sandali baka kasi kulang pa. Maya maya ay lumabas na sya ng cubicle. Lumabas ang lalake na halos kasing tangkad ko lang rin, maganda ang korte ng katawan nya sa suot nyang sando halatang nagji-gym, matangos ang ilong, maputi, bilugan ang mata makapal ang kilay at maganda ang korte ng labi. Me hawig sya kay Paolo Avelino. Medyo napatulala ako dahil si Peter pala yung nasa loob
“putang ina IDOL!” sabi ko lang sa sarili ko. Dumiretso lang sya sa lababo para maghugas ng kamay. “tanginang to pagkatapos mo tulungang makapag-hugas ng tae, hindi man lang nagpasalamat. Walang utang na loob” bigla na lang ako natawa sa ka-OA-yan na naisip ko.
Pagkatapos nya maghugas ng kamay ay agad sya lumapit sakin. Niyakap nya ako at hinalikan sa pisngi. “Putang ina, shet!” sabi ko sa isip ko habang nakakunot ang noo ko.
“Maraming salamat pare, kung wala ka malamang hindi na ako nakalabas diyan”.
“walang anuman yun idol” tugon ko sa pasalamat nya.
“Idol? Pinapanood mo ba ako kanina?” tanong nya.
“oo naman, palagi ko kayong pinapanood twing tutugtog kayo dito”.
“Ah, madalas ka ba dito?” tanong ulit nya.
“oo, Waiter ako dito eh”.
“Ah, kaya naman pala, edi pauwi ka na nyan? San ka ba, baka dun din ang daan ko isasabay na kita, para naman makabawi ako sayo.”
“Ah diyan lang ako sa Cubao, sa Notre Dame wag na next time ka na lang bumawi, hinihintay na rin kasi ako ng anak ko eh kaya nagmamadali na ako”sabi ko sa kanya.
“Sige, inuman tayo next time ah treat ko tutal dito ka naman pala nagtatrabaho eh, Peter nga pala”pakilala nya sa akin.
“Ah Adrian, sige basta sa susunod na lang pre” nagkamayan kami at agad na akong umalis.

Saturday, July 25, 2015

Love, Stranger (Chapter 5)

AUTHOR'S NOTE:
(PLEASE READ!) =)

First, nasabi ko last chapter na i-eedit ko ang Chapter 1-4 ng "Love, Stranger". But then since hindi kakayanin ng oras ko dahil back to school ako (currently studying nihongo), sa BOOK or E-BOOK version (SOON in BUQO) na lang po ng "Love, Stranger" ang EDITED AND BETTER VERSION NG STORY NA ITO. Syempre, may pera na pong involve iyon at dapat lang na maganda ang pagkakasulat nun. I'll try to edit pa rin po kung kaya ng oras ko pero minsan hindi na talaga kaya eh.

Second, I would like to thank everyone na bumabasa ng "Love, Stranger". Welcome po ang feedback and suggestion para maimprove ko pa ang pagsusulat ko.  I accept any criticism as long as hindi bastos ang pagkakasabi.

You can add me on facebook. I want to keep in touch with you guys.
https://www.facebook.com/gabriel.montenegro.35
Please like my page na rin. Thanks in advance!
https://www.facebook.com/whitepal.gabriel
Again. FRIDAY - SUNDAY po ako nag-uupdate ng story. Once or twice a week.
Muli, MARAMING SALAMAT!
(Sa chapter 7, babatiin ko ang ilan sa mga readers ko. Hehehe. One of my ways to thank you guys.)

(PREVIOUS CHAPTER CLICK HERE!)


======================================================================


CHAPTER FIVE


Binati kami ng isang malaking gate na gawa sa kahoy at copper. Tumingala ako at nakita ko ang mga beams na sumusuporta sa napakalaking gate. Traditional Torii o Japanese gate ito, pero sobrang kapal at laki talaga.

“Nabanggit mo kanina na kaya ka marunong mag-japanese dahil sa work mo.”

“Yeah.”

“So ano ang work mo?”

Tumingin ako sa kanya. Nakatingin siya sa akin habang sinusundan niya ang European couple na kasama namin sa tour bus.

“Why do you ask?” I gave him a quizzical look.

“Random question lang.” sabi niya sabay tingin sa akin. Weird ng taong ito, tinatanong ko siya kanina sa Happo-en Garden tungkol sa sarili niya para makilala ko siya pero hindi ako sinagot ng maayos. He’s making fun of me. So I think I should do the same.

“Call-boy.” sagot ko sa kanya habang diretsong nakatingin ang aking mga mata sa kanya. Kitang-kita ko ang paglaki ng kanyang mga mata.

“Seryoso ka?” alam kong hindi siya makapaniwala sa sinagot ko. Nakakatawa ang itsura niya.

“Yeah. I can do it with a girl or boy.” seryoso ang tono ng aking boses habang diretsong nakatingin sa kanya. “Iyan din ang work ko pag nasa pinas ako. Foreigners ang customer ko.” dagdag ko pa sabay ngiti. Nakatingin pa rin siya sa akin. Mistulang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Tanging swelas ng aming sapatos at mga daldalan ng mga kasama namin ang ingay na aming naririnig.

Ilang segundo ang lumipas ay bigla akong humalakhak. Nagbago ang kanyang mukha. Bakas ang inis dito.

“I got you there.”  sabi ko habang humahalakhak. Halos mangiyak-ngiyak ako sa kakatawa.
“Nice talking ka rin eh nuh?” naiinis niyang sabi.

“So how does it feel na sagutin ka ng hindi maayos?” sabi ko habang tinataas-taas nang paulit-ulit ang aking kilay na para bang nang-iinis. “You did that to me remember? Tatay Rome na tambay na may doseng anak at lahat panganay.” sabay halakhak. Yes! Nakaisa ako.

“Funny bro.”

“Yeah dude. Funny. Ngayon inamin mong nakakatawa ang mga sagot mo.” napansin kong napakamot siya ng ulo. Natauhan siguro si gago sa kagaguhan niya kanina. I made him taste his own medicine.

Dinaanan namin ang ilang mga puno at mga halaman. Tumigil kami saglit sa tapat ng isang barandilyang kulay gray. Katabi ng barandilya ang isang kulay pink na signboard na nakasulat sa hiragana at kanji characters. May english translation naman sa ibaba na nagsasabing, “No tresspassing of visitors”.

“The only thing you can’t find in the Tokyo Imperial Palace is the Imperial Palace.” sabi ng aming tour guide.

“What the heck? So why on earth did they call this The Tokyo Imperial Palace in the first place kung hindi mo man lang naman makikita ang palasyo?” malakas na sabi ni Rome. Tumaas ang kanan kong kilay sa narinig. Dahan-dahan akong tumingin ako sa kanya. Nakatingin siya sa aming tour guide.

“Imperial family lang ang pwedeng pumasok doon. Obviously it’s a palace, duh. Sige nga, kailan ba naging open sa public ang MalacaƱang?” sabat ko sabay cross-arm at tiningnan siya ng matulis. Common sense ang sagot sa tanong niya.

“In the first place dapat hindi na nila ito ginawang tourist spot. Paasa lang. And look ang daming CCTV dito. Sobrang taas ng security.” sabi niya habang nakabusangot ang mukha. Now he’s whining. Wala na sa katuwiran.

“Ang nega mo alam mo iyon? Tandaan mo, ang Emperor ng Japan na lang ang natitirang Emperor sa mundong ito, hindi lang by title dude dahil siya mismo ang namumuno. So I think it’s logical lang na taasan ang security rito.” malakas na binura ng palad ko ang aking mukha. Hindi talaga ma-take ng katawan ko ang ka-negahan ng taong ito. Namumuro na siya kaninang-kanina pa bago umalis sa Tokyo Tower.

“Marami talagang kaartehan ang mga palasyo. Parang disneyland mo...” hindi niya natapos ang sasabihin niya. I cut his shit off.

“Huwag mong idamay ang disneyland ko! Maybe bitter ka sa Palasyo dahil sinisimbolo nito ay happily ever after na wala ka.” sigaw ko sa kanya. Napansin ko ang pagbabago sa kanyang mukha. Nawala ang inis na naka-rehistro sa kanyang mukha. Straight face na ito. Kapansin-pansin ang kanyang mga mata, parang nawala ito sa sarili. Natakatingin ito sa kawalan. Alam kong malalim ang kanyang iniisip. Hindi ko alam kung ano ito pero alam kong hindi ito maganda.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ko nasabi ang mga bagay na iyon. I know, it might hurt him. Mali, talagang nasaktan siya roon, ramdam ko at kita ko sa mga mata niya. Sometimes I’m tactless lalo na kapag sumasabog na ang emosyong nararamdaman ko. May mga bagay akong nasasabi na hindi maganda at nakakasakit ng damdamin ng ibang tao. Pero paano ko mapipigilan ito if he’s provoking me from time to time? Ang hirap din kaya.

“Okay, I’m sorry Rome. I didn’t mean to say that. Hindi ko rin alam kung saan ko iyon nakuha. But please, stop being nega. Ang lakas makahawa eh.” nagbitiw ako ng isang buntong hininga. Tiningnan ko siya. His eyes is full of emotions that I can’t decipher. Alam kong tinamaan siya. Alam kong masakit ang mga sinabi ko.

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin. Nagpatuloy kami sa paglalakad habang sinusundan ang aming tour guide. Naramdaman ko ang pagtama ng mainit-init na sinag ng araw sa aking balat. Kahit ganoon ay malamig pa rin ang hanging sumasalubong sa aking mukha at kamay na tanging nakalabas na parte sa balot na balot kong katawan. Winter ngayon sa Japan.

“Rome. I’m sorry okay.” paghingi ko ulit ng tawad.

“Don’t think about it. Tama ka, it’s my fault for being so negative.” sagot niya. Tahimik. Muli kong narinig ang swelas ng aming mga sapatos. Yumuko ako at tinuon ang aking mga mata sa dinadaanan naming sementadong kalsada. Ramdam ko pa rin ang mainit-init na sinag ng araw, sumasabay ito sa init na nararamdaman ko sa aking katawan. Para akong linulusaw sa hiya, sa pagiging insensitive. Nakakainis. I hate this feeling. Ayoko talagang nakakasakit ng ibang tao.

Ilang minuto ang lumipas at tumigil ang aming grupo sa tapat ng isang higanteng gate. Kamukha ng gate na ito ang pinasukan naming gate kanina, masmalaki lang ito at may mga gwardiyang nakabantay. Nakasarado rin ang higanteng gate.

Nagsalita ang aming tour guide, kahit english ang salita niya o kahit maghapon siya, hindi ko siya maiintindihan dahil binabagabag ako ng aking kunsensiya.

Tumingin ako kay Rome. Seryoso pa rin ang mukha nito. Dinaanan ko ng tingin ang kanyang mga mata. Ang lalim ng kanyang iniisip. Alam ko namang ayaw niyang mag-open up. Nasabi ko rin kanina na maganda ang mayroon kami ngayon, strangers. Walang dapat masaktan sa sasabihin ng isa’t-isa. Walang maaattach. We’re not even friends. Pero kahit na stranger siya sa akin ay hindi ko gustong makita siyang ganyan. I know how it feels. I’ve been there. Naranasan ko iyan sa aking linimot na nakaraan; ang pagsalitaan ng masama.

How can I make him feel better?” tanong ko sa aking sarili.

How can I make him open up?” sigaw ko sa aking sarili. Nagbitiw ako ng isang buntong hininga.

“I feel your weight dude. Ang bigat-bigat mo. I know na kahit magtanong ako hindi mo sasagutin kung ano man ang dinadala mo. But you know what? I think you should change your perspective.” mahinahon kong sabi. Tumingin siya sa akin. Bakas sa kanyang mga mata ang bigat na kanyang nararamdaman.

“What do you mean?”

“Sa mundong ito, hindi maiiwasan ang mga bagay na hindi maganda. Minsan masasaktan tayo, minsan madadapa, at dadalhin natin ang mga bagay na ito sa araw-araw. But you know what? Sometimes you just have to loosen up and look on the positive side.”

“Madali para sa iyo sabihin iyan.” Inalis niya ang tingin sa akin. Tinuon niya ito sa malayo. Maraming puno ang area ng Imperial Grounds na iyon.

Tumingala ako. Nakita ko ang mahinahong pagsasayaw ng mga ulap. Pumikit ako. Lumitaw sa aking utak na parang pelikula ang mga nangyari sa aking nakaraan.

“Kahit kailan hindi naging madali ang buhay ko. Kung alam mo lang ang mga pinagdaanan ko Rome... Kung alam mo lang.” muli kong naramdaman ang bigat sa aking puso. Parang may kung anong tumutusok-tusok dito. Ito ang mga bagay na binaon ko sa limot sa loob ng maraming taon Binitiwan ko ang isang malalim na buntong hininga.

“I’m sorry.”

Dumilat ako at tumingin sa kanya.

“Huh? Why do you say sorry?” naguguluhan kong tanong.

“I mean, I’m sorry to hear that.”

“You don’t have to. Wala kang kasalanan.”

Hindi siya nagsalita. Binitiwan niya ang isang malalim na hinga. Muling bumalot sa amin ang katahimikan. Inikot ko ang aking mga mata. I saw some massive stone ramparts. Siguro parte iyon ng dating Fortress ng palasyo during ancient times. Muli kong tinuon ang aking mga mata sa gate na bantay sarado. May mga rumoronda pang guwardiya dito. An exclamation point appear in my head. Napangiti ako.

“Alam mo para kang Palasyo na iyan.” sabay turo sa gate at mga massive stone ramparts sa di kalayuan.

“Bakit naman?”

“Kasi ang bigat-bigat mo. Tapos nakataas pa ang defences mo.”

“Joke ba iyan?” bahagya siyang ngumiti.

“Pwedeng oo pwedeng hindi.” sabi ko sabay ngiti. He gave me a quizzical look.

“We want to see and enter the Palace pero hindi pwede dahil nga bawal. If we will sneak naman, yari tayo dahil mataas ang security nito... Parang ikaw, may mga taong gusto kang tulungan to make you feel better, pero paano nila magagawa iyon if you won’t let them. Tama ba ako?” sabi ko sabay ngiti. Tinaas-taas ko rin ang aking kilay, a sign na mag-agree siya sa sinabi ko. Tama naman kasi talaga. Kailangan lang niya tanggapin kasi ‘yun ang totoo.

“So you’re saying that you want to help me? You want to make me feel better? Naks, concern!” ngumiti siya. Bumakat ang malalim na dimples sa kanyang pisngi.

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. He got it all wrong!

“Tange! Ano ka chicks? This applies to everyone na gusto kang tulungan Rome. Mga taong may care sa iyo.”

“Now I get it. May care ka pala sa akin.” preskong sabi nito.

“Wow ha... Honestly I feel bad lang kanina. Hindi ko gustong makapanakit ng damdamin ng ibang tao. I hate it. Kaya ginagawa ko ito para mawala ang guilt ko.” sabi ko sabay cross-arm at tinuon ang mata sa malayo.

“Aminin mo na.”

“Whatever dude. At isa pa, huwag kang negative lagi. Hindi maganda. Lagi kang tumingin sa positive side. Change your perspective.”

“Idealistic ka talaga. Ikaw si Mr. Positive na gusto tingnan ang lahat sa magandang side kuno. Aminin mo minsan na pangit ang mga nangyayari.”

“Hindi naman porket pangit ang nangyayari ay pangit na ang lahat. Malay mo may reason bakit nangyari iyon.”

“Like?”

“Example, may pupuntahan ka at sasakay ka ng bus. Pero na-traffic ka at nakaalis yung bus na gusto mong sakyan at sa ibang bus ka na-sakay. Tanong, pangit ba lahat iyon?”

“Oo.”

“Talaga? Eh paano kung ang naunang bus na gusto mong sakyan ay may holdaper? Or maaaksidente pala ang bus na iyon at mahuhulog sa bangin? ‘Di ba blessing in disguise ang traffic? ‘Di ba blessing in disguise na ibang bus ang nasakyan mo? Look on the positive Rome. Tingnan mo ang sitwasyon na panig sa iyo, not against you.”

Hindi siya kumibo. Nakatingin lang siya sa akin. Ilang saglit pa’y muling naglakad ang aming grupo. Tumigil kami sa isang rebulto. It depicted a man riding horseback on a rearing horse. Kulay dark-green ito.

“This is Kusunoki Masashige, he is a great samurai warrior who fought for Japan’s Emperor in the early 14th century. He epitomized courage, loyalty and devotion to the Emperor.” sabi ng aming babaeng tour guide.

“Buti pa noon uso ang loyalty at devotion. Ngayon wala na.” biglang sambit ni Rome. Tiningnan ko siya. Nakatingin siya sa rebulto. Bakas sa mga mata nito ang lungkot. Sabi ko na eh may malalim siyang dinadala. Alam ko, kasi ramdam ko.

“Nag-eexist pa rin naman ang ‘yan ngayon ah.”

“I don’t think so. Tanga na lang ang naniniwala ‘dyan ngayon.” matigas at madiin niyang sabi. “Parang ‘yang samurai na iyan. Tingnan mo namatay siya para sa Emperor.” dagdag nito nang marinig ang sinabi ng aming tour guide tungkol sa kabayanihang nagawa nito.

“Parang pagmamahal lang iyan. Handa kang gawin ang lahat para sa taong mahal mo.” sabi ko. Tumingin siya sa akin. Matulis itong nakatutok sa akin.

“Oo, kaya katangahan ang magmahal. Dahil sa huli masasaktan ka lang. Tingnan mo siya, namatay pa.” he said in a cold tone. Agad itong tumalikod at naglakad. Sinundan niya ang dalawang European couple na naglalakad sa kanyang harap. Sumunod ako sa kanya at pinatong ang kanan kong braso sa kaliwa niyang balikat. Tumingin ako sa kanya. Nakatingin siya sa sinusundan naming European couple.

Naisip ko, kanina sa Happo-en Garden may nakita kaming newly-wed couple. I saw his eyes bago niya ako akbayan palayo sa lugar na iyon. It’s the same emotion na rumehistro sa mata niya na nakita ko sa elevator ng Tokyo Tower at ngayon while he’s talking about loyalty. Then now he’s looking at these couples na nasa harap namin. Parehas na parehas ang nababasa ko sa mga mata niya.

Broken hearted ito. Confirm. Hay.” pagkasabi ko noon sa sarili ko’y narinig kong tumunog ang aking sikmura. Napatingin siya sa akin.

“I’m hungry.” sabi ko.

“Ha? Kakakain lang natin ng lunch bago pumunta rito ah.”

“Dude, fine dining restaurant iyon. Tipid na tipid ang pagkain. Gusto ko buffet. Ayun, solve na solve ako pag ganoon.” sabi ko sabay ngiti. I’m trying to divert his attention. Ayoko namang malungkot siya.

“Eh paano kung hindi buffet? Like unli rice?”

“Pwede. Pero mas gusto ko unli ulam. Eat all you can.”

“Matakaw.” sabi niya sabay ngiti. Muling lumitaw ang kanyang dimples. He’s so cute pag ganyan ang itsura niya. Nakangiti. Ang sarap niyang tingnan pag ganyan siya.

“Bakit ikaw ayaw mo?”

“Gusto.”

“Edi matakaw ka rin.”


Tawanan. Tinitigan ko ang kanyang mukha. Napaka-light ng aura nito. Sana lagi na lang siya ganito. Sana lagi siyang masaya. Siguro I’ll try to use my best asset na lang. Ang pagiging optimistic. Maybe something good will come out from it. Hindi lang para sa akin, para rin sa kanya.

***


“Nakakatuwa talaga ang tour guide natin nuh?” bakas ang ngiti sa kanyang labi.

“Yeah. At magaling siya mag-english ha. Karaniwan kasi sa mga Japanese hindi marunong eh. Masyado silang makabayan.” sagot ko habang nakatingin sa aming tour guide. Nakatayo ito katabi ng bus driver. Ilang saglit pa’y umupo ito at nagpahinga.

“Yeah. Pero mas nakakatuwa ka.” sabi niya sabay tingin sa akin. Isang nakakalokong ngiti ang binitiwan niya.

“So mukha akong clown sa paningin mo?”

“Medyo.”

“Gago.” sabi ko.

Tawanan. Binuksan niya ang kanyang gray backpack. Kinuha niya ang isang chewing gum at inabot sa akin.

“Thanks.” binuksan ko ito at sinubo. Binuksan niya rin ang kanya at sinubo ito. “Ang dami mong baon na chewing gum.”

“Gusto ko laging may nginunguya. Para hindi ako makatulog.” sabay tingin sa labas ng bintana.

“Why?”

“I want to enjoy this tour. Gusto ko makalimot sa lahat ng problema ko.” sabi niya. Tumingin siya sa akin at nagbitiw ng isang pilit na ngiti. Ngumiti ako. Slowly I clap my hands.

“Congrats!” masaya kong sabi habang patuloy na pumapalakpak.

“Why?” kumunot ang kanyang noo. Bakas sa kanyang mukha na naguguluhan ito.

“You lowered your defence. Makakatulong iyan sa gusto mong mangyari.” sabay ngiti. “Mabuhay si Rome!” sigaw ko. Wala namang makakaintindi sa kagaguhan ko dahil kami lang ang Pilipino sa loob ng tour bus. Hehehe. Hindi niya napigilang humalakhak. Alam kong mukha akong tanga pero okay lang.

“That’s the reason kaya kita binibigyan ng chewing gum. Para hindi ka makatulog.”

“Para maaliw ka?” malakas kong sabi sa kanya.

Tumango siya sabay ngiti.

“Asus. Kailangan mo pala ako. Tapos sinusungitan mo ako kanina.”

“Hoy, hindi kita sinusungitan.” medyo napalakas ang kanyang boses.

“Yes you did.” sigaw ko sa kanya.

Inikot ko ang aking mga mata. Pagod ang lahat ng kasama namin habang ang ilan dito’y unti-unting bumabagsak ang ulo dahil sa pagod. Malamig ang buga ng aircon ng tour bus kaya naman mas masarap matulog at magpahinga. Tiningnan ko siya.

“Ang ingay natin. Mahiya naman tayo sa mga nagpapahinga.”

“Okay lang iyan. Kaysa naman makitulog tayo. Gusto ko ngang sulitin ang tour di ba? Isipin mo na lang, atin ang bus na ito at tayo lang ang tao.”


Parang atin ang mundo.” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko napigilang mapangiti. Hindi ko maiwasang kiligin nang palihim. 




ITUTULOY


Monday, July 20, 2015

Stranded


Stranded

James Silver

Fiction


"Ayoko na!" ang sabi ko sa sarili ko habang nakasampa sa barandilya ng barkong sinasakyan ko papuntang Palawan.

"Uy! Gago ka ba, bumaba ka dyan mamaya matuluyan ka nga dyan."sigaw ng lalakeng nasa likuran ko.

"Pabayaan mo ako, gusto ko na mamatay. huhuhuhu!"

"Tangina, kung gusto mo magpakamatay. Sa kabilang banda ka, doon sa hindi ko nakikita. Konsensya ko pa pag nahulog ka dyan." bulyaw nya sa akin.

"Edi, ikaw ang umalis. O kaya pumikit ka para hindi mo ako makita." balik na sigaw ko sa kanya.

Hindi ko na talaga kaya ang nararamdaman ko. Magpapasakal na si Gerald doon sa putang inang babae na yun na mukhang sandok. Tangina ano bang nagustuhan nya dun? Napakapayat ng katawan tapos anlaki ng ulo. Bukod sa hindi na sya maganda eh, nuknukan pa ng engot. 

"Huhuhuhu! Move-on na friend! True love yung kalaban mo." sabi ng konsensya ko na kanina ko pa minumura dahil hindi man lang ako nagawang kampihan.

"Hoy! Tangina bumaba ka na dyan, umuulan na. Pag ikaw nadulas wag mo ako sisihin ah." sigaw ulit nung makulit na lalake.

"Teka, kanina ka pa ah. Akala ko ba ayaw mo ako makitang magpakamatay. Umalis ka na nga dito." nakukulitan na talaga ako doon sa lalake, gusto ko nang bumaba dito at hatakin sya para unahin syang ihulog sa barko.

"Kung ano man yang problema mo, wag mo idaan sa ganyan. Halika pag-usapan natin yan" pakiusap nya sa akin.

"Ayoko na pag-usapan yung problema ko. Gusto ko na lang mamatay."

"Kakainin ka ng mga pating dyan, kung ako sayo maglalason na lang ako. Kesa tumalon dyan" Sabi nya.

"Tsk! Tarantado ka rin eh noh! Wag mo na nga ako pakialaman."

Hindi ko namalayan na nasa likod ko na sya. At bigla nya akong hinawakan sa bewang ko at hinatak. Pareho kaming napahiga sa malamig at basang sahig ng barko.

"Tangina naman eh, bakit ka ba nangingialam? Bitawan mo ako" halos magwala na ako sa pagpupumiglas sa kanya. Pero hindi nya ako binibitawan.

"Hindi kita bibitawan. Gago ka eh, magpakamatay ka na lang next time, yung wala ako" sabi nya.

Bumaling ako sa kanya at mumurahin ko sana sya right on his face. Pero natigilan ako.

"Syet! tanginess na anghel 'to." biglang nakaramdam ako na parang gusto ko tuloy kumerengkeng sa gwapong lalake na nakayakap sakin.

"Try your luck next time, kasi hindi talaga ako papayag na may mamatay sa harap ko noh!" malakas na boses nyang may seryosong mukha.

"Enebe!" natawa ako sa nasabi ko sa isip ko.

 "Hoy! Armando, lumalandi ka na naman." konsensya ko.

"Bakla ka ba?" tanong nya.

Hindi ko napansin na napako na pala ang paningin ko sa gwapo nyang mukha. "syet" sabi ko.

Hindi ko na sya sinagot dahil bigla akong natauhan at bumalik na naman ang inis ko. Pagkatapos ay tumayo na kaming pareho at iniwan ko na syang mag-isa doon. Ikakain ko na lang 'tong sentimyento ko.

Bumalik ako sa kwarto ko at nagpalit ng damit. Walang problema sa damit dahil dinala ko naman na lahat ng gamit ko at wala na akong balak na bumalik sa Maynila. Leche! Nasaktan lang ako sa lugar na yun. Ayaw ko na bumalik, ayaw ko na makita si Gerald. 

Lumabas ako at kumain ng marami. Well maraming marami, malakas ako kumain eh. Kaya nga medyo mataba ako. 

Habang kumakain ako ay napatitig ako sa isang crew. Wow! Dami palang gwapo dito. Doon ko lang napagtanto sa sarili ko na marami palang lalake sa mundo na mas gwapo pa kesa sa negrong 'yon. 

"Hmp! Leche sya, mamatay sana sya sa kaengotan nung pinakasalan nya" sabi ko na lang sa isip ko at tuloy-tuloy akong lumamon. "di bale! mahal naman ako ng mommy ko."

"Thank you, ah. Basang basa yung damit ko dahil sayo" yung lalake na naman kanina. May inis sa mukha nya habang nakatitig sa akin.

"Oh! Bakit kasalanan ko ba? Pakialamero ka kasi kaya nangyari sayo 'yan" pinipilit kong magmaganda. Itinataas ko ang isa kong kilay, pero hindi ko talaga kaya. Talagang sabay na tumataas.

"Bakla!" insulto nya sa akin.

"Bakit, inggit ka? Bakit di ka jumoin sa pederasyon?" huh! Hindi nya ako kaya noh. Asaran lang pala eh, wala pang nagwagi sakin pagdating dyan.

"Ayoko! Wow! Grabe, antakaw mo naman. Andami nyan ah." bigla syang umupo sa harap ko. "pwedeng pakain?"

"Ganun? Pagkatapos mo akong asarin, makikikain ka? Yung mukha mo ramdam na ramdam dito, mula dyan. Kapal eh" pagmamataray ko na naman.

"Antaray mo naman, wala akong pera eh. Nagugutom na ako. At tsaka bayad mo na rin sakin sa pagliligtas ko ng buhay mo" walang pakialam nyang pagkakasabi at tuloy-tuloy na kumain.

"Ganyan ka ba talaga? Nangingialam ka ng buhay ng ibang tao? Tapos utang na loob pa yun ah. Di lang yun, nakikikain ka pa."

"Wag mo na banggitin yung nakikikain. Naririnig ng ibang tao oh! May hiya rin naman ako kahit konte!" habang patuloy sa pagsagpang ng hita ng manok.

"Buti naman nahiya ka sa kanila, sakin kasi hindi eh. FC ka!" sabi ko.

"Huh! Anong FC?" tanong nya.

"Feeling close, shunga!"

"Ah! Akala ko Fuck-Cute" sabay ngiti nya. At tinitigan nya ako ng mapang-akit. Dinilaan pa yung drumstick na parang dumidila ng ice cream.

Tangina, nalibugan ako sa ginawa nya. Itinuloy ko na lang ang pagkain ko dahil hindi ko naman balak na pumick-up ng lalake dito sa loob ng barko. May pagka-conservative naman ako noh!

"Ano bang problema mo? Bakit gusto mo magpakamatay? Lalake yan noh?" sunod-sunod nyang tanong.

"Eh, ano ngayun kung lalake? Kumain ka na nga lang dyan, wag mo na akong pakialaman." irita kong sagot.

"May ibang bakla? O may girlfriend?"

Shit! Bigla ko na naman naalala si Gerald. Bumalik na naman yung sakit na nakalimutan ko na ilang minuto na ang nakakaraan. 

"Bwiset ka, nakalimutan ko na nga kanina eh, pinaalala mo pa."inis kong banggit sa kanya.

"Nakalimutan mo sya agad dahil sakin? Kakakilala lang natin ah. Wag ka ganyan pumapatol ako hahahaha!" patuloy pa rin ang kain.

Kinabahan ako sa sinabi nya. Hindi ko alam kung bakit, gwapo kasi ang puta eh. Kaya malakas ang loob at makapal ang mukha. 

"Putang ina nyo talagang mga gwapo kayo. Mamatay na kayo." sabi ko sa isip ko.

Hindi ko na sya kinausap at itinuloy-tuloy ko na lang ang kain. Binilisan ko dahil baka mamaya mahulog ako sa trap nya at maubos pa ang pera ko. Mukhang sanay kasi sa pakikipaglandian sa mga bakla 'tong hinayupak na 'to eh. Hindi naman sa panghuhusga pero sa tingin ko Callboy sya. Bihasa eh.

"Ubusin mo na yan at magbabayad na ako!" pagmamadali ko sa kanya.

"Aalis ka na agad? Usap pa tayo." pigil nya sa akin.

Hindi ko na sya sinagot pa, dahil nga umiiwas ako baka perahan nya ako. Bakla lang ako at alam kong mahina ako sa ganyan. Nakakalibog pa naman sya tumingin. Mahirap na baka lamunin ako ng libog ko, tuspok ang pera ko sigurado. Pero may napansin ako, napakaraming kalat sa sahig. Puro pagkain sobrang dami, sayang naman. Tsk! Antakaw ko talaga.

"Angkalat mo naman kumain grabe."

Iniwan ko na sya. Nagmamadali akong umalis para hindi nya na ako masundan. Pero napahinto ako nung makita ko yung dalawang lalake na mukhang magjowa. Naiinggit ako sa kanila. Akay akay nung isang lalake yung isa na parang naduduwal. Malamang nahihilo sa paggalaw ng barko. 

"Haynaku!" sabi ko na lang.

Pumasok na ako sa kwarto at nanood ako ng porn na nakasave sa laptop ko. Ano pa nga ba ang gagawin ko eh, nalibugan nga ako dun sa lalakeng kanina ko pa kausap, pero hindi ko naman kilala. 

Nang labasan na ako sa ginawa kong pagpapaligaya sa sarili ko ay tumuloy na ako sa paliligo. Balak ko kasi mag-inom para makalimot. At least yung alak nakiki-jive sa drama ko. Wala kasing nakakaintindi sa mga taong katulad ko. Akala nila palagi akong masaya dahil masaya ako kausap. Gusto ko nga silang murahin minsan eh, para malaman nilang marunong akong magalit at masaktan. Hindi naman ako stuff toy na walang pakiramdam noh. Kahit na nakikita ko si Barney sa tuwing titingin ako sa salamin.

Pagkatapos kong maligo ay dirediretso akong lumabas at pumunta sa bar. Magpapakalasing ako para makatulog akong mabuti. 

"Kahit sandali lang please! Makalimutan ko sya." bulong ko sa isip ko.

Pagka-upo ko ay agad akong umorder ng alak. At nang maiserve na sa akin.

"Hi! Friend!" sabi ko sa alak.

"Sir mag-isa lang po ba kayo?" tanong ng crew.

"Oo! Gusto mo akong samahan?" sabay ngiti ko. 

"Malandi!" sabi ng konsensya ko.

"Sir limitado lang po ang isini-serve naming alak, bawal po kasing magpakalasing dito. Dapat po may kasama kayo." isplika nya sa akin.

"Ako kasama nya ako." sabi ng isang lalake.

"Shit! sya na naman?" tanong ko sa isip ko.

"Sige po sir maiwan ko na po kayo. Bawal po kayo mag exceed ng 3 rounds." sabi nung crew.

"Yung totoo, stalker kita noh? Hahaha inisnab ka nung crew hahaha ano ka invisible?" pagtataray ko.

"Wow! Ganda mo ah. Eh, gusto ko ring uminom eh, anong magagawa mo? Bayaan mo na yung crew na yon. hahaha"

"Wala ka ngang pera diba? Balak mo bang makijoin na naman sa trip ko?"

"Hahaha! Iniinis lang kita kanina. May pera ako noh, treat ko na 'to don't worry." alok nya.

"Wow, ha!" pinipilit ko na namang itaas ang kilay ko. Pero pakiramdam ko mag-uulyanin na lang ako hindi ko pa magagawa yun ng tama.

Syempre, biyaya na 'yon tatanggi pa ba ako? Wala na akong nagawa at sinamahan nya na nga ako sa pag-inom. At least makakatipid ako. 

Umupo na sya sa harap ko.

"Hi! Miss anong pangalan mo?" medyo namental block ako sa tanong nya.

"Huh! Ah eh. Aps na lang itawag mo sa akin." sabi ko dahil hindi ko kasi masabi ang tunay kong pangalan dahil nagmamaganda nga ako.

 "Huh! Pangalan ba yun? Ngayon lang ako nakarinig ng ganun ah. Yung totoong pangalan mo ang itinatanong ko. Syempre, pag magpapakilala ka ng pormal dapat sabihin mo 'yong totoong pangalan mo." isplika nya.

"Tsk! Alam mo bwiset ka talaga." inis ko.

"Hahaha! Ano nga?" Bahala ka hindi ko sasabihin ang pangalan ko sayo." pananakot nya.

"Edi wag, sino bang may gusto sa pangalan mo?" taray ko.

"O sige ganito na lang. Pag sinabi mo 'yong totoong pangalan mo. Magsasabi ako ng isang sikreto sayo." pakikipag-deal nya sa akin.

"Wag na hindi naman ako interesado sa sikreto mo eh."sabi ko

"Hindi ka interesado sa sikreto ko ngayon. Wag ka magsalita ng tapos, baka mamaya kulitin mo pa ako tungkol sa sikreto ko. Ano nga pangalan mo?" pamimilit nya.

"Armando Peralta"sagot ko.

"Yun naman pala eh. Hahaha lalakeng lalake." biro nya. 

"Wala ka nang pakialam dun. Nasa langit na yung nagbigay sakin ng pangalan na yan. Ikaw anong pangalan mo?"

"Rion Diaz nga pala pare!" sabay abot ng kamay nya sa akin.

Inabot ko rin ang kamay ko sa kanya. At hayun, pormal na nga kaming magkakakilala.

"Oh, ano na yung secret?" 

"Ah, akala ko hindi ka interesado? Hahahaha. Yung secret ko ay." binitin nya pa. At para akong naatat doon sa sasabihin nya.

"Ano nga?" 

"Malake"

"Ang ano?" medyo uminit ang tenga ko sa sinabi nya.

"Yung ano ko sobrang lake."bitin nya ulit.

"Ang alin nga? Bwiset!" medyo naiinis na ako sa sobrang atat. Dahil medyo green na yung isip ko.

"Malake yung, sapatos ko. Secret lang natin yun ah. Hahahaha!"

"Pakyu!" nairita ako bigla.

"Alam mo, maraming uri ng sikreto. Sikreto na mahalaga, sikretong wala lang, sikretong nakakahiya. May dapat sabihin sa iba at may hindi dapat sabihin. Yung sinabi ko sayo, mahalagang sikreto yun." paliwanag nya.

"Huh! Anong mahalaga sa sikreto na yun? Sino namang may pakialam sa malaki mong sapatos?"

"Wala nga! Pero mahalaga sa akin 'yon"sabi nya.

"Ok, sayo mahalaga, sakin hindi. Wala akong pakialam sa malaki mong sapatos." 

"Superficial lang kasi yung tiningnan mo sa sikreto ko. Mahalaga nga sa akin diba, hindi ka man lang ba nagtaka doon kung bakit mahalaga 'yon sa akin?" 

Natigilan ako sa sinabi nya. Oo nga naman, ano nga bang dahilan nya kung bakit mahalaga sa kanya yung sikretong iyon. At dahil doon ay parang gusto ko pang ungkatin kung bakit mahalaga sa kanya 'yon. Mababaw kasi ako mag-isip kaya hindi ko nakuha kaagad yung gusto nya sabihin.

"Ano nga bang mahalaga dun" tanong ko.

"Interesado ka na ba sa sikreto ko?" sabi nya habang nakangiti.

"Oo, na sige na ano ba yang lintek na sikretong yan."

"Malaki nga yung sapatos ko, yun ang sikreto." sabay ngiti.

"Puta nakakainis na yang sikreto na yan. Walang kakwenta-kwenta naman 'tong usapan natin. Tsk!" nabibwiset na ako sa kanya.

Hindi ko magets yung mga sinasabi nya. Para syang tanga na ipinipilit ipasok sa utak ko na pahalagahan ang isang bagay na walang kakwenta-kwenta. Putang inang sapatos na yan, kahit na mamahalin pa ang brand ng sapatos nya ay wala pa rin akong pakialam.

"Tangina naman talaga!" sabi ko sa isip ko.

"Pinakahilig kong laro ang basketball. Ginawa ko lahat para maging magaling ako sa basketball. Halos napabayaan ko na nga ang pag-aaral ko dahil sa larong iyon eh. Malaki ang paa ko noon kaya maraming nagregalo sa akin ng malalaking sapatos. Pero isang araw bigla na lang akong tumigil sa paglalaro. Kaya ayun, malaki ang sapatos ko." kwento nya.

"Sige na itigil mo na yang kwento mo. Nakakainip na. uminom ka na nga lang." sabi ko.

"Ibig sabihin nyan, hindi ka nakinig sa kwento ko." biglang sumeryoso ang mukha nya.

"Narinig ko yung kwento mo Ok?" nabobore na ako sa kwentuhan namin.

"Magkaiba kasi yung narinig mo lang at sa nakinig ka. Pag narinig  mo lang, dumaan lang yung sound ng boses ko sa tenga mo. Pero pag nakinig ka, maiintindihan mo yung kwento ko." 

"Ok, Diretsohin mo na kasi ako, hindi ako matalinong tao para alamin yang mga gusto mo iparating sa akin. Alam mo yun? Wala akong naiintindihan sa mga sinasabi mo." nakakainis na talaga.

"Hindi mo ba narinig yung sinabi ko? Hindi mo ba narinig yung salitang (noon) sa kwento ko?"

Hindi ko matandaan yung detalye ng kwento nya kaya hindi ako nakasagot.

"Dapat kasi iniintindi mong mabuti lahat ng bagay. Yan kasi ang pagkakamali ng tao eh. Binigyan tayo ng utak para umindi. Pero hindi natin ginagamit. Kasi akala natin, alam na natin lahat. Lahat ng bagay ay may pinaghuhugutang malalim. Ikakamatay natin pag hindi tayo nag-isip ng mabuti. Kagaya na lang ng ginawa mo kanina. Magpapakamatay ka kasi hindi ka nag-iisip ng mabuti." sabi nya.

"Ano namang kinalaman nyan sa usapan natin?"tanong ko.

"Malaki, mag-isip ka ng mabuti para hindi ka padalos-dalos ng desisyon, dahil isang araw pagsisisihan mo na lang yan bigla. Tumingin ka sa pinakamalalim na parte ng buhay, at malalaman mo na marami pang mas mahalagang bagay ang dapat mong intindihin."

(. . . . . . . .naimagine ko ang tunog ng mga palaka sa mahabang katahimikan.)

"Akala mo mahal mo 'yon? Kasi namimiss mo 'yong pilikmata nya? Naaalala mo sya sa pabango nyang f2, sa kantang madalas nya kantahin. Sa lugar na napuntahan nyong dalawa? Yung mga bagay lang na 'yon ang naiisip mo kaya ka magpapakamatay. Mag-isip ka ulit, baka nagkamali ka lang."

"Ok!" bored na talaga ako.

Blangko na ang utak ko. Parang nagshut-down na sa sobrang boring nya kausap.

Hindi ko na inungkat kung ano man yung gusto nya sabihin. Tinamad na rin ako uminom. Iniwan ko na lang si Rion doon at pumasok na ulit sa kwarto ko. Kabastusan man yung ginawa ko, pero naiinis talaga ako sa kanya. Akala mo matalino, hindi naman. Parang alam nya na lahat tungkol sa akin. Eh kanina lang naman kami nagkakilala. Tsk! Gwapo sana kaso wirdo. 

Hindi ako makatulog. Kaya lumabas ako para magpahangin. Sana lang hindi ko na makita yung wirdong yun. Sabagay nakatulong naman sya. Sa sobrang boring nya kasi kausap, eh tinamad na rin ako magpakamatay. Tsaka nakalimot ako kahit sandali.

Sa paglalakad ko ay may crew na biglang humabol sa akin. 

"Sir, hindi po kayo nagbayad kanina."crew

"Huh? Yung kasama ko ang nagbayad!"

"Wala pong nagbabayad sir."sabi ulit ng crew.

Bwiset! Naisahan ako nung gagong 'yon ah. Wala na nga akong nagawa at nagbayad na lang. Grabe, nakakahiya talaga. Ang gwapo pa naman nung crew. Shit!

Nag-ikot ikot ako sa barko. Susulitin ko na dahil bukas ng umaga ay matatapos na ang byahe. Naboboring pa rin ako kaya naman bigla ko naisip si Rion. Parang mas ayos na merong kausap na wirdo kesa mukha akong tanga ditong nag-iikot mag-isa.

"Nag-iisa ka na naman. Iniisip mo ako noh?" tsk! si Rion.

"Sinusundan mo ba ako? Oo nga pala, tarantado ka ah, sabi mo ikaw ang magbabayad ng ininom natin?" Tanong ko.

"Ay, sorry naiwan ko pala yung wallet ko kanina. Sorry ah!"

Sa bagay, nainsip ko na baka nga seryoso sya na wala syang pera. Nahihiya lang magsabi. Hmm! Pinabayaan ko na. Kesa mabadtrip pa ako lalo.

Papalapit sya sa akin. Napansin kong paika-ika sya maglakad.

"Oh, anong nangyari sayo? Natapilok ka ba?" Tanong ko.

"Alam mo maraming wala sayo. Una hindi ka marunong makinig, pangalawa hindi ka marunong magmasid." heto na naman sya sa mga banat nyang ewan.

"Alam mo andami mong alam. Sasagutin mo na lang yung tanong ko kung ano-ano pang sinasabi mo."

"Simula nung magkita tayo kanina, ganito na ako maglakad. Di mo lang napansin."sabay ngiti nya.

"Ah ganun ba? Seryosong kwentuhan ah. Ako naman ang magkukwento sayo. Ayaw ko na kasing marinig yung mga kwento mo tungkol sa punyetang sapatos na yan. Wait lang ah, wala ka bang shorts bakit kanina ka pa nakapantalon?" tanong ko muna.

"Isa ring sikreto yan." sabay kindat.

"Leche!" ganti ko.

"Hahahahaha. Nakakatuwa ka talaga! Ano na yung kwento mo."

"Kaya ako magpapakamatay kanina, kasi ayaw ko nang ituloy yung buhay ko dahil sa sobrang sakit ng nararamdaman ko. Ikakasal na kasi yung nag-iisang lalakeng minahal ko sa buhay ko. Alam mo ba kung gaano kasakit 'yon?"

"Oo, naman alam na alam ko 'yon higit pa sayo. Hahahaha."

"Masayahin kang tao eh noh? Tumatawa ka kahit walang nakakatawa?" sabi ko, sabay irap.

"Taray mo naman. Hindi tayo magkakilala pero sobrang gaan ng loob ko sayo"

Medyo nakaramdam ako ng kung ano sa loob ko nung sinabi nya yun. Parang ewan lang.

"Bakit naman magaan ang loob mo sa akin?" tanong ko.

"Wala lang, siguro may pagkakapareho tayo. Nangyari din kasi sakin yang nangyari sayo. Ang kaibahan lang natin, 10x na mas masakit yung akin hahahaha."

Ayaw kong magtanong dahil baka mapunta na naman kami sa boring nyang litanya.

"Nasaan ang kwarto mo?" tanong nya.

"Bakit mo naman tinatanong?"

"Wala lang hahaha. Tara doon na lang tayo." aya nya sakin.

"Ayaw ko nga. Baka patayin mo pa ako sa loob." sabi ko.

"Sabagay, pangalan lang naman ang alam mo sakin eh."

"Wala ka naman kasing sinabi tungkol sa sarili mo eh. Puro sapatos mo kasi ang pinag-usapan natin kanina kaya hanggang ngayon wala akong alam tungkol sayo. At least ikaw alam  mo nang bakla ako."

"Pinipilit ko na nga sabihin sayo yung isang mahalagang sikreto sa buhay ko eh. Ayaw mo lang kasi makinig." sisi nya sakin.

"Tsk! Ano namang mahalagang bagay tungkol sayo ang malalaman ko kung puro sapatos mo ang pinag-uusapan natin?"

"Marami, siguro kalahati ng buhay ko ang malalaman mo." sagot nya.

Bigla akong natahimik. Mukang may kung ano nga sa sapatos nya ang parang masayang malaman.

" Sige makikinig na ako, ano ba yang sapatos na yan? Mamahalin ba yan o may super powers? Anong sinisigaw mo shoeman o super shoes?" 

"Tsk! Puro ka kasi kalokohan eh." sabi nya.

"Eh. Ano nga kasi, andami mo kasing paligoy ligoy eh."

"Ikikwento ko sayo pag pinapasok mo ako sa kwarto mo hehehehe." 

Naiinis na naman ako pero pumayag na ako.

"Sige, pero kailangan malayo ang distansya mo sa akin ah! Para pag papatayin mo na ako makatakbo ako agad." Syempre kailangan sigurado ako.

 "Ok boss." At para syang sundalong sumaludo sa harap ko

Pumasok na kami sa kwarto. Inilinga-linga nya ang paningin nya sa loob ng kwarto. Pinaupo ko sya sa upuan na nasa tabi ng pintuan. At ako naman ay umupo sa kama, malayo ang distansya naming dalawa. Hindi ako magaling sa tantyahan, pero siguro mga tatlong metro yun.

"Fight!" sabi ko para umpisahan nya na ang kwento nya.

"Yun na nga, dati akong basketball player sa school namin. May nagkagusto sa aking babae, maganda sexy pwedeng ibalandra sa catwalk. Supermodel kung baga. Campus crush..."

"Sige na maganda na sya, dami pang pasakalye eh."putol ko sa paglalarawan nya.

"Fast forward. Naging kami, tapos isang araw habang patawid kami ng kalsada may sasakyang humaharurot papunta sa amin. Itinulak ko sya, syempre mahal ko eh. Kaya mas ok na sakin kung ako yung madale nung sasakyan kesa sya. In short, iniligtas ko sya. Naospital ako dahil nahagip ako nung sasakyan. Tapos hindi na ako pupwedeng maglaro ng basketball. Ayun, iniwan ako nung girlfriend ko. Umalis din ako. Ikakasal na din sya sa iba. Take note sinabihan nya pa ako ng I Love You bago sya nagpaalam na magpapakasal sa iba, may paiyak-iyak pa dun sa salamin. Tsk bwiset sya, diba mas masakit yun kesa sa nangyari sayo?"

"Ouch!" tangi kong nasabi sa kanya.

Walang bakas ng kahit anong kalungkutan sa mukha nya. Actually parang masaya pa sya. Anggaling nya magdala ng sarili nya. Para syang walang pinagdadaanan. Mas malala pa pala ang nangyari sa kanya kesa sa akin.

"Pwede ba akong tumabi sayo? Nangangalay na ako eh." sabi nya.

"Sige na nga, pero mamaya mo na ako patayin ah, pag sinabi kong game tsaka mo ako saksakin. Mareready lang ako." biro ko.

"Tarantado! Ikaw anong sikreto mo?" tanong nya sa akin habang pahiga na sya sa kama. 

 "Wala akong sikreto. Transparent akong tao eh. Alam ng lahat ang tungkol sakin."

"Mali 'yon dapat kahit papaano may nirereserve ka para sa sarili mo. Minsan kasi masarap sa pakiramdam yung magsisikreto ka tapos sasabihin mo sa mahal mo. Halimbawa ako, mahal mo ako kunwari at mahal din kita. Masarap sa pakiramdam ko na may sikreto kang sa akin mo lang sinabi. Kasi maipagmamalaki ko na mas kilala kita kesa sa kanila. Dahil sila hindi nila alam yung sikreto mo. Isang bagay 'yon para maiparamdam mo ang kahalagahan ng isang tao. Tiwala ang tawag dun."

"Ambabaw naman nung dahilan mo."sabi ko.

"Wow ha, napakalalim mong tao ah." 

"May tanong ako sayo."

"Ano yun?" tanong nya.

"Sabi mo kanina pumapatol ka diba?"

"Oo!"

"Edi nakikipagsex ka sa bakla?" tanong ko.

"Sikreto ulit yan. Hahahaha."

"Bwiset!" kainis talaga 'tong taong 'to.

"Alam mo ba kung bakit palaging nasa ibabaw ng foodchain ang tao? Hindi naman tayo kasing lakas ng leyon, wala naman tayong pangil katulad ng sa tigre at hindi tayo nakakalipad katulad ng agila. Pero bakit kaya tayo ang pinakamakapangyarihang nilalang sa mundo?" Tanong nya.

Aba, mukhang nagkakaroon na sya ng sense ah.

"Bakit?" tanong ko.

"Kasi nga tayo lang ang marunong gumamit ng kokote sa pinakamataas na antas nito. Utak ang basehan ng kapangyarihan ng bawat nilalang. Ganun kahalaga ang utak, pero alam mo bang 10% lang ng utak natin ang nagagamit natin?" 

"Feeling mo genius ka na nyan? Syempre alam ko 'yon." asar ko sa kanya.

"Gago! Hindi ko sinasabi 'to sayo para magmukhang matalino noh. Sinasabi ko lang 'to sayo para gamitin mong mabuti yang utak mo. Trust me, ang pinakabobong tao lang ang natutuluyan sa pagpapakamatay.  Muntikan ka nang maging isa sa kanila." sabi nya.

"Bakit ba, parang galit na galit ka sa mga nagpapakamatay?" tanong ko.

"Oo, galit talaga ako lalo na dun sa mga natuluyang mamatay. Kasi hindi nila ginagamit ang utak nila. kasi mamaya nyan maging ligaw na kaluluwa na sila tapos gusto ulit nila makabalik sa pagiging buhay, pero hindi na pwede. Malay mo ikaw, kaluluwa ka na lang tapos marealize mo na masarap palang mabuhay. Doon mo lang malalaman na huli na pala ang lahat. Well patay ka na nga eh, ano pa bang pupwedeng magawa ng patay?" mahabang litanya nya.

"Ganun kapowerful ang utak, kaya kang buhayin at patayin." pagsasalita ulit nya.

Patuloy syang nagsalita na para bang propesor sa mental. Hanggang sa di ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Pagkagising ko ay wala na sya sa tabi ko. Bumangon ako at chineck ko ang mga gamit ko kung may nawawala. Hmm. Infairness hindi sya magnanakaw. At wala naman akong sugat kahit saan. Oo na! Mapanghusga na kung mapanghusga, eh syempre hindi ko nga sya lubusang kilala eh. Bakit naman ako magtitiwala ng husto? Mali na nga 'yung pinapasok ko sya sa kwarto eh. Tinulugan ko pa. Kaya check check din ng gamit, at kung may nawala tsaka na lang magsisi. Good thing kumpleto naman lahat ng gamit ko. Gwapo na honest pa, kinilig tuloy ako bigla. Hmm mukhang may gusto na ako doon ah.

Malapit na akong bumaba ng barko. Naghintay ako ng kaunti kasi gusto ko pa syang makita para mahingi ko man lang yung number nya. Syempre, ikaw ba naman ang makakita ng gwapong lalake na trip na trip ka kausap buong magdamag, hindi mo ba kukunin yung number nya? Kalokohan yun kung wala kang gagawin. Pwera na lang kung ayaw nya ibigay or hindi na kayo nagkita ulit.

"Gusto mo bang malaman kung anong size ng sapatos ko?" biglang tanong ni Rion na nasa gilid ko.

"Haynaku ayan na naman tayo. Sige anong size ng sapatos mo para may ipapasalubong ako sayo kung sakaling mag-abroad ako."

"Wala" sabi nya.

Nagtaka ako sa isinagot nya sa akin. Humarap ako sa gawi nya pero, nawala sya. Inilinga ko ang paningin ko pero wala talaga sya. 

Bumaba na ako ng barko. Nanghihinayang ako dahil hindi ko nakuha ang number nya.

Pagkababa ko ng barko ay may isang boses na umalingaw-ngaw sa tenga ko. At kasabay nun ay ang malamig na ihip ng hangin na sya namang nagpatayo ng balahibo ko. Parang napakatinding kalungkutan ang dala ng mahalumig-mig na panahon.

"Maniwala ka, nagsisisi na ako." sabi ng echo sa tenga ko.

At napalingon ako sa barko. Nakita ko si Rion na nandoon sa isa sa mga bintana. Nakangiti syang kumakaway sa akin at unti-unti na syang naglaho. Tumulo ang luha ko, sa isang napakatinding sikreto na ibinunyag nya sa akin. Nanginig ang katawan ko at napahikbi ako. 

Napabulong na lang ako sa sarili ko.

"Gago ka, salamat." 



FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails