Followers

Thursday, February 11, 2016

Enchanted (Book 2): Child of the Light -- Chapter 2-5


Click here to read Enchanted: Broken (First Book)

Click here to catch Child of the Light on WattPad

Follow me on WattPad. Search for PeterJDC. Thank you!



















Chapter 2

Nagising si Ivan na masakit ang katawan, malamang dahil sa matinding workout noong nakaraang gabi. Pagkatapos niyang mag-unat-unat ay binuksan niya ang kanyang tablet at sinilip ang kanyang Facebook. Marami mang notifications ay ang galing sa isang tao lang ang nais niyang makita. Subalit hindi pa rin nirereactivate ng taong ito ang kanyang account. Sandali siyang naghimutok at nilapag din ang tablet sa side table katabi ng isang bagay na noon niya lang nakita. Isang bagay na nagpakunot sa kanyang noo.

Nagtaka siya dahil wala naman siyang naalala na naglagay siya ng ganoong uri ng makinis na bato sa mesa sa gilid ng higaan bago matulog. Ngunit hindi kinain ng pagtatakang iyon ang kanyang mga minuto.

Nadismaya siyang nang malamang lampas sampung oras pala siyang nakatulog matapos tingnan ang kanyang relos. Agad niyang kinuha ang kanyang telepono at nagdial.

“Clark, kamusta diyan?” Hinintay niyang sumagot ang kabila. “Okay, sige. Pupunta ako diyan after lunch.”

Matapos ang maikling pag-uusap nila sa telepono ng katiwala sa tindahan ay naligo na ito at lumabas ng kwarto na nakabihis. Binati naman siya ni Manang Jean. Pagkatapos mananghalian sa bahay ay umalis na si Ivan at dumiretso sa kanyang tindahan. Nang makarating doon ay nag-usap sila ng kanyang assistant na si Clark at pagkatapos ay nagcheck ng supplies ang dalawa. Pagkatapos ay nilista nila ang mga kailangang iorder sa kanilang suppliers, mga pangkaraniwan nilang gawain na inaabot din ng buong araw.

Nagring ang telepono niya. “Georgia, napatawag ka?”

“Namimiss na kita, hon. Pwede ba kita puntahan?” sagot ng nasa kabilang linya.

“Dito pa ako sa store, eh. Medyo busy.”

“Talaga? Pwede ba kita puntahan diyan?”

“Bakit?”

“Miss na nga kita.”

“Di ba magkasama tayo kahapon.”

“Kahapon naman ‘yun.”

“Busy pa kasi ako.”

“Hon, naman eh.” Naglalambing ang boses sa kabilang linya.

“Sige, sige. Give me 30 minutes.” Bumuntong hininga na lang si Ivan.

“Possessive girlfriend, boss?” nakangiting tanong ni Clark kay Ivan.

“Oo, eh. Mahirap talaga maging pogi. Hinahabol habol,” nakangiting saad ni Ivan.

“Naks! Grabe ka, boss. Pang-ilan na ba ‘yan in 2 months?”

“Huy, ‘wag ka maingay. Baka may makarinig, ano na lang isipin. Tsaka pangalawa pa lang.”

“Panglima na yata ‘yan na dinala mo dito, eh.”

Ngumiti na lang si Ivan. “Clark, aalis na ako. Kayo na bahala dito ha.”

“Okay, boss, enjoy your date na lang.”

Pagkapasok ni Ivan sa kotse niya ay nakatanggap siya ng text mula sa babaeng kanina ay kausap sa telepono. Nasa isang parke daw ito.

Habang nasa daan ay malalim na nag-iisip ang binata. Minsan ay napapatingin ito bigla sa katabing seat at napapangiti ngunit napapatingin din sa malayo pagkatapos. Biglang sinapo ng binata ang kanyang noo, bumuntong-hininga, at umiling. Hininto niya ang kotse sa isang parking space malapit sa lugar na pagtatagpuan nila ng babae.

Pagkalabas na pagkalabas niya sa kotse ay agad na may babaeng pumulupot sa kanya at sinibasib siya ng halik. Matingkad ang kulay ng buhok nitong mahaba. Nakaitim na sleeveless ito at maikling shorts at flats. Makapal ang make-up ng babae.

“Sabik na sabik ka sa akin ha,” pilyong saad ni Ivan.

“Oo, hon, sobra. Miss na miss na kita. Bakit hindi ka nagtetext kagabi? Nakakatampo,” saad ng babae na sumimangot ngunit nakapulupot pa ang kamay sa leeg ng binata.

“Busy kasi, eh. So, sa’n tayo?”

“Kahit saan basta kasama ka,” saad ng babae na pinulupot ang kanyang braso sa bisig ng binata.

“Hindi ka masyadong touchy ha,” nakangiting saad ni Ivan.

“Kasi naman, eh.”

“Pabebe ka naman.”

“Hon?” Hinalikan ni Georgia ang binata.

Hindi maintindihan ni Ivan pero naaasiwa siya sa ginagawa ng babaeng hindi niya maintindihan kung girlfriend ba niya o ano. “Di ba two weeks pa lang tayo?”

“Mag girlfriend-boyfriend?”

“Magkakilala?”

“Pareho na rin ‘yun. Bakit?” saad ng dalaga na nagpapacute.

“Di ba masyado naman yatang mabilis?”

“2015 na, hon. Ganon talaga.”

Biglang natahimik si Ivan. Tumatakbo sa isipan nito ang mga ginagawa niya nitong huling dalawang buwan.

“Hon, bakit ang tahimik mo na?”

“Wala. May iniisip lang.”

“Ang future natin?”

Natawa si Ivan.

“Hon, kain tayo ng fish balls.”

“Gutom ka ba?”

“Sige na.”

“Dapat nagdadiet ka na.”

“Bakit?”

“Yang bilbil mo, o.”

“Hon, naman eh. Baby fat yan.”

“Sige na nga.” Habang naglalakad patungo sa nagbebenta ng fish balls ay may napansin si Ivan sa di kalayuan.

Ang pamilyar na taong iyon. Ang pamilyar na galaw ng katawan nito. Ang pamilyar na pilantik ng mga kamay niya. May hawak itong fish balls at matulin na nagparoo’t parito na tila may hinahanap. Kinabahan si Ivan, ngunit napangiti ito. Bigla siyang nakaramdam ng kalabit. Habang kinakabahang nakangiti dahil sa nakita ay napalingon ito sa makulit na kasama.

“Hon, bakit tayo huminto?” tanong ni Georgia.

Hindi sumagot si Ivan. Nang linguning muli ang binatang pamilyar di sinasadyang nagtama ang kanilang mga tingin. Nakita niyang natulala ito. Nakita niyang namumula ang mga mata ng binatang nasa di kalayuan. Nakita niyang napaatras ito at umiba ng tingin at pagkatapos ay mabilis na naglakad papalayo.

Kumakalas si Ivan sa pagkakapulupot ni Georgia, ngunit kinabig siya ng dalaga.

“Teka, sa’n ka pupunta, hon?”

“Teka,” saad ni Ivan na inalis ang kamay ng dalaga.

“Bibili pa tayo ng fish balls!” Hinigpitan ni Georgia ang kapit sa braso ng binata.

“Sandali lang!” Napalakas ang tulak ni Ivan sa babae. Pagkatapos ay tinakbo nito ang daang tinahak ni Errol. Nang lumiko siya ay nakita niya itong tumatakbo papalabas ng parke. Nang makalabas siya ng parke ay lumingon siya sa kaliwa’t kanan at pagkuwa’y napansin niyang nakasakay na ng dyip ang hinahabol.

Hinabol ng kanyang tingin ang sasakyang iyon at ang sakay nito na mabilis nang lumayo. Nakita ni Ivan na umiiyak si Errol habang nakatingin sa kanya. Hindi niya maipaliwanag ang naramdaman. Tila may pinupunit sa loob ng kanyang dibdib habang minamasdan ang tuluyang paglayo ng dyip hanggang sa lumiko ito at mawala sa kanyang paningin.

Matamlay na naglakad pabalik sa kasamang dalaga si Ivan. Nakapamulsa, nakayuko, sumisinghot.

“Hon, umiiyak ka ba?” tanong ng babae.

Umiling si Ivan. “Hindi.”

“Ba’t namumula ang mata mo?”

“Wala ‘to.”

“Sige na, bili na tayo ng fish balls.”

Dahil sa pagkatuliro ay hindi rumirehistro sa kanyang wisyo ang pangungulit ng kasama. Bagkus ang bawat tunog na binibigkas nito ay tila isang malakas na pagkalampag sa kanyang pandinig. “Ang kulit mo!”

“Ba’t ka nagagalit?”

Nabigla si Ivan sa pagtaas ng boses ng babae. “Shut up! Okay! Kanina pa ako naririndi sa iyo!”

“Ha? Ba’t ka sumisigaw!”

“Just shut up!”

“Ano?”

“Aalis na ako!” sigaw ni Ivan.

“Hon, ano’ng nangyayari sa’yo?”

“I don’t like you! Hindi kita gusto!” sigaw ni Ivan.

“Ano? Matapos mo akong ikama, ganyan na lang?”

“Babayaran na lang kita.” Isang malutong na sampal ang natamo ni Ivan matapos sambitin ang linyang iyon.

“Gago ka pala eh!” sigaw ng babae.

Ngumisi si Ivan habang hawak ang nasampal na pisngi. “Bye!” Tumakbo na siya papunta sa kanyang kotse. Narinig niyang hinabol siya ng babae, ngunit di na niya ito nilingon.


Chapter 3


Pinagtitinginan ng mga pasahero ang isang binatang nakaupo sa gilid na ang pantalong suot ay nababasa ng mga patak ng luha. Walang pakialam si Errol na napapansin ng ibang pasahero ang kanyang pag-iyak. Wala siyang pakialam na nakatingin sa kanya ang mga tao. Wala siyang pakialam kung ano ang itsura niya habang umiiyak. Hindi niya kayang itago ang sakit na nararamdaman ngayon. Nangungulila siya sa kalinga ng isang kaibigan. Gusto niyang may makausap. Gusto niyang may mahingahan.

Bumaba siya malapit sa simbahan ng Quiapo. Pinagmasdan niya ang lumang simbahan at humanga sa arkitektura nito. Iilang beses pa lamang siyang nakapasok dito. Hindi yata lalagpas sa limang beses. Lagi niya itong nadadaanan kapag bumibisita siya sa bahay ng dati niyang matalik na kaibigan. Ngayon ay tila tinatawag siya ng simbahan upang sumamba, upang kausapin ang Diyos na sa tingin niya ay ang tanging nilalang na makikinig sa kanya.

Nang pumasok si Errol ay ramdam niya ang payapang atmospera sa loob ng simbahan at dinig niya ang misa ng pari. May mangilan-ngilang nasa loob at nagdadasal. Tahimik siyang naglakad sa gitna ng simbahan hanggang makarating sa gitna at umupo. Habang nagmimisa ang pari ay lumilipad ang kanyang isipan.

Naalala niya ang itsura ni Ivan kanina. Masaya siya kasama ang magandang babaeng iyon. Siya marahil ang dahilan kung bakit hindi na siya pinupuntahan ng dating kaibigan. Siya marahil ang dahilan kng bakit hindi na nagpaparamdam si Ivan sa kanya.

Nakangiti siya habang hinayaang pumatak ang luha mula sa mata nito. Kung masaya si Ivan ay dapat masaya na rin siya para dito. Iyon nga. Dapat maging masaya siya para sa kanya. Kahit papaano naman ay naging mabuti sa kanya ang binata. Ngunit hindi niya maikubli ang sakit. Kahit ilang beses niyang ipagsiksikan sa kanyang utak na wala siyang karapatang masaktan ay hindi pa rin niya mapigilan na maramdaman ang sakit na iyon.

Natapos ang misa at wala sa wisyong naglakad ang binata papalabas ng simbahan. Naisip niyang pumanhik sa Carriedo. Laging masikip at matao ang buong kalyeng ito. Maraming mga tiangge. Maraming mga nagtitinda ng kung anu-ano. Nasa kalagitnaan na ng masikip at mataong kalyeng iyon si Errol nang huminto siya sa tapat ng isang tindahan ng mga damit.

“Aling Sol!” Ngumiti siya sa isang may edad at matabang babae na nag-aayos ng kanyang mga paninda.

“Oy! Errol!” Binungad siya ng isang ale na abala sa pag-aayos ng mga nakasabit na damit. “Naparito ka?”

“Nangangamusta lang po.”

“Ito tumataba. Si Erik ba hinahanap mo?”

“Ay, opo, siya po sana ang pakay ko.”

“Hindi pumarito. Baka nasa bahay. Matagal ka nang hindi dumadalaw sa bahay.” Ngumiti ito sa kanya. “Kamusta ka na?”

“Okay lang po.” Yumuko si Errol habang nagsasabit si Aling Sol ng mga damit sa itaas. “Inaasikaso na po ba ni Erik ang pag-aabroad niya?”

“Ewan ko ba diyan sa batang ‘yan. Urong-sulong.” Tumawa nang payak si Aling Sol. “Pasensiya ka na ha. Medyo busy ngayon kasi Biyernes.”

“Okay lang po.” Tumabi si Errol dahil may pumasok na kostumer na inasikaso ni Aling Sol.

“Nako, anak. Pasensiya ka na hindi kita masyadong maaasikaso pag andito tayo sa tiangge.”

“Okay lang po, Aling Sol. Baka nakakadistorbo po ako.”

“Pasensiya ka na, iho. Puntahan mo na lang si Erik sa bahay.” Ngumiti si Sol kay Errol.

“Sige po. Salamat!”


Nang makarating sa simpleng bahay ng kaibigan ay nadatnan niya ang kapatid nitong nanonood ng tv.

“Hi, Kuya Errol!” bati sa kanya ng dalagita.

“Hi, Rose! Andiyan ba si Kuya Erik mo.”

“Ay, hindi ko po napansin kasi kararating ko lang. Pasukin niyo na lang po sa kwarto.”

“Talaga? Baka tulog.”

“Sige na po. ‘Yon po ang kwarto niya.” Tinuro ni Rose ang kwarto ng kanyang kuya.

“Okay, sige. Salamat.” Tinungo ni Errol ang pintuan ni Erik at kumatok. Walang sumagot. Kaya naman ay pinihit niya ang doorknob nito. Pagkabukas niya ng pinto ay tumambad sa kanya ang madilim na kwartong walang tao. Hinanap niya ang switch ng ilaw at pinindot ito.

Makalat ang kwarto ni Erik na amoy tuyong pawis. Nagkalat ang iilang damit at mga lumang sapatos na kung saan saan nakalagay. Nasa isang mesa ang mga gamit niya sa pagtuturo. Sa gilid ng kama ay may mga dumbbells at mga plates na hindi nakakabit. Sa isang sulok ay nakita niya ang boxing gloves. Sa ibabaw ng aparador ay nakapatong ang iilang tropeyong galing sa napanalunan ni Erik sa mga patimpalak sa pagtakbo at karate. Medyo may alikabok ang mga ito.

Dumako ang tingin ni Errol sa itim na sinturon na nakasabit lang sa pako sa dingding. Hindi man lang pina-frame ni Erik ang black belt niya sa karate. Naalala niya kung gaano kasaya si Erik nang matanggap ang sinturong iyon. Inimbita niya si Errol noon na samahan siya sa maliit na handaan. Umuwi din si Errol noon pagkatapos kumain dahil alam niyang mag-iinuman sila ng barkada niya.

Ngayon lang siya nakapasok sa kwarto ng kaibigan. Habang ginagala niya ang tingin ay nakita niya ang makinis na bato na kulay pula sa kama ng binata. Bigla niyang naalala niya ang batong nasa bulsa ni Bryan kaninang tanghali. Maya-maya pa ay nakita niya ang isang garapong puno ng mga makukulay na bato. Malamang doon galing ang pulang bato. Kaya naman agad niya itong kinuha at hinulog sa garapon.

Dumako ang tingin niya sa isang litrato sa tabi ng garapon, isang litratong nagpangiti sa kanya. Hinawakan niya ito at tiningnan nang malapitan. Litrato nila ito ni Erik noong unang taon nila sa kolehiyo. Masaya sila tingnan sa larawang iyon. May mga alaalang bumalik, ngunit pinagkibit-balikat na lang niya ang mga ito.

Dahil wala si Erik ay lumabas na siya ng kwarto. “Rose, wala siya, eh. Sige alis na ako.”

“Baka umalis lang, kuya. Hindi mo ba siya hihintayin?”

“Hindi na. Baka busy siya, maabala ko pa.” Ngumiti si Errol kay Rose. Sa isip niya ay baka magkasama sila ni Shanice.

“Alam ba niya, kuya, na pupunta ka dito? Sandali itetext ko,” saad ni Rose.

“Ay ‘wag na! Aalis na rin ako. Salamat, Rose.”

“Sige po, kuya. Ingat ka.”


Chapter 4


“O, naparito ka?”

“Tita Celia, nandiyan po ba si Errol?”

“Tuloy ka.”

Dinig ni Ivan ang walang tonong boses ni Aling Celia na nakakapanibago. Tumuloy naman siya sa munting tahanang iyon.

“Upo ka,” saad ni Aling Celia. “Gusto mo ba ng maiinom?”

Hindi alam ni Ivan kung tatango o hihindi. Nakita niyang pumunta ito ng refrigerator nila at kumuha ng bote ng soft drinks. Binuksan ito ng ale at inilapag sa tapat niya.

“Wala pa si Errol. Bakit mo siya hinahanap?” seryosong tanong ni Aling Celia.

“Nakita ko kasi siya kanina sa park na mag-isa. Nung lapitan ko tumakbo at sumakay ng dyip. Naisip ko na baka umuwi na siya.”

“Ganon ba?”

Dinig ni Ivan ang malalim na buntong-hininga ng nanay ni Errol. Nahihiya siyang tingnan ito ng diretso. Sa tono ng pananalita ni Aling Celia ay tila galit ito sa kanya.

“Alam mo, nitong mga huling linggo, napapansin kong nag-iba ‘yang anak ko. Laging tulala. Pag umaalis, ginagabi. Minsan umuwi ‘yan ng madaling araw na basa at madungis.”

“Po?” Nagulat si Ivan sa narinig na pag-uwi ni Errol na basa at madumi. “Ano po nangyari sa kanya?”

“Hindi ko alam. Ang sabi niya naaksidente daw siya.”

Hindi alam ni Ivan ang isasagot.

“Alam mo, Ivan. Ayaw ko mapariwara ‘yang anak ko na ‘yan.” Nababasag ang boses ni Aling Celia. “Mahal na mahal ko yan.”

Yumuko si Ivan. Nararamdaman niya ang pag-anghang ng kanyang mga mata.

“Di ba nag-usap tayo noon? Ang sabi ko ‘wag mong paasahin ang anak ko,” saad ni Aling Celia na naluluha. “Masakit sa akin na nakikitang ganyan ang anak ko.”

“Tita, sorry po!” Hinila ni Ivan ang mga kwelyo upang ipahid sa kanyang mga mata.

“Pero hindi naman kita masisisi. Lalaki ka, eh. Siguro kasalanan din ng anak ko kasi alam naman niya sa simula’t simula na...”

Walang naisagot si Ivan. Yumuko lang siya at hiyaang umanghang ang mga mata.

“Alam mo, pagkatapos ninyong magdate noon, masayang masaya ‘yon,” saad ni Celia na napaiba ng tingin at napangiti. “Sabi niya, ‘nay, first time na may date ako sa Valentine’s Day.’ Tuwang tuwa ako para sa kanya noon.” Pinahiran ni Celia ang mga mata. “Kasi kahit papaano ay naranasan din niya ang ganoon. Pero alam mo, sana hindi mo na pinaabot sa doon.”

Tahimik lang na nakikinig si Ivan.

“Sana naging tunay na kaibigan ka na lang. Sana hindi mo na lang siya masyadong pinag-ukulan ng atensiyon.”

“Sorry po, tita. Kaya pumunta ako dito kasi gusto ko siya makita, kamustahin.”

“Sa tingin ko, iho, mas makakabuti kung hindi na kayo magkita. Kilala ko ‘yong anak ko. Kahit nandito ‘yon, hindi ka no’n kakausapin.”

“Tita, pag dumating siya, pakisabi po dumaan ako.”

“Sige na at baka dumating na si Gary.”

“Sige po.”


Matapos ang sandaling pag-uusap nila ng ina ni Errol ay tumigil siya sa bahay ng nakakatandang pinsan.

“Ate Liz, namimiss ko siya,” saad ni Ivan na malungkot ang mukha.

“Yan, yan! Sabi ko na nga ba in love ka sa kanya, eh,” saad ni Liz habang inaayos ang kanyang maluwang na damit pambahay.

“Kanina nakita ko siya sa park habang kasama ko si Georgia.”

“Yung parang timang na ‘yun? Yuck, wala ka bang taste?”

“Ate, kasi...”

“Ete kese...”

“Ate naman.”

“Pang-ilan mo na ‘yun in two months?”

Umiba ng tingin ang binata.

“Look at you, Ivan.” Tumawa si Liz. “What have you been doing to yourself?”

“Bakit, pumangit na ba ako?”

“Hindi naman. But you look unusual.”

“What do you mean?”

“I don’t know if you noticed it, pero parang nawala ‘yung tingkad sa mukha mo.”

“Ate, ano’ng gagawin ko?”

“Hindi ko alam. As if naman susundin mo ang sasabihin ko.”

“Nakokonsensiya ako.”

“Mabuti naman kung gano’n.”

“So, ano naman ang nangyari kanina sa park?”

“Nakita ko siya. Nagkatinginan kami. Tapos tumakbo siya. Hinabol ko.”

“Cinematic.” Ngumisi si Liz. “Tapos?”

“Sumakay siya ng jeep. Hindi ko na nahabol.”

“Akala ko mag-aalala San Chai ka ng Meteor Garden. Dao Ming Ze!” Kunyaring tumatakbo sa pwesto si Liz at pagkatapos ay tumawa.

“Pumunta ako sa bahay nila. Mukhang galit ‘yung mama niya sa akin.”

“Natural. Ikaw ba naman inetchos-etchos mo ‘yung anak niya tapos bigla ka lang mawawala.”

Sinapo ni Ivan ang kanyang mukha. “Ate, ano ba itong ginawa ko?”

“Kausapin mo na lang.”

“Ano’ng sasabihin ko?”

“Sabihin mo na gago ka,” kaswal na saad ni Liz habang binubuksan ang kanyang smartphone.

Napapahimutok si Ivan habang iniisip na naging mas masahol pa siya kay Erik sa ginawa niya kay Errol. Naalala niya noong sabihin niya sa kanya na siya na ang papalit kay Erik at nasa tabi lang siya nito. Ngunit naduwag si Ivan na harapin ang sariling damdamin. “Ate, hindi ko alam ang gagawin ko.”

“Ang sabi ko sa iyo noon, kung hindi mo siya mahal o hindi mo siya kayang mahalin, ‘wag mong paasahin. Hindi ko sinabing layuan mo na lang nang ganon-ganon.”

“Natatakot kasi ako.”

“Sa kanya o sa sarili mo?”

Umiba ng tingin si Ivan.

“So, to cope with your self-denial, you fucked at least 3 girls in two months?”

“Natatakot akong maging bakla, ate.”

Nag-eye roll lang si Liz. “I guess, his best friend felt the same way. You both dated girls para barako pa rin dating niyo.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“You’re denying your true feelings.”

Yumuko si Ivan. “Straight ako.”

“Yeah, right. But who cares? The girls you’re getting laid with?”

“Ate, si Errol, naaawa ako sa kanya.”

“It’s too late. Nasaktan mo na siya.”

“What am I going to do?”

“I don’t know. Fixing relationships isn’t my forte. Sumulat ka na lang kay Dr. Margie Holmes.”

“Nalilito ako.”

“The damage has been done, Ivan. Maski ako, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung ako ang nasa posisyon mo. Alam ba ni Erik that you didn’t keep your end of the agreement?”

Umiling si Ivan. “Nangako ako kay Erik, pero hindi ko nagampanan.”

“Kasi duwag ka. Masyado kang concerned sa pagkalalaki mo. Putang-inang pagiging straight ‘yan.”

“Ate, babae ka ba talaga?”

“Huh?” Umirap si Liz.

“Yung mga lumalabas kasi sa bibig mo minsan... Mas matakaw ka pa minsan sa akin magmura.”

“Ngayon ko lang nalamang may kinalaman pala ang gender sa pagmumura.”

Sandaling katahimikan.

“Ikaw, pa’no pag nainlove ka sa isang babae. Ano gagawin mo?”

“Eh di, kakausapin ko. Magliligawan kami. Kung gusto din niya ako, eh, di kami na. Kung ayaw, eh, di move on.”

“Hindi ka ba matatakot sa sasabihin ng tao?”

“Bakit, ‘yung ibang tao ba gagastos para sa amin?”

“Walang kupas talaga pagkapilosopo mo!”

“I’m just saying. Since when do we really give a shit about what people say? Look at you. How many times had you defied your father’s wishes before he died?”

“Tapos na ‘yun. ‘Wag mo ng ungkatin.”

“My point is, why are you suddenly worried about what other people think? Where’s the carefree guy? Where’s the guy who used to give zero fucks about everything?”

Bumuntong-hininga si Ivan. “Gusto ko siya kausapin.”

“Pa’no?”

“Aabangan ko siya sa bahay nila ngayong gabi.” Kinuha ni Ivan ang kanyang cellphone. Pinatay niya ito at tinanggal ang battery. Tinanggal niya ang sim at pinutol ito.

“What are you doing?” tanong ni Liz na nagtataka.

“Para di na ako makontak nung mga babae.”

“Ilang beses ka na nagpalit ng number ah. Kaya di ka makontak, eh.”

“Last na ‘to.”


Chapter 5


Habang naglalakad ay tumigil si Errol sa tapat ng estatwa ni Arsenio Lacson nakatalikod sa lumang gusali ng isang bangko. Makikinig kaya ang batong iskulturang ito sa kanya kapag kinausap niya ito?

Maraming mga tao ang nagpalakad-lakad sa paligid ng gabing ito. Maya-maya pa ay naisip ni Errol si Manny. Kamusta na kaya siya? Tinawagan niya ito.

“Te!” sigaw ni Manny sa kabilang linya.

“Sir Manny!” Masaya si Errol na lumusot ang kanyang tawag.

“Napatawag ka? Alam ko na.”

“Ano?”

“Di ka na virgin, ‘no?”

“Sira! Sir Manny, namimiss kita.”

“Juice ko, teh. Parang magkapatid na tayo.”

“Baliw. Kailangan ko kasi ng kausap.”

“Ay, nag-eemote ang friend ko? Tungkol na naman ba ‘yan sa lagay ng iyong babasaging puso?”

“Oo, eh.”

“Kamusta si Ivan?”

“Hindi ko alam. Pero kanina...” Nababasag ang boses ni Errol.

“Umiiyak ka ba?”

“Okay lang ako.”

“Lagi ka namang ganyan, Manang Errol, eh. Kesyo okay ka lang kahit durog na durog na ang puso mo. Dapat kasi nilagyan mo ‘yan ng warning na ‘Fragile! Please handle with care.’ Ganern!”

“Nakita ko siya kanina sa park. May kasama siyang magandang babae. Mukhang masaya sila.”

“Ano gusto mo? Sabunutan ko sa bulbol ang babaeng ‘yan?”

Natawa si Errol kahit na umiiyak. “Loko-loko! Pero sana sinabi sa akin ni Ivan na ganon... Hindi naman ako magagalit.”

“Sabi ko kasi sa’yo noon na sunggaban mo na. Pavirgin ka kasi. Ayan, iniwan ka tuloy at naghanap ng kepyas.”

“Manny naman, eh.”

“Ateng, may mga ganung mga lalaki talaga. Hay! Ilang beses na akong naetchos ng mga ganyang keme. Kunyari nagpapasweet. Dalawa lang ‘yan, ineetchos ka lang, pinagtitripan, ganon, o kaya naman pera lang ang habol sa’yo. Since mayaman naman ‘yang Ivan, malamang dun siya sa una.”

Bumuntong-hininga si Errol. Baka nga. Sabagay palabiro naman talaga si Ivan. Noon nga madalas niyang maisip na baka pinagtitripan lang siya nito. Ang mga pang-aakit niya, ang mga pagiging maaalalahanin niya, baka trip niya lang. Baka bored lang siya noong mga panahong iyon. Baka ginawa lang siyang pampalipas-oras habang wala pa siyang nobya. “Sabagay. Siguro tama ka.”

“Pero hayaan mo, te. May makakatagpo ka pa. Hayaan mo na iyang Ivan na ‘yan. Pakasaya siya sa putang kiki na ‘yan.”

“Grabe ‘yang bunganga mo, ha.” Natawa si Errol. “Kakagaling ko lang kina Erik.”

“Ay, binisita si ex?”

“Kailangan ko kasi ng makakausap.”

“Tapos? Nagkausap kayo?”

“Wala siya dun. Malamang kasama si Shanice. Okay na rin siguro na hindi ko siya nakausap. Mas mainam na rin. Ayoko na rin abalahin ‘yun. Oy, wag mo na lang sabihin ito kay Erik, ha.”

“Bakit ayaw mong malaman ni Papa Erik?”

“Narealize ko ngayon na may iba na talaga silang buhay. Ayoko na sila abalahin. Si Erik masaya na siya kasama si Shanice. Basta ‘wag mo na ipapaalam, ha. Lagot ka sa akin pag tsinismis mo.”

“O siya. As you wish, manang Errol. Kawawa ka naman. Dapat ipa-insure mo na ‘yang puso mo, te.”

“Sira! Pwede ba ‘yun?”

“Ewan. Magtanong ka sa Caritas. Nakakainis ka naman. Lungkot-lungkutan ang peg mo. Di ko tuloy makwento na dadalawin ako dito ng jowa kong kano.”

“Talaga?” Kahit papaano ay natuwa rin si Errol para sa kaibigan.

“Oo! Teh, I’m so excited.”

“Buti ka pa.”

“Ay, hayaan mo. Sinabihan ko siya na if may single siyang kaibigan na hot, isama niya.”

“Loko-loko.”

“Para naman meron ka rin.”

“Alam mo naman di ba na pag-in love ako, wala akong naiisip na iba?”

“Arte mo talagang manang ka. Sige pakalunod ka sa love na ‘yan para dun sa Ivan. Umaasa ka pa ba?”

“Hindi na... Oo... Eh, basta!”

“Nakuuuu, naiimbyerna na ako sa mga ganyan mong keme. Baka ikaw ang sabunutan ko sa bulbol pagbalik ko diyan!” sigaw ni Manny sa kabilang linya.

“Nagtrim ako.”

“Ay, ganon?”

“Te, ano’ng gagawin ko?”

“Tawag ka kay Papa Jack.”

“Bwisit ka talaga kausap.” Natawa si Errol.

“Ngayon ka pa. Di ba hindi ka na kinakausap, hindi na tumatawag, hindi na pumupunta sa bahay niyo, hindi na makontak? Nako, ibig sabihin ayaw ka ng makita. Kaya ikaw, teh, please lang, magmove on ka na. Wala kang trophy sa kakaemote mo diyan.”

“Kinakalimutan ko na naman siya kaya lang hindi madali. Tapos kanina nakita ko pa talaga. Hindi naman sinasadya. Sumikip bigla ang dibdib ko.”

“Nako, leche! Sumikip dibdib mo? Dapat pumunta ka sa emergency room.”

“Baliw!”

“Ikaw kasi malalim ka mahulog, ‘no? Eh, noong dumating ‘yang Ivan parang hindi ka pa nga talaga naka move on kay Papa Erik.”

“Pero tama ka. Dapat pilitin ko na ang sarili ko magmove on.”

“Ay nako! Makipagdate ka kasi. Meet new people. Ay, hoy! Nga pala. Bakit wala ka na sa Facebook?”

“Dineactivate ko ang account ko.”

“Nakuuu, ‘yang mga keme mo talagang ganyan. Sige na at nag-iinuman kami ng barkada ko.”

“Barkada talaga? ‘Yung totoo?”

“Okay, sige na, mga boylets ko na.”

“Kaya nauubos ang pera mo.”

“May kwarta padala naman, eh.”

“Manny, magbago ka na.”

“Che! Sige na. Ingat ka diyan.”

“Ikaw ang mag-ingat. Salamat.” Natapos ang kanilang maikling pag-uusap na nakangiti si Errol. Kahit paano ay naibsan ang kanyang nararamdaman.

Nang ibulsa ni Errol ang telepono ay bigla siyang ginulantang ng malakas na dagundong. Bigla siyang napaangat ng tingin sa kalangitan. Matalim ang mga kidlat. May bagyo pa yata.

Biglang lumakas ang hangin at napakapit si Errol sa paa ng estatwa. Halos tangayin si Errol ng malakas na hangin, ngunit kumapit siya ng husto sa paanan ng estatwa ni Arsenio Lacson. Laking hilakbot ng binata nang tamaan ng kidlat ang estatwa at nabasag ito at tumilapon siya sa semento.

Tumigil ang hangin. Ngunit pinalitan ito ng malakas na buhos ng ulan. Agad niyang nakita ang pagragasa ng tubig at pagpanic ng mga taong tumatakbo patungo sa mga katabing gusali upang sumilong. Habang naglalakad si Errol ay mabilis na tumaas ang tubig hanggang sa abot leeg niya na ito.


“Hoy, boy! Boy!”

Naramdaman ni Errol na may tumapik sa kanya habang hinahabol niya ang paghinga. Agad siyang tumingala ng tingin. Limang tao ang nakapaligid sa kanya.

“Okay ka lang?” tanong ng isang may edad na lalaki.

Nagulat si Errol. Ginala niya ang tingin sa paligid. Tuyo ang semento. Nilingon niya ang estatwa. Buo ito. Tumingala siya. Maliwanag ang kalangitan. May naaaninag siyang iilang bituin. Habang mabilis na pinuproseso sa kanyang utak ang kakatwang karanasan ay nawindang siya sa mga tapik at boses sa kanyang paligid.

“Boy, may epilepsy ka ba?” tanong ng isang may edad na babae.

“Okay na ako. Sige, salamat po.” Mabilis na tumayo si Errol at mabilis na umalis sa lugar na iyon. “Pahamak talaga itong walang kwentang powers na ito,” bulong niya sa sarili.


Alas nwebe na nang makarating si Errol sa kalye nila. Hindi maaalis sa isip niya ang kakaibag karanasan sa plaza kanina. Naalala niya ang matanda at ang sinabi nitong isa siyang manghuhula. Nahihiwagaan si Errol, ngunit wala siyang maisip na paliwanag maliban sa nababaliw na siya.

Nang malapit na siya sa bahay nila ay napansin niya ang isang pamilyar na sasakyan. Patuloy siyang naglakad. Akmang bubuksan niya na ang kanilang gate nang may humawak sa balikat niya. Nilingon niya ito at ngumiti. “Naparito ka?” Nakita niya ang seryoso nitong tingin sa kanya. Natigilan si Errol.

“Kamusta na?”

Hindi niya malaman kung gaano katagal niyang tinitigan ang mukhang iyon. “Okay lang ako, Ivan. Ba’t ka naparito?”

“Gusto kita makita.” Nakatitig din si Ivan sa kanya. “Ba’t ka tumakbo kanina?”

“Ah, eh, kasi may nakaligtaan ako kaya nagmamadali akong umalis.”

“Ba’t umiiyak ka sa loob ng jeep?”

Nagtataka si Errol kung bakit masuyo ang boses ni Ivan. Nawala ang masigla nitong kilos. “Ah, baka napuwing lang ako kanina. Oy, bagay kayo nung babae kanina ha.” Pinilit ni Errol na ngumiti at pasiglahin ang boses kahit tila pinupunit ang kanyang dibdib.

“Wala ‘yun. Makulit lang ‘yun.”

“Sige, Ivan. Papasok na ako. Pagod kasi ako.”

“Teka, sa’n ka nanggaling? Bakit ginabi ka?”

“Galing ako kina Erik, pero wala rin siya dun. Naisipan kong mamasyal.”

“Di ba hindi mo naman ugaling umuwi ng ganito kagabi?”

“Kailangan ko din kasi malibang.” Ngumisi nang pilit si Errol.

“Errol,” seryosong saad ni Ivan, “okay ka lang ba?”

“Okay lang ako.” Tumawa nang pilit si Errol. “Ano ka ba? Ang weird mo.” Nagulat si Errol nang bigla siyang yakapin ni Ivan. Napapikit si Errol. Pinipigilan niya ang kanyang emosyon.

“Namiss kita,” mahinang saad ni Ivan.

May kung anong apoy ang nag-alab sa loob ng dibdib ni Errol, ngunit ayaw niyang mapasong muli. Pinigilan niya ang damdamin. Subalit hindi niya napigilan ang kanyang mga luha. Marami siyang katanungan. Gusto niyang magtanong kung bakit biglang hindi nagparamdam ito. Gusto niyang magtanong kung bakit bigla siyang lumamig. Gusto niyang magtanong kung bakit bigla siyang naparito. Ngunit napagtanto ni Errol na tila ay alam na niya ang sagot sa mga tanong. Tinulak ni Errol si Ivan, ngunit hinigpitan nito ang pagyakap sa kanya. “Ah, Ivan, hindi ako makahinga.”

“Hindi mo ba ako namimiss?” Dahan-dahang kinalas ni Ivan ang sarili.

Hindi alam ni Errol ang isasagot. Yumuko na lang siya. Pinahid niya ang kanyang mga pisngi at umangat ng tingin kay Ivan. Nagulat siya nang makita ang namamasang mga mata ng kaharap. Ang mga tingin sa kanya ni Ivan ay tila may pinapahiwatig na hindi niya maintindihan. “Bakit ka naluluha?”

“Ikaw, bakit ka umiiyak?” tanong din ni Ivan sa mababa at masuyo nitong boses.

Pinilit ni Errol na ngumiti habang iniisip ang mga akmang sasabihin. “Bakit bigla ka na lang nawala?”

Suminghot si Ivan. “Andito na ako.”

“Andito ka nga ba?”

Natigilan si Ivan. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Ivan” -- gumagaralgal ang boses ni Errol -- “Sorry.”

“Sorry saan?”

“Bakla lang kasi ako.” Nakita ni Errol na nakatingin lang si Ivan sa kanya. “Hindi ko sinasadya na...” Naramdaman ni Errol na pinisil ni Ivan ang kanyang balikat. “Sige, papasok na ako.”

“Errol...”

“Ivan, okay na. Naiintindihan ko na ang papel ko sa buhay mo. Salamat. ‘Wag kang mag-alala. Hindi na kita aabalahin.” Bubuksan na niya ang gate nang hawakan siya ni Ivan.

“Sandali.”

“Ivan, umuwi ka na.”

“Errol... Sandali lang naman.”

“Ivan, sige na. Baka hanapin ka na nung kasama mo kanina. Ang ganda pa naman nun. Bagay kayo. Good night.” Agad na binuksan ni Errol ang gate, pumasok, at sinarado ito. Doon ay hindi na niya napigilan ang tahimik niyang pag-iyak na ayaw niyang iparinig kahit na kanino.

Habang kinakalma ni Errol ang sarili ay tumunog ang kanyang cellphone.


Itutuloy sa tamang panahoooon... 



Wednesday, February 10, 2016

Dear Stranger (Chapter 13 and 14) - Love, Stranger Book 2

AUTHOR'S NOTE
This is the LAST PART OF 1ST HALF. Next Chapter ay papasok na tayo sa 2nd Half ng "Dear Stranger". :-)

BTW, aminado ako na kulang sa detalye ang lugar at festival na naka-feature sa Chapter na ito. Aayusin ko ito pagdating sa eBook version dahil I have enough time to improve that.
Sorry sa delay. May mga inasikaso akong importante.
Next time na lang po ang mga ibang bagay. ^_^

MARAMING SALAMAT PO!

MAY MGA TYPO'S AND PROBABLY GRAMMAR ERROR ITO. 'DI KO PA NA-EEDIT DAHIL MEDYO BUSY PO AKO. SA BOOK VERSION (SOON IN BUQO), NANDOON PO ANG EDITED VERSION AND BETTER VERSION. (May mga bonus clip and scenes din po akong balak idagdag doon so kung gusto niyo pong mabasa, I suggest you get a copy po once na available na.)
======================================================

======================================================





DEAR STRANGER

(Book 2 of "Love, Stranger")




CHAPTER THIRTEEN
RAY:
"Good morning!" bati sa akin ng pamilyar na boses habang yinuyugyog ang katawan ko. Dahan-dahan akong dumilat at mag-inat. Nakita ko ang pangarap ko, ang tamis ng ngiti niya at labas ang dimples. "Bangon ka na Sensei ko." sabi niya sabay tapik ng malakas sa hita ko.
"Wala pa yung alarm ah."
"Tapos na. Naka-apat na tunog na eh hindi ka pa rin gising. Bangon na dali!"
Nagkamot ako ng ulo. Kinusot ng kamay ko ang muta sa mata ko at natuyong laway sa pisngi ko.
"Ganda mo pa rin kahit sabog ang itsura mo at bagong gising." bulong niya.
"Ano!?" sigaw ko.
"Wala. Sabi ko napakataray mo. Tara na ang bagal!"
"Ako maunang maligo." sabi ko sabay bukas ng cabinet at kuha ng tuwalya.
"Sabay tayo." sabay kindat.
"Asa!" sabay sara ng cabinet.
"Joke lang. Sige na ladies first."
"Hindi ako babae gago! At ayokong maging babae!"
"Okay sige parang babae na lang."
"Alam mo ikaw lang nagsasabi niyan, nang-iinis ka ba?"
"Totoo lang sinasabi ko, babae ka sa paningin ko."
"Yuck! Kadiri! Hindi bagay." sabi ko sabay alis sa kwartong iyon.

***

RAY:
"According to legend, Kyoto is protected on all sides by 4 Gods from the distant past." Paliwanag ko. Medyo maraming tao sa festival na dinaluhan namin ni Rome.
"Genbu the black turtle sa North, Byakko the white tiger sa West, Seiryu the azure dragon sa East, and Suzaku the vermillion bird sa South." Confident niyang sabi.
"Alam mo ah." sabi ko habang tumatango.
"Siyempre, dyan kaya base yung manga at anime na gustong-gusto mo. Fushigi Yuugi."
Ngumiti ako, naalala pa pala niya yun. Ilang saglit pa'y narinig namin ang isang tunog ng torotot. Naglakad kami ni Rome palapit sa Kiyomizu Temple, may nakita akong mga babaeng naka-kulay gold na maskara, bumaba sila sa hagdan ng templo habang may mga hawak silang stick sa kanang kamay; habang ang kabilang dulo ng stick ay nasa bowl na hawak ng kaliwa nilang kamay. 'Di nagtagal ay lumabas sa gate ang mga lalaking nakasuot ng sundalo at may hawak na kulay light green na dragon.
"That's Seiryu, a sacred dragon guarding the Higashiyama area to east, where Kiyomizu-dera is located, ito iyon. Seiryu is considered as the incarnation of a Buddhist Kannon, enlightened being of Mercy and Compassion. Day and night without rest, Seiryu is said to protect the people from misfortune." Mahabang paliwanag ko.
"Eh sa apat na guardians sino pinakagusto mo? I'm sure nabasa mo na rin yung dalawang prequel nung manga." Tukoy niya sa isa sa paborito kong manga.
"Suzaku syempre."
"Why? Kasi yung Priestess nun ang bida sa main story ng manga?"
"Suzaku also know as the phoenix is associated with romance and love. Eh Pro-Love ako eh kaya gusto ko yun."
"You have so much love to give Ray Sensei, pero alam mo kailangan mo ngayon?"
"Ano?"
"Iyan." Sabay turo sa dragon na si Seiryu. "Mercy and Compassion." Sabi niya na parang may pinatatamaan.
"Mayroon ako nun."
"Weh? Bakit hirap kang magpatawad? Bakit hindi kita makitaan ng mercy and compassion?" Hindi na lang ako nagsalita. Ayokong makipagtalo at sirain ang araw na ito. "Pero alam mo, hanga ako sa mga Japanese, they were able to preserve their culture at tinatangkilik nila ang sariling kanila."
Tumango ako. Inikot ko ang mga mata ko sa paligid, narinig ko ang malalaking boses na sigaw ng mga lalaki habang iniikot nila ang dragon.
"Ayun! Tangina! Alam ko na!" masayang sabi ni Rome. Napatingin ako sa kanya, buhay na buhay ang kanyang mukha.
"Makapagmura naman! Ingay mo!" sigaw ko.
"Ray! Alam ko na ang concept ng presentation ko kay Mr. Kyou!" sabi niya sabay hawak sa magkabilang balikat ko. Nagtama ang aming mga mata, muli kong nakita ang nga bituin sa loob nito.
"Ano?"
"Maganda ang culture ng Japan, at napreserve nila ito. Grabe din ang pag tangkilik nila sa sarili nilang kultura, produkto at iba pa... Ray, yun ang missing part ng presentation ko, tungkol sa amin mismo! Sa business namin!" sigaw niya.
"Eh yun naman talaga di ba? What's new?" sabi ko sabay ikot ng mata ko sa kanya at cross arms.
"No! I need to feature someone from us na naging successful."
"Okay. If that is the case, you should get all the data's na nag-apply sa inyo na napadala niyo sa ibang bansa at naging successful. Then you have to chose someone and contact that person."
"Ite-text ko na si Lyn at Papa ngayon. Maybe they can check it na para pagbalik nating Osaka ay tuloy-tuloy na ito."
Tumango ako. Masaya ako na nagkaroon ng progress sa presentation niya.

***

RAY:
Linagyan ko ng beer ang baso namin ni Rome, narinig ko ang malutong na bagsak ng likido sa baso. Nag-iinit na ang katawan ko. Hindi talaga ako malakas uminom, samantalang itong si Rome ay parang hindi man lang tinatablan ng alak.
"Ganito sa Japan, pagkatapos ng trabaho nag-iinuman ang mga tao. Kaya bagay na bagay ka dito dahil lasenggero ka naman." biro ko sa kanya sabay baba ng bote.
"Hindi ah. Occassional lang." sabi niya sabay kuha ng baso at tinungga ito. Kalahati ang natira sa beer, ininom ko ito.
"Hindi raw. Sabi ni Jess wala kang ginawa sa loob ng isang taon kundi magsunog ng atay gamit ang alak." sabay baba ng baso.
"Problemado kasi ako Pre." sabi niya sabay bukas ng isa pang bote ng beer at linagyan ang baso namin.
"About?"
"You."
"Me?" bakas sa boses ko ang pagtataka. Nagpakawala ako ng isang malakas na halakhak.
"Oo. Wala ka kasing ginawa noon kundi iwasan ako." sabi niya sabay lagok.
"Hindi kita iniwasan. Sadyang hindi lang hinayaan ng pagkakataon na magkita tayo." pagsisinungaling ko. Kinuha ko ang beer sa kanya at tinungga ito. Takte, may tama na ata ako!
"Wag ka na magsinungaling. Okay lang naman, naiintindihan ko." sabi niya. nag-uumpisa nang mamula si loko.
Hindi na ako kumibo, ayoko nang makipagtalo. Nag-umpisa ng umikot ang paningin ko.
"Kinuha ko ang tubig sa tabi ko at ininom ito."
"'Wag ka ng uminom."
"Kaya ko pa." pagpupumilit ko.
"Bahala ka." sabi niya.
Kinain kami ng katahimikan.
"Kru! Kru! Kru!" pagbasag ko sa katahimikan. Tumawa siya.
"Na-miss ko iyan ah! Ginagawa mo pa rin pala iyan hanggang ngayon?" nakangiti niyang sabi. Madalas kasi kaming natatahimik noon at ginagawa ko ito to break the silence.
"Oo naman." nakangiti ko ring sabi.
"Sana lagi kang ngumiti, bagay sa iyo." sabi niya.
"Di ata posible iyan. May mga tao atang nandito sa mundo para alisin ang ngiti sa labi ko." pagpaparinig ko sa kanya. "At may mga taong nananadyang gawing miserable ang buhay ko." hindi ko alam kung saan nanggaling iyon.
"Hindi naman siguro." Sabi niya. "Baka yung iba ay hindi lang talaga nila sinasadyang tanggalin ang ngiti mo."
Hindi na ako kumibo. Ilang saglit pa'y unti-unting bumigat ang pakiramdam ko. Kinain ng ala-ala ng nakaraan ang diwa ko. Seven years ago, ilang araw pagkatapos akong iwasan ni Jerome.

"Kaibigan ko siya 'di ba? Pero bakit ganoon siya? Bakit kung tratuhin niya ako ay parang wala lang ako sa kanya? Parang hindi ako nag-eexist, ni-hindi niya ako magawang tingnan sa mga mata, kulang na lang ay ipagtabuyan niya ako palayo." Bumigat ang dibdib ko. Punung-puno ng tampo at sama ng loob na hindi ko alam kung paano ko dadalhin. Gusto kong kausapin si Jerome, pero ramdam kong iniiwasan niya ako. Nagbitiw ako ng malalim na hinga. Ayoko na umiyak, marami na akong naiiyak kagabi, nakakapagod lang.
Nasa ganoon akong pag-iisip nang mapansin kong may mga taong nakatingin sa akin. Ang iba ay tinitingnan ako mula ulo hanggang paa, habang ang iba naman ay para bang hinahalukay ang pagkatao ko. Kulang na lang ay hubaran ako at walang itirang hiya sa akin. Napaka-uncomfortable. Hindi ko napigilang tumayo mula sa hagdan na inuupuan ko at naglakad palayo sa lugar na iyon.
As I passed the hallway, ramdam ko ang init ng sinag ng araw; kasing init ng mga matang matutulis na nakatingin sa akin. Sino ba sila? Bakit ganyan sila kung makatingin? May ginawa ba akong kasalanan?
"Ray" sigaw ng isang pamilyar na boses. Lumingon ako sa pinanggalingan nito, nakita ko si Lyn at Jess.
"Tara dude." sabi ni Jess habang si Lyn naman ay inakbayan ako. Bakas sa mukha nila ang pag-aalala.
"Anong nangyari? May alam ba kayo?" bakas sa boses ko ang pag-aalala. Ramdam kong may alam sila sa nangyayari.
"That whore! Ray, hindi ka ligtas dito." sabi ni Lyn.
"Anong sinasabi mo?" naguguluhan kong tanong.
"Si Gel. Nag-away sila ng boyfriend niya kanina at maraming nakarinig. Pinagbibintangan ka niyang linalandi mo si Rome. Alam mo naman ang impluwensya niya dito sa school di ba? You need to get out of here at magpalamig."
"What!? No!" sigaw ko sa kanila sabay kalas sa akbay niya. "Gel is my friend. She won't do that!"
"She already did. And everyone is buying it."
"Hindi totoo iyon! Hindi ko linandi si Jerome. We're just friends!" naiiyak kong sigaw sa kanila.
"Totoo o hindi, hindi na iyon mahalaga ngayon Ray. You need to get out of here, umuwi ka muna at magpalamig." bakas sa boses ni Lyn ang pag-aalala.
"Kakausapin ko siya... Magpapaliwanag ako!" sabay patak ng luha. Agad akong tumalikod at mabilis na tumakbo palayo sa kanila.

"Ray?" tawag sa akin ni Rome na nagbalik sa akin sa kasalukuyan. "Okay ka lang?"
"Yes I am." sabi ko sabay bitiw ng malalim na hinga.
"What's wrong?"
"Nothing. Let's not talk about it." sabi ko na lang.
Hindi ko maintindihan ang sarili ko. I'm trying to be okay kapag kasama ko si Rome, I'm doing this for Chichi dahil sa utang na loob ko sa tatay-tatayan ko. Pero bakit habang tumatagal na kasama ko si Rome ay pabigat ng pabigat ang nararamdaman ko? Unti-unti akong minumulto ng nakaraang pilit kong kinalimutan. Ano ang dapat kong gawin? Ang gulu-gulo na ng utak ko.
"Alam mo, lasing ka na talaga. Tulala ka na naman eh. Tara, may pupuntahan tayo." Sabi niya sabay tayo.
"Saan naman?"
"Basta." Sabay kuha ng kamay ko. Masama man ang loob ko sa kanya'y muli kong naramdaman ang kuryente mula sa kanyang kamay. Oo may mga minahal na ako noon, oo may sama ng loob ako sa kanya, oo magulo ang sitwasyon namin, pero sa kanya ko lang naramdaman ang ganitong bagay. Nag-iisa si Rome sa buhay ko, iyan ang sigurado ko.

(End of Chapter 13)



o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o0o




CHAPTER FOURTEEN
ROME:
"Ang gwapo ko." Sabi ko sabay ngiti sa lalaki sa salamin. I'm currently wearing a formal and traditional Kimono, kulay itim ang montsuki ko o ang pang-itaas na bahagi na may limang puting kamon sa dibdib, balikat, at likuran ko. Kulay gray with white stripes naman ang hakama o yung pang ibabang suot ko ngayon. Naisip kita, ano na kaya itsura mo ngayon? Muli akong napangiti.
Lumabas ako ng kwartong iyon at humarap sa pintong tela, nasa loob ka ng kwartong ito. Pumasok ako. Ilang saglit pa'y nakita kita, parehas na parehas tayo ng suot, ang kaibahan lang ay puti ang montsuki mo habang ang hakama mo naman ay may puti sa itaas pero fading ito at unti-unting naging itim sa bandang ibaba. Ngumiti ako.
"Ano ba itong kalokohan mo Rome?" namumula pa rin ang mukha mo, halatang may tama pa rin ng alak. Hehe.
"Field trip natin ito di ba? At focus ay Japanese Culture, kaya naisip ko na dapat mayroon tayong ganitong activity. Magpicture tayo para may souvenier tayo." Masaya kong sabi sabay hugot ng iPhone ko at nag-selfie kami. "Isa pa." Sabi ko sabay akbay sa iyo. "Isa pa ulit." Nakangiti kong sabi habang labas ang dimples. Diniin ko ang akbay sa iyo na para bang yinakap kita, sobrang lapit ng katawan natin sa isa't-isa.
"Masyadong malapit." Reklamo mo sabay bahagyang layo sa akin pagkakuha ng litrato.
"Bagay tayo."
"Weh? Maghilamos ka nga nang magising ka." pambabara mo.
"Oo. Bagay na bagay sa iyo ang puti. Ikaw ang bride ko. Ready na tayo ikasal oh." Ngiting-ngiti kong sabi. Nanlaki ang mga mata mo. Ang cute mo talaga mahal ko.
"Ulul! Ginawa mo pa akong babae. Pwede ko na bang hubarin ito?" sabi mo sabay iwas ng tingin sa akin at tinuon ito sa salamin sa tabi natin.
"Wag na! Bibilhin ko na iyan. "
"Gastusero! Ang mahal kaya nito!" sigaw mo.
"Okay lang, may budget namang binigay sa akin si Mr. Kyou na pwede ko magamit."
"Kahit na mahal pa rin at sayang ang pera. Huhubarin ko na!" sigaw mo.
"Wag! Gusto ko pag nag ikot-ikot tayo mamaya ay nakaganito tayo."
"Parang tanga lang? At formal na formal lang? Hate ko pa naman ang formal clothes, except ang Kimono kasi ang cool." Sabi mo.
"Same. Gusto ko yung mga damit na kumportable lang ako." Sabi ko.
"Parehas tayo." Sabi mo.
"Oo kaya huwag mo ng hubarin. Okay yan para feel na feel natin ang field trip."
Umiling ka at hindi na kumibo. Kitang-kita ko ang pag-ikot ng magandan mong mga mata. Ang cute mo talaga.

***

ROME:
"Saan mo nalaman ang lugar na ito?" sabi mo habang iniikot-ikot ang mga mata sa paligid. Nasa isang district tayo na puno ng red lanterns sa gilid ng kalsada, napaka-romantic. Dagdag pa na halos kainin na ng dilim ang langit.
"Nagresearch ako the other day. Nagustuhan mo?" tanong ko.
Tumango ka. Patuloy tayong naglakad habang ikaw ay naka-cross arm, symbolo ito na nakasarado rin ang pinto at damdamin mo para sa akin. Naiintindihan ko, at handa akong pagtyagaan ang malamig mong pagtrato sa akin. Kasalanan ko naman eh.
"Parang ako na ang nag-tour ngayon ah. Sa tagal ko dito sa Japan, hindi ko alam ang karamihan ng mga lugar dito sa Kyoto. Wala kasi akong ginawa kundi magtrabaho."
"Sometimes you have to chill and enjoy." Sabi ko. Umiling ka.
"For some yes pwede yun, pero sa akin hindi. Marami akong pangarap, at lahat iyon gusto kong matupad."
"I think you're almost there."
"Hindi rin." Sabi mo sabay ngiwi. "May mga pangarap akong mukhang malabong matupad." Pabulong at malungkot mong sabi.
"Kung anuman ang pangarap mong iyon, alam kong matutupad iyon sa tamang panahon."
Tahimik. Narinig ko ang kalmadong ihip ng hangin sa aking tenga, ramdam ng mukha at kamay ko ang lamig nito.
"Dahil ikaw ang nakaisip nitong activity na ito, anong tawag dito?" tanong mo.
"Date?" mahina at nahihiya kong sabi. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko.
"Ha?" sigaw mong nawiwindang.
"Ah... Eh... Sabi ko walking. Sight seeing." Sabay kamot ng ulo. "Pero ang totoo niyan ikaw lang naman ang gusto ko titigan ng matagal at makasama." Bulong ko sa sarili ko.
Muli kong inikot ang aking mga mata. Para tayong nagtravel sa ancient Japan dahil sa mga traditional structure at mga bahay sa paligid natin, ang kaibahan lang ay romantic ang lugar na ito gawa ng mapupulang ilaw mula sa bilugang lanterns. Ilang saglit pa'y narinig ko pagkalam ng sikmura mo. 'Di ko napigilang tumawa.
"Gutom? Kakakain lang natin kanina ah."
"Hindi iyan. Tsaka ayoko na ring kumain, baka tumaba ako." Nakangiti mong sabi.
"Libre na kita." Sabi ko sabay hawak sa kamay mo at pumasok kami sa isang kainan. Medyo maraming tao. "Ano gusto mo?" tanong ko sabay tingin sa iyo. Pansin kong nakatingin ka sa kamay kong nakahawak sa kamay mo. "Sorry." Sabi ko sabay bitiw, ramdam ko ang pamumula ng mukha ko, nakita kong ganoon ka rin. "Ano gusto mo?" tanong ko ulit.
"Ah. Eh, wag lang yung mga malalansa please." Sabi mo.
"Ito? Mukha namang hindi malansa ito." Turo ko sa isang bilog na kulay golden brown.
"Yuck! Takuyaki iyan! Octopus ang laman niyan kadiri!" sigaw mo.
"Sorry. Sorry. Kalma ka lang." Natatawa kong sabi. "Eh ito?" turo ko sa sushi.
"Ayoko nga ng malansa." Sabi mo sabay pamewang. Napakamot ako ng ulo. "Ito na lang." Turo mo sa parang barbeque.
"Mukhang masarap ah." Sabi ko. Medyo marami ang binili ko dahil nagugutom na rin ako. Mura lang ito, nasa ¥140 per stick. Tinikman ko. Takte ang sarap! "Ano tawag dito? Ang sarap ah." Tanong ko sa iyo habang ngumunguya.
"Yakitori. That's a chicken barbeque." Bakas sa mukha mong sarap na sarap ka sa kinakain mo. Napapapikit ka pa habang sunud-sunod mong kinakagat at nginunguya ang Yakitori. 'Di ko napigilang matawa, ang sarap mong panoorin habang kumakain. Ang saya naman ng date natin, simple lang, masaya ka at masaya ako, higit sa lahat ay magkasama tayo at hindi mo ako tinatarayan.
"Matakaw." tukso ko sa iyo.
"Ikaw masiba!" sigaw mong punung-puno ang bibig.
"Lamunero!" sigaw ko.
"Baboy!" sigaw mo.
Tawanan.
Ilang saglit pa'y kinuha mo ang iyong cellphone, nakita kong nagbukas ka ng email. Unti-unting nawala ang ngiti sa labi mo. Hindi ko alam, pero kinutuban ako ng masama. Sinubukan kong basahin ang pangalan ng sender pero sinarado mo na ang email mo. Alam kong rude iyon at hindi tama, pero nag-aalala ako sa iyo. Something is not right.

RAY:
"Hi Ray, hindi mo ako kilala personally, pero ikaw kilala kita at alam kong kilala mo rin ako. You need to know something about my Ex. I want justice! Para sa anak namin. Ikaw lang ang makakatulong sa akin. Please reply ASAP." email niya sa akin. Sinarado ko ang email account ko.
Bumigat ang pakiramdam ko. Ayokong gawin ang kahit na ano para sa kanya or kahit pa sa Ex niya. Muli kong naalala ang mukha ng taong iyon, kung tao nga bang masasabi ang Ex niyang iyon o hayup ba. Gusto kong itanong ang nag-email sa akin kung ano ang maitutulong ko dahil sa curiousity, pero ano bang mapapala ko di ba? Nagbitiw ako ng malalim na hinga. Putangina lang panira!
"Are you okay?" tanong ng isang boses. Tumingin ako sa may-ari nito.
"I'm okay."
"Are you sure?"
"Yes. I'm fine Rome." Sabi ko at pagkatapos ay tinuloy ko ang pagkain sa napakasarap na Yakitori.
Tahimik. Ilang saglit pa'y naramdaman ko ang mainit na braso ni Rome sa balikat ko. Masarap sa pakiramdam, I feel protected, pero kasama nito ay ang pagkailang at kirot na nararamdaman ko sa kanya.
"Pagkatapos natin kumain ay may pupuntahan tayo." Sabi niya.
"Saan na naman?"
"Basta. Sumunod ka na lang."

***

RAY:
"Malapit na ba tayo?" tanong ko sa kanya habang ang mga kamay niya ay nakatakip sa mata ko. Narinig ko ang mahinang at matining na awit ng mga ibon sa paligid.
"Kaunti na lang." Bakas sa boses niyang nakangiti siya.
"Alam mo Mr. Parilla ang dami mong pakulo ah." Sabi ko habang naglalakad, ramdam kong hindi pantay ang linalakaran kong lupa.
"Ganun talaga. Gwapo ako eh."
Sarcastic akong tumawa. "Funny." Sabi ko sabay ikot ng mata sa utak ko.
"Dito na tayo. Excited ka na?"
"Dali na ang tagal!"
"1, 2, 3." Sabay tanggal ng kamay niya sa mata ko. Dahan-dahan kong dinilat ang mga mata ko. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Bumungad sa akin ang mala-paraisong hardin. Puno ng ilaw ang mga dahon ng puno. Kapansin-pansin din ang mga ilaw sa tubigan sa gitna nito. Blue ang kulay ng mga ilaw sa paligid, ilang saglit pa'y naging kulay dilaw ito. Napaka-magical ng lugar, para akong nasa ibang mundo na tanging kami lang ang nandoon.
"Ayos ba?" tanong niya. Tumingin ako sa kanya, bakat ang kanyang dimples. Nagtama ang aming mga mata.
"Ang ganda dito. Where are we?"
"Shoren-in Temple."
Nag-umpisa tayong maglakad. Dinaanan natin ang di mabilang na mga puno na punung-puno ng mga ilaw. Seconds after, we passed a bamboo grove, kulay puti ang ilaw na nandito.
"Alam mo, nakikita ko ang sarili ko sa mga bamboo's na iyan." Sabi ko. "Matagal bago sila tumubo, kahit ang fully grown bamboo ay inaabot ng maraming taon bagi nito ma-achieve ang maximum height niya. Parang ako, it took me a while to grow and appreciate myself. Late bloomer ako eh."
Nagbitiw siya ng isang ngiti. Patuloy kaming naglakad.
"At kagaya ng bamboo na iyan, matatag ka. Kahit anong dagok ang dumating sa buhay mo, nalampasan mo lahat ng iyon." Turo niya sa bamboo at pagkatapos ay tumingin sa akin.
"At hindi lang iyan. Useful din kaya kami." Proud kong sabi. "Marami kaming talents at gamit." Nasa ganoon akong pagsasalita ng biglang magkamali ako ng apak, bahagyang tumabingi ang paa ko, mabilis kong naramdaman ang braso ni Rome na bumalot sa katawan ko.
"Are you okay? May masakit ba?" Bakas sa boses at mukha niya ang pag-aalala.
"I'm good. Wala ito." Sabi ko sabay tayo at bahagyang dumistansya sa kanya.
"Sigurado ka ah? Masakit ba ang paa mo?" tanong niya.
"Kaunti lang naman. Pero wala ito." Sabi ko. "Tingnan mo ito." Sabay pakita sa kanya ng left ring finger ko. "Naipit ito sa pinto noong bata pa ako. Basag ang kuko ko at dumudugo, halos mangitim din ito noon. Naaalala ko pa na wala akong ginawa kundi magsisisigaw noon, muntik na ngang maputol ito eh." Sabi ko.
"Masakit yun ah... Pero wala iyan dito." Sabay taas ng paa binti niya. "Noon sa basketball nangitim ito, sobrang takot ako noon kasi akala ko mapuputol ito at hindi na ako makakapaglakad o makakalaro ulit ng basketball. Love ko pa naman ang basketball."
Tumaas ang kilay ko sabay ngiwi. "Masakit yun ah." Sabi ko.
"Yeah. So ano? Talo ka na?"
"War freak. I'm sorry Mr. Parilla, hindi pa ako talo." Confident kong sabi sa kanya, napaka-competitive ng mokong na ito!
"May bala ka pa?"
"Marami." Sabi ko sabay cross-arm.
"Go."
"Ikaw na muna since ikaw yung competitive eh." Sabi ko sa kanya. Napansin kong nakaalis na kami sa bamboo groove, nasa isang kaming malawak at mossy field at halos walang tao kundi kami lang ni Rome. Sa isang parte nito ay may tulay, naglakad kami papunta doon.
Tumahimik siya. Ilang saglit pa'y nagpakawala siya ng malalim na hinga.
"First year college ako, nalaman ni Mama na nagkaroon ng kabit si Papa. Sampung taon sila nung babae, sampung taon din niyang tinago sa amin iyon. Nagkaroon pa nga kami ng kapatid sa labas eh. Bumagsak ako sa apat na subjects, sobra akong depress. Halos gumuho ang mundo ko." Nabalot ng luha ang mga mata niya. "Noong mga panahong iyon, si Gel yung nandoon para sa akin, siya ang naging lakas ko sa mahabang panahon. Kaya minahal ko siya ng sobra." Nagbitiw siya ng malalim na hinga. Ramdam ko ang pain niya.
"Iiyak na iyan!" biro ko sa kanya sabay pasimpleng punas ng namumuong luha sa mga mata ko.
"Baliw. Ikaw naman. Give your best shot." Sabi niya sabay upo sa may gilid ng tulay, tumabi ako sa kanya.
Kinain tayo ng katahimikan. Nagbitiw ako ng malalim na hinga. "When I was in second year college, muntik na akong hindi makatapos ng pag-aaral." Sabi ko at pagkatapos ay tumingin ako kay Rome. Nagtama ang aming mga mata. "My mom was diagnosed with breast cancer, stage two." Unti-unti kong naramdaman ang pagbigat ng dibdib ko. Parang binuklat ang peklat dito sa puso ko. "Dahil doon nabaon kami sa utang. Muntik na akong hindi makatapos ng pag-aaral. Napabayaan ko studies ko. Napabayaan ko sarili ko. Nagwala ako. I did some shitty things na hanggang ngayon ay pinagsisisihan ko. And just like you, my world fell apart." Huminga ako ng malalim. Ramdam ko ang hirap sa pagsasalita. "Alam mo ba, iyon yung mga bagay na gusto kong kalimutan sa nakaraan ko, mga bagay na kung bibigyan ako ng pagkakataon ay babaguhin ko. I want to choose the better path, and be a better person." Napayuko ako.
Naramdaman ko ang mainit niyang daliri sa aking mga mata, umiiyak na pala ako at pinunasan niya ang luhang dumadaloy sa aking mukha.
"Sorry... Ang lalim pala ng sugat nito." Sabi niya sabay hawak ng kaliwa niyang kamay sa dibdib ko. Bumilis ang tibok ng puso ko. "Magkasing lalim pala tayo ng sugat dito." Sabay kuha sa kaliwang kamay ko at linagay ito sa kanyang dibdib.
Nagtama ang aming mata. Nababalot man ng luha ang mga mata niya'y kitang-kita ko pa rin ang pagkislap ng mga bituin sa loob nito.
"Alam mo, hindi ko akalaing darating ang panahong maghihilom ang sugat 'dyan. Akala ko tuluyan nang namanhid iyan. Akala ko hindi na ako makakaramdam pa ulit. Until I met you." Malambing niyang sabi.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa narinig. Muli kaming kinain ng katahimikan, hindi pa rin namin inaalis ang tingin sa isa't-isa. Muli kong narinig ang mahinang awit ng mga ibon. Humalik sa aking pisngi ang malamig at sariwang hangin.
"Ang seryoso natin."
"Oo nga eh." Sagot ko.
"What makes you happy?" random niyang tanong. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Sa totoo lang ay maraming bagay ang nagpapasaya sa akin.
"Mga mahal ko sa buhay."
Lumiwanag ang mukha niya.
"Since nasabi mo iyan at naka-kimono naman tayo, halika tayo tayo." Nakangiti niyang sabi, sumunod ako. "Dyan ka lang ah." Sabi niya sabay takbo papunta sa isang maliit na burol, tumayo siya sa gitna nito. Kitang-kita ko sa likuran niya ang napakaraming puno na puno ng ilaw.
"Ngayon pumikit ka!" Sigaw niya sa akin.
"Bakit? Ano na naman ito?" naiirita kong tanong.
"Basta sumunod ka na lang ang hilig mo namang kumontra eh!" sigaw niya. Dahil ayoko ng makipagtalo ay sinunod ko siya. Nakita ko ang kadiliman.
"Ngayon isipin mo na itong lugar na tinatayuan mo ay ibang mundo, malayo sa Pinas at Japan. Malayo sa mundong kinalakihan mo. Inhale, exhale. Langhapin mo ang hangin, hayaan mong dalhin ka nito sa lugar na kung saan ay magiging malaya ka."
Unti-unting gumaan ang pakiramdam ko. Nalimutan ko lahat ng sakit at problema ko. Nalimutan ko lahat ng pangamba at mga takot ko. Bahagya akong napangiti.
"Ngayon... Isipin mong ikakasal ka sa taong pangarap mo, sa taong gusto mong makasama habang buhay." Malambing niyang sabi. Bumilis ang tibok ng puso ko. Nakita ko ang mukha niya sa isip ko. Nanlambot ang buong katawan ko.
"Open your eyes."
Sinunod ko siya. Nakita ko ang mahal ko, ang pangarap ko, ang taong gusto kong makasama habang buhay. Unti-unti siyang ngumiti. Sumenyas siyang lumakad ako papunta sa kinatatayuan niya, sumunod ako. Para talaga kaming ikakasal at heto ako naglalakad papunta sa altar kung saan nandoon siya.
Ramdam ko ang bigat ng paa ko sa bawat hakbang na ginagawa ko. Pakiramdam ko'y nasa ibang mundo kami, malayo sa mapanghusgang mga tao, malayo sa galit, malayo sa masakit naming nakaraan. Bigla kong naalala ang mga hindi magagandang nangyari sa amin noon. Huminga ako ng malalim, hindi ko ito pinansin. Patuloy akong naglakad.
Napakamagical ng buong lugar. Para kaming nasa isang enchanted forest na pinaghaharian namin. Ang mga awit ng ibon ay parang kampana sa aking pandinig. Ang maliliwanag na ilaw na nasa puno ay parang mga bulaklak na siyang nagbibigay ganda sa buong lugar. Ilang saglit pa'y nakarating ako sa harap ng aking Prinsipe. Ngumiti siya. Para akong naging bato sa kinatatayuan ko, batong unti-unting nalulusaw sa matamis niyang ngiti. Everything is like a dream and a fairytale. It's perfect.
Kinuha niya ang kamay ko, naramdaman ko ang init ng kanyang palad.
"Can I be your groom tonight? Your partner? Hayaan mong maging ako ang taong iyon, kahit ngayon lang?" medyo nag-crack ang boses niya, hindi ko alam kung bakit.
Hindi ako makakibo. Hindi ko kasi inaasahan na sasabihin niya iyon. Naging irregular ang aking paghinga. Dahan-dahan akong tumango.
Ngumiti siya. Bakas sa mukha niya ang hindi masukat na saya. Napansin kong may kinuha siya sa kanyang bulsa. Nagulat ako sa aking nakita! Ang emerald bracelet ko! Paano napunta sa kanya iyon?
"Naiwan mo ito sa kwarto ko last year sa Tokyo." Sabi niya. Sa totoo lang ay nalimutan ko na ang tungkol sa bracelet na iyon gawa ng sama ng loob ko sa kanya sa loob ng isang taon. Nabili ko ito sa Asakusa Market sa Tokyo last year.
Unti-unti niyang pinasok ang bracelet na iyon sa kaliwa kong kamay habang sinasabi ang marriage vow.
"I, Rome, take you, Ray, to be my partner. I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honor you all the days of my life, from this day forward, for better or for worse, for richer or for poorer, until death do us part."
Nang maikabit ito sa aking wrist ay biglang bumigat ang pakiramdam ko, para akong binagsakan ng mundo. Tinitigan ko ang bracelet. Sunud-sunod na pumasok sa utak ko ang lahat ng nangyari sa amin sa Tokyo, pabalik na parang nag-rewind ang lahat hanggang sa na-meet ko siya sa Beijing. Lahat ng tampo, sakit, galit ay bumalik. Ang kataga niyang bumasag at pumatay sa aking pagkatao ay paulit-ulit kong narinig.
"I'm sorry... Hindi ito pwede." boses niyang nag-eecho ng paulit-ulit pagkatapos ng halik na pinagsaluhan namin habang nakalutang kami sa Hakone Cable Car.

ROME:
Unti-unting napawi ang mga ngiti sa iyong labi. Ang kanina mong kumikislap na mga mata ay nabalot ng lungkot at luha. Kinutuban ako ng masama.
"Ray?" sabi ko sabay hawak sa magkabila mong mukha. Tumingin ka sa akin, wala akong makitang emosyon. Para akong sinaksak sa aking nakita. What's happening? Bakit ka umiiyak? "Ray anong problema?" bakas sa boses ko ang pag-aalala. Hindi kita mabasa. Bumilis ang tibok ng puso ko.
"Rome... Ang sakit... Ang sakit-sakit pa rin." Sabi mo. Dahan-dahang pumatak ang iyong luha.
Para akong hinampas ng malaking bagay sa narinig. Tinukod ko ang noo ko sa noo mo. Hindi kita maintindihan. Dahil ba ito sa nagawa ko noon? Ano pa bang gusto mong gawin ko Ray? Hindi pa ba sapat ang pagbawing ginagawa ko?
Pumikit ka, mahina kang umiyak. Pumikit din ako. Gusto kong pawiin lahat ng sakit sa puso mo. Gusto kong ayusin ang lahat. Gusto kong itama ang mga pagkakamali ko.
Napansin ko na lang na unti-unting dumikit ang labi ko sa labi mo. Parang may sumabog sa puso ko, unexplainable. Ramdam ko ang kuryenteng gumapang sa buong katawan ko. Parang lumilipad ang kaluluwa ko. Unti-unting gumalaw ang labi mo, ganoon din ako.
Nasa ganoong paglipad ang aking emosyon nang naputol ito. Naramdaman ko ang paglayo mo sa akin. Dumilat ako. Blanko ang iyong mukha. Hindi ako nakapagsalita. Hindi kita maintindihan. Kinabahan ako. Parang nangyari na ito noon.
"I'm sorry." Pabulong mong sabi.
Ang fairytale na ginawa natin ay nawasak sa isang iglap. Nadurog ang pangarap natin.
"I'm sorry... Hindi ito pwede." Walang emosyon mong sabi.







FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails