Followers

Friday, June 24, 2016

Si Chan at si Kobe - 'Announcement 01

Athr'sNote-

Guys pasensya na kung wala pang update :( Masyado kasi akong abala ngayon, tapos walang Wifi, nakaka-asar. Hindi ako makapag-post dun sa iPod, hindi ko alam saan ako hahanap ng koneksyon. Hahaha. Mabagal naman ang hotspot. Dami ko rason -.- Hays.

Basta tandaan niyo mag a-update na ako nyan. Nagsusulat naman ako, hindi lang naipo-post. Pasensya na talaga. Tamad si author. Haha. Joke lang po.

Salamat sa mga naghihintay :) And sorry kasi wala pang post. Ang importante si Jaydon <3 haha

- Prince Justin


Tuesday, June 21, 2016

Red Paint 3




Red Paint
Rezso
Fiction

Chapter 3

"Ahm." sabi ko lang at napalunok ako ng laway.
"Ang init." sabi pa nya at maya maya pa ay nakaramdam ako ang matigas na bagay na bumubunggo sa ibabang bahagi ng likuran ko. Hindi ako gumalaw para lalo itong damhin. Sa nararamdaman ko ay parang anlaki ng sukat nito. Nang mapansin nyang hindi ako umiiwas ay lalo nya pa itong idiniin. Hinawakan nya na ang magkabilang braso ko para mas lalong magkaroon ng pwersa ang pagdiin nya.
"Gusto mo ba 'to? Masarap 'to gusto mo bang tikman?" At ipinihit nya ang aking katawan paharap sa kanya. Ginabayan nya ako papunta sa pader at sumandal sya doon. Hanggang sa maramdaman ko ang pwersa ng kamay nya na pinipilit akong paluhurin.
"Baka may makakita saten. Baka may magalit." pag-aalala ko.
"Andami mo pang satsat eh. Luhod!" mahina ngunit otoritadong boses nya.
Sinunod ko ang sinabi nya at lumuhod nga ako. Nakahawak lamang ako noon sa matigas nyang binti habang kinakalas nya ang pagkakabuhol ng tali ng kanyang jersey. Maya maya pa ay dinukot nya ang nasa loob kasabay ng pagbaba nya ng kayang shorts. Hawak hawak nya ang batuta nyang galit na galit. Tama ang hinala ko. Malaki nga. Ibinaling nya ang alaga nya sa tapat ng bibig ko at ibinundol nya ito. Halos manginig ang kamay kong unti unting humawak sa alaga nya. Nang mahawakan ko na iyon ay tsaka nya ito binitawan. Dinilaan ko na ang ulo ng burat nya at tsaka ko ito isinubo.
"Uhm.." mahinang ungol nya. Hinawakan nya ang magkabilang gilid ng ulo ko at tsaka ito umindayog. Labas pasok sa bibig ko. Namumuwalan na ako pero tinitiis ko para hindi sya mabitin. Maya maya pa ay nagiging marahas na ang pagkadyot nya sa bibig ko. Pinipilit nya itong ipasok ng buo sa lalamunan ko. Patuloy lang sya sa pagkantot sa bibig ko hanggang sa matamaan ang ngala ngala ko na sya namang ikinaduwal ko. Pero hindi sya tumugil. Patuloy lang sya sa ginagawa nyang pagpapaligaya sa kaniyang sarili. Nauubo na ako at nasusuka na sa ginagawa nya.
"Ano masarap ba burat ko? Laki noh? Ayan sige magpakasawa ka. Yan... Yan... Yan pa..." Bawat bitaw nya ng salitang 'Yan' ay kasabay noon ang matitinding bayo sa lalamunan ko. Nasasanay na sana ako sa ginagawa nya nang bigla nyang hugutin ang burat nya sa lalamunan ko. Pagkatapos ay bigla nya itong ipinasok ng buong buo sa lalamunan ko. Naramdaman ko ang kabuuan nya. Ansakit. Pero hindi ko magawang pumiglas dahil sa sobrang higpit ng pagkakahawak nya sa ulo ko. Pumapasok na sa ilong ko ang ilang hibla ng buhok nya doon. Pinatagal nya iyon ng ilang segundo at bigla nya na namang huhugutin at uulitin ang pagbaon. Makailang beses nya ding ginawa iyon na talaga namang nagpalabas ng napakaraming laway ko.
"Malaki ba? Ha? Sarap noh?" Ang mga sarakastikong tanong nya na ungol na lang ang isinasagot ko dahil hindi nya ako binibigyan ng pagkakataong magsalita. Ilang sandali pa ay bumilis na nang bumilis ang pagbayo nya sa lalamunan ko. "Yan ang magpapasaya sayo diba? Noon pa man sayong sayo nako, pero bakit hindi mo ako ginamit. Edi sana noon pa kita napasaya." sabi pa nito.
"Ayan na!!! Lulunin mo ang tamod ko!!! Pakabusog ka Connor!!!" Umagos ang tamod nya tuloy tuloy sa lalamunan ko. Ilang bayo pa hanggang sa maubos na ang inilalabas nya at tuluyan nang lumambot ang alaga nya.

Nang matapos kami ay agad naming inayos ang aming mga sarili. Kinuha nya ang t-shirt nyang nakasukbit sa kanyang balikat at ipinunas sa alaga nya pati na rin sa shorts nya na nalagyan ng laway ko. Pagkatapos ay inakbayan nya ako.
"Ayos ba? Solve ka ba pre? Wala ka pa ring pagbabago. Ikaw pa rin ang pinakamagaling para saken. Kaya mahal kita eh." Sabi nya sabay akay saken papunta sa pinagi-inuman namen.
"Ginawa na ba sayo yan ni kuya Connor?" tanong ko sa kanya at bigla syang natigilan.
"Ahm, sorry nagkamali na naman ako. Collin, ikaw pa rin ang pinakamagaling para saken. Ginawa na naten 'to dati eh, nakalimutan mo na ba?" wala nang alinlangan sa pag-uusap tungkol sa nangyare dahil si Jeremy na kainuman namen ay nakarating na yata sa ikapitong langit dahil sa lakas ng paghihilik habang nakanganga. Ngumiti na lang ako sa mga sinabi ni Wilbert kahit na wala akong matandaan. Pero isa lang ang nasisiguro ko. Isa sya sa mga pinakanakakalibog na taong nakilala ko.

Hindi na namen naubos ni Wilbert ang ilan pang natitirang bote ng beer. Tinulungan ko na lamang syang magligpit ng aming mga kinalat at tsaka namen ginising si Jeremy upang pumasok sa loob ng bahay para doon na matulog. Doon na rin ako natulog dahil magu-umaga na rin naman. Sa sala kami natulog na magkakasama. Hindi man ako kumportable sa pwesto ko eh nagtiis na lamang ako. Ayoko namang maistorbo sila sa pagtulog nila pareho. Kaya ginamit ko na lang ang lahat ng oras para makapagpahinga rin kahit papaano. Hihintayin ko na lang sumikat ang araw tsaka ako uuwi. Ipinikit ko ang aking mata nang makaramdam ako ng antok.

"Ang init! Ang init! Napaka-init!!!." sigaw ko na para bang walang nakakarinig saken. Sa sobrang init na nararamdaman ko ay para bang nasusunog ang paligid ko. Bigla na lamang may lumabas na demonyo mula sa kawalan. Tawa ito ng tawa habang pinagmamasdan akong nagsusumigaw sa labis na init. Patuloy lamang ako sa pagsigaw dahil sa init at takot nang bigla na lamang nakita ko ang mga mata ng demonyong bigla na lamang nanlisik. "Hindi ko mapapayagang mabuhay ka. Mamamatay ka!!! Sa mga kamay lang kita maaaring mamatay!" sabi nang demonyo at tsaka ako nag-umalpas mula sa pagkakahiga ko.

Naalimpungatan ako nang bigla na lamang may humahawak ng mahigpit saken. Si mama. Kasama nya si tito Ronald at Winston na nakakapit naman sa binti at braso ko. "Ma! Ma! Ano to?!" pasigaw kong tanong. Nagwawala na ako. Nagpapanic ako sa ginagawa nila saken. Maya maya pa ay bigla na lamang akong nahilo ng husto. Parang bigla na lamang bumagal ang pag-galaw ng paligid ganun din ang tunog ng kanilang mga boses na animo'y alingaw ngaw. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mga mata hanggang sa hindi ko na kinaya at tuluyan na nga akong pumikit.

Nang magising ako ay agad kong inikot ang aking mga mata. Napabaling ako sa bintana at doon ko nalamang gabi na pala.
"Kain ka na. Ang sarap ng tulog mo ah." sabi ng boses sa gilid ko. Lumingon ako sa kung saan nanggagaling ang boses. Nakita ko si kuya na nasa tapat ng pinto at nakamasid lang saken.
"Kuya! Ang sama ng panaginip ko." sabi ko sa kanya.
"Panaginip lang yun bunso. Baka kagagawan lang yun ng demonyo na nasa bahay. Hayaan mo kasama mo naman ako eh. Itataboy ko yung demonyo mamaya kapag matutulog ka na. Hindi ka nya gagambalain ngayong gabi." Sabi nya tsaka sya tumabi saken sa kama at hinaplos ang buhok ko.
"Kuya natatakot ako." at yumakap ako sa kanya.
"Nandito ako. Hindi kita pababayaan." at niyakap nya akong mahigpit. "Kumain ka na muna. Alam kong gutom ka na."
Bumaba ako at pumunta ng kusina. Nakita ko sina mama at tito na nasa sala. Dahan dahan akong kumilos papunta ng kusina habang nakatitig sa kanila. Agad naman akong nakita ni mama.
"Anak, gising ka na pala. Kumusta ang pakiramdam mo? Masakit ba ang ulo mo? Sandali ipaghahanda kita ng makakain." sabi nya.
"Anong ginawa nyo saken kanina?!" tanong ko na medyo mabigat ang boses.
"Binigyan lang kita ng gamot para makatulog ka. Binabangungot ka na naman kasi eh. Pinuntahan kami ni Wlbert dito para sabihin ang nangyayari sayo. Sabi ko kasi sayo isang bote lang ang kaya mo eh. Mukhang ikaw yata ang umubos ng ininom nyo. Pinayagan kitang makisali sa kanila pero anak, masama ang epekto ng alak sayo. Pasensya ka na kung kailangang ganunin ka namen. Anak sana hindi na mauulit yun ah. Hindi ka naman umiinom dati eh." paliwanag ni mama.
"Kaya pala. Pasensya na rin po ma." sabi ko at sumulyap rin ako kay tito para iparating ang paghingi ko ng pasensya.
"Oh sya, kumain ka na at buong araw kang tulog. Wala pang laman yang sikmura mo."
Sabay na kaming pumunta ni mama sa kusina at agad naman akong umupo sa mesa para hintayin ang ihahanda nyang pagkain.
- - - - -
Nasa silid ako kung saan ako nagpipinta. Itinutuloy ko yung ginagawa kong painting. Halos wala pa ako sa kalahati, samantalang matagal ko na itong naumpisahan. Medyo kinakapos kasi akong ng pintura eh. Hindi ko naman matancha kung gaano karami pa ang kakailanganin ko. Ngayon lang naman kasi ako gumawa ng ganito kalaking painting.

Patuloy ako sa pagpipinta ng mapansin kong lumagitik ang pinto. At nang tumingala ako para alamin kung sino ang pumasok ay nakita ko si Winston na nakalabas ang ulo sa hindi masyadong bukas na pinto. Nginitian ko sya at ngumiti rin sya saken.
"Halika, pasok ka." paga-aya ko sa kanya. Hindi naman na sya nahiya pa at tumuloy na sya sa pagpasok. Tumayo lamang sya at patuloy na tinignan ang ginagawa ko. Inabot din nang ilang sandali bago sya nagsalita.
"Nakakatuwa ka palang panoorin habang nagpipinta." sabi nya sabay yukod para tignan ng malapitan ang ginagawa ko.
"Medyo nakakangalay nga eh. Laki kasi nito eh." sabi ko.
"Marami na akong nakitang gawa mo pero, parang iba 'tong isang 'to. Maliwanag yung mga kulay ng mga painting mo na nasa sala. Bakit ito parang andilim." usisa nya.
"Ah. Wala lang, gusto ko lang maging strong yung image nito sa paningin ko. Napaka strong kasi ng personality nitong pinipinta ko eh." sagot ko.
"Sino sya?" muli nyang tanong. Tumingin ako sa kanya at ngumiti lang. Ayaw kong mapag-usapan namen ang tungkol sa kung sino yung pinipinta ko. Mukha namang nakuha nya ang gusto ko ipahiwatig kaya hindi na sya nangulit pa.

Nag-uumpisa na kaming makapagpalagayan ng loob ni Winston. Sa mga nakalipas na linggo kasing magkasama kami ay hindi ko naman sya nakitaan ng masamang ugali. Ayos rin talaga sya, isa pa. Masarap syang kasama kasi hindi rin sya masyadong masalita. Ayoko kasi ng madaldal. Kung meron mang dadaldal eh, gusto kong ako yun. May ilan na rin kaming napagkwentuhan. Masasaya pero may isa syang kwento na ikinalungkot ko. Nalaman ko na hindi na pala nya nakita ang nanay nya dahil namatay ito noong ipanganak sya. Ang tatay nya na ang nagpalaki sa kanya. May dalawa pa daw na kinasama yung tatay nya bukod kay mama. Yung una daw hiniwalayan ng papa nya kasi nalaman nito na sinasaktan nung babae si Winston. Yung pangalawa naman eh, lalakero at mahilig sa sugal. Si mama lang daw ang naging perpektong nakasama ng papa nya. Kaya naman daw napamahal na rin kami sa kanya.

Nangalay ako sa ginagawa kong pagpipinta. Nakatingin pa rin sa ginagawa ko si Winston. Natuwa ako kasi parang hindi sya nagsasawang panoorin ako habang nagpipinta. Nag-uumpisa nang sumakit ang likuran ko kaya naman agad kong inihinto ang ginagawa ko. Inaya ko si Winston sa labas para makapananghalian na. Paglabas namen ay napansin kong wala sila mama kaya naman agad akong nagtanong sa kanya.
"Nasaan sila mama at tito?" tanong ko.
"Ah may inasikaso lang tungkol sa kasal nila. Baka raw mapostpone kasi nagkaproblema doon sa schedule na napili nila." sagot nito.
"Ah ganun ba. Pano ba yan, magiging magkapatid na tayo hehehe." sabi ko
"Okey lang ba sayo yun?" tanong nya ulit.
"Oo naman, walang problema yun saken." sagot ko sabay ngumiti lang sya tsaka kami pumunta ng kusina. Hindi na ako nag-abala pang hanapin si kuya dahil sabi nya saken ay pupunta sya sa aplaya. Inaya nya ako kanina pero hindi ako sumama dahil gusto ko na nga tapusin yung painting ko.

Hindi na kami masyado pang nag-usap ni Winston habang kumakain kami. Wala rin naman kasi akong maisip na sabihin at ikwento eh at sa tingin ko ganun din sya. Pagkatapos naming kumain ay agad akong naligo. Kagaya ng nakagawian ko nang gawin ay umiiwas ako sa anumang bagay na may repleksyong makikita. Ayoko na maulit yung pang-gagambalang ginawa saken nung demonyo. Nakakatakot. Nakakapagod. Pagkalabas ko ng banyo ay sumunod naman si Winston. Ako naman ay umakayat sa kwarto ko at tumambay doon. Dumungaw ako sa labas ng bintana para makita ang magandang tanawin. Parang ang sarap ipinta nung kubong malapit sa bangin at mula roon at sa likuran noon ay makikita ang malawak na karagatan. Matagal ko nang gusto ipinta yun pero hindi ko magawa dahil hindi ako matapos tapos sa ginagawa ko. Sa susunod na lang siguro. Nakaramdam ako ng antok kaya nahiga ako sandali. Hindi ko namalayan ang pagkakapikit ko. Nakaidlip ako. Ang akala ko naman ay matagal na akong natutulog kaya naman agad akong lumabas. Nagbabakasakaling andyan na sila mama. Pagbaba ko ay nakita ko si Winston na nasa harap ng TV.
"Andyan na ba sila mama?" tanong ko
"Wala pa. Baka gabihin yung mga yun." sagot naman nito.
Tumuloy ako sa pagbaba at pumunta ng kusina para uminom ng tubig. Nang biglang may tumapik sa balikat ko. Si kuya.
"Asan si mama?" tanong nito
"Wala umalis sila may inaasikaso daw para sa kasal." sabi ko na agad namang nyang ikinasimangot.
"Kuya, wag ka na mag-isip ng masama sa kanila. Mababait naman silang mga tao." sabi ko.
"Ah basta. Yan si Winston okey lang yan saken. Pero yung tatay nya, hindi talaga maganda ang pakiramdam ko dun. Sige dyan ka na. Matutulog ako, napagod ako sa pamamangka eh." sabi nya sabay alis.

Pumunta ako ng sala. Sasamahan ko sana si Winston, ang kaso lang ay umakyat ito at mukhang papunta sa kwarto nya. Ewan. Hindi ko alam kung namamalik mata ba ako. Kasi nung sinundan ko sya ng tingin ay tumingin din sya saken pero parang may kasamang lagkit yung titig nya. Nakaramdam ako ng libog sa mga titig nyang iyon kaya naman ang makaakyat na sya ay hindi ako mapakali. Hindi ko malaman kung susundan ko ba sya o pababayaan na lang. Baka kasi nagkakamali lang ako eh.

Patuloy lang akong nanood. Pero hindi doon nakatuon ang isip ko. Iniisip ko kasi yung ginawang pagtitig saken ni Winston eh. Ikinalibog ko iyon kaya naman hindi mabura sa isip ko. Umiisip ako ng maidadahilan ko kung sakaling pupuntahan ko sya sa kwarto nya. "Ah basta kahit ano na lang." sabi ko nang hindi na ako makatiis. Ang hirap talaga kalabanin ng libog eh. Lalo pa't ang gwapong nerd na si Winston ang nakikita mo. Yung manipis nyang salamin. Matangos na ilong. Maputing balat. Mapulang labi. Halos magkasing taas lang kami. Sakto lang ang katawan nya. Hindi sya matcho pero hindi sya lampayatot. Pero ang nakakalibog na parte ng katawan nya eh yung pwet nya. Bakat na bakat iyon sa suot nyang boxer shorts. Hindi ko masyadong natitigan ang bukol nya sa harap kaya hindi ko masabi kung malaki ba o maliit. Pero para saken hindi na importante yun. Libog na ako eh.

Umakyat na ako sa taas at agad na tumungo sa silid ni Winston. Kakatok pa sana ako pero hindi ko na ginawa nang makita kong nakaawang ang pinto. Agad ko itong binuksan at nakita ko si Winston na nakahiga. Natutulog ata. Nakahubad ang puting t-shirt na kanina lang ay suot nya. Kitang kita ko ang maganda nyang katawan. Wala syang abs pero pero flat ang tyan nya. Hindi sya ganoong mabalahibo kaya hindi ko halos makita ang buhok nya sa pusod. Hindi kagaya ng kay Wilbert na kitang kita kaya lalong nakakalibog. Pero may napansin ako kay Winston. Yung umbok nya sa boxer shorts mukhang may ipagayayabang din. Isa pa. Mas gwapo syang tignan kapag hindi nya suot ang salamin nya. Yung inosenteng mukha nya ay nagkakaroon ng angas. Kadalasan ay nakikita ko syang one sided ang straight nyang buhok. Pero ngayon ay magulo ito. Siguro hindi na sya nagsuklay pagkatapos nyang maligo.

Lumapit ako sa natutulog na si Winston. Pinagmasdan ko sya mula ulo hanggang paa. Maputi talaga sya at pantay ang kulay. Ansarap tignan yung hita nya na may kalakihan. Ansarap dilaan. Napakalinis nya at mukhang mabango. Napadako ako sa bukol nya. Halatang patay ito dahil hind gaanong bakat. Ansarap patigasin at isubo. Gusto kong makita kung anong reaksyon meron ang maamo nyang mukha kapag nilabasan na. Sa sobrang libog na nararamdaman ko ay hindi ko na matiis na humawak sa alaga ko. Gusto ko nang magjakol kaso sayang naman kung lalabasan ako ng walang nangyayare samen. Tumingin ako sa medyo mapula nyang utong, may kaliitan yun pero ayos lang. Mukha pa rin naman masarap sipsipin.

Ewan. Hindi ko na talaga matiis ang libog ko kaya naman lumapit na ako sa higaan nya para mas makita ko ng malapitan. Inilapit ko ang ilong ko sa kilikili nya at sininghap ang amoy nito. Ambango, talagang amoy bagong paligo. Unti unti kong inilapit ang aking mga kamay sa katawan nya. Pero hindi ko sya mahipo. Natatakot ako baka magising sya pag hinipo ko sya. Pero nang mapadako na ako sa bukol nya ay hindi ko na nagawa pang magtiis. Gusto ko talagang makita ang itsura nya kapag nilabasan kaya naman marahan kong hinipo iyon at sinubukang patigasin. Hinawakan ko ang malambot nya pang pagkalalake. Pinisil pisil ko ito para mabuhay. Wala na akong pakealam kung magising man sya. Bahala na. Sa ilang ulit na pagpisil ko sa alaga nya ay naramdaman ko ang unti unti nitong pagkabuhay. Lalo ko pang pina-igting ang pagpisil ko dito. Sinubukan kong ibaba ang boxers nya para makita ko na ang itsura ng alaga nya. Sabik na sabi na talaga ako. Parang ang sarap sarap.
"Siguraduhin mo lang na kakayanin mo yan ah." halos huminto ang pagtibok ng puso ko nang marinig ko ang boses ni Winston. Tumingin ako sa mukha nya at nakita kong salubong ang kilay nito at nakabaling ng tingin saken. Ang boxers shorts nya na balak kong ibaba ay sya na mismo ang gumawa at bumulaga saken ang itinatago nyang kaselanan. Maputi iyon at medyo maugat. Ngayon ay sobrang tigas na nito at pumipintig pintig pa. Muli akong tumingin sa kanya. Salubong pa rin ang kilay at hindi ko inaasahan ang sumunod nyang ginawa. Hinawakan nyang mahigpit ang katawan ng batuta nyasabay hinablot ng kanan nyang kamay ang buhok ko. Marahas at pinipilit nyang ipasok sa bibig ko ang hawak hawak nyang burat.
"Kainin mo na, wag ka na mahiya. Akala ko pa naman ayos lang sayo na magkapatid tayo. Hindi mo pala ako gustong maging kapatid eh. Gusto mo lang ako manatili dito dahil gusto mong kainin 'tong burat ko. Oh ayan! Kainin mo na. Yan ang gusto mo diba? Dahil dito na ako titira. Araw araw kong ibibigay ang gusto mo. Araw araw kitang papalunukin ng tamod ko. Bakla ka! Mahilig ka sa burat diba?! Ayan na, kainin mo na!" Pinipigil kong ibuka ang bibig ko dahil sa bigla akong nahiya sa kanya at dahil ayokong isubo iyon ay isinampal nya sa mukha ko ang kahabaan nya.
"Ibuka mo na yang bibig mo!!!" utos nya at patuloy nyang sinampal ang mukha ko gamit ang alaga nya. Maya maya pa ay bumangon sya at umupo sa gilid ng kama, sa harap ko. Hawak nya apa rin ang buhok ko patuloy na ipinipilit ang kargada nya sa bibig ko.
"NGA NGA!!!" sigaw nya saken. Natakot ako sa kanya kaya ibinuka ko na ang bibig ko. Naalala ko si kuya na natutulog sa kabilang kwarto. Baka magising sya at maabutan kami na nasa ganitong posisyon. Sinunod ko na lamang ang mga sinabi nya para hindi na sya gumawa pa ng ingay. Dinilaan ko ang alaga nya hanggang pinilit ko nang isubo ang kabuuan nito.
"Ahhh! Ahhhh! Sige pa! Anggaling mo! Collin!" sabi ni Winston.

"Collin!"

"Collin!"

"Collin!!! Wui!" At bigla na lamang akong nagising sa pantasya ko nang maramdaman kong may tumatapik saken na medyo malakas. Nakita ko na lamang ang sarili ko na nasa sofa pa rin. Dahil sa pagkabigla ay naging atentibo ako at agad na tumayo para alamin kung bakit ako tinatapik ni Winston.
"Oh, Winston! Bakit?" tanong ko sa kanya. Nagtaka naman ako sa inasal nya dahil parang hindi ito makatingin saken. Nakatagilid ang katawan nito saken at ang ulo nya ay nakabaling sa gawing kaliwa. May hawak itong tuwalya at iniaabot saken ng kanang kamay nya.
"Para saan 'to?" Tanong ko at bigla na lamang umihip ang malamig na hangin. Anlamig ng hangin na para bang sumusuot hanggang sa loob ng underwear ko.
"Yung ano mo kasi, nakikita. Bilisan mo baka dumating na sila papa. Baka mamaya kung ano pang isipin ng mga yun na ginagawa mo." Sabi ni Winston at napatungo ako. 'Putek!!! Asan yung salawal ko!!!' sigaw ko sa isip ko. Agad kong hinablot yung tuwalyang iniaabot saken ni Winston at itinapis ko sa aking nagmumurang kaselanan.
"Teka! Kanina mo pa ba ako nakikitang ganito?" tanong ko na may halong pagkapahiya.
"Pagbaba ko kasi nakaganyan ka na eh. Pero hindi ko naman masyadong tinignan. Ano lang... Nakita ko lang sandali tapos itinakip ko 'tong tuwalya bago kita gisingin. Ganun lang." Hindi pa rin makatingin saken si Winston. At nang malaman nya nang nakatapis nako ay agad naman itong tumakbo sa itaas.
"Winston! Salamat ah." sabi ko bago pa sya tuluyang makapasok sa kanyang silid. Lumingon naman ito at tumango. Napakamot na lamang ako sa ulo ko dahil sa sobrang hiya. 'Tss! Anlibog ko kasi eh.'

Sumapit na ang gabi at nakauwi na sila mama. Malungkot nilang ibinalita samen na hindi pa rin matutuloy ang kasal. Napostpone ito at sa susunod na buwan na naman ang tuloy. Nadoble daw kasi ang reservation. Ililibre na daw sa kanila ang cake bilang pambawi sa aberyang nangyari sa kasal nila at siniguro naman daw ng coordinator na matutuloy na ang kasal nila sa susunod na buwan.
"Ayos lang yun honey, hindi naman tayo nagmamadali eh diba. Ayaw mo na ba akong maging boyfriend?" paglalambing ni tito.
"Sira ka talaga. Nadidiri na yung mga bata saten." sagot naman ni mama sabay nagtawanan kami.

Simula nung mangyari yung hapon na 'yon samen ni Winston ay medyo nagkakailangan na kami sa bahay. Hindi sya makatitig ng diretso saken at ganun din ako sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay may malaki akong kasalanan sa kanya na hindi ko mawari. Hiyang hiya pa rin ako sa nangyari at isinumpa ko nang titigilan ko na ang kalibugan ko lalong lalo na kay Winston na malapit ko nang maging kapatid.

Yakap ng Langit 8



Chapte 8

James's POV

Maga-alas sinko na rin nung dumating kami ni Raf sa Puerto Princesa, Palawan. Inaasahan na namin ang pagsundo ni ate Celia kasama ng kanyang asawang si kuya Tonio. Mga malalapit na tao rin sila sa buhay namin. Dati namin silang kapit-bahay. Pero ilang buwan na rin ang nakararaan nang mabilitaan nila ang pagkamatay ng nanay ni ate Celia. Kaya agad silang umuwi rito at wala na raw balak na bumalik pa ng Manila.

Nagkumustahan muna kami bago kami tuluyang sumakay ng jeep na dala nilang mag-asawa. Halos may isa't kalahating oras din kami nagkwentuhan bago kami nakarating sa aming pupuntahan.

IRAWAN. ang pangalan ng lugar kung saan kami titira. Halos hindi ko na makita ang paligid sa sobrang dilim. Wala yatang kuryente.

Ate Celia: Ay naku! Hindi ko nasabi sa inyo na wala palang kuryente dito sa amin. Liblib kasi at medyo malayo 'to sa bayan, ayos lang ba sa inyo yun?

James: Ayos lang po sa akin, sanay naman po akong walang kuryente eh. Kelan lang naman kami nakikabit ng jumper kila aleng Tale. Ewan ko lang po dito kay Raf.

Raffy: Anong palagay mo sakin? Maarte? Syempre ayos lang din sakin. Ang pinoproblema ko lang naman kung saan natin ilalagay 'tong gamit natin e.

Kuya Tonio: Oo nga pala, bukas ko na lang kayo tutulungan maghakot nyan doon sa bahay na tutuluyan nyo.

 James: Huh! Ang akala ko po dito kami sa inyo tutuloy?

Kuya Tonio: Hindi pala nasabi sa inyo ni ate Esther na sa kabilang kubo kayo tutuloy?

Ate Celia: Doon kayo sa dating tinitirhan ng mga magulang ko. Eh wala naman nang nakatira doon. Kaya kayo na lang muna pansamantala.

James: Ganun po ba? Hehehe. Mukhang planadong planado pala 'to hahaha.

Kuya Tonyo: Planado nga, hahaha alam mo naman yung biyenan mo eh. Botong boto sa'yo hahaha. Mukhang magiging totoong mag biyenan na kayo.

James: WAhahahaha! kuya Tonio talaga, loko ka rin eh noh.

Ate Celia: Bakit ayaw mo ba? Sus! Kunyari ka pa. Wag ka mag-alala bagay naman kayo eh.

Raffy: Hindi po ba kayo naiilang sa amin? Alam nyo na, hindi naman po normal yung ganitong klaseng relasyon eh.

Kuya Tonio: Ayos lang yan, ang mahalaga lang naman eh nagmamahalan. Walang problema, kahit ano pang kasarian meron kayo.

Raffy: Salamat po sa inyo, sa pagtanggap sa amin. Syanga po pala, papano po pala kayo nakontak nila nanay kung walang kuryente dito.

Kuya Tonio: Ayun! Pumupunta kami ng bayan para makicharge ng cellphone doon sa kapatid ko, pag pumapalaot ako para mangisda. Kailangan kasi eh, buntis pa naman si misis.

James: Buntis po pala kayo ate Celia? Hindi ko nahalata ah. Sinong nakakasama mo rito pag wala si kuya Tonio?

Ate Celia: Ah, yung kapatid ko, diyan lang rin nakatira yun sa malapit. Dalawang buwan pa lang kasi kaya hindi pa masyadong halata. Oh! Sya tara na at kumain na tayo para makapagpahinga. Maaga pa tayong gigising bukas para mag-ayos doon sa lilipatan nyo.

Ipinagpatuloy namin ang kwentuhan habang kumakain kami. Asaran, kulitan yan ang mga ginagawa namin habang nasa hapag kainan kami. Mababait talaga silang mga tao. Kaya naman hindi nagdalawang isip ang mga magulang namin, na dito kami patuluyin. Matapos kami kumain ay ipinaghanda kami ni ate Celia ng higaan. Iisa lang ang kwarto nila, kaya sa papag na nakalagay sa baba ng kwarto sila matutulog. Ipinipilit nga namin na kami na lang ang matutulog doon, pero hindi sila pumayag. Nagkwentuhan pa kami sandali bago tuluyang matulog.

Alas sais empunto, nagising ako sa sobrang lamig. Ang akala ko ay nasa bahay pa rin ako. Pero pag mulat ng mata ko ay naalala kong nasa Palawan na nga pala kami. Kakaiba ang pakiramdam, nakakapanibago. Pero 'tong mokong na 'to parang wala lang. Nakanganga pa habang naghihilik. Naupo ako at pinagmasdan syang mabuti. Natatawa ako sa itsura nya, para syang isang buwang puyat, sa sobrang sarap ng tulog nya. Hinaplos ko ang ulo nya, sinusuklay ko ang buhok nya gamit ang kamay ko. Napamulat sya ng kaunti, inaaninag ang mukha ko. Sabay muli syang pumikit at sumik-sik sa akin, niyakap nya ako sa bewang.

James: Mahal gising na tayo, (mahina kong sambit sa kanya)

Raffy: Hmmmm Mm Tsk! mamaya na inaantok pa ako. (maktol nya. lalo syang sumiksik sa akin)

James: Dali na nakakahiya kila ate Celia oh, gising na sila tayo nandito pa.

Inilapit ko ang mukha ko sa mukha nya at ikiniskis ko ang ilong ko sa ilong nya. Ito ang pinaka-paborito kong gawin sa tuwing magkatabi kami sa pagtulog.

James: Akuchikuchikuchi! Gising na damulag.

Raffy: Mahal naman ambaho ng hininga mo eh.

James: Ah! Ganun ah, sige didilaan kita hahaha..

Raffy: Hahahaha kadiri ka, ISA! lintek ka ah! sisIPAin kITa DYAN!

Nagpupumiglas sya at umiiwas sa dila ko. Diring diri sya sa tuwing madidikit ang dila ko sa balat nya. Nagharutan kami hanggang sa gumulong-gulong na kami. Tsaka lamang kami tumayo at niligpit ang aming hinigaan.

Pagbaba namin ay nandun na sila ate Celia at kuya Tonio. Nagsasangang ng kanin si ate Celia at si kuya Tonio naman ay nagkakape. Natuwa ako sa nakita ko, isang tipikal na mag-asawa na mayroong normal na buhay. Parang walang alalahanin. Mapayapa ang lahat sa kanila.

Kuta Tonio: Oh! Tara magalmusal na tayo. Hehehe Aga ng lambingan nyo ah.

Ate Celia: Sandali lang at maluluto na 'to.

Nang matapos iluto ni ate Celia ang almusal ay agad kaming nagsikain. At pagkatapos naman kumain ay dumiretso na kami sa lilipatan namin. Maganda para sa akin ang bahay, nakakatuwa. "ito ang magiging bahay naming dalawa" ang nasa isip ko. Medyo luma na at maraming kailangang ayusin pati na rin sa paligid ng bahay. Kaya nag-umpisa na kaming kumilos. Nagwalis, naglampaso at tinagpian ang mga butas sa ding-ding at bubong yun ang ginagawa namin ni kuya Tonio. Si ate Celia naman at si Raffy ay nasa labas. Nagwawalis ng bakuran at nagbubunot ng mga damo. Medyo masukal na rin kasi sa tagal na hindi natirhan.

Malaki ang bahay para sa aming dalawa ni Raffy. Pawid ang bubong. Sawali ang ding-ding. At gawa naman sa kawayan ang sahig. Makakapal ang kahoy na nagsisilbing haligi nito. Pagpasok sa pinaka pinto nito ay agad na mikikita ang kusinang may ulingan. Meron itong tatlong baitang na hagdan na gawa rin sa kawayan. Paakyat ito sa nag-iisang kwarto. At pagpasok naman sa kwarto ay may isa pa itong pintuan patungo naman sa maliit na balkonahe. At sa balkonahe naman ay matatanaw mo ang malawak na bukid at mga bundok. Ansarap tumambay doon, malakas ang hangin, nakaka-kalma ng kalooban. Pinasadya daw ang balkon na iyon para sa dalawang matanda, dahil mahilig daw silang dumungaw sa bukid. Sa tabi naman ng bahay ay ang malaking puno ng mangga. Katapat nito ay ang puno ng langka. Sa mga katawan ng puno nakasabit ang magkabilang dulo ng duyan na gawa sa lambat. Napakaswerte namin sa bahay na ito. Lahat ng pangarap ko sa isang bahay ay nandito na. Maaliwalas ang paligid at malayo sa kaguluhan sa siyudad. Tahimik na buhay kasama ng taong mamahalin ko hanggang sa huling segundo ng buhay ko. Yan lang ang tanging pangarap ko.

Nang matapos kami ay sinamahan kami ni ate Celia sa palengke para mamili ng mga lulutuin at iba pang kakailanganin namin sa bahay. Medyo malaki-laki rin kasi ang ipinabaon sa amin ni nanay Esther. At pag-uwi namin ay agad naman akong nagluto sa bago naming bahay. Natatawa ako sa iniisip ko. Hahaha. Ito na ang simula ng buhay namin ni Raffy. Hahaha, hindi ko masabi ng diretso dahil ako man ay parang naiilang. Hahaha, ito na ang simula ng magulo pero masayang buhay may asawa. "WAHAHAHAHAhahahaha", bigla na lang akong napahagalpak ng tawa sa naisip ko.

Raffy: Alam mo nakakatakot ka. Para kang, alam mo yun may sakit sa utak. Bigla bigla ka na lang tumatawa dyan.

Hindi ko na sya pinansin dahil siguradong makukutusan ko lang sya. Panira talaga. Ang saya ko eh.

Hindi naman ako nahirapan sa ulingan dahil sanay naman ako. Ganito rin kasi ang gamit namin sa bahay dati eh. Nang maluto na ang sinaing ay agad kong isinalang ang ulam na lulutuin ko. Ayaw kong ipagkatiwala kay Raffy ang mga ganitong bagay. Dahil kahit mahirap pa sila noon ay alam kong hindi nya pa ito nagawa kahit minsan. Si nanay Esther kasi ang gumagawa ng lahat ng ito para sa kanya. Ako naman ngayon. Dahil kung sya ang paglulutuin ko ay hindi malayong magka-cancer kami sa bituka. Ingat ingat din.

Raffy: UHHhmm! Mukhang masarap yan ah. (niyakap nya ako mula sa likod)

James: Syempre, ako ang nagluto eh.

Raffy: Hay, ang asawa ko talaga walang kayabang-yabang sa katawan. (sabay halik sa batok ko)

James: Wag ka nga magulo tsk! Ihanda mo na lang kaya yung mga plato dun, maluluto na 'to oh.

Hinalikan nya ulit ako sa batok bago sya naghanda ng mga plato. Nang matapos na ako magluto ay naglagay muna ako ng ulam sa isang mangkok at inihatid namin iyon ni Raf kila ate Celia. Pagkauwi naman namin ay agad na kaming kumain.

Raffy: WWoOoohh! Grabe ang swerte ko talaga. Hahaha, Macho, gwapito na masarap pang magluto. WALA kayo nyan. Ako lang ang may asawang ganito.

James: Para kang tanga, gabi na kaya. Itigil mo na nga yan, pagagalitan tayo ng mga kapit bahay dyan sa ginagawa mo eh.

Raffy: Tsk! Alam mo, nagmamana ka na kay mommy. Panira ka ng trip eh. Hay! oo nga pala nakalimutan kong sabihing may sayad nga pala 'to. Tsk!

James: Anong sabi mo! Eh kung sungalngalin kaya kita nitong kutsara.

"Haynaku! Hindi na yata mawawala sa amin ang ganito. Minsan iniisip ko nga kung bakit ako nainlove dito eh. Siguro ginayuma nya ako nung mga bata pa kami. Grabe kasi eh, sobrang tagal ko na syang mahal pero kahit konti hindi man lang nagbago yung nararamdaman ko sa gagong 'to." nakatitig ako sa kanya. Sya naman ay may pakinda-kindat pang nalalaman. "Ah ewan!"

Nang matapos na kami kumain ay sya naman ang naghugas ng plato. Habang inilalatag ko naman ang hihigaan namin. Inilabas ko na rin ang kulambong pinabili nya. Hindi gagamitin ang kulambong ito, para sa mga lamok. Gagamitin ito ni Raffy para makatulog. Si Raffy kasi yung tipo ng taong mamamatay pag walang kumikiskis na kulambo sa binti nya. Mula noon hanggang ngayun ay ganon pa rin sya, hindi nya na naialis sa katawan nya ang kaadikan sa kulambo sa tuwing matutulog.

Pagkatapos kong maihanda ang higaan namin ay lumabas ako sa balkonahe. Maganda ang gabi, napakaraming bituin. Malamyos din ang simoy ng malamig na hangin. Itinukod ko ang dalawa kong kamay sa barandilya at tumingin sa malayo. Nakangiti ako, dinadama ko ang labis na kaligayahan na nararamdaman ko. "salamat" bulong ko sa sarili ko. Maya maya pa ay naramdaman ko sa bewang ko ang paggapang ng kamay ni Raffy. Tuloy tuloy nya akong niyakap at ipinatong ang kanyang baba sa balikat ko.

Raffy: Mahal, anong iniisip mo?

James: Wala, wala naman akong eksaktong iniisip. Masaya lang ako.

Raffy: Ako rin masaya. Napakasaya. (sabay halik nya sa akin)

James: Sorry ha!

Raffy: Sorry saan?

James: Doon sa nangyari sa atin. Yung muntikan na tayong maghiwalay. Sorry hindi ko rin naman yun gustong mangyari.

Raffy: Ngayon mo pa naisipang magsorry, sobrang delayed na kaya. Dapat lang talaga magsorry ka. Kasi para akong mababaliw non.

Hinalikan nya ako ulit. Natahimik kaming dalawa at sabay na tumingin sa kawalan. Ganito lang.--- Ang ganito kasimpleng bagay lang ang nagbibigay sa akin ng labis-labis na kaligayahan. Wala na akong mahihiling pa.

Raffy: Mahal, naimagine mo ba minsan kung hindi tayo nagkakilala? Yung tipong, hindi ikaw yung mahal ko ngayon at hindi rin ako yung mahal mo. Ibang tao ang kasama natin. Naisip mo ba yun minsan? Ano kayang mangyayari sa atin?

James: Hindi. Kasi nandito na tayo eh, ikaw ang kasama ko. Kalooban ng panahon at pagkakataon ito. Napalayo ka noon sa akin at umiwas naman ako sa'yo. Pero heto pa rin tayo magkasama. At tsaka palagi kong ipinapanalangin na ikaw ang ibigay sa akin. Nagpapasalamat ako dahil natupad ang kahilingan ko.

Raffy: Mahal na mahal kita. Ganyan din ang hiniling ko dati. Ang makasama ka. Kaya sana wag ka nang lalayo sakin ah, wag mo na akong iiwan. Iyon lang ang tanging bagay na kinatatakutan ko James. Yung maging parte na lang ako ng nakaraan mo.

James: Hindi na mangyayari yun. Wala naman akong mapupuntahan eh. Dahil ang tamang lugar na inilaan ng mundo para sa akin. Ay ang lugar kung nasaan ka. Mahal na mahal din kita Raffy. Kaya wag ka na mag-isip ng kung ano-ano.

Raffy: Asawa na kita ngayon, dapat may honeymoon tayo eh.

James: Tsk! Tumigil ka nga. Anlibog mo talaga.

Raffy's POV

Pagkatapos naming mag-usap ni James ay pumasok na kami para matulog. Tsk! Para matulog lang talaga. Medyo dismayado ako kasi gustong gusto ko syang angkinin ngayon pero hindi sya pumayag. Hindi man lang nya naisip na tigang na tigang na ako. Kailangan ko makaisip ng plano para akitin sya. Habang nag-iisip ako ng paraan, kung papano ko aakitin si James ay biglang may nagtext. Naalala kong wala nga palang kuryente dito, baka biglang malobat ang mga cellphone namin at hindi kami matawagan.

N. Esther: Anak kumusta na kayo diyan?

Raffy: Ayos lang kami ma, eto patulog na kami. Kayo diyan kumusta?

N. Esther: Ay ganun!? Walang Ooooh! Aaaaah!?

Raffy: Tsk! WALA!

N. Esther: Eh, papano ako magkakaapo nyan? Ang hina mo naman pala anak eh. Samantalang nung ginagawa ka namin ng daddy mo, halos maubos na namin lahat ng vowels sa ABC.

Raffy: Ma, tanggapin mo na, na hindi ka magkakaroon ng apo sa amin ni James. Isipin mo na lang na baog ako.

N. Esther: Lam mo nak! Malala na yang katangahan mo, hindi natin kaya ipagamot yan. Baka pwede mag-ampon. Tuta, kuting, ibon o kaya manok. Matagal na naimbento ang pag-aampon anak, tsk!

Raffy: Talaga ma, tatanggapin mo kahit ampon lang?

N. Esther: Oo naman! Alam mo nak, sinusuportahan kita dahil alam kong yan ang magpapasaya sa inyo ni James. Bilang mga magulang ninyo, nakita namin kung papaano kayo naghirap sa buhay. Kahit minsan hindi ka nagreklamo sakin. Naging mabuti kayong mga anak, kaya sino kami para ipagkait sa inyo yung isang bagay na nagpapasaya sa inyong dalawa. Tanggap ko yung aampunin ninyo. Pwera na lang kung may balak kang magpalagay ng obaryo.

Raffy: Salamat ma. Tulog ka na ma gabi na oh. I miss you na ma.

N. Esther: Oh! sya matulog ka na rin. I miss you too anak.

Habang nagpapaalaman kami ni mommy ay biglang nagising si James. At yumakap sa akin.

James: Sino katext mo?

Raffy: Si mommy, kinukumusta tayo. Gawa na daw tayo ng baby hehehe.

James: Tsk! Matulog ka na nga lang Raprap, pag tinanghali ka ng gising bukas bubuhusan talaga kita ng tubig.

Raffy: Eh, kasi naman mahal gustong gusto ko na eh. Hindi mo ba nahahalata, libog na libog na ako sayo oh. Hawakan mo, galit na galit na si tropa sa'yo eh. At tsaka bakit ayaw mo eh, mag-asawa na tayo diba?

James: Basta, sa susunod na. Matuto ka ngang maghintay, atat ka palagi eh.

Wala na akong nagawa kundi ang magpigil. Tsk! sawang sawa na ako sa pagsasarili. Kung may bunganga lang 'tong kamay ko malamang minura na ako nito ng paaulit-ulit. Hinalikan ko sya at niyakap. Itutulog ko na lang 'to. "kawawang junior, pinagpala ka nga sa laki hindi ka naman pinapansin nung taong nagmamay-ari sa'yo."

Kinabukasan. Wala na si James sa tabi ko. Bumangon ako dahil baka kumuha na ng tubig na ibubuhos sa akin. Agad kong iniligpit ang hinigaan namin, tsaka ako bumaba. Sinilip ko muna si James sa pinto, hayun sya nagluluto ng almusal. Amoy tuyo, nang ibaling ko ang paningin ko sa maliit naming lamesa ay meron nang nakahandang kape at sinangag. Nilapitan ko sya, kagaya ng nakaugalian ko na, ay niyakap ko sya mula sa likod at hinalikan ko sya sa pisngi.

Raffy: Good morning beybi lab.

James: Alam mo yung kakornihan mo nakakapag-dilim. Maghilamos at magmumog ka na nga doon ambaho ng hininga mo.

Raffy: Ano ba naman yan mahal, asawa mo na ako. Wala ka nang pagpipilian, ako na ang makakasama mo hanggang mag-ulyanin ka. Lambingan mo naman kahit konte. Nakakasira ka naman ng umaga eh.

Pagkatapos ko sabihin yun ay kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya. Tsk! Nakakainis! Pumunta na ako sa CR na halos nasa gilid lang ng lutuan. Shower curtain lang ang nakatabing dito kaya kung sino man ang mangahas pumasok ay siguradong hindi mahihirapan. Naghilamos ako at nag-toothbrush. Habang nagsisipilyo ako ay narinig ko ang lagitik ng pinto sa labas, sa tunog nun ay alam kong isinara iyon. Pagkatapos nun ay bigla na lang akong napatulala. Kadiri man pero talagang nalunok ko yung toothpaste sa nakita ko. Si James biglang pumasok sa loob ng CR na walang kahit anong suot kundi yung tuwalyang nakasabit lang sa matigas na bagay sa bandang ibaba nya. Syet! Mapungay ang mata nyang nakatitig sa akin. May kagat kagat syang tangkay ng bayabas na may tatlong dahon sa dulo nito.

Raffy: MamamMahal, anong ginagawa mo? (utal kong tanong sa kanya)

James: Yayayain ka mag-almusal. Ayaw mo ba?

Raffy: Huh! Ah eh, Para saan naman yang tangkay ng bayabas?

James: Eh! Lintek! Wala akong makitang rose kanina eh, kaya ito na lang. Sexy ba ako mahal?

Raffy: Ha? Oo! OO! Oo!. Syempre. Mahal parang ang aga yata nyan.!

James: Ah, Ok sige magbibihis na ako.

Tumalikod na sya at akmang magbibihis na nang bigla ko syang hatakin papasok sa CR. Inalis ko sa bibig nya ang tangkay ng bayabas gamit ang bibig ko at inihulog ko na lang kung saan. Pagkatapos ay hinalikan ko sya ng matindi. Lasang toothpaste, pero hindi na nya nagawang magreklamo. Itinulak nya ako sa pader ng CR, may pagka-agresibo ang mga pag-galaw nya na gustong gusto ko.  Matindi ang naging halikan namin at kitang kita ko sa kanya ang panggigigil. Unti-unti syang bumaba sa aking leeg. Napapikit na ako, dinadama ko ang kiliting dulot ng kanyang matulis na dila. Mabilis, marahas. Bumaba na sya sa mga utong ko at sinip-sip nya iyon ng matagal at salitan. "ahHAhhh!" mahina kong ungol. Bigla nyang hinimas ang alaga ko na sya namang nagpatigas ng buo kong katawan. Hinatak nya ako at isinandal na naman sa kabilang pader. Nakakadag-dag iyon sa init ng katawan ko kapag ginagawa nya. Bumaba sya sa tiyan ko dinilaan nya ng diretso iyon hanggang sa pusod. Pakiwal kiwal ang dila nya na lalong nagpapasabik sa akin. "HHHoo Ssssssssssyeet!". Gusto ko nang hawakan ang ulo nya para isubo sa kanya ang alaga ko, pero hindi ko iyon magawa dahil hawak-hawak nya ang dalawang kamay ko. "AAaaaahhh! MMmaaAhahaLL!" Bumaba sya sa singit ko. Tangina ang galing talaga ng dila nya syet. At bigla nyang isinubo ang mga dragon ball ko. "AaaAaHhhhMmppP!" Matapos nyang gawin iyon ay idiniretso nya ng dila sa kahabaan ko. Halos mangisay ako sa ginagawa nya. Sabik na sabik ako na maranasan muli ito sa kanya. Binitiwan nya ang mga kamay ko at hinawakan nya si tropa. Dinilaan nya ang palibot ng ulo nito. "WwwOOoOhhhSshhhIIit!" naninigas na ang binti ko, parang lalabasan na agad ako sa pagdila pa lang nya. At isinubo nya iyon ng buong buo. Napakadyot ako ng matindi sa bibig nya. Wala akong narinig na reklamo kaya itinuloy tuloy ko. Walang sabit, pulidong pulido ang pagkakasubo, tanging ang malalambot lang na parte ng bibig nya ang nararamdaman ko. Mahigpit, matindi ang pag-higop. Hinawakan ko ang ulo nya at kinatot ko ng marahas ang bibig nya. "AAAAaaaaahhHh!", "Puta ayan nako mahal!" Hindi ko na mapigilan. Ibinaon ko iyon ng matindi sa kanyang lalamunan. Isa. Dalawa. Tatlo. Nawala na ako sa pagbilang sa sobrang daming putok. Diretso lahat sa loob ng bibig nya. "AAAaaahhhhhhhhhhhHH!" mahaba kong ungol. Hindi nya iyon inilabas sa bibig nya. Hanggang sa unti-unti nang lumambot ang alaga ko.

James: Masarap ba mahal?

Raffy: Tangina oo, sobrang galing mo mahal.

Tumayo sya at hinalikan muli ako. Tumigil sya saglit at kumindat sa akin habang nakangiti. "Tangina ang-cute talaga ng asawa ko" sambit ko sa isip ko. Bigla syang bumalik sa halikan namin at marahas nya akong isinandal muli sa pader. Unti-unti na namang naninigas ang alaga ko. Maya-maya pa ay iniangat nya ang binti ko gamit ang matipunong braso nya. Naramdaman ko ang pagtutok ng alaga nya sa butas ko. Tuwid ang tingin nya sa akin. Hindi kumikilos ang ulo nya pero unti-unting pumapasok ang kahindigan nya sa loob ko. Ramdam na ramdam ko iyon, masakit, masarap at ramdam ko rin ang sikip ng lagusan ko. Kagat kagat nya ang kanyang labi habang ipinipilit na ipasok ang galit na si jun jun.  Mapungay, matalim, matapang ang pinaghalo-halong kalidad ng mga mata nya ay napagsama-sama nya sa isang titigan lang. "AAAaaahhhh" medyo masakit na. Hanggang sa maipasok nya na ng tuluyan. Unti-unti syang umulos. Napakasarap nya tingnan habang unti-unting lumalabas ang kaligayahan sa mukha nya. Hinatak nya muli ako sabay ng matinding pagbaon ng alaga nya sa loob ko. Parahas ng parahas ang pagkadyot nya sa akin. "AAhhh, AAhhh, AAhhh,!" Bawat bitaw nya ng kanyang ungol sya namang tindi ng pagbayo nya. Pabilis ng pabilis. Gigil na gigil. Baon na baon. Nakakalmot ko na sya sa sobrang sakit at sarap na nararamdaman ko. Parang may tinatamaan syang kung ano sa loob ko. Hanggang sa bumaling sya sa balikat ko at kinagat iyon. Masakit. Masarap. Mahapdi. Ah! PUTANG INA HINdi ko na alam. Ewan, hindi ko na alam ang mararamdaman ko. "HHHhhhhhhhhhhhmmmppp!" mahabang ungol nya habang kagat kagat ang balikat ko. Nilabasan na sya. Apat na bayo pang putol-putol ang ginawa nya pagkatapos ay unti-unti nang nawala ang tensyon.

Raffy: Tsk! Ansakit naman ng balikat ko. May pa-ayaw ayw ka pa nyan kagabi ah.

James: Sorry na mahal, ikaw kasi eh nakakagigil ka eh.

Tumuloy na kami sa paliligong dalawa. Nagbihis, bago kami kumain ng almusal este! kumain ULIT ng almusal.

Raffy: Mahal oh aah! (at isinubo ko sa kanya ang piraso ng hiniwang kamatis.)

James: Mahal, papano yan kailangan nating magtrabaho. Saan kaya tayo pwedeng maghanap dito eh puro bukid 'tong nasa paligid natin.

Raffy: Bakit? Wala na ba tayong pera? Nagpapadala naman si mommy ah.

James: Alam mo kupal ka, hindi tayo pupwedeng umasa na lang basta sa padala ni nanay Esther. Dapat meron tayong sariling pera. Mag-asawa na tayo diba? Ibig sabihin may sarili na tayong buhay, hindi natin pupwedeng iasa lahat yun sa kanya.

Raffy: Oo, nga noh. Sige maghahanap ako ng trabaho.

James: Ako rin syempre maghahanap din ako ng trabaho.

Raffy: Eh papano yan pag nag-ampon na tayo. Sinong magbabantay ng mga anak natin?

James: Hanap muna tayo ng trabaho at mag-ipon. Tsaka na natin isipin yan pag desedido na tayong mag-ampon. Akala mo ba ganun kadali magkaron ng anak? Sa'yo pa nga lang matutuyuan na ako ng dugo sa magiging anak pa kaya natin?

Raffy: Eh! papano natin matututunan yun kung hindi natin susubukan? Bakit ayaw mo ba magkaroon tayo ng anak na palalakihin?

James: Hindi naman sa ayaw ko. Pero kailangan nating paghandaan yan. At tsaka iniisip mo agad yan, mga bata pa kaya tayo. Bakit ka ba nagmamadali, baka gusto mong ipaalala ko sayong madidisinwebe pa lang tayo. At ikaw isip bata pa rin mula noon hanggang ngayon.

Raffy: Ikaw lagi na lang ako ang nakikita mo. Basta gusto ko magka-anak tayo. Gusto kong ipakita sa tatay ko na kaya nating maging isang mabuting magulang. Palalakihin natin ang anak natin ng maayos at hinding hindi tayo papayag na maranasan nila ang mga naranasan nating paghihirap. Magsisikap tayong mabuti. At itataguyod natin ang pamilyang bubuuhin natin. Maliwanag ba?

James: Haynaku! Ano pa nga ba, kelan ba ako nanalo sayong kurimaw ka.

Buong maghapon lang kaming nasa bahay ni James at pinag-usapan ang mga mga pangarap namin para sa pamilyang pinaplano naming buuhin. Habang nakaupo kami sa barandilya ng maliit na balkonahe ng bahay namin.

Raffy: Ilang anak ang gusto mong ampunin natin?

James: Sa totoo lang hindi ako pabor sa pag-aampon eh. Gusto ko yung kadugo natin pareho.

Raffy: Eh papano nga mangyayari yun eh, wala namang mabubuntis sa atin. Baka pinagsisisihan mo nang nainlababo ka sa isa ring lalake.

James: Tanga! Wala akong pinagsisisihan sa sitwasyon natin ngayon noh. Gusto ko sana maghanap tayo ng isang baby maker.

Raffy: Pag kumuha tayo ng baby maker, kailangang masiguro nating hindi nya mahahawakan yung baby. Dahil kapag nangyari yun, hindi nya na yun ibibigay sa atin. At tsaka ang kagandahan sa pag-aampon. Makakatulong tayo dun sa mga batang pinabayaan na ng mga magulang nila. Mabibigyan natin sila ng masayang tahanan. At tayo bilang mga magulang nila, kailangan masiguro natin na maipaparamdam natin sa kanila na hindi natin sila pababayaan kahit kelan. Alam ko kasi ang pakiramdam na mapabayaan eh, lumaki akong walang ama diba?

James: Ayos ah! Mukhang tama yang naisip mo ah. Gusto ko ngang makatulong sa kanila. Sige panalo ka na, mag-ampon na tayo. Mamahalin natin sila ng husto kahit hindi natin sila kadugo. Pero mahal, bago natin gawin yun gusto ko muna makatapos ng pag-aaral. Para naman mabigyan natin sila ng magandang kinabukasan. Wala akong mapapasukang magandang trabaho kung wala akong natapos eh.

Raffy: Oo nga noh. Sige magtatrabaho akong mabuti at pag-aaralin kita. Ok ba yun?

James: Magtatrabaho din ako sa gabi, baka kasi mahirapan ka pag ikaw lang.

Raffy: Ok lang yun, matalino yata ang napangasawa mo. Kayang kaya ko yun. Kakayanin ko lahat yun para sa'yo.

James: Basta, kailangan ko rin magtrabaho para makatulong ako sa'yo. Magservice kaya ulit ako?

Raffy: Eh kung sikuhin kita!

James: Joke lang.

Muling sumapit ang gabi. Natural si James ang nagluto ng hapunan. Dahil nung huli akong nagluto para sa kanya eh parang gusto nya na akong patayin dahil nasunog ko lahat yung pagakain. Nakakainis naman kasi sa tuwing nagluluto ako, para akong natataranta pag nakasalang na sa apoy yung lulutuin.

Natapos na kami kumain at naihanda na ang higaan namin. At ang kulambo ko. Ang totoo nyan pangalawa lang si James sa pinakamahal ko. Dahil ang tunay kong mahal ay ang kulambo ko. Nahiga na kaming magkayakap. Kaya wag nyo nang tanungin ang isip nyo kung anong posisyon namin sa tuwing mahihiga kami. At hindi ko na rin yun kailangang banggitin pa ng paulit-ulit. Nakakapagod kaya mag-type.

Madilim. Malamig. Tinitigasan ako. Habang nakayakap ako kay James ay hinagilap ko ang leeg nya kinurot ko iyon ng pinong pino, marahan at banayad. "hmmm!" reklamo nya. Inuli-ulit ko iyon at lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya. Idinantay kong maigi ang kanang hita ko sa kanya at ang binti ko naman ay nakapatong sa tulog nya pang alaga. Idinikit ko sa kanya ang naninigas pagkalalake, madiin. Gusto kong maramdaman nya iyon. Ikinadyot ko iyon ng dahan dahan. Naramdaman ko ang unti-unting pagtigas ng ari nya. Tanda na tinatablan na sya sa ginagawa ko. Pumatong ako sa kanya at hinalikan ko sya. Pinababayaan nya lang ako nung una pero di naglaon ay lumalaban na rin sya. Dila sa dila. Hinihimas ko ang tagiliran nya at hinablot ang laylayan ng damit na suot nya. Maya-maya ay ganun din ang ginawa nya. tumigil kami saglit sa paghahalikan at tuluyang naghubad ng mga saplot namin sa katawan. Hinalikan ko sya pababa sa leeg, ang pinakapaborito kong parte ng katawan nya. At hindi nagtagal ay dumako naman ako sa dib-dib nya. Inaapuhap ko ang mga naninigas nyang utong. Salitan. Marahan, punong puno ng pagmamahal ang ginagawa kong pagsipsip sa mga iyon. Bumaba ulit ako hanggang sa tiyan nya, kinakapa ko ang umbok ng mga muscle na nandoon. Pababa. Pababa hanggang sa umabot ako sa nais kong marating. Isinubo ko ang ulo ng, ngayon ay matigas nya ng alaga. Dahan dahan pero madiin. Iniiwasan kong dumikit ang ngipin ko. "AAAaaahhhh" ungol nya. May nalasahan akong manamis namis na maalat alat na likido. Iyon ang pauna nyang katas. Sinip-sip ko iyon at pagkatapos ay dinilaan ko ang katawan nito. Pababa hanggang sa mga dragon ball. Ramdam ko na nagiinat sya. Naninigas ang katawan nya sa ginagawa ko. Ginaya ko ang ginawa nya sa akin nung una kaming nag-niig. Sinalisol ko rin ng dila ko ang butas nya "Aaaaaahhhhh ssyyeet!" ang narinig ko mula sa kanya. Pagkatapos ay muli akong bumalik kay junjun at isinubo iyon hanggang sa aking makakaya. Mataba, Mahaba, masakit sa panga habang tumatagal. Pero tiniis ko iyon at unti-unting binilisan. Napapasabunot na sya sa buhok ko. At ipinipilit nya iyong ipasak ng buo sa bibig ko. Naduduwal na ako pero pinaglalabanan ko. Kailangang mapaligaya ko sya ng husto. Nung malapit na syang labasan ay hinatak nya ako.

James: Anggaling mo mahal. Ansarap ng ginawa mo.

Raffy: Paliligayahin kita ngayung gabi. Sayong sayo ako mahal habang buhay.

Naghalikan muli kami at sya naman ang kumilos. Ginawa nya lahat ng ginawa ko sa kanya. Magaling talaga sya, bihasang bihasa sa pagpapaligaya. Malamang eh, dati nga syang callboy eh. Nang matapos nyang gawin iyon ay hinatak ko rin sya at muli kaming naghalikan. Umibabaw ako sa kanya. Inangat ko ang mga binti nya at dahan dahan kong itinutok ang alaga ko sa butas nya. Inihimas ko ang ulo ng alaga ko sa lagusan. Nang ipapasok ko na ay may narinig akong hikbi mula sa kanya na sya naman ipinagtaka ko. Nawala ang init ng katawan nya. Umangat ako at hinaplos ang ulo nya. Naramdaman ko ang panginginig nya at pinagpapawisan sya ng malamig. At ang mahinang hikbi na narinig ko kanina ay unti-unti nang lumalakas. "Bakit?" Tanong ko sa aking sarili. Hanggang sa.

James: PUTang ina nila! (rinig na rinig ko ang panginginig ng boses nya)

Raffy: Mahal bakit? Anong nangyayari sayo? (sabay yakap ko sa kanya)

James: Mahal, putang ina nila, mga hayop sila.

Raffy: Bakit? Sino bang tinutukoy mo? Sinong sila?

Halos sumabog ang ulo ko sa mga narinig kong ikinwento nya. Unti-unting nagngit-ngit ang mga ngipin ko sa sobrang galit. Hanggang sa hindi ko na mapigilan ang emosyon ko. Umagos ang luha ko at nangatal ang bibig ko. Awang awa ako sa sinapit ni James. Kung hindi ako umalis, kung hindi ako nawala. Kung nanatili ako sa tabi nya, hinding hindi mangyayari sa kanya iyon. Dahil hinding hindi ko papayagang maapi sya. Ngayon ko lang naintindihan ang lahat. Alam ko na kung bakit ganun na lang ang galit sa akin ni James nung bumalik ako. Napabayaan ko sya, ipinangako ko sa kanyang puprotektahan ko sya palagi. Pero hindi ko nagampanan iyon. Baka hinanap nya ako nun, tapos hindi ako dumating. Durog na durog ang puso ko nung marinig ko ang mga nangyari sa kanya.

Raffy: Mga hayop sila! Anong ginawa nila sa'yo.

Tuloy tuloy lang ang paghagul-gol nya sa mga braso ko. Wala akong magawa para patahanin sya. Hindi ko alam kung papaano ko sya papakalmahin. "Igaganti kita" ang tanging lumabas sa isip ko.



Fathers Day Short Stories

(Sobrang late na para sa Fathers Day, pero sana basahin nyo pa rin. Belated Happy Fathers Day sa lahat ng Amang katulad ko saan mang panig ng mundo)

The Dream Catcher
Fiction

Maaliwalas na umaga. Bumabyahe na ako patungo sa aking pinagtuturuang school. Hindi ko alam kung bakit sobrang saya ko sa tuwing papasok ako para magturo. Sabagay, ang maging isang guro naman talaga ang pangarap ko simula pa noong kabataan ko. Talagang pinilit kong tuparin ito para makapagbahagi ng kaalaman.

Nakarating na ako sa eskwelahan. Napangiti ako dahil naririnig ko na ang ingay ng mga estudyante. Sigawan dito, sigawan doon. Ang ingay talaga. May mga pagkakataong umiinit din ang ulo ko sa mga bata. Pero pag naaalala ko kung gaano ko pinangarap ito ay bigla na lang akong natatawa. Kasi naman, halos mag-iiyak na ako noon sa college sa sobrang hirap ng pinag-aaralan. Pero pinilit ko pa rin dahil gusto ko talaga 'to.

Gusto ko ang kulit ng mga bata. Gustong gusto ko rin kapag naghaharutan sila sa loob ng classroom. Pero sa dami nila ay may isang estudyante ako na talagang pumukaw ng pansin ko. Kitang kita ko kasi ang pagpupursige nyang matuto. Nasa 50 years old na yata sya, ayon sa natatandaan ko. Pero kahit na ganun ay hindi sya nahihiyang mag-aral. Hindi nya alintana na, sa bawat sandali ay mayroong natatawa sa kanya dahil hanggang ngayon ay elementarya pa rin sya. Pero wag ka, sya na yata ang pinakamasipag na estudyante na nakilala ko sa ilang taon kong pagtuturo dito.

Sya si Wilfredo Illustre Sr. Nasa ika-anim na baitang na sya. Malapit kami sa isa't isa. Sa akin sya nagpapaturo kapag may hindi sya naiintindihan sa mga aralin. Nakakatuwa ang sigasig nya sa pag-aaral na talaga namang hindi mo makikita sa iba. Siguro ay matanda na sya kaya ganun. Wala naman syang pinagkaiba sa mga bata dito bukod sa edad nya eh. Estudyanteng estudyante pa rin sya kung tutuusin. Mas nauna nya nga lang matutunan ang takbo ng buhay kesa sa pagbabasa at pagsusulat. Pero sa puso't isip nya ay isa syang estudyante na nais matuto.

"Ahy, ayan na si manong! Pagagalitan tayo nyan, pagagalitan nya din yung teacher naten." sabi ng isang bata. Sabay nagtawanan sila sa buong klase. Napatingin ako doon sa tinutukso nila. Nakangiti lang sya saken at sumisenyas at sabay sinabing "Ayos lang, bata eh"

"Class, psst! Tahimik na! Magsisimula na tayo!" agad naman silang tumahimik.
Sa buong oras ng pagtuturo ko ay nakatitig lamang sya saken at sa pisara. Matamang nakikinig at maagap na ginagawa ang aking mga ipinapagawa. Hindi ko sya nakitaan kahit katiting na bahid ng pagkainip. Wala talaga akong masabi sa kanya.

May ilang pagkakataon ko syang nakikitang nakatingin lang sa malayo habang nasa pasilyo ng isang gusali. Napapangiti na lang ako kapag nakikita ko syang nakangiti din. Siguro nangangarap sya ng mga bagay na gusto nya pang maabot. Sa mga ganoong pagkakataon ko lang napatutunayan na hindi nauubos ang pag-asa. Katulad nya, kahit na matanda na sya ay nag-aaral pa rin. Sinisikap nyang abutin ang mga pangarap nyang hindi nya naabot dahil sa kakapusan. Sa tuwing pagmamasdan ko sya na nasa ganung posisyon ay para bang naririnig ko na sinasabi nya sa kanyang isip na "Hindi pa huli ang lahat."

Sa totoo lang sa kanya ako humuhugot ng lakas. Parang hindi ako napapagod sa pagtuturo kapag nakikita ko sya. Nasasabi ko sa sarili ko "Kaya ko pa!" Hindi ko kahit kelan susukuan ang pinili kong propesyon. Dahil alam ko na may mga katulad nya, na hindi humihinto sa pangangarap. Kaya hindi rin ako hihinto para tulungan silang abutin iyon.

Sa tuwing araw ng Sabado lalo na kung wala naman akong gagawin ay pumupunta pa rin ako sa school para tumulong sa paglilinis ng bakuran. Nagbubunot ng mga damo at nag-aayos ng mga sirang upuan. Tinutulungan ko ang matandang estudyante na gawin iyon para magkaroon pa sya ng mas mahabang oras sa pag-aaral. Care taker kasi sya ng eskwelahan. Kahit na nag-aaral sya ay patuloy nya pa ring ginagampanan ang kaniyang tungkulin sa paaralan. Kalahating araw lang naman ang klase nya kaya pag dating ng hapon ay ginagawa nya ang trabaho nya. At pagka-ganitong wala namang pasok ay ginagawa nya yung mga trabahong naiwan nya sa loob ng isang Linggo. Ganun ang routine nya. Kaya nakakabilib talaga na, sa kabila ng marami nyang trabaho ay matataas pa rin ang grado nya.

 Isang araw habang nasa kalye ako at nagtetext ay bigla na lamang may humablot ng cellphone ko. Isang batang lalake na napakabilis tumakbo. Nagulat talaga ako kaya hindi ako nakapag-isip kaagad. Nang may isang lalake ang humabol doon sa bata. Sinundan ko sila pero mahina talaga ang katawan ko sa mga ganitong pagkakataon. Hindi ko kaya ang takbuhan dahil hindi naman talaga ako active. Kaya hayun nakalayo sila saken. Hinabol nya ito hanggang sa maabutan nya. Nang maabutan nya yung bata ay agad nya namang kinuha ang cellphone na nahablot saken. Sinalubong ako ng matandang estudyante ko sabay iniabot saken ang cellphone ko.

"Wag ka kasing magtetext sa kalye teacher. Maraming masasamang loob dito." payo nya saken.
Napangiti naman ako at sinabing. "Opo, pasensya na po." at sabay na kaming nagtungo ng eskwelahan.
---------------
Napakabilis lang lumipas ng panahon. Heto at malapit na ang graduation. Makakalagpas na ang matandang estudyante sa mababang lebel ng edukasyon. Iniisip kong mabuti ang mga naging paghihirap nya para makatapos dito. Ang pagpupuyat nya para magawa ang mga takdang aralin. Ang mga projects na ipinapasa nya sa tamang oras. At higit sa lahat ay ang pagsisikap nyang mapagtagumpayan ang lahat ng mga pagsubok na ibinibigay ng paaralan sa kanya.

Puspusan na ang aking pagtuturo upang ipaalala sa lahat ng estudyante ang aming napag-aralan sa loob ng halos isang taon. Pinipilit kong matandaan nila para hindi nila makalimutan at may maisagot sila sa huling pagsusulit. Ganun ko mahalin ang lahat ng estudyante ko.

Araw ng periodical exam. Tahimik ang lahat at sumasagot sa kanilang mga test paper. Mga kapwa nakakunot ang mga itsura dahil sa pag-iisip. Ito na ang magiging batayan kung papasa ba sila o hindi sa taong ito. Alam nilang lahat iyon kaya naman lahat sila ay seryoso sa pagsagot.

Nang matapos na ang pagsusulit ay ipinasa na ang papel. Ako mismo ang nagchecheck ng mga papel. Hindi ko ito iniaasa sa mga estudyante dahil gusto kong masiguro na walang mangyayaring dayaan. Kailangang makapasa sila dahil natuto sila. Hindi dahil sa magaling silang mag-magic.

Habang nagchecheck ako ng papel ay nakangiti ako. Sino ba namang guro ang hindi mangingiti kapag matataas ang nakuha ng mga estudyante. Nakakatuwa dahil may natutunan sila saken. Napakasarap sa pakiramdam na may naibahagi na naman akong kaalaman sa kanila. Ito. Ito yung palagi kong pinapangarap. Ang magkaroon ako ng bahagi sa paghubog sa isipan ng bawat estudyante. Heto, patuloy kong tinutupad.

"Wow!" bigla kong sambit sa aking sarili nang makita ko ang isang papel na perpekto. Binasa ko ang nakalagay na pangalan. "Wilfredo Illustre Sr." ang nakalagay. Napangiti talaga ako dahil magmula noon hanggang ngayon ay hindi nagmimintis sa pagsusulit ang matandang estudyante. Kung meron ngang grade na 100% eh iyon na siguro ang inilagay ko sa card nya. Hindi biro ang mag-aral. Kahit na matanda na sya ay hindi pa rin iyon madali. Lalo na kapag talagang nag-umpisa ka sa wala. Isa pa, ang lungkot na pinagdadaanan nya sa pagkamatay ng kaniyang asawa ay hindi naging hadlang sa kaniyang pag-aaral. Iniimagine ko nga na kung nakapag-aral sya noon ay siguradong doktor, enhinyero, o di kaya ay isa na rin syang guro ngayon katulad ko. Bilib talaga ako. Matatag. Matalino.

Huling klase na namen. Nasa loob ako ng silid aralan at binabanggit ko kung sino ang mga nakapasa. Lahat ng estudyante ay nakapasa kaya lahat ay binaggit ko. Maliban lang sa estudyanteng nagngangalang Wilfredo. Gusto ko syang sorpresahin. Kahit na alam kong alam nya sa sarili nya na makakapasa sya ay inilihim ko pa rin.

Nang matapos kong banggitin ang pangalan ng mga nakapasa ay agad na akong lumabas. Papalabas na ako nang bigla akong tawagin ng matandang estudyante.
"Teacher!" tawag nya saken at agad naman akong lumingon na may seryosong mukha. "Hindi ba ako nakapasa? Hindi nyo tinawag ang pangalan ko." tanong nya. Hinawakan ko ang balikat nya habang seryoso pa rin ako. Piniga ko iyon tsaka ako tuluyang lumabas. Nakita ko ang lungkot sa mukha nya, pero sigurado akong matutuwa naman sya sa kinalabasan ng mga paghihirap nya kaya tiniis ko na lang. Hindi ko talaga sinabi.

Araw ng graduation. Iniaayos na ang school para sa gagawing programa mamayang hapon. Lahat kaming mga guro ay abalang abala sa pag-aasikaso ng mga kakailanganin. Maaga pa lang ay naroroon na rin ang matandang estudyante upang tumulong. Pinayagan naman sya ng school na wag nang tumulong dahil graduation naman.

"Mang Wilfredo, Okey lang po. Mag-ayos na po kayo para gwapo kayo mamaya sa stage." narinig kong sinabi ng co-teacher ko. Nakakainis. Sinabihan ko pa man din silang manahimik eh. Hayon nalaman tuloy na gagraduate sya. Nasira tuloy ang plano ko. Pero nung makita ko ang malaking ngiti sa mukha nya ay hindi ko na rin napigilang mapangiti. Totoo. Sobrang saya ko dahil sa wakas ay gagraduate na sya.

Oras na ng pagtatapos. Maayos nang nakaupo ang mga magulang ganun din ang mga bata. Damang dama ko na ang graduation. Lalo na nung tumugtog yung musika para sa pagtatapos. Nakaupo kaming mga guro sa stage at matamang naghihintay na simulang tawagin ang mga nagtapos.

Isa isa nang tinawag ang mga nagtapos. Kami mismo ang mga nagtatawag ng mga estudyante namen. Nakakatuwa. Ang bawat isa ay madamdaming tinatanggap ang kanilang mga diploma kasama ng kanilang mga magulang. Ansarap sa pakiramdam. Naalala ko tuloy nung grumaduate ako. Iyak ng iyak ang magulang ko dahil sa wakas ay nakatapos na ako.

"Third honorable mention! .... . . .         .        . Salutatorian..." Para na akong nabibingi habang tinatawag na ang mga may honor kasabay ng masigabong palakpakan. Lahat ay proud na proud sa kanila. Hinihintay kong tawagin yung Valedictorian. Matiyaga talaga akong naghintay. At sa paghihintay ko ay hindi ko na napigilan ang sarili kong maging emosyonal. Nangangatal na ang bibig ko at halos namamanhid na ang buong katawan ko. Hindi ko na nga halos makita ang paligid dahil sa daloy ng luhang lumalabas sa mga mata ko eh. Ito talaga ang araw na matagal kong hinintay.

"... Valedictorian, Wilfredo Illustre Sr.!.." Dumagundong ang buong eskwelahan sa masigabong palakpakan. Tuluyan na nga akong napahagulgol sa sobrang saya. Hindi ko alam kung papano ako maglalakad nung tumayo ako. Hindi ko halos makita ang tinatapakan ko dahil sa sobrang emosyon.

Bumaba ako ng stage at tinungo ang kinaroroonan ng Valedictorian. Nanginginig ang bibig ko nung makita kong panay ang punas nya ng luha nya. Dahan dahan akong lumapit sa kanya at inilahad ang aking kamay. Agad naman syang kumapit sa akin tsaka sya tumayo at sabay kaming naglakad patungo sa stage.

Kinamayan nya ang lahat. iniabot saken ng principal ang medalyang isasabit ko sa Valedictorian ng taong ito. Panay pa rin ang pahid nya sa kanyang mata at ganun din ako na halos hindi na makaaninag. Isinabit ko sa kanya ang parangal na nararapat lamang sa kanya. Ang pinakamataas na parangal ng eskwelahang ito na pinangarap ng lahat ng mga magulang sa kanilang mga anak.

Lahat ng pagsisikap nya ay nagkaroon ng bunga. Lahat ng pagtityaga ay hindi nauwi sa wala. Narito na sya at nakatungtong sa unang hakbang patungo sa mga pangarap nya. Totoong hindi hadlang ang edad sa taong nais magkaroon ng edukasyon. Wala na. Wala nang mas sasaya pa saken, sa nakamit nyang ito.
Matapos kong isabit ang medalya sa leeg nya ay agad syang napayakap saken. Ganun rin ako, yumakap ako ng mahigpit sa kanya at sinabing.
"Ipinagmamalaki kita... Tatay!"



Sino si Jocelyn Raymundo?
One of the truths about James Silver

Jocelyn Raymundo: Pinakamatalinong teacher na nakilala ko sa tanang buhay ko. Sya ang dahilan kung bakit ako nagsusulat ngayon.

May pagkapasaway akong estudyante noon. Ilang beses na rin ako muntikang ma-kick out dahil sa mga gulong pinasok ko. Palagi akong nagka-cutting at palagi akong tulog sa klase. May makatotohanang dahilan naman ako kung bakit ko yun ginagawa. Pero sa tuwing patatalsikin na ako sa school, palagi nya akong pinagtatanggol. Sinusuportahan nya ako sa lahat. At isa sa pinakasuportado nya saken ay ang pagsusulat. Palagi nyang ginagawang halimbawa ang mga gawa ko.

Isang araw, naisipan nyang ilaban sa school competition ang isang akda ko, na pinamagatang"Wasalak". Nakasali kami, pero kami ang may pinakamababang score. Hindi ako umiyak nung natalo ako kasi wala naman talaga akong tiwalang mananalo kami. Talo. Pero hindi ko napigilan yung luha ko nung nakita ko syang iyak ng iyak nang dahil lang sa natalo ako. Hindi ko alam nun kung bakit sobrang tindi ng tiwala nya saken. Ang sabi nya saken nun.

"Wag ka mag-alala, susubukan ulit naten next year." nginitian ko na lang sya nun. Pero wala na talaga akong balak sumali pa. Kasi pakiramdam ko napahiya na ako eh.

Fourth year na ako nun, sya pa rin ang paborito kong teacher. Well, sya lang naman kasi ang pumapansin saken pag dating sa talento ko eh. Pinagsulat nya ako ng pinagsulat. Nagrereklamo na nga ako kasi marami nang sinusulat sa klase, madugong sulatan pa rin pag dating sa kanya. Ganyan sya kalupit saken.

Sumali ulit kami ng competition. At sa pangalawa at huling pagkakataon ko. Natalo kami ulet. Umiyak na naman sya. Ako hindi na, kasi alam ko naman na ang mangyayari eh.

 “Marami pa namang pagkakataon. Hindi lang naman sa school ang mga ganitong competition eh.” Sabi nya.

Malapit na ang graduation noon. Syempre lungkot lungkutan ang mga estudyante. Pero masaya rin kasi excited na sila sa mga papasukan nilang college. Ako hindi, wala lang. Gagraduate lang ako, yun lang ang nasa isip ko. Kasi hindi naman ako makakapag-college eh.


Graduation. Masaya na malungkot. Ewan. Syempre, usap sa mga kabarkada. “Mamimiss kita. Inuman pa rin tayo minsan ah.” Mga ganyang uri ng litanya. Si ma’am Raymundo lang ang may sinabing matino saken. Magtiwala daw ako sa sarili ko at may mararating ako. Tinandaan ko yung mga sinabi nyang yon. At ginawa ko naman.

Pagkagraduate ko ay diretso na sa trabaho. Hindi na ako nakapag-college. Pinag-awayan pa nga namin ng nanay ko yung tungkol doon eh. Sa tuwing mababanggit ko na gusto kong mag-aral, eh naiiyak na lang sya at nagagalit saken. Hanggang sa nagtuloy-tuloy na ang pagtatrabaho ko at hindi na nga ako nakapag-aral.

Sampung taon na ang lumipas simula nung grumaduate ako. Tanda ko pa rin ang mga sinabi ni ma’am. Magkikita kami sa school para sa alumni, nahihiya ako. Pumunta pa rin ako kahit na medyo matindi ang hiya ko. Yung mga kasama ko kasing gago, hayun seaman na. Ako ‘tong pinagkatiwalaan at may talent. Heto isang masahista. Pupunta lang sana ako para makikumusta. Pero iniiwasan kong makita ako ni ma’am. Dahil sa lahat kasi ng nandun ay sa kanya ako pinaka-nahihiya. Pero hindi ako nakaiwas sa kanya.

“Kenneth, kumusta na? Ano nang nangyari sayo?’ napakamot lang ako ng ulo dahil hindi ko sya masagot. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang emosyon ko, pero bigla na lamang akong naiyak nung tanungin nya ako. Napahagugol ako sa sobrang hiya sa kanya. Ang estudyanteng pinagtanggol nya ng ilang ulet at ang estudyanteng pinagkatiwalaan nya; heto walang narating.

“Ma’am, wala pong nangyari saken eh. Nahihiya po ako sa inyo.” Habang umiiyak ako.

“Tumahan ka nga dyan, buhay ka pa, kaya hindi pa tapos. Naniniwala akong may mararating ka pa rin.” Sabi nya.

“Sana nga po.” Sabi ko.

“I’m proud of you.” Sabi nya na talaga namang ikinahagulgol ko. Hindi ko alam ang ibig sabihin nya doon pero, ang salitang yon ang nagpaliyab ng husto sa damdamin kong umaasa pa rin sa buhay na taglay ko. Mga salitang tapos na, pero pinag-ugatan ng bagong buhay ng aking hangaring magtagumpay. Tinandaan ko ang mga sinabi nya. “Magsulat ka hanggang maputol yang kamay mo.” Dugtong nya.

Limang buwan bago ako magsimulang magsulat ng mga walang kakwenta kwenta kong storya sa fb. Nabalitaan kong namatay na sya. Alam ko na halos dalawang taon nya nang iniinda yon. Pero hindi ko inakala na ganun na pala katindi yon. Hindi ko man lang sya nakumusta, dahil hindi na ako nakabalik ng tandang sora. Pinatay sya ng cancer sa buto. Huling kita namin nakalagay na sya sa isang banga.

Nawala ang katawan nya dito sa mundo. Pero habang panahon syang mananatili sa puso ko. Habang kaya ko pa magsulat, magsusulat ako. Magsusulat ako hanggang mamatay ako. Magsusulat ako kahit walang magbasa. Imortal ang lahat ng salitang binitiwan nya saken na hanggang ngayon ay naririnig ko pa. “Magsulat ka, hanggang maputol yang kamay mo.”

“So long as men can breathe or eyes can see; So long lives this, and this gives life to thee.” – W.S. Napakaswerte kong tao dahil kay ma’am ay naiintindihan ko kung ano ang ibigsabihin neto. Wala man sya sa mundong ito ay palagi ko namang matatandaan na minsan sa buhay ko ay may isang Jocelyn Raymundo na nagbigay ng buong tiwala sa lahat ng magagawa ko.

Alam ko na kung bakit proud saken si ma’am. At isang bagay ito na habang buhay kong ipagmamalaki. Ito ang natatanging meron ako. Ang tanging sandata ko para hindi ako bumagsak sa laban ng buhay ko. Magsisikap ako at patuloy akong magsusulat. Walang tanong, walang pero. Magsusulat lang ako. At ibabahagi ko sa lahat ng makakabasa ng akda ko ang aral na itinuro saken ng isa sa mga bayani ng buhay ko.

Kung nasaan ka man ma’am, alam kong masaya ka na. Dito lang ako at palagi kitang aalalahanin. Kagaya ng sinabi mo, hindi ako hihihinto sa pagsusulat. At isa sa mga araw na darating sa buhay ko. Sisiguruhin kong mula dyan sa kinalalagyan mo, tutulo ang luha mo at maririnig ko ang sigaw mong aalingaw ngaw dyan sa buong kalangitan. “ESTUDYANTE KO YAN!”


Monday, June 13, 2016

Dear Stranger (Chapter 26 and 27) - Love, Stranger Book 2

AUTHOR'S NOTE (IMPORTANT PLEASE READ!)
Sorry sa delay. I'll post Chapter 28 tonight. :-)

WARNING! Kumapit na kayo. Lubusin niyo na ang mangyayari sa chapter na ito. Tandaan nasa roller-coaster tayo guys! Wahahaha! Anyway, sorry sa delay. I'll try to finish Chapter 28 tonight.

======================================================




CHAPTER TWENTY-SIX
RAY:
"Rome... Please... Huwag." Sabay iwas sa labi niyang halos dumikit sa labi ko.
Tahimik.
"Hindi mo na ba ako mahal?" bulong niya.
Para akong tinamaan ng kidlat, hindi ako makakibo, hindi ko alam ang nararamdaman ko. Binaba niya ang dalawang kamay na nakatukod sa pader mula sa pagitan ng mukha ko. Napayuko siya at unti-unting umatras. Tumalikod siya at nag-umpisang tumbukin ang nakaawang na pinto. Palabas na siya nang bigla akong magsalita.
"Masaya akong nandito ka. Masaya akong magkaibigan tayo. Importante ka sa akin Rome."
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Naaninag ko ang malungkot niyang mukha. Ngumiti siya. Palagay ko'y naintindihan niya ang gusto kong ipahiwatig. Tumalikod siya, akmang aalis na siya'y patakbo akong umakap sa kanya.
"Good night Rome." Bulong ko.
Humarap siya at inakap ako, napakahigpit. Napakabilis ng tibok ng puso ko. Hinilig ko ang ulo ko sa dibdib niya.
"Good night Ray." sabay halik sa ulo ko.

***

ROME:
Wala akong mapag lagyan ng kilig at tuwa dahil sa mga nangyari sa atin. Tuwang-tuwa ako na tila nagsasayaw habang naglalakad pabalik sa aking villa. Nakita ko si Jess sa labas ng pinto.
"Pare saan ka galing? Saya mo ngayon ah." bungad sa akin ni Jess na palabas ng villa namin.
"Kay Ray." Ngiti kong sagot.
"Ano ginawa niyo!? Bakit inumaga kayo!?" gulat niya.
"Wala! May binigay lang ako." Pagdadahilan ko.
"Alam na! Nagustuhan ba ni Pareng Ray? Magaling ba si Pareng Ray?" nakakalokong ngisi ni Jess.
Napakunot ang noo ko sa narinig. 'Di ko mapigilang mapangiti, iba naglaro sa isip ko. Hehe.
"Gago! Baka kayo nga ni Kim eh, kababalik mo lang tapos aalis ka na naman." Pang-aalaska ko sa kanya.
"Hindi ah! Walang ganun! At di ako kinakausap nun ngayon, kasi mas gusto niya si Bae para kay Pareng Ray, eh syempre ikaw manok ko."
Hindi ako nakaimik, pati ang mag-syota ay nag-aaway dahil sa kumpetisyong nangyayari. Tsk.
"Eh saan ka punta ngayon?" nasabi ko na lang.
"May kinuha lang ako, balik din ako kay Kim. Susuyuin ko."
Tumango ako at agad na napaalam kay Jess. Naisip ko, kasalanan ko rin naman kung bakit iba ang gusto ng mga kaibigan natin para sa iyo. Gayunpaman, ilalaban kita Ray.

***

ROME:
Kasabay ng pag-ring ng telepono ay sunud-sunod na kalampag ng pinto ang narinig ko. Napakasakit ng ulo ko. Kahit silaw na silaw sa sinag ng araw ay pilit kong dinilat ang mga mata. Inabot at sinagot ko ang napakaingay na telepono.
"Hoy bumangon ka na! Nakapag-almusal na kaming lahat ikaw tulog mantika pa rin!" sigaw ni Kim sa kabilang linya.
"Sorry napuyat ako." Walang gana kong sabi.
"Bakit ka napuyat? Ang aga nating nagpahinga ah!" tanong niya.
Hindi ko na sinagot ang tanong niya at agad kong binaba ang telepono. Muli kong narinig ang sunud-sunod na kalampag ng pinto. Mabigat man ang katawan ay bumangon ako, sinilip ko sa bintana kung sino ang makulit na kumakatok, nakita kita. Napangiti ako ng pagkatamis-tamis.
Binuksan ko ang pinto. Nagtama ang ating mga mata, bumaba ang tingin mo sa maselang parte ng katawan ko. Kasabay ng pamumula ng pisngi ay ang paglaki ng iyong mga mata. Agad mo itong binawi at tumingin sa mata ko.
"Bangon na at marami tayong activities ngayon!" Trying to maintain your composure.
Akmang aalis ka na'y hinatak kita papasok sabay sara ng pinto.
"Ano ba!?"
"Tulungan mo ako mag-ayos." Paglalambing ko sa iyo sabay akap. Wala akong pakialam kung tanging balat ko lang ang suot ko. Kumportable ako sa'yo kaya okay lang.
Tinulak mo ako at tumakbo sa isang sulok.
"'Dyan ka lang! Huwag kang lalapit!" nanginginig mong sabi. Lalo akong napangiti sa itsura mo.
"Ikuha mo ako ng damit tapos bihisan mo ako." Habang lumalapit.
"Gago! Magbihis ka na bilis! Or else babayagan kita!" sabay pikit at talikod.
Kamot ulo akong sumunod sa iyo.

RAY:
"Bihisan ko raw siya! Bakit? Asawa o Boyfriend ko ba siya!? Shit!" sigaw ko sa utak habang inaayos ang gamit niya. Tinulungan ko na siya dahil mahuhuli na kami sa schedule. Binuksan ko ang isang parte ng bag niyang itim sabay dukot at linabas ang isang bagay mula rito. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita.
"Rooomeee!" sigaw ko.
"Ano!?" sigaw niya habang nagsisipilyo. Narinig ko ang pagdura niya sa lababo, sunod ay pagmumog ng tubig at dinura rin ito.
Lumabas siya sabay tingin sa akin, bahagya niyang inayos ang shorts na kasusuot pa lang.
"Gamit na ba ito?" tukoy ko sa underwear niyang nakalabas ang panloob.
"Ah eh, oo." Humalakhak siya. Hindi ako nakaimik. Ramdam ko ang pag-init at pamumula ng mukha ko. "Saktong-sakto ang parte na hawak mo ah, gusto mo yung totoo?" Sabay kindat.
"Tarantado!" sabay bato sa mukha niya, bumagsak ito sa malaki niyang dibdib sabay salo ng kamay. "Pinaayos mo gamit mo sa akin tapos hindi mo man lang linagay sa plastic iyan! Nahawakan ko pa yung ano!" sabay takbo sa CR.
"Arte nito nadikit na kaya iyan sa ano mo." Sabay ngisi.
"Sshhh! Wag mo ng ipaalala!" sabay bukas ng gripo at naghugas ng kamay.
Narinig kong may kumakatok. Binuksan ni Rome ang pinto.
"Ang tagal mo naman Boss!" sigaw ni Lyn. Pinunas ko ang basang kamay sa damit ko sabay lumabas. Nakita ko si Lyn kasama si Jess at Kim. "Ay! Julalay ka na niya ngayon?" sabay taas ng kilay ni Lyn. "Oh my nooo! Don't tell me sex slave ka na ni Boss!?"
"Tanga! Tinutulungan ko lang siya para mapadali tayo!" sigaw ko.
"'Yun naman pala. Boyfriend este asawa." Ngiting sabi ni Jess. Tiningnan siya ng masama ni Kim at Lyn.
"He's not my boyfriend at lalong hindi ko siya asawa!"
"Dapat lang!" si Kim at Lyn.
"Si Kazuki ang asawa ni Ray!" pahabol ni Lyn.
"Hindi rin! Wala akong asawa at tigilan niyo akong tatlo!" Inirapan ko sila. Tumingin ako kay Rome. Kinindatan ako ni gago. Dinilaan ko siya. Dahan-dahan niyang dinilaan ang labi niya na parang nang-aakit. Very naughty. Iba talaga topak nito! Lakas!

***

RAY:
Lumabas ako ng villa at naglakad papunta sa beach area. Sa aking paglalakad ay nakita ko si Bae, unti-unting umaahon mula sa dagat. Di ko alam kung anu ang gagawin ko sa aking nakita, tila isang diyos ng karagatan ang biglang umahon mula sa kanyang kaharian. He is so damn perfect from head to toe. He has the body to die for. Perfectly sculpted chest and abs along with the reflection of the sun sa tubig na tumutulo sa kanyang katawan. Tangina napalunok ako!
Ilang saglit pa ang nakalipas na tila ilang taon na dahil sa pagtitig ko kay Bae ay heto naman ngayon si Kazuki na kalalabas lang galing shower area. For his age he was still able to keep his body at a top shape. Hindi naman kasi image ng mga hapon ang super muscular kaya he still has the sexy and petit body type. Just like Bae kanina yung reflection ng sikat ng araw mula sa katawan ni Kazuki made him look like another god who descended from heaven. A single glance would not think of him to be as old as 31, still looks like 25.
"Si Pareng Rome ayaw magpatalo oh!" sigaw ni Jess.
Napalingon ako sa likod, kitang-kita ko ang makinis at katamtamang katawan niya. Dati na siyang naghuhubad sa harapan ko, pero ngayon ko lang napagmasdang maigi ito, tamang-tama ang hubog nito at napakalakas ng sex-appeal. Nakapaglalaway! Malagkit siyang tumingin sa akin sabay maangas na ngiti na labas ang dimples. Literal na tumulo ang laway ko, mabilis ko itong pinahid gamit ang kamay ko. Napalunok ako. Shocks, hindi ako mapakali.

KIM:
I looked at my boyfriend. Hindi nagpatalo ito at naghubad na rin. Kumindat siya sa akin, pigil ngiti ko siyang inirapan. Kagabi pa ito nagpapapansin sa akin eh, kundi ko lang mahal ito at hindi lang siya yummy, hmp!
"Ay ano ito!?" sabay baba ng shades ni Lyn. "Audition ba ito ng century tuna super bods?" sabay pamewang.
"Hindi! Beach wear attire Mr. Universe. Uuummpp!" sagot ko sabay tingin kay Jess.
"Ay teh! Lingon ka alas-dos... bitch where!" Sigaw ni Lyn. Sinunod ko siya, nanlaki ang mga mata ko sa nakita! What on earth is this bitch doing here!?

RAY:
Bumigat ang pakiramdam ko. Unti-unti kong naramdaman ang kadilimang nagtatago sa loob ko, nagsusumigaw at gustong kumawala! My first instict as I look this bitch, was to rip her eyes out! Tangina ng Gel na ito!
"What a coincidence. Masyado na talagang maliit ang mundo natin." Agad na pumulupot ng braso niya kay Rome, nagulat ang huli. Tumingin ako sa mukha niya, nagtama ang nagliliyab naming mga mata. Kapansin-pansin ang ngiti nitong impakta.
"I don't think so. Mayroon lang talaga dyang nananadya." Sagot ko. Tumingin sa kanya si Rome, dahan-dahan nitong inalis ang braso niya sa nakapulupot na braso ni Gel. Napangisi ako. Gel maintaned her composure. Taas kilay na tumingin ang demonyo sa akin.
"Ako nananadya? And who are you Ray para pag-aksayahan ko ng panahon? I'm here dahil birthday ng friend ko." Sabay turo sa isa niyang kaibigan. Doon ko napansin na may dalawa siyang kasamang bitchesa rin, alam kong bitch sila dahil dati namin itong kaklase, kasama sila sa pambababoy noon sa akin.
"Talagang kasabay pa ng birthday ni Kim ah, at iisang isla pa tayo. Wow." Sarcastic kong sabi.
Kinain kami ng katahimikan. Napansin kong nasa gilid ko na pala si Bae at Kazuki.
"Daddy ko ang may-ari ng isa sa resort dito." Mataray na sagot ng isa sa kaibigan ni Gel.
"Si Bae uupahan ang buong islang ito. Laban ka?" sabat ni Kim. Ewan ko kung saan nanggaling ang idea na iyon.
"Whatever... We're here for fun right? Then let's have fun." Sabay tanggal ni Gel ng damit niya at ang tinira lang ay ang kanyang black swimsuit na halos makita na ang lahat sa kanya.

ROME:
Marahang lumapit si Gel kay Ray na tila nag hahamon ng away. She still has a great body any man would kill for. Seconds after, biglang inalis ni Ray ang kanyang shades pagkatapos ay naghubad siya ng kanyang white polo.
At that moment everything froze as if all other things are no longer important. Wala na akong ibang nakita kundi ang kutis niyang sobrang kinis na paniguradong iiyak ang mga babae dahil sa inggit. Tinamaan ng sinag ng araw ang kanyang katawan, he is so hot and sexy. He has some muscles pero napaka-feminine ng aura ng mahal ko na lalong nagpagising sa katawan ko. Every inch is incomparable! He is the living personification of the word perfect.
Napalunok ako, naramdaman ko ang pag-init ng katawan ko, mas mainit pa sa sinag ng araw. Hindi ko na kaya pang pigilan ang sarili ko sa aking nakita.
"Oh shit..."

RAY:
"Pareng Ray, pinatigil mo ang mundo ni Rome. Buhay na buhay na oh." Bulong ni Jess sa akin. Napatingin ako kay Rome, pansin kong nakatakip ang kamay nito sa harapan niya. Alam na!
Tumingin ako kay Gel, pumitik ang kilay ko. Bakas ang inis sa mukha niya. Linagpasan ko siya at confident na dahan-dahang naglakad palapit kay Rome, hinaplos ko ang pisngi niya pababa sa leeg, gumapang ang kamay ko sa dibdib at abs. Hindi pa ako nakuntento at medyo binaba ko pa malapit sa kanyang pagkalalaki. Pasimple akong tumingin kay Gel na noo'y lumalaki ang ilong at mata sa galit. Ngumisi ako sabay irap.
Kitang-kita ko ang gulat sa mukha ng mga kasama ko, samantalang si Rome ay halos hindi na humihinga sa kinatatayuan niya. Napangiti ako, hindi ko alam kung dahil ba sa kalokohang pinakita ko o dahil sa nagustuhan ko ang ginawa ko kay Rome.
"Tara na naghihintay na ang guide natin." Nanginginig na sigaw ni Kim. Hinatak niya ako at mabilis na naglakad. Sumunod kami.
Napansin ko ang pag-akbay sa akin ni Kazuki samantalang si Bae naman ay tumabi sa kabilang gilid ko. Hinawi ko ang magulo kong buhok, parang umabot hanggang langit ang confidence ko. I never thought I can do that. Is this another stranger inside of me that I haven't met? Is he good or bad? Whatever he's side is on, I like him. Siguro kung ganito ako noon, hindi ko mararanasan ang masasakit na pinagdaanan ko.

***

ROME:
"Pare seryoso ba ito?" bulong sa akin ni Jess na nakaupo sa likod ko. Kasama kasi natin sa kambal na banana boat sila Gel. Pasimple akong tumingin sa iyo na katapat kong nakaupo sa katabing banana boat. Nakikipagkulitan ka kay Kazuki na nakaupo sa likod mo. Lumingon sa'yo si Bae sabay mwestra ng okay sign, tumango ka. Napabuntong hininga ako. Alam kong hindi ka okay dahil nandito si Gel, pero ano bang magagawa ko?
"Guys ready na." Sigaw ni Kim at pagkatapos ay umandar kami. Mahigpit akong humawak sa safety rubber-belt. Mabagal kaming umandar, ilang segundo ang lumipas at naramdaman ko ang pagbilis ng sinasakyan namin banana boat, lalong humigpit ang pagkakahawak ko.
Humampas ang malamig na hangin sa mainit kong mukhang tinatamaan ng sinag ng araw. It's like we're riding a motorcycle in the sea, napansin ko na lang na yinuyugyog kami na parang nangangabayo dahil sa sobrang bilis ng andar namin. Hindi ko mapaliwanag ang sayang nararamdaman, one of the most exciting and thrilling experience in my life. Tumingin ako sa iyo, kitang-kita ko ang matamis na ngiti sa iyong labi. God, I really love to see your smile.
"Shheeeeeettt!!!" sabay na sigaw ni Lyn at Kim.
Lalong bumilis ang sinasakyan nating banana boat, ilang saglit pa'y bumagsak ka sa pagitan ng dalawang banana boat. Napabitiw ka sa sobrang bilis.
"Kuya sandali lang!" sigaw ko sa nag-ooperate ng boat na humahatak sa amin. Agad kitang inalalayan gamit ang kaliwa kong kamay. Humawak din sa likod mo si Kazuki
"Hoy! Isa-isang saging lang gahaman ka!" sigaw ni Lyn na humahalakhak. Pilit kang bumalik sa pwesto mo. Napailing ako sa banat niyang iyon, hindi ko alam kung matatawa ba ako o hindi.
"Iyan kasi! Mahilig sa titi." Sabat ni Gel. Napatingin ako sa kanya gawa ng gulat, I didn't expect to hear it from her. Nakita kong inirapan ka niya.
"Nagsalita! Ikaw nga minimum lima sa isang araw! Martilyo ka kasi!" sabat ni Lyn.
"Anong martilyo?" tanong ni Gel.
"Pokpok kagaya mo!" sigaw mo. "Ito sampol." Sabay pukpok mo kay Gel na kinahulog nito sa dagat.
Natigilan ako sa ginawa mo. Tumingin ako sa iyo, kitang-kita ko ang pagtawa mo na parang isang kontrabida. Ibang Ray ang nakikita ko ngayon, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko.
"Roooommeee!!! Rooommeeee tulungan mo akoooo!!!" pagsisigaw ni Gel na gumising sa nagulantang kong utak. Nagsisisigaw rin ang dalawang kaibigan niya habang pilit sinasagip sa dagat. Tutulungan ko sana si Gel kaso ay pinigilan ako ni Kim at Lyn. Napailing na lang ako.
"Hoy Ray! Maging eco-friendly ka naman, masamang magtapon ng plastic sa dagat! Hindi mo ba alam na matagal matunaw ang mga plastik na katulad niyan." Si Lyn. I gave her a sharp look.
"Sa Japan ko itatapon iyan, para sinusunog, healthy for the environment pa ang method." Sabay ngisi mo.
Tinulungan si Gel ng dalawa niyang kaibigan na makabalik sa pwesto niya. Tumingin sa akin si Gel, napayuko ako. I feel bad for her kasi bali-baliktarin man ang mundo ay naging parte siya ng pangarap ko noon. Tumingin ako sa iyo. Ngumiti ka sabay ikot ng mata.
"Kasalanan ko ito..."

***

RAY:
Unti-unting binababa ng parachute si Kim at Jess. Kapansin-pansin na nabawasan ang tampuhan nila dahil kitang-kita ang ngiti sa kanilang mga labi.
"Tangina! Bakit ikaw? Yuck!" Sigaw ni Lyn kay Gel. Nakita kong parehas sila ng nabunot na number, ibig sabihin nito ay sila ang magkasama sa Parasailing. Hindi ko napigilang humalakhak. Nagpalabunutan kasi kami dahil hindi magkasundo ang mga tao. Si Gel gusto makasama si Rome, samantalang si Bae, Kazuki, at Rome ay nagpupumilit na ako ang ka-partner.
Tuwang-tuwa ako dahil paniguradong hindi si Gel ang kasama ko, siguradong kasing magpapatayan kami ng demonyong ito. I might remove her fucking belt para malaglag siya 400 feet sa dagat, masaya akong gawin iyon if ever.
Muli akong tumingin sa tatlong lalaki, isa sa kanila ang kasama ko sa itaas. Hindi ko pa tinitingnan ang numerong nakuha ko, ewan ko ba pero kinakabahan talaga ako.
Pagkababa ni Jess at Kim ay agad na tinanggal at nakakabit sa kanila at inumpisahang ikabit ito kay Lyn at Gel, rinig na rinig ang maingay na pagtatalo ng dalawa.
"Dapat kasi sinama mo yung mga bitchesa mong kaibigan! Para isa sa kanila kasama mo!"
"Nahihilo raw sila. Isa pa, si Rome ang gusto kong kasama!" pagdadahilan nito. Palagay ko'y dinahilan niya lang ito dahil 8 passenger lang ang pwede sa speedboat na sinasakyan namin at syempre gusto niya kasama siya roon.
"You failed bitch! Dahil ako ang kasama mo!" sabay panlilisik ni Lyn.
"Shut up!" sigaw ni Gel sabay sapok sa mukha ni Lyn. Hinablot ni Lyn ang buhok ni Gel at binatak ito na para bang makakalbo ang bruha, gumanti si Gel ng sabunot. Inawat sila ni Bae, Jess, at Rome.
"Ako na lang sasama kay Gel." Pagpaparaya ni Bae. Pinakita ni Bae ang number niya, nakasimangot na pinakita ni Kazuki ang kanya, parehas sila ni Bae. Isa lang ibig sabihin nito.
Nagkatinginan kami ni Rome. Tumingin ako sa number na nakuha ko, number 1. Lumapit si Rome sa'kin sabay akbay. Pinakita niya na parehas kami ng numerong nakuha. Pasimple akong tumingin kay Kazuki na noo'y napangiwi, si Bae naman ay chill lang habang kinakabit sa kanya ang parachute.
Muli akong tumingin kay Rome, kapansin-pansin ang pamumutla sa kanyang mukha. Oo nga pala may aerophobia siya! Hindi ko maiwasang hindi mag-alala.
"Sigurado ka rito?"
"Oo naman." Nakuha niya ang ibig kong sabihin. "Kaysa naman si Kazuki pa ang makasama mo."
"Hey, it's just a ride."
"Hindi lang iyon eh. I want to overcome my fear once and for all."
"Baka naman himatayin ka na lang bigla!"
"Hindi ah, nagpa-practice kaya ako noon sa hotel ni Mr. Kyou, yung kwarto ko doon lagi akong tumitingin sa gilid ng bintana. Oo nakakatakot, pero pag naaalala kita nababawasan ang takot ko."
"Ikaw bahala." Sagot ko na lang. Hindi ako makaimik sa narinig ko. Hindi ko alam kung kikiligin ba ako o matatawa kasi self-torture ang gagawin niya. Hindi ko talaga maiwasang mag-alala. Ayokong may masamang mangyari sa kanya dahil lang sa kagustuhan niyang i-overcome ang takot niya.

RAY
Hinawakan ko ang nanlalamig niyang braso. Hindi ako mapakali. Sobrang putla ng kanyang mukha, kapansin-pansin ang malalim niyang paghinga.
"Kumalma ka muna, baka himatayin ka niyan." Sabay ngiti at harap sa kanya, hinawakan ko ang magkabilang mukha niya. Nagbitiw siya ng pilit ngiti, yung ngiting Rome na labas ang dimples. Hay.
"Hoy sobra na iyan ah!" sigaw ni Lyn. Lumingon ako sa kanya.
"Manahimik ka nga Lyn! May phobia na nga yung tao eh!" irita kong sigaw sa kanya. "Be considerate!" kahapon pa kasi siya. Bwisit.
"Buti nga!" Si Jess. Inirapan siya ni Lyn.
"Opportunista talaga. Gusto lang humawak kay Rome." Sabat ni Gel. Nag-init ang tenga ko sa narinig, parang lahat ng dugo sa katawan ko'y umakyat sa ulo ko. Akmang sisipain ko siya sa mukha'y bigla akong hinawakan ng napakahigpit ni Rome. Tumingin ako sa kanya. Umiling siya, kahit pinipigilan ako'y bakas pa rin sa mukha niya ang takot. I gave a deep sigh, pilit pinakalma ang sarili.
"Sir ready na kayo?" tanong ni Manong na nag-ooperate. Tumingin ako kay Rome. Ngumiti siya sabay thumbs-up.
"Sige po kuya game na." Agad kaming umupo ni Rome.
Ilang segundo pa'y unti-unti kaming hinatak ng parachute palayo sa inuupuan namin hanggang sa naramdaman kong nakalutang na ang mga paa namin sa ere. Pataas ng pataas, kasabay nito'y lumundag ang adrenaline ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko! Para akong isang ibong nag-umpisang lumipad. Naramdaman ko ang malamig na hampas ng hangin na siyang unti-unting nagdadala sa amin sa itaas. It's exhilarating.
Napatingin ako kay Rome, pikit na pikit siya at hindi maipinta ang mukha, kapansin-pansin din ang malalim niyang paghinga. Ang putla na niya at parang hihimatayin anumang oras. Kinilabutan ako sa nakita, natatakot sa maaaring mangyari sa kanya. Bigla kong hinawakan ang kanyang kamay. A spark of electricity hit me, napangiti ako.
"Nandito ako... Huwag kang matakot." Bulong ko sa kanya.

ROME
Halos malagutan na ako ng hininga nang marinig ko ang isang musika, unti-unti nitong pinakalma ang nagwawala kong sarili. Alam kong boses mo yun. Dahan-dahan kong dinilat ang aking mata, nakangiti ang maganda mong mukha. Ang higpit ng pagkakahawak mo sa akin.
"Look around Rome, slowly." Bulong mo sabay pisil sa kamay ko. Hinaplos ko ito paikot gamit ang aking thumb. Nagtama ang ating mga mata, nakita ko rito ang assurance na ligtas ako, dahil nandito ka sa piling ko.
Unti-unti kong napansin ang ganda ng kapaligiran. Naglalaban ang kulay asul at pulang dagat, tinatamaan ito ng papalubog na sinag ng araw, parang kumikinang na ginto. Napatingin ako sa ibaba, ang layo ng ating paa sa dagat at sa speedboat na parang langgam sa aking paningin. Nakakalula, para akong hihigupin ng dagat, pero sa tuwing naaalala kong hawak-hawak mo ang kamay ko'y napapawi ang anumang pag-aalala ko. Tumingin ako sa harap, nakita ko ang kulay green na mga isla, humalo ang kulay nito sa mapulang sinag ng araw. Everything is peaceful.
Tumingala ako, nakita ko ang pagsasayaw ng kulay asul, pula, at violet na ulap, parang abot kamay ko ang mga ito. Para akong isang batang nangangarap na abutin ang langit, ang pangarap ko, at ngayon ay abot kamay ko ito lalo na't kasama kita.
"Uy, nakangiti na siya." Sambit mo. Dito ko lang napansin na nag-eenjoy na pala ako. Even if it's 300-400 ft. below ay hindi ako nakaramdam ng takot.Tumingin ako sa iyo, kitang-kita ko ang pagkislap ng mata mo.
"Pagkauwi ko from Tokyo last year, I undergone a treatment. Gusto ko ma-overcome ang aerophobia ko. Minsan pa nga tumitingin ako sa bintana ng hotel ni Mr. Kyou para sanayin ang sarili ko. Unti-unting nawawala ang takot ko sa pagdaan ng panahon pero ngayon lang ako totoong kumalma. Siguro kasi kasama kita." Sabay ngiti.
"Weh."
"Oo nga." Sagot ko habang sinisipa-sipa ang paa na parang isang bata.
"Saan mo ba kasi nakuha ang aerophobia mo?" Natahimik ako. I don't want to remember that part of my life. "Okay lang kung ayaw mo sabihin." Nagbago ang tono ng boses mo.
"Nakuha ko ito noong nakasama kita sa Beijing, nahulog ako sa ganda mo eh." Sabay ngiting nakakaloko.
"Ha!?" windang mong sigaw.
"I got you." Humalakhak ako. Lalong humigpit ang pagkakahawak mo sa akin habang pinipisil-pisil ng paulit-ulit ang kamay ko sabay irap sa akin.
Narinig ko ang malakas na hampas ng hangin, nakakabingi. Ang tahimik natin, binasag ko ito.
"I've finally overcome my fear. Now it's your turn." Tukoy ko sa takot mo.
"How?" Tanong mo. Nakuha mo ang ibig kong sabihin.
"From this day, please let me enter your heart, let me hold your hand kagaya ng ginawa mo sa akin."
"I don't know how." Huminga ka ng malalim. Tinuon mo ang mata mo sa malayo.
Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Muli tayong kinain ng katahimikan. Naiintindihan kita, kagaya ng dati'y hindi kita mamadaliin.
Tumingin ako sa malayo, nakita ko ang papalubog na araw, sa harap nito'y nakita ko ang lumulundag ng mga maliligalig na dolphins. Sa ibabaw ng araw ay nakita ko ang mga ibong patuloy na lumilipad, they're flying towards the sun, magkakasama at malaya.
"Buti pa ang mga ibon malaya, walang problema." Sambit mo sabay hinga ng malalim.
"Bakit kasi hindi mo palayain ang sarili mo?"
"Ikaw ba pinalaya mo na?"
"Pinalaya?" kunut-noo kong tanong.
"Naamin mo na ba sa sarili mo ang totoong Rome?" His eyes gave me clues.
"Anong sinasabi mo?"
"You're always saying na lalaki ka, na straight ka. Pero sabi mo mahal mo ako, and you want to be with me, to marry me. I'm not questioning your sexuality, wala naman akong pakialam sa label eh, pero gusto ko malinaw mo sa sarili mo kung sino ka."
Natameme ako. Ewan ko, ang alam ko ay lalaki ako, pero hindi ko ikakailang mahal kita.
"Ayokong mag-isip ng kahit na ano ngayon Ray. Gusto kong lubusin ang oras na ito, kasama ka."

RAY
Tama siya. Bakit ba ang dami kong iniisip? Siguro kasi ngayon lang kami nakapag-usap ng maayos. I must admit, the thick-wall that my inner self built is slowly melting, pero ramdam ko rin ang pagpupumilit nitong muling itayo ang nabubuwag na depensa, and pader na pumuprotekta sa akin sa mahabang panahon.
"Breathtaking." Pagbasag ni Rome sa katahimikan.
"I always love sunset, but this is the prettiest sunset I've ever seen." Sabay hinga ko ng malalim. Biglng sumagi sa isip ko ang meaning ng sunset para sa akin, it's the end of something, but it's also a new beginning.
"Pangarap mong makita ang ganda ng mundo di ba? Kasama ang taong mamahalin mo at mamahalin ka habang buhay. Tama?" nakangiti niyang tanong. Dahan-dahan akong tumango. Sinabi ko iyon sa kanya last year sa Mt. Fuji. Pumikit siya. "At ako pangarap kong makita ang ganda ng mundo kasama ang pinakamagandang tao, ang taong mamahalin ko habang buhay." Ngumiti siya, labas ang dimples. Dahan-dahan siyang dumilat, tinuon ang mga mata sa malayo at pagkatapos ay pinisil ang kamay ko. "Unti-unti nang natutupad iyon. Kasi ngayon pinagmamasdan ko ang mundo kasama ka."
Natutunaw ako sa kanyang tingin, parang hinahalukay ang lahat ng sa akin, sagad hanggang kaluluwa. Bumilis ang tibok ng puso ko. Unti-unting lumapit ang mukha niya sa akin.

ROME
Humalik ang malakas na hangin sa aking pisngi, ramdam ko ang init na sinag ng araw na tumatama rito. Kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko'y siyang pagbagal ng paghinga ko, hindi ito gawa ng takot, kundi pagkasabik sa pagmamahal na nararamdaman ko sa iyo.
Tinitigan ko ang napakaganda mong mukha, maliwanag ito gawa ng tinatamaan ng papalubog na araw. Naramdaman kong dumikit ang noo nating dalawa, dahan-dahan kong hinalikan ang noo mo, pagkatapos ay ang pisngi mo. You gently rubbed your nose to mine, nagdulot ito ng kiliti sa akin. Naramdaman ko ang mainit mong hininga. Sa pagpikit ng aking mga mata ay unti-unting kinain ng kadiliman ang iyong mukha, senyales na nagdikit ang mainit nating balat kasama ang mapula at malambot nating labi.
Sumabog ang puso ko, tumigil ang ikot ng mundo ko, narinig ko ang pag-awit ng hangin sa aking tenga. Hinaplos ko ang iyong mukha, naramdaman ko ang kamay mo sa aking dibdib, bawat haplos mo ay nagdulot sa akin ng saya na hindi ko kailanman naramdaman sa iba. Hindi lang katawan ko ang lumilipad at nasa langit ngayon, pati kaluluwa at buong diwa ko. Unti-unting gumalaw ang labi ko, ganoon ka rin, para tayong magkasintahan na sabik na sabik sa isa't-isa. Kinain tayo ng sinag ng araw, ng hangin, ng langit. This one is different, it's incomparable. Everything is real, transparent, and magical. Tumulo ang mainit na luha mula sa aking mga mata, luha ng kaligayahan.
Kinain ng dagat ang araw, pero magkadikit pa rin ang mga labi natin. Lahat ng bagay natatapos, hindi man posible, pero ayokong matapos ito... Gusto kong manatili rito, manatili tayong ganito, forever.

ITUTULOY

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails