Followers

Friday, July 6, 2018

...


: JSM

Sumapit na naman ang hapon. Kagaya ng parati kong ginagawa ay naupo na naman ako sa isang rocking chair na nakalagay sa balkonahe, upang muling pagmasdan ang papalubog na araw. Pero iba ang hapong ito, labis na akong napapagod kaya kailangan ko na ng pahinga. Sisilipin ko lamang muna ang paborito kong panoorin sa tuwing magdadapi’t hapon; ang pag-idlip ng araw matapos nyang magbigay liwanag sa daigdig.

Habang hinihintay ko ang pagbaba ng araw mula sa pedestal na kaniyang kinalalagyan, ay may isang bisitang dumating na hindi ko inaasahan. Matamis ang ngiti nitong lumapit sa akin. Wala syang pinagbago. Kung papaano ko sya nakilala noon ay ganun pa din sya hanggang ngayon. Magandang ngiti, nangungusap na mga mata at matangos na ilong. Ang matagal ko nang pinanabikang makita at muling makasama ay nandirito ngayon. Ngumiti lang rin ako. Hindi ako makapagsalita. Nais kong maluha sa sobrang tuwa. Muling bumalik sa akin ang pakiramadam na iyon. Ang kabahan sa harap nya. Ang pagdagundong ng dibdib ko kasabay ng pagkapipi. Hindi ko masabi ang mga nais kong sabihin dahil abala ang utak ko sa pag-iisip kung gaano sya kahalaga sa akin.

“Alex, kumusta ka na?” tanong nya na may malambing na boses. Patuloy ko lamang syang tinitigan at wala pa rin akong masabi. Nang makalapit na sya nang tuluyan sa akin ay bigla na lamang nyang inilapat ang mainit nyang kamay sa aking pisngi. Napapikit ako. Ang init ng kamay nya. Napakasarap damhin. Napatulo na lamang ang luha ko. Panatag ang loob ko. Nandito sya sa harap ko ngayon at hinahaplos ang kanang pisngi ko. Napawi na lahat ng pangungulila ko sa kanya. Hindi nagbabago. Walang nagbago sa nararamdaman ko para sa kanya. Ang epekto nya noon at magpahanggang sa ngayon ay iisa. Ganun pa rin. Sya pa rin. Ang minahal ko noon at patuloy kong minamahal ngayon. Ang nag-iisa sa puso ko. Si Ereneo.

Kinapitan kong mahigpit ang kamay nyang nakalapat sa pisngi ko. Sinisigurong totoo ang nangyayari ngayon at hindi ako nananaginip. Nang maramdaman ko sa kamay ko ang kamay nya ay doon lamang ako nakapagsalita. “Bakit antagal mo?” tanong ko sa kanya.

“Hindi na mahalaga kung natagalan man ako. Ang mahalaga ngayon ay nandito na ako. Winawakasan ko na ang matagal nating paghihintay. Nangulila ako ng husto sayo Alex.” Napaluhod sya para hawakan ng kanyang dalawang kamay ang kanang kamay ko upang halikan ito. Nakita ko ang pagpatak ng luha nya. Alam ko, kagaya ko ay nanabik din sya sa pagdating ng araw na ‘to.

Gusto ko sanang tumayo para mayakap ko sya. Pinigilan nya ako at sinabing manatili na lamang daw ako sa kinauupuan ko. Pagkatapos noon ay patuloy nyang hinawakan ang kamay ko at naupo sya sa patungan ng kamay ng rocking chair. Sininghap ko ang amoy ng katawan nyang matagal ko ring hinanap hanap. Napatitig sya sa akin at napangiting muli. Isinandal ko ang aking ulo sa kanya. Ang kaliwa naman nyang kamay ay kumilos upang iakap sa akin. Bigla na lamang nagbalik ang mga ala-alang akala ko ay hindi na mauulit pa. Simula nung magkakilala kaming dalawa.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Eto na naman po kami ng tatay ko. Panay na naman ang sermon nya saken dahil bagsak na naman ang grado ko sa eskwelahan. Alam kong gustong gusto nya na akong gulpihin dahil sa pagkadismaya nya saken. Sobra ang takot ko sa tatay ko kaya naman hindi ako sumasagot sa kanya kahit katiting. Dahil siguradong lilipad na naman ang kamao nya sa mukha ko.

“Pag naulit pa ito. Hinding hindi na talaga kita palalabasin ng bahay. Sisiguruhin kong magtatanda ka.” Sabi ng tatay ko. Napatungo na lamang ako dahil sa takot at kahihiyan.

Pagkatapos akong masermonan ng tatay ko ay pumunta na kami sa hapag-kainan upang kumain ng hapunan. Walang imik si nanay. Sigurado akong nadismaya rin sya sa kinalabasan ng grado ko. Ikaw ba naman kasi ang magkaroon ng nakatatandang kapatid na ubod ng talino eh, malamang mararanasan mo rin ang nararanasan ko. Hindi naman kasi talaga bagsak ang grades ko eh. Mababa nga lang talaga. Ikinukumpara kasi nila ako sa cum laude kong kuya. Wala akong imik. Ganun din sila. Tsk! Ganito na lang parati ang nangyayare. Para kaming namatayan sa tuwing ipapakita ko ang grades ko sa kanila. Pinipilit ko namang mag-aral, kaso wala lang talagang pumapasok sa kokote ko. Kapiranggot na utak lang yata ang naibiyaya saken kaya ganito ako.

Matapos kaming kumain ay ako na ang naghugas ng plato. Sa totoo lang, hindi naman kami pinapakilos ng nanay ko sa bahay, dahil lalake daw kami at ang gawaing bahay ay para lang daw sa mga babae. Pero dahil nga sa mababa ang grado ko ay ako na lang ang naghugas para naman makabawas sa init ng ulo nila. “Nakakainis talaga.” Gigil ako sa sarili ko.

Pagkatapos kong maghugas ay dumiretso na ako sa kwarto ko para mag-aral kunyare. Kunyari lang, hindi naman ako ganoong ka-martyr para puyatin ang sarili ko sa pag aaral noh. Magbabasa lang ako ng konte at hihintayin ko si nanay na silipin ako sa kwarto para makita nyang matiyaga akong nagbabasa. Kunyare!

Kinabukasan ay tinanghali akong magising. Putek! Eto na naman ang problema namen. “KO” lang pala. Nagmamadali akong kumilos para makaabot sa school. Dahil pag nalate ako ay siguradong hindi na naman ako papapasukin nung prof namen sa una kong subject. Oo tama! Puro terorista ang nasa buhay ko. Terorista sa bahay at terorista sa school. Ano pa nga ba? Edi kawawang bata. Pagkatapos kong maghanda ay para akong kabayong tumakbo palabas ng bahay. Jusme, napaka-stressful talaga ng buhay estudyante. Magkaroon ka pa ng amang militar + kuyang matalino + terror na teacher na mukhang panda = kalbaryo.

Kagaya nga ng kinatatakutan kong mangyari ay nahuli nga ako at hindi na pinapasok ni panda. “Lintek na matandang dalaga na yan kaya hindi na nagka-asawa eh, sobrang sungit.” Sabi ko sa sarili ko sabay iling. Wala na akong nagawa kundi tumambay na lamang sa cafeteria habang hinihintay ang susunod kong klase.”Bwiset talaga!”

Habang nakatambay ako sa cafeteria ay napansin ko ang isang janitor. “Wow” lang ang nasabi ko. Ang gwapo nya kasi para sa isang janitor. Alam kong hindi ako purong lalake kaya hindi malabong magkaroon ako ng crush na lalake. Hindi ko nga lang pwede ipahalata dahil baka malaman ng tatay ko. Siguradong paktay ako, baka pati gilagid ko ay magkaroon ng pasa dahil siguradong gulpi de gulat ang aabutin ko. Habang nagma-map sya ng sahig ay napansin kong pasulyap sulyap rin sya saken. Ilang beses rin kami nagkahulihan ng tingin kaya naman parang ang awkward na. Naiilang na ako sa kanya kaya naman lumabas na lamang ako ng cafeteria.

Natapos na rin magturo si Bb. Panda kaya naman tumuloy na ako sa susunod kong klase. Tatlong oras din yon kaya naman anlaki ng panghihinayang ko.

“Uwian na!” ito lang ang oras na pinakahihintay ko sa buong araw. Wala na yun lang talaga. Papalabas na ako ng eskwelahan nang makita ko na naman yung janitor. Pero hindi katulad nung kanina, ngayon ay nakabihis sya ng pang-estudyante. Napamangha ako sa kanya. Working student pala sya. Mukhang kakatapos nya lang sa isa nyang subject. Ahm, mabagal kasi sya maglakad at mukhang hindi nagmamadali kaya yun ang naisip ko. May kakapalan ang mukha ko kaya naman nilapitan ko sya para makipagkilala. Dahil kanina pa talaga ako nako-curious sa kanya. Papalapit na ako sa kanya ng makita nya ako. Para syang nagulat at bigla na lamang syang nagbago ng direksyon sa paglalakad. Tinawag ko sya pero hindi nya ako nilingon. Hahabulin ko pa sana, ang kaso lang ay tumakbo sya. Ayoko namang magmukhang tanga na naghahabol sa taong hindi ko naman kilala. Wala na akong nagawa kundi umuwi na lang.

Nasa kwarto ako. Nag-iisip. Hindi ko alam kung ano bang dapat kong gawin sa buhay ko. Para akong tinatamad na ewan. Wala akong magawa. Gustohin ko mang magbasa pero sigurado naman akong walang papasok sa utak ko. Lumalalim na rin ang gabi kaya ang maganda kong gawin ay matulog na lang dahil baka tanghaliin na naman ako ng gising bukas at mahuli sa klase.

Normal lang na umusad ang mga araw sa buhay ko. Wala. Ganun pa rin. Nakakatamad pa rin mag-aral. Ewan, nakakainis lang kasi parang hindi man lang ako masayaran ng kahit konting sipag sa pag-aaral. Pero kailangan ko na talagang magtino dahil nagbigay na ng ultimatum ang erpat ko. Seryoso pa naman yun sa lahat ng sinasabi nya. Pero papaano? Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Tuwing makikinig naman ako sa prof ko eh parang sumasakit ang ulo ko tapos wala akong naiintindihan. Naku naman!

May showing ng isang play sa school. Required na umattend ang lahat ng estudyante. Wala naman akong hilig sa mga play, play na yan. Pero bumili ako ng ticket, alam ko naman na yun lang ang habol nila eh. Kahit mahal eh ok na rin, wag lang ako magkaroon ng problema dahil lang sa hindi ako umattend ng play.

Hanggang alas kwatro lang ang klase ko nun kaya naman masaya ako dahil maaga na naman akong makakauwi. Habang naglalakad ako ay nakita ko na naman yung janitor. Nakaupo sya sa isang bench na nasa gilid ng isang building. Nakatingala lang sya at mukhang malalim ang iniisip. Napangiti ako dahil sa wakas ay malalapitan ko na sya. Dahan dahan akong lumakad papalapit sa kanya. Maingat. Ayokong mapansin nya ako dahil baka bigla na naman syang umalis. Nang makalapit na ako sa kanya ay umupo ako sa tabi nya na sya namang ikinagulat nito kaya napausog ito sa kabilang gilid ng bench.

“Kumusta!” bati ko sa kanya. Nagulat man sya ay hindi na sya umalis. Nahiya na siguro. Syempre, angganda ng bati ko tapos aalis sya? Ano yun, bastusan?

“Ah, ayos naman.” Sabi nya sabay ngiti. Natameme ako sa ganda ng ngiti nya. “Syet!” parang bigla akong nakaramdam ng kaba. Parang nalusaw lahat ang kapal ng mukha ko nung makita ko ang mga ngiting iyon. Nakakapanghina.

“Ah! Ahm, ako nga pala si Alexander, ah Alex na lang ang itawag mo saken.” Sabi ko na parang tanga kasi halos tig-dadalawang segundo  ang interval ng bawat salita ko. Lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko nang makita ko na naman syang ngumiti at sabihin din ang pangalan nya.

“Ereneo, ang pangalan ko” anlambing ng boses nya. Malalim pero malumanay. Napabuntong hininga ako para irelax ang sarili ko. Baka mahalata nyang hindi na ako mapakali sa kinalalagyan ko ng dahil sa ngiti nya.

“Ahm, nakita kita nung nakaraan. Estudyante ka rin pala dito? Akala ko janitor ka lang dito eh. Ah! ‘lang’ Wag mo isipin yung salitang ‘lang’ ah. Ahm, hindi kita minamaliit ahm, ang ibig kong sabihin ah ano….” Hindi ko na naituloy yung sasabihin ko dahil bigla nya akong pinutol.

“Okay lang yun. Nasabi mo lang yung salitang ‘lang’ para bigyan ng emphasis yung singularity ng obligasyon ko dito sa school. Ngayon alam mo na, hindi lang ako trabahador dito, isa rin akong estudyante.” Sabi nya habang nakangiti. Buti na lang at sya na mismo ang nagpaliwanag ng gusto kong sabihin sa kanya.

“Bakit? Bakit, kailangan mo pa mag-janitor habang nag-aaral?” tanong ko sa kanya.

“Scholar ako dito. Pero bumaba ang grades ko last semester kasi napadalas ang absent ko dahil nagkasakit yung nanay ko. Akala ko nga aalisin na nila yung scholarship ko eh, buti na lang hindi. Kaso lang tinanggalan na nila ako ng allowance kaya nakiusap ako sa school kung pupwede akong magtrabaho dito para may mapagkunan ako ng allowance. Pumayag naman sila kaya eto, janitor ako and at the same time estudyante din.” Sabay ngiti na naman. Sa tuwing magsasalita sya ay inaabangan ko yung ngiti nya. Nakakaadik. Angganda talaga.

“Ah, ganun ba? Nakakabilib ka naman.” Sabi ko. Tapos kumamot sya ng ulo nya na para bang nahihiya saken at sa hindi ko na mabilang na pagkakataon ay ngumiti na naman sya. Yung puso ko parang biglang nagwawala sa tuwing makikita ang mga ngiting iyon. Hindi ko na napansin na nakatunganga na lang pala ako sa mukha nya.

“Ah, sige may huling klase pa ako eh.” Paalam nya. Ako naman ay nagpaalam na rin na uuwi na. Nagkamayan kami bago kami tuluyang lumakad sa magkaibang direksyon.

Hindi ako halos makatulog ng gabing iyon. Iniisip ko lang si Ereneo at ang pamatay nyang ngiti. Parang gusto ko na hatakin ang araw para mag-umaga na. Sa tanang buhay ko ay ngayon lang ako nainip sa paghihintay sa muli kong pagpasok sa school. Puta! Para syang droga, anlakas ng tama. Hanggang ngayon ay nakikita ko pa rin ang ngiti nyang tumunaw sa puso ko, sa kauna-unahang pagkakataon.

Alas dos, alas tres, alas kwatro. Pagising gising ako. Umaasang pagmulat ng mga mata ko ay umaga na. Pero halos napuyat na ako sa kahihintay na sumapit ang umaga. Nakakainip.

“Putragis! Tanghali na naman.” Agad akong napabalikwas sa higaan ko. Para magmadali sa pagpasok. Kung kelan mo naman gustong magtino eh, tsaka naman nangyayari ang mga ganitong bagay. Isinumpa na yata ako ng oras. Dati rati kasi ay wala akong pakealam sa oras. Pero ngayon ay iba na. Siguradong malilintikan na talaga ako pag mababa na naman ang grado ko. “Naloko na”

Sapat naman ang mala-kidlat kong pagkilos. Nakaabot naman ako sa tamang oras ng pagsisimula ng klase. Buti hindi si Bb. Panda ang propesor naming ngayon. Dahil pag nakita nya akong mukhang gusgusin sa pawis ay tiyak na matatalakan na naman nya ako.

Tapos na naman ang araw. Pero buong maghapon kong hindi nakita si Ereneo. Wala naman akong mapagtanungan tungkol sa kanya. Takot ko lang, baka mahalata ng iba na interesado ako sa kanya. Naghintay pa ako ng kaunti, baka matsambahan ko sya. Ang kaso hindi ko talaga sya nakita. Yayayain ko sana syang sabay kaming pumunta ng play bukas.

Midsummer Night’s Dream. Ang showing ngayong gabi. Nakakabagot, ang –aga kong dumating sa play. Habang naghihintay ang lahat na magsimula ang pagtatanghal ay medyo naidlip muna ako. Wala rin naman kasi akong malalapit na kaibigan para makakwentuhan eh. Kaya ito ang pinakamaganda kong gawin, ang matulog este, umidlip.


“If we shadows have offended
Think but this, and all is mended
That you have but slumbered here
While these visions did appear

And this weak and idle theme
No more yielding but a dream
Gentles, do not reprehend
If you pardon, we will mend

And, as I am an honest Puck
If we have unearned luck
Now to 'scape the serpent's tongue
We will make amends ere long
Else the Puck a liar call
So, good night unto you all.

Give me your hands if we be friends
And Robin shall restore amends.

Goodnight”
Natulala na lamang ako at hindi na nakapag-salita. Simula nung makita kong sya pala yung main character ng play ay halos ayoko ikurap ang mga mata ko. Ayokong may makaligtaan akong tagpo kahit konte, habang sya ang nasa entablado. Ibang iba sya. Napakagaling nya.

Standing ovation. Para akong wala sa wisyong nakaupo lang habang nakanganga. Hanggang sa natakpan na ng mga taong nasa harapan ko ang entabladong sinisilayan ko. Napatayo na rin ako at pinipilit na silipin si Ereneo. Napakaganda ng ngiti nya. Sya ang bida ng gabing ito. At ako ang pinaka masugid na tagahanga. Pumalakpak ako ng napakalakas na may kasamang pagsigaw nang bigla na lamang magsiupuan ang lahat at naiwan akong nakatayo. Alam ko nakita ako ni Ereneo, dahil napangiti sya banda sa pwesto ko. Nahiya ako ng konte at napakamot na lamang sa ulo ko tsaka umupo na rin.

Pagkatapos ng play ay agad akong lumabas para hintayin si Ereneo para bigyan ng papuri. At nang makita ko na sya ay agad ko syang nilapitan pinagyuyugyog sa sobrang tuwa. Sya naman ay nakatingin lang saken at parang nagtataka sa ikinilos ko.

“Ah, eh, hehehehe. Nahihilo na ako sa pagyugyog mo.” Sabi nya.

Ako naman ay nahiya sa kanya. Oo nga pala, hindi naman kami ganung kaclose pero kung makaasta ako ay parang matagal ko na syang kakilala. “Ah, pasensya na. Natuwa lang ako, galing mo kasi eh.” Sinabi ko na lang.

“Maraming salamat.” Sabi nya sabay ngiti na ikinangiti ko rin.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ilang buwan na din ang lumipas. Nakasanayan ko nang kulitin si Ereneo at sya naman ay nasanay na rin saken. Hindi katulad nung una, na parang naiilang sya saken, ngayon ay palagay na rin ang loob nya. Minsan ay nagsasabay na rin kami sa paglabas sa eskwelahan. Tatambay sa kung saan bago kami umuwi. Palaban pala sa school ‘tong kaibaigan ko. Kahit bumaba ng bahagya ang grades nya nung nakaraang semester ay hindi pa rin sya nawala sa dean’s list. Galing! Natuturuan nya na rin ako sa mga aralin naming hindi ko maintindihan. Sa tingin ko magiging mahusay syang guro pag dating ng araw. Eh, mas malinaw pa kasi syang magpaliwanag kesa kay Bb. Panda eh. Minsan iniisip ko kung ano pa ba ang hindi nya kayang gawin. Magaling sa klase, magaling umarte, kumanta at maglinis ng c.r. Grabe! Wala ako sa kalingkingan nya sa husay sa maraming bagay. Pero talo ko sya sa isang bagay. Magaling kasi akong gumuhit at magpinta. Sa talent kong ito ay hindi ako basta basta kakabugin ng kahit sino.

Medyo makulimlim nung mga panahong iyon. Sabay kaming papalabas na sa eskwelahan. Tumambay kami sa isang park nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan. Agad kaming napatakbo sa isang abandonadong gusali at doon kami sumilong. Wala nang tao sa paligid. Tahimik at tanging patak lang ng ulan ang maririnig mo. Walang nagsasalita sa aming dalawa. Pinapanood lang namin ang buhos ng ulan.

“Nakakalungkot ang ulan.” Sabi nya.

“Ano namang malungkot sa ulan? Nakakainis kamo, maputik na naman kasi ang daan.” Sagot ko sa kanya.

“Hindi ko rin alam, basta sa tuwing uulan ay nalulungkot ako. Ewan” sabi nya.

“Bakit? May naaalala ka bang nakakalungkot kapag umuulan?” tanong ko sa kanya.

“Wala naman, basta nalulungkot lang ako bigla.” Nakita ko ang mukha nya. Totoo ngang nalulungkot sya. Walang ngiti. Ang kalungkutan ng mukha nya ay parang nakakahawa. Parang hindi ko kayang makita syang nalulungkot.

Patuloy lamang akong tumitig, salitan, sa mukha nya at sa ulan. Ganun pa rin ang mukha nya. Wala akong nakita kahit konting bahid ng tuwa. Para akong nagtatampo sa kanya. Hindi sapat ang presensya ko para mapalitan ang kalungkutan nya ng kasiyahan.

Wala pa ring tao. Madilim na ang paligid. Ang ilaw sa poste na lamang ang tanging tanglaw namen. Ang mumunting liwanag na yon ang syang nagbibigay ng pahintulot sa aking masilayan ang mukha ni Ereneo. Tinitigan ko sya ng matagal. Nanghihina ako sa nakikita kong kalungkutan sa mukha nya. Hanggang sa napatitig ako sa mga labi nya na parang nanginginig dahil sa lamig. Parang blangko ang paligid. Sya na lamang ang tangi kong nakikita. Nakatitig lang sya sa ulan. Ako naman ay hindi na mapakali. Bumibilis na naman ang tibok ng puso ko. Katulad ito noong una ko syang makilala. Pero mas matindi ang nararamdaman ko ngayon. Mas mabigat ang bawat bitaw ng pintig ng puso ko. Para akong kinakapos ng hininga. Hindi ko mawari kung anong nararamdaman ko. Bigla ko na lamang iginalaw ang kaliwang kamay ko at inilapat  ito sa pisngi nya. Napatitig naman sya saken. Kinabahan ako dahil baka magalit sya. Nanginig ang kamay ko kasabay ng pagtambol ng dibdib ko. Tinitigan nya lamang ako, mata sa mata. Unti unti akong nanghihina. Nakapanghihina ng kalamnan ang nangungusap nyang mga mata. Marahan kong inilapit ang mukha ko sa mukha nya. Hindi nya ako pinigilan. Walang alinlangan. Bahala na.

Nang makauwi kami ay agad akong nagbihis. Niyaya ako ng nanay kong kumain pero sinabi ko na lang na hindi ako nagugutom. Kinakabahan pa rin ako. Patuloy ko lamang na inisip si Ereneo. May ngiti na may halong matinding kaba. Masarap sa pakiramdam. Nakakahumaling, pero nakakatakot.

Lumipas ang ilang linggo. Dinalangan ko na ang pakikipagkita kay Ereneo. Kailangan ko na syang iwasan dahil natatakot akong mahulog ng husto sa kanya. Ngayon lang ako nagsisi ng ganito. Sana hindi ko na lang sya nakita. Sana hindi ko na lang sya kinulit. Sana hindi ko na lang sya nakilala. Sana hindi ko na lang nakita ang mga ngiti nya. Itutuon ko na lamang ang atensyon ko sa pag-aaral. Sa pamamagitan nun ay baka mabura ang umuusbong nang damdamin ko para kay Ereneo. Mahirap na. Baka magkamali ako.

Patuloy akong umiwas sa kanya. Pero dumarating ang pagkakataon sa akin na para bang hindi ko sya matiis, kaya kinakausap ko na lamang sya sandali para kahit papaano ay mabawasan ang pagkamiss ko sa kanya. Ewan, pero parang naiinis ako sa inaasal nya. Wala namang pagbabago sa kanya. Ang nakakainis ay parang hindi man lang nya iniinda ang pag-iwas ko sa kanya. Parang wala lang. Akala ko ay matindi na ang epekto ko sa kanya. Tsk! Nagkamali ako. Ako lang pala ang tinamaan. Lintek! Sa ipinakita nyang iyon ay parang lalo lang akong nagkaroon ng dahilan para isipin sya. Gusto kong malungkot sya kapag hindi nya ako nakikita kagaya ng kalungkutang nararamdaman ko kapag iniiwasan ko sya. Gusto kong hanapin nya ako katulad ng paghahanap ko sa kanya. Gusto ko nararamdaman nya rin ang nararamdaman ko. Gusto ko sabay kaming nagtitiis dahil sa pangungulila. Hindi ganun ang nangyayari. Ako lang mag-isa ang nakakaramdam. Balewala sa kanya.

Umiwas ako. Pinilit kong burahin ang damdamin ko para sa kanya. Pero habang pinipilit kong alisin sya sa isip ko ay bigla ko na lamang naaalala ang mga ngiti nyang pumukaw sa naiidlip kong pagkatao. Hindi ako nagtagumpay. Imbes na mawala ang mga nararamdaman ko ay lalo lang akong nahulog sa kanya. Lintek, para akong tumalon at umaasang may sasalo saken, pero wala.

Lalo lang lumalim ang mga nararamdaman ko para sa kanya. Badtrip! Walang silbi ang pag-iwas iwas ko sa kanya. Tinamaan ako, bigtime! Hindi ako nakailag sa palasong itinutok saken ng lintek na unanong yon na may pakpak. Walang kawala.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ilang araw kong hindi nakita si Ereneo. Nakakalungkot man ay wala akong magawa. Hindi ko alam kung saan ko sya dapat puntahan. Pero isang ugong ng usap-usapan ang nasagap ko mula sa ilang kaklase. Tsismis lang naman tungkol sa biglaang pagkamatay ng dean namen. Baka hindi totoo. Hindi ako naniniwala. Pero isang pangyayari ang hindi ko inaasahang magpapatunay saken ng balita.

Magdadalawang linggo nang hindi pumapasok si Ereneo. Nakita ko si Bb. Panda, okay, Ms. Christina Mallari ang totoo nyang pangalan. Bb. Panda lang ang tawag ko kasi mataba sya at hayop sa eyebag. Nakita ko syang naglalakad sa isang pasilyo. Mukha syang nag-aalala at hindi sya mapakali. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kanya. Ayoko naman syang tanungin dahil baka bigla na lamang nya akong bulyawan. Iiwas na sana ako sa kanya nang bigla na lamang nya akong tawagin.

“Alexander Potente!” pagtawag nya saken ng may otoritadong boses.

“Yes! Po! Ma’am!” sabi ko na para namang nataranta.

“Wala na akong maisip na pwedeng sumama saken. Pero wag kang maingay, kailangang sikreto lang ang pupuntahan naten. Ikaw lang ang pupwede kong pagkatiwalaan. Ikaw ang pinakamalapit na kaibigan ni Ereneo hindi ba?” tanong nya saken.

“Ahm, opo.. per…” mautal utal kong pagsasalita.

“Tara na. Kailangan nating magmadali.” Hindi na ako nakatanggi. Mukhang may kinalaman kasi kay Ereneo ang pupuntahan namin. Gustong gusto ko na talaga syang makit kaya naman sumunod na lang ako kay Ms. Mallari.

Isang squatters area ang pinuntahan namen ni ma’am Mallari. Medyo natatakot ako sa paligid dahil may mga nakikita akong mga bata’t matanda na lantarang sumisinghot ng solvent. Ilang beses na rin akong nakakakita ng mga ganun, pero hindi katulad dito na grupo ang nakikita ko. Ramdam ko ang mga matatalim na mga matang nakatitig sa amin ni Ms. Mallari. Kaya naman alerto ako sa anumang maaaring mangyari. Habang ako ay praning sa pag-iisip ng kung ano ano. Si ma’am Mallari naman ay diretso lang ang lakad at mukhang walang inaalala. Mabilis ang lakad nya at ako naman ay hindi magkanda ugaga sa pagsunod sa kanya. Hanggang sa makarating kami sa isang maliit na bahay na maraming tagpi.

“Ereneo!” Tawag ni Ms. Mallari mula sa labas ng barong barong. At ilang sandali pa ay lumabas na si Ereneo. Walang makikitang kahit anong reaksyon sa mukha ko. Pero sa loob ko ay malakas ang kabog ng dibdib ko at halos manghina ako sa labis na pagkasabik sa kanya. Walang pagsidlan ang kaligayahan ko. Si Ereneo. Nasa harap namin ngayon. Agad nya kaming pinapasok sa loob. Nakatitig lamang ako sa kanya. Uminit ang pakiramdam ko sa mukha ko nang pasimple nya akong tapunan ng pansin at gawaran ng isang matipid na ngiti. Bigla na lang lumalim ang paghugot ko ng aking hininga. Umupo kami sa isang papag. Yun lamang kasi ang meron. Isang maliit na lamesa, aparador at ang papag na nagsisilbing upuan para sa mga bisita at higaan naman sa pagsapit ng gabi.

“Wag kang mag-alala Ereneo, gagawin ko lahat ng magagawa ko para hindi ka madiin sa kaso. Kilalang abogado ang tiyuhin ko, kaya hindi ka mamomroblema sa magtatanggol sayo.” Bungad ni Ms. Mallari. Nais kong magtanong tungkol sa pinag-uusapan nila, pero mas minabuti ko na lamang na manahimik at makinig na lang. Walang maitutulong ang kakulitan ko ngayon.

“Salamat po ma’am. Nahihiya po ako sa inyo. Alam ko pong nadisappoint kayo sa akin. Patawad po.” Sabi ni Ereneo na may maluha luhang mukha.

“Hindi ka dapat humingi ng tawad. Alam kong nagagawa mo lang ang mga bagay na yon dahil ang makatapos sa kolehiyo na lang ang natitira mong pag-asa para makawala ka sa ganito kahirap na buhay hindi ba? Wag ka mag-alala, lahat kaming mga naging propesor mo ay naniniwalang wala kang kasalanan. Pumasok ka bukas, nahuhuli ka na sa klase. Hindi ka pa naman nila maaaring tanggalin sa eskwelahan dahil wala pa naman silang nakikitang ebidensya na nagtuturo sayo.” Sabi ni ma’am.

“Pero, baka hindi na po ako tanggapin sa school. Sira na po ang pangalan ko at tsaka ayoko naman pong hulihin ng pulis sa loob ng campus.” Sabi naman ni Ereneo.

“Wag mo muna sila isipin. Ang isipin mo ay ang pag-aaral mo at kung sakali mang may mangyari, wag kang mag-alala, nandun ako, hinding hindi kita pababayaan. Nakalimutan mo na yatang ako ang pinaka terror na propesor sa school eh.” Sabi ni ma’am habang pinipilit ngumiti.

“Pero ma’am” si Ereneo

“Wala nang pero, pero.” At wala na ngang nasabi pang muli si Ereneo.

Hindi ko nakausap ng masinsinan si Ereneo nang hapong iyon. Marami akong gusto itanong pero hanggang sa umuwi kami ay wala akong nasabi kundi ‘paalam’. Nang makauwi na ako sa bahay ay agad akong nagtungo sa kwarto ko. Parang napagod ako ng husto sa buong araw. Kailangan kong magpahinga. Naaawa man ako sa kalagayan ni Ereneo ngayon, pero ano nga ba ang maaari kong gawin para sa kanya. Nakakapanghinayang sya. Sobrang talino pa naman nya at napaka sigasig sa pag-aaral. Napabuntong hininga na lamang ako dahil alam ko naman na wala akong magagawa.

Maaga akong pumasok kinabukasan. Ilang oras pa ang dapat kong hintayin bago magsimula ang aming klase. Nasa labas lang ako ng gate at hinihintay ko si Ereneo. Hindi nagtagal ay nakita ko na sya. Malungkot ang mukha nya at parang ilag sya sa paningin ng sinuman. Alam ko ang pakiramdam na yon kaya naman agad ko syang nilapitan upang sabayan sa pagpasok. Nakita nya ako pero napatungo na lamang sya. Hindi nya ako pinansin at tuloy tuloy lamang syang naglakad papasok sa campus. Nasa likuran lamang nya ako at patuloy lang na sumusunod sa kanya. Hanggang sa may ilang estudyante ang nagtipon tipon.

“Nakakadiri naman ang ibang estudyante dito. Kaya pala matataas ang grade kasi nakikipagsex sa propesor. Hindi na nahiya.” Sabi ng isa

“Oo nga, ang masama pa nyan, sa kapwa pa nya lalake. Nakakadiri talaga prostitute na, bakla pa.” sinundan naman ng isa pa.

“Killer pa. Grabe ang tibay ng loob nya oh! Talagang pumasok pa. Ang kapal ng mukha. Diba dapat nasa kulungan na yang hayop na yan?” Hindi ko alam kung papaano ako magrereact. Naiinis ako sa mga sinasabi nila, pero para akong inutil na walang magawa. Sunod sunod na ang ugong ng mga paratang na ibinabato nila kay Ereneo at nakita ko syang nakatungo pa rin. Pero nadurog ang puso ko nang sumilip ang patak ng luha sa kanyang pisngi. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumakbo akong papalapit sa kanya at tsaka ko sya inakap ng mahigpit sabay tingin ko ng masama sa mga estudyanteng pumaparatang sa kanya. Naramdaman ko na lamang na nanginginig na ang katawan ni Ereneo kasabay ng isang mahinang paghikbi. Lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya.

“Nandito ako, hindi ka nag-iisa.” Sabi ko sa kanya. Inakay ko sya papalayo sa mga estudyante pero sinusundan kami ng mga ito. Gusto ko na silang pagsususuntukin isa isa nang biglang.

“Patunayan nyo yang mga sinasabi nyo! Ngayon na! Ikaw! May ebidensya ka?! Ikaw may napatunayan ka ba sa mga ipinaparatang mo sa kanya. Hala! Kung may patotoo kayo sa mga sinasabi nyo. Bakit hindi pa kayo magpunta ng presinto para isuplong ang sinasabi nyong criminal? LAHAT KAYO! MAY NAPATUNAYAN BA KAYO?! Alam nyo ba kung bakit nasa labas pa rin sya ngayon? Dahil walang makitang ebidensya ang mga pulis para ituring syang suspect sa krimen. Pero kayo ang kakapal ng mga mukha nyo kung makapag bintang. Magsipag-aral nga kayo! Palakihin nyo yang mga kakapiranggot nyong utak para makapag-isip kayo ng tama. Tandaan nyo, na maingay lang ang lata kapag walang laman. Magsipasok na kayo sa mga klase nyo! MGA BOBO!” ang galit na galit na pananalita ni ma’am Mallari na ngayon ay nakatayo sa harapan ng mga estudyanteng walang magawa.

Wala nang pumansin sa amin ni Ereneo matapos gawin iyon ni ma’am. Buti na lamang at ginawa nya yon dahil kung hindi ay malamang na buong maghapong ginugulo ng ibang estudyante si Ereneo. Hanggang sa maguwian ay wala na. May iilan na nagbubulong bulungan pa rin pero pag tinitignan ko ay bigla na lamang silang humihinto. Sabay kaming lumabas ni Ereneo mula sa school. Gusto kong mabawasan kahit papaano ang mga dalahin nya kaya naman niyaya ko syang tumambay muna at nang makahinga sya ng maluwag. Pero hindi nya na ako pinaunlakan dahil kailangan daw nyang umuwi ng maaga dahil pupuntahan pa raw nya ang nanay nya sa pinaglalabhan nito. Sasama sana ako para makatulong pero hindi rin sya pumayag at nakakahiya raw saken. Nagpasalamat na lamang sya at tuluyang nagpaalam.

Unti unting bumalik sa dati ang katahimikan ng eskwelahan tungkol sa issue ng pagpatay ka sir Panzo, na si Ereneo ang napagbibintangan dahil may nagbalita na nakikipagsex daw sya sa propesor bago ito natagpuang patay. Pero dahil sa kawalan ng matibay na ebidensya na makapagtuturo sa kanya ay malaya pa rin ito. Alam ko. Marami kaming naniniwala sa kanya. Inosente sya.

Pero isang hindi magandang balita ang dumating kay Ereneo. Nasa school kami noon nang bigla na lang may nagpatawag sa kanya. Kapitbahay nya raw at ibinalitang nasawi ang kanyang ina sa isang aksidente. Nasagasaan ito ng humaharurot na jeep. Naitakbo pa raw ito sa ospital pero doon na rin ito binawian ng buhay. Nang makita ko si Ereneo ay naguluhan ako sa naging reaksyon nya sa balita pero maya maya pa ay naintindihan ko na rin. Nang marinig nya na wala na ang nanay nya ay bigla na lamang itong napangiti. Hanggang sa ang mga ngiting iyon ay unti unting napalitan ng hinagpis. Nangatal na ang kanyang bibig at umagos ang masaganang luha sa kanyang mukha. Napapatingin ito sa kalangitan. Bakas sa mukha nya ang kawalang pag-asa. Nilapitan ko sya at niyakap at doon sya tuluyang humagulgol ng iyak. Nakatapat ang mukha nya sa dibdib ko at doon nya isinisigaw lahat ng hinagpis nya. “PUTANG INA! PUTANG INA! PUTANG INA! WAAAAHHHH!” sigaw nya sa dibdib ko. Hindi ko na rin mapigil ang luha ko. Hinaplos ko na lamang ang buhok nya at humalik ako sa ulo nya. Wala akong masabi para pakalmahin sya. Ang ibigay sa kanya ang dibdib ko na lamang ang magagawa ko para maibsan ang pinaghalong lungkot at galit na nararamdaman nya.

Sinamahan ko si Ereneo sa morgue na pinaglagakan sa katawan ng kanyang ina. Sinilip nya ito, umaasang sana ay nagkamali lamang ang balita. Pero nang makita ko ang biglaang pagtangis nya doon ko na lamang nasigurong yun na nga ang nanay nya. Parang gusto kong mamatay sa sobrang lungkot at awang nararamdaman ko para sa kanya. Sana kahit konte ay maipasa nya saken ang dalahin nya. Wala akong magawa kundi yakapin na naman sya. Yakapin sya habang may epekto pa ito para pagaanin kahit papaano ang loob nya. Yakapin sya hanggang kailangan nya. Yakapin sya kahit hindi nya na kailangan.

Nagpaalam ako sa nanay at tatay ko na hindi ako makakauwi. Ipinaliwanag ko sa kanilang mabuti ang sitwasyon kaya naman pinayagan nila ako. Hindi naman na sila masyadong mahigpit saken dahil nitong huling semester ay nagulat sila sa itinaas ng mga grades ko. Syempre dahil iyon kay Ereneo.

Ilang araw din akong nagpupuyat sa lamay ng nanay ni Ereneo. Medyo ayos naman na sya pero hindi ko pa rin sya magawang iwan dahil wala naman syang ibang kamag-anak na nandito para tumulong sa kanya. Kaming dalawa lang ni ma’am at ilang kapitbahay ang maasahan nya. Dahil na rin sa mga donasyon ng iba’t ibang kagawad at ng kapitan ng barangay ganun din ng ilang may kakayahan kasama na ang pamilya ko ay nakalikom kami ng sapat na halaga para maipalibing ang nanay ni Ereneo. Oo! Malungkot talaga pero ayos na rin at nabawasan na ang ilan nyang problema. Dito lang ako sa tabi nya at hindi ko sya iiwan.

Naging maayos nang muli ang takbo ng buhay ni Ereneo. Ako mas maayos na rin dahil mas gumaganda pa ang grades ko. Naging malapit kami ng husto sa isa’t isa. Hanggang sa tuluyan na nga akong nahulog sa kanya. Halo halong klase na ng pagmamahal ang nararamdaman ko para sa kanya. Sya naman, kahit na walang sinasabi tungkol sa nararamdaman nya ay alam ko at nararamdaman kong ganun din sya saken. Hinahanap nya na ako. Mas mabilis ko na syang napapangiti. Iba talaga ang epekto nya saken. Mahal ko na talaga sya.

Isang araw ay bigla akong tinawag ng aking ina. Wala akong pasok nun kaya naman nasa bahay lang ako. Lumapit ako sa nanay ko at tinanong kung anong kailangan nya.

“Anak may napapansin ako sayo. Mukhang masaya ka nitong mga huling araw ah. May nagpapasaya na bang babae sayo?” napangiti lamang ako sa itinanong ni nanay. Tama na sana ang hula nya ang kaso lang mali yung kasariang binanggit nya. Napatango na lamang ako at ginulo nya ang buhok ko.

Normal na tumakbo ang bawat araw. Mas madalas na kaming magkasama ni Ereneo. Kung minsan pa nga ay doon ako natutulog sa kanila. Wala. Walang nangyayari samen. Masaya lang ako dahil mas nagkakamabutihan na kami ngayon. Napakasarap sa pakiramdam. Mahal ko sya at alam kong mahal nya ako, kahit wala kaming sabihin sa isa’t isa. Simpleng sulyap lang ng mata, alam na alam ko na ang ibig sabihin.

Dumating ang araw na kailangan nang harapin ni Ereneo ang kasong halos nakalimutan na ng lahat. May naglabasan na kasing ebidensya na nagdidiin sa kanya sa pagpatay sa isa naming propesor, si Sir Panzo. Tinulungan sya ni ma’am Mallari, Katulad nga ng ipinangako nito sa kanya. Hindi nya sya pababayaan at tinupad naman ito ni ma’am. Tiyuhin ni ma’am ang nagsilbing tagapagtanggol ni Ereneo sa kaso. Pero nagkaroon kami ng problema. Isang witness ang lumabas na hindi namin inaasahan. Isa ring estudyante at inamin nito sa korte na minsan syang nagpagamit kay Mr. Panzo para makapasa. At sinabi nitong si Ereneo daw at si Mr. Panzo ay matagal nang may relasyon. Tanggal na daw dapat ang scholarship ni Ereneo noon pa, pero ginawan daw ito ng paraan ni Mr. Panzo para makapagpatuloy sya ng pag-aaral. Ilang kasamahan nya rin sa scholarship ang nagpatunay nito. Ganun din ang iba pang propesor. Si Ereneo man ay nasabi sa akin ang bagay na ito kaya naman walang makitang butas ang panig namin. Ilang mga bagay rin na pag-aari ni Ereneo ang inilahad sa korte na natagpuan sa pinangyarihan ng krimen hindi raw ito inilalabas noon dahil mahina raw ang ebidenysang ito. Pero ngayon ay magagamit na ito upang tuluyang madiin si Ereneo. Kinabahan na ako dahil sa nakikita ko ay panig sa kalaban ni Ereneo ang husgado. Naiiintindihan ko dahil pamilya sila ng napatay. Pero gaano naman kaya sila nakakasigurong si Ereneo nga ang gumawa. Naghahanap lang sila ng masisisi. Kahit anong klaseng hustisya ay tatanggapin na nila masabi lang na bingyang hustisya nila ang pagkamatay ng isang kaanak. Kahit mali, kahit baluktot basta meron. Yan ang karaniwang mukha ng batas.

Natalo si Ereneo sa kaso at nahatulan ito ng habang buhay na pagkabilanggo. Ewan hindi ko alam pero hindi ko napigilang magwala sa loob ng korte. “Putang ina nyo mali ito. Nagkakamali kayo! Ambobobo nyo.” Sabi ko at ilang pulis ang lumapit saken para hulihin ako pero nakuha naman ang mga ito sa magandang pakiusap ng tiyuhin ni ma’am Mallari. Tinignan ko si Ereneo. Walang mababakas sa mukha nya. Blangko lang. Hindi ito galit. Hindi ito malungkot pero hindi rin ito masaya. Wala. Parang ako ang mababaliw sa nangyare. Nakakainis ang bulok na Sistema. Ang mabagal na usad ng kaso. Ang mga nababayarang opisyal. At higit sa lahat ang hindi makatuwirang paghusga. Walang batayan. Puro mahihinang ebidensya. Mga sinungaling na saksi. Silang mga nagpapahirap at kaming mga mang mang sa batas. Magulo ang mundong ito at walang kinabukasan sa sarili kong pananaw.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Umihip ang malakas na hangin at tinangay ang ilang mga dahon na galing sa puno ng caimito patungo sa aming paanan ni Ereneo. Ganun pa rin ang posisyon namen. Nakaupo pa rin sya sa patungan ng braso ng rocking chair at nakaakbay sa akin. Hinihintay ang paglubog ng araw habang patuloy naming inaalala ang mga nakaraan sa aming buhay.

"May oras pa ba?" tanong ko sa kanya. Piniga nya lamang ang aking balikat at ginawaran nya ako ng matamis na ngiti.


Wednesday, July 4, 2018

Notes to God


“Into the Dark”

To Ernesto Madrigal, when we were eight. 


“Totoo ba ang multo?” ang palaging tanong ko sa aking isipan sa tuwing sasapit ang gabi.

Nagising ako sa kalagitanaan ng gabi dahil sa sobrang lamig. Wala namang ulan pero nangangaligkig ako dahil sa lakas ng hanging lumulusot mula sa silong ng bahay. Ang tipikal na bahay sa probinsya kasi ay binubuo ng kawayan, sawali at pawid. Ganun din ang sa amin kaya naman pag malamig ay talagang manginginig ka dahil sa dami ng butas na pwedeng pasukan ng hangin. Isa pa, magdi-December na rin nung mga panahong iyon kaya naman hindi na nakapagtataka ang mahalumigmig na panahon. Pag ganito kalamig ay hindi ko maiwasang maihi maya’t maya. Nasa ibaba pa ang c.r. namen kaya naman nakakainis dahil kailangan ko pang mag-akyat panaog.

Bumangon ako para umihi. Nang makababa ako ay agad akong dumiretso sa c.r., walang lingon lingon dahil ayoko namang makakita ng kung ano ano sa paligid ng madilim na palikuran. Mabilis akong natapos, kinakapa ko pa ang tabo kung nasaan dahil wala namang ilaw na maaari kong buksan dito. Wala akong makapa kaya naman hindi ko na nabuhusan ang inihian ko at umakyat na agad dahil nakakaramdam na ako ng takot sa dilim. Nang makatungtong na ako sa hagdan ay may nakita akong kung ano sa hindi kalayuan. Merong parang bagang gumagalaw. Bata pa lang alam ko na kung ano yung sigarilyo kaya naman mas lalo pa akong natakot. ‘Naku po! Kapre yata yun.’ Sabi ko sa isip ko. Dahil ang usap usapan samen ay may kapreng nakatira sa puno ng avocado na nasa bakuran namen. Nandun na yun nung lumipat kami kaya hindi ko alam kung gaano na yun katagal doon. 

Nahiga na akong muli at sinubukang matulog. Hindi ko alam kung ano bang nangyayari saken. Hindi ko rin alam kung namaligno na ba ako o ano. Nakarinig kasi ako ng mga yabag ng paa na umaakyat sa hagdan namen. Sa tabi ako ng pinto natutulog kaya naman siguradong ako ang unang makakakita noon, kung sakali. Nagtalukbong ako ng kumot at hindi ako nagpakagalaw galaw. Ayaw kong malaman ng nilalang na iyon na gising pa ako dahil baka lalo nya lang akong takutin. Patuloy pa rin ang marahang pagyabag ng mga paa, pero sa pagkakataong ito ay alam kong mas malapit na sya. Sobra sobra na ang takot ko kaya naman pati ang paghinga ko ay tinitipid ko na para hindi ako makagawa ng kahit anong klase ng ingay. Baka sa kakaunting ingay na magawa ko ay makuha ko ang atensyon ng nilalang na iyon at.. ‘aynaku po!’ ayoko nang isipin ang maaaring mangyare.

Friday, June 29, 2018

Dear You

Dear You,

How's life going? :) just kidding. I know by now, you're somewhere far and impossible to reach. Maybe I am crazy enough to write you a letter. But I can't help it, It seems that I still miss you sometimes. Eversince we went our seprate ways, it has been really hard for me to bounce back. I never realize that my whole damn world, which revolved around you, was shattered to pieces. But thank God, I managed to put it back together. And right now, I'm doing just fine.

I felt alone and trapped in life back then, but I stumbled upon some beautiful weird creatures who happens to have the same soul as mine. We got along in the world that we created. I really treasure those dramas, craziness, happiness and even weird things we all spent together. I made it through 'you' because of them.

Maybe, somewhere out there, you still keep on watching over me. At last, I can already say to you, to stop worrying about me. Because, you see, I'm not alone anymore. I have these beautiful weird creatures, I call them friends and I really love them. I finally moved on in life and I feel better.

I have been freed from the cell of your memories, but I will not forget you. I will just wait for my turn to follow you there. But for the meantime, just let me live my life in happiness. Let me find someone to spend my remaining life with. In return, I will gladly give you the rest of my eternity.

I hope you will be patient like you did back then, when we were young and happy. Just enjoy watching me fulfilling my own dreams. I assure you, while you're patiently waiting. Once I'm done here, I will give you a 'bang' and present to you our very own happy-ever-after.  😉

Thank you!

Yours truly,
Me
____________________

Dear you,

I don't know what to feel right now. How I wish you were here to tell me. Its absurd to ask you this knowing that you won't be back anytime soon. I'm in the middle of, I'm not really sure but, feeling hurt or something much worse than that. The more I try to figure it out, the more I'm confused and its making me feel worthless. Maybe you would tell me to go and ask my friends. But I'm too reluctant to do so, it's embarrassing. You knew that I'm not good at making myself clear. That's the reason why, whenever we talk you don't understand anything I say, you always pinch my cheek and tell me "you're cute".

Everytime I'm in a bad mood, nagging at you, you just curiously stare at me and trying to grab my hands. And when I'm finished throwing my anger at you, you stand, hug me tight, kiss my forehead, and looks into my eyes while asking "do you feel better now?" with a heart melting smile. You are my sedative when I'm restless. I wish that I could find someone who would comfort me like you did back then. But I know these wishes really needed one fine miracle to happen.

It is tough, nearly impossible, to find someone without comparing. Expecting that I would find someone bearing a picture of you. I might look bad, desperately hoping that somewhere out there, you exist. Without realizing that I am blinded by you once again.

I hope these tears would be enough to reach you there, sending a message that I have waited very long to tell you.

"I miss you."

Yours truly,
Me
____________________

Dear You,

"Today is a sunny day!" You used to tell me that to wake me up. It gives me joy with the perfect pain of hearing you screaming that Sesame Street theme. That day, I was in the state where I could rest all my worries, because I know that you'll always be right there. I still remember the sound of your voice bouncing around the walls to my ears while you're singing our favorite song. I wonder how you sang it beautifully without hitting the right note. It feels strange, hearing that song again with perfect pitch. It sounds irritably good that I found out, it's not the song I've been missing.

Lately, I feel lazy to get up. It always feels like rainy days; It's cold, gloomy and lonely. Those curtains waving out their tassels bringing back some memory. Memories of me lying in bed watching you fixing those curtain tassels and telling me "breakfast is ready". I was thinking of changing those with different color and style. The bedsheet, the furniture, the portraits and everything that reminds me of you. Its just that, I'm too lazy to let go of those. I was determined to throw all our pictures hanging in the wall. But I find it hard to convince myself. "One last look" I always say. Then I would find myself fast asleep, caressing our old picture together drenched in tears.

I've been sleeping longer now than I did when you were around. There is nobody there to wake me up to tell me that I'm gonna be late. The sunshine outside the window is not as bright as it was before. And there is no more silhouette of you to energize me.

I went to the place where we first met. Yes, it's still the same as it was back then; the bench, the trees, the grass and birds. The only difference is; its filled with moving shadows portraying the scene of ours, the first time we've been there. I felt happy because I found out that it wasn't only me who remembered that. Maybe, even that place missed us too.

I used to wander around that place and feel the torturing pain of envy. Watching lovers around make me sick. Hugging and kissing as if they would last a lifetime. I was bitterly annoyed. Stomping my feet around like a child throwing tantrums to seek attention. I felt like invisible, because nobody notices me. I still remember how I tripped back then. You accidentally caught me and that's when we found each others eyes. "Muntanga" you said. So shocked that I almost punch your face, but, I couldn't. No hi's nor hello's, I found you. And that's how love took us by surprise by simply making me annoyed.

I live life lazily, always sleeping. In my dreams you're there to love me. Even if I'm awake, I'm trying to dream, because that is the only way I have to escape reality. There are many times that I am running after my breath. Tearfuly praying to the heavens and asking for another chance too see you. Whispering my wishes for one last look and memorize your face one last time. "Please!" I beg.

I know it's too late to say a prayer for one last chance. I know that I can't hold you anymore the way I did before. I must be restless in finding the strength to let go of our memories. And be stupid enough to dream and wake up next to you.

I don't have anymore luxury to deserve an answer for this but...

"I . . ."

Yours truly,
Me

Ang Roommate Kong Siga [17]


My Mother, the Heroine

By Michael Juha

“Julyo! Kung ayaw mo akong tigilan, ibubunyag ko talaga ang pinakatago-tago mong sikereto, sige ka!” ang pabirong banta sa akin ng aking inay sa harap ng mommy ni Jerome habang nakaupo kami sa damuhan sa isang private park kasama ang mga anak niyang sina Jason, Jonas, Jerome na nakaupo rin at pinalibutan ang nakalatag na mga baon na pagkain.

Araw iyon kung saan ay naisipan ng mommy ni Jerome na mag picnic. At pabirong binantaan niya ako ng ganoon dahil tinanong siya ng mommy ni Jerome kung wala bang nanliligaw sa kanya dahil bata pa naman daw siyang tingnan, sexy, at maganda pa. Kaya sumingit ako sa pagsagot ng “Mayroon! Si Mang Kanor! Love na love siya noon!” Doon siya napa-mura. Ayaw na raw niyang makarinig sa pangalang iyan.

Napahalakhak ang mommy ni Jerome sa pabirong pagbabantang iyon ng mommy ni Jerome. “May pinakatago-tagong sikreto pala itong si July ha?” ang pag-react niya sa sinabing iyon ng inay.

Gusto kong dilatan ng mata ang inay nang binanggit niya ang “pinakaiingat-ingatan kong sikreto”. Ngunit bago ko pa man nagawa iyon, sinagot na niya ang mommy ni Jerome. “Mayroon iyan. Pareho kami ng kulay ng dugo niyan. Pareho kami ng sexual preference, boys. Like mother, like daughter!” ang excited na pabirong sagot ng inay. Feeling proud pa siya.

Mistulang isang bombang sumabog sa aming harapan ang pabirong sinabing iyon ng aking inay. Lahat kami ay natigilan. Ang mommy ni Jerome ay nanlaki ang mga matang nakatitig sa inay, sina Jason at Jonas ay nagkatinginan saka ibinaling ang kanilang mga tingin kay inay, si Jerome naman ay nahinto sa kanyang pag-inom ng tubig at tiningnan ako samantalang ako naman ay nakatitig sa inay at nanggalaiti sa inay. Kung nagkataong kami lang dalawa ang naroon sa sandaling iyon ay binulyawan ko na talaga siya..

Hindi naman nahalata ng inay ang aming reaksyon. Kakagat na sana siya nag mansanas nang doon na niya napansin na haninto kaming lahat at nakatitig sa kanya. Iyong nagtaka kung bakit biglang naging seryoso ang lahat at nakatuon sa kanya ang aming paningin. At kagaya ng isang taong guilty at biglang narealize ang pagkakamaling lumabas sa kanyagn bibig, binitiwan niya ang ngiting-pilit, tumawa ng hilaw, at todo paliwanag. “Ay hehe, ang ibig kong sabihin, kung nagkataong babae lang itong anak ko ay pareho sana kami ng hilig. Mother and daughter sana kami. Tingnan mo naman ang mga hitsura namin, di ba magkamukha naman talaga kami?” ang pilit na pangangatuwiran ng inay.

Tumango-tango naman si Jerome. Suportado niya ang inay. Ngunit ako, kinakabahan na pinagmasdan ang reaksyon ng mommy ni Jerome.

“Huwag na nga nating pansinin iyong sinabi ko sa iyo, Grace... alam mo namang palabiro talaga ako, ehehehe.” ang sambit ng inay na obvious ang pagka-guilty. Lalo na’t napansin niya ang lihim kong pagdilat sa kanya, tila nanginginig siya sa pagkataranta.

Ngunit hindi tumawa ang mommy ni Jerome. Nanatili siyang seryoso habang kinokolekta ang mga basura namin at inilagay ang mga ito sa isang plastic. “Jason, Jonas, itapon niyo nga ang mga ito sa basurahan!” ang utos niya sa dalawa.

“So matagal mo nang alam na kakaiba si July?” ang tanong ng mommy ni Jerome nang kaming apat na lang ang naiwan.

“Eh...” ang naisagot lang ng inay na biglang lumungkot ang mukha na tiningnan ako. Wala naman talaga siyang kawala sa pagcorner sa kanya ng mommy ni Jerome.

Yumuko na lang ako, nakaramdam ng matinding kaba.

“A-anak ko kasi iyan, Grace eh. Syempre, bilang ina, kung may isang tao man sa mundo na mas nakakakilala sa kanya, walang iba iyon kundi ako. Kaya oo. Matagal ko nang alam...”

Kahit nakayuko ako, ramdam kong tinitigan ako ng mommy ni Jerome. Nang inangat ko ang aking ulo upang tingnan siya, nakita ko namang kay Jerome nakatutok ang kanyang mga mata. Alam kong may pagdududa ang kanyang isip sa estado namin ni Jerome. Malakas an gkutob ko na naghinala siya kung may relasyon kami.

Hindi na umimik pa ang mommy ni Jerome. Natahimik na rin kami. Tila nakakabingi ang katahikan na bumalot sa amin sa sandaling iyon. Maliban sa ingay ng iilang bata na naglalaro sa di kalayuan, animoy naging isang sementeryo ang lugar na iyon sa biglang pagtahimk namin. Iyong nasa gitna na sana kami ng pagbubunyi sa matinding kasiyahan ngunit biglang nagbago ang mood sa isang iglap lang. Mistula kaming namatayan. Kulang na na lang ay mag-iiyakan.

“Masyadong close sina July at Jerome...” ang pagbasag ng mommy ni Jerome sa katahimikan.

“Magbest friends lang kami, Mom. Walang malisya ang aming pagiging close sa isa’t-isa.” Ang sagot naman ni Jerome.

“Oo nga pala. Babalik na bukas ang asawa ko. Kung hindi lang sana malaking problema na malaman niya na may anak ako sa labas, gusto ko sanang sa bahay na si Jerome manatili. Gusto kong nariyan ako upang giyahan siya sa tamang landas, hindi mapahamak sa kung anu-anong barkda, kaibigan, o grupo.” Ang paglihis ng mommy ni Jerome sa topic.

“Mom... malaki na ako. Sila ang dapat na matakot sa akin. Kaya kong alagaan ang sarili ko. Kaya huwag niyo na po akong intindihin. Okay lang ako, kung iyan ang inaalala mo.”

“Ito na rin siguro ang huli nating pagtatagpo o bonding. Ayokong matuklasan ng aking asawa na nakikipagkita ako sa mga taong hindi niya kilala, at lalong-lalo na kay Jerome. Malaking problema ito kapag nagkataon.”

“Naintindihan namin, Grace. Ngunit hanggang kailan ka ganyan? Nagtatago?” ang pagsingint ng inay.

“Hindi ko alam. Basta ayokong masira ang aming relasyon, ang aking pamilya. Nasira na ito noon. At tingnan mo si Jerome. Nasira rin ang buhay niya. Ayokong maulit itong muli kina Jason at Jonas.”

“Pero puwede naman akong mag-text at tumawag sa iyo mom, di ba?” ang pagsingit ni Jerome.

“No. Ayokong masilip niya ang aking cellp phone. You have to wait until I call you. Ako lang ang puwedeng tumawag sa iyo o mag text.”

“How about Jason and Jonas ma? Can’t I call them?”

“No.” Ang maiksing sagot niya.

Hindi na umimik si Jerome. Ang inay namn ay ibinaling ang topic sa masarap sa pagkain at ganda ng ambiance.

Natapos ang aming picnic na mistulang tulala kaming tatlo ni Jerome at ang aking inay. Habang nagda-drive ang inay, tila nagswitch siya sa ibang pagkatao. Kung nakagawian na niyang mag-ingay at magbiro, sa pagkakataong iyon ay tahimik siya. Nabalot ng tensyion ang tagpong iyon.

Hindi rin ako nagsalita. Tumatak sa isip ko na dahil may pahiwatig na siya sa mommy ni Jerome na bakla nga ako, baka ayaw ng mommy ni Jerome na magiging malapit kami sa isa’t-isa, at mas lalo nang ayaw niyang magkaroon kami ng relasyon. Aaminin kong may takot at lungkot akong nadarama. Gusto ko mang mainis sa inay, hindi ko rin magawa dahil alam kong ang intensyon niya kung bakit lumabas ang mga salitang iyon sa kanyang bibig ay ang magpatawa, mag-ingay upang sumaya ang aming bonding.

Hindi ko rin alam kung ano ang nasa isip ni Jerome. Ipinagpalagay ko na lang na ang ikinalulungkot niya ay iyong pagbabawal ng kanyang mommy na magkita sila at ng kanyang mga kapatid.

“Ba’t ka naman nag-emote d’yan?” ang pabiro kong tanong sa inay, pagbasag ko sa katahimikan habang patuloy lang siya sa pagda-drive na animoy napakalalim ng iniisip.

“Hayyy... na-guilty lang ako.” ang sagot niya na napailing.

“Huwag kang mag-alala Mommy Steff. Ako na ang bahala sa mommy ko. I’m sure wala iyon sa kanya. Baka naguluhan lang siya dahil nga darating na ang asawa niya at hindi na niya puwedeng makipagkita o magawa ang mga nakagawiang ginagawang bonding natin.”

“See? Ang OA mo lang talaga, ma.” Ang pagsegunda ko naman. “Kung nandito lang sana si Mang Kanor upang magtirik ng halik d’yan sa mga labi mo, siguradong mapapawi na ang iyong guilt.”

“Putanginang Kanor iyan!” ang biglang pagbulyaw niya. “Tingnan mo? Kahit wala iyan dito, sa pangalan pa lang ay napakamalas na! Iyang pangalan na iyan ang dahilan kung bakit biglang lumabas sa bunganga ko iyang pisting linyang ‘Like mother like daughter’! Kaya huawag mo nang mabanggit-banggit ang pangalan ng animal na iyon!

“Totoo naman Mom Steff. ‘Like mother, like daughter’ naman talaga kayo eh. Ang kaibahan niyo lang, medyo pabebe itong daughter ninyo. Ngunit ikaw...”

“Fuckgirl!” ang bigla kong pagdugtong sa sinabi ni Jerome.

Napatingin bigla ang inay sa akin na lumaki ang mga mata sabay abot ng kaliwa niyang kamay sa aking ulo at sinambunutan ako. Nang nakita ito ni Jerome na nakaupo sa likuran namin, pabirong nakisambunot din siya.

Hinawakan ko na lang ang ulo ko at hinayaan sila sa kanilang ginawa.

“Kapag nabangga tayo, punyeta ka ay ikaw ang may kasalanan. Fuckgirl ka d’yan. Paano maging fuckgirl itong inay mo. Hindi na nga tumatayo iyong ari ng magpa-fuck, di ba?” Ang sambit ng inay. “At anong ititirik? Halik? Ano yang halik na iyan, monumento? Park ba itong bibig ko?”

“Bakit park?”

“Tirikan ng monumento!”

Iyon na. Nag-iingay na naman ang aking mahal na inay. “I love you, ma...” ang sambit ko habang inilingkis ko ang aking bisig sa baywang niya. Gusto ko kasing tiyakin sa kanya na hindi ako galit sa sinabi niyang iyon sa mommy ni Jerome at hindi siya makaramdam ng guilt sa sairli.

“I love you too, anak. Pasensya na, hindi ko naisip na hindi pa pala alam ng mommy ni Jerome ang tungkol sa sikreto natin eh. Nalimutan kong tayong tatlo lang ni Jerome ang may alam noon. Pero di bale, babawi ako.”

“Okay lang iyon, ma. Mas maganda nga ang ganoon na alam ng mommy ni Jerome na ganyan ako. Kung tatanggapin man niya ako, mas okay. Pero kung hindi, wala akong magagawa. Para sa akin, tanging ang pagtanggap mo lang ang pinakamahalagang bagay. Kahit ikaw lang ang nag-iisang taong tatanggap sa akin sa buong sanlibutan ay masaya na ako.”

Hinawakan ng aking inay ang aking bisig at pilit na isinandal niya ang kanyang ulo sa aking balikat.  

Binatukan naman ako ni Jerome. “Bakla! Tanggap kita ah!” ang sambit niya.

Napahaplos ako sa aking ulo na binatukan. Nilingon ko si Jerome at binulyawan. “Kung tanggap mo ako, tanggap! Iyon na iyon! Ba’t ba kailangang tawagin mo akong bakla?! Hayop ka! Alam mong ayokong tawagin ng ganyan!”

“Ano ba ang itatawag ko sa iyo? Siga? Tomboy? Babae??? Bakla ka naman talaga eh. At tanggap ko iyon, bakla! Bak! Bak! Bak!” ang pang-aasar niya.

“Aba at inulit pa!” ang bulyaw ko. Pinilit ko siyang abutin ngunit inilayo naman niy ang katawan at umiilag.

Tawa naman nang tawa ang aking inay at si Jerome. At dahil hindi ko siya mahagip, sumuko na lang ako. “Bakla pala ha... pwes ang tawag ko rin sa iyo, Tamilok! Tam! Tam! Tam! Mr. Tam!” at may pakanta-kanta pa.

“Bakit naman tamilok?” ang tanong ng inay.

“Iyong kanya, hindi tumitigas. Parang tamilok.”

“Hindi ka kasi marunong magpaligaya ng lalaki.” Ang sagot ni Jerome.

“At kasalanan ko pa ngayon?”

Napangiti naman ang inay. “Hanapan mo kasi ng diskarte...” ang pagsingit niya.

Napalingon ako sa kanya. “Ma... kung si Mang Kanor nga ay hindi mo kaya, ganoon din ako. Like mother like daughter nga, di ba?”

“Next topic please.” Ang sagot ng inay.

Tawanan.

Iyon, napunta rin sa biruan ang lahat.

Isang araw, dahil na-miss daw ni Jerome ang kanyang dalawang kapatid, sinuway niya ang bilin sa kanya ng kanyang mommy na huwag nang magpakita sa kanyang mga kapatid. Kasama ako, binisita namin sina Jason at Jonas sa kanilang eskuwelahan. Kagaya ng dati, pagkatapos ng klase nila ay inabangan namin sa sila labas ng building. Ngunit laking gulat namin nang lumabas na ang dalawa at binati sila ni Jerome. Hindi nila siya pinansin!

Hinabol ni Jerome ang dalawa na nagtatakbo. Nang nahawakan ni Jerome ang bisig ni Jason, nakita siya ng daddy nila na nasa loob ng kotse pala. Siya pala ang sumundo sa kanila.

“Hey! Hey! Hey! What do you think you are doing???!” ang dumadagundong na boses ng daddy nina Jason at Jonas habang nagmamadaling lumapit siya sa kanila.

Sa pagkagulat ni Jerome ay bigla niyang nabitawan ang bisig ni Jason at mistulang tuod na lang siyang nakatayo at nakatitig sa daddy ng mga bata.

“What do you think you are doing???” ang paggiit niya sa tanong, bakas sa kanyang mukha ang galit at ang boses ay tila sa isang militar na nagbigay ng kautusan sa kanyang batalyon.

“Ah, eh... S-sorry. I thought he’s my brother. Sorry. S-sorry, Sir.” Ang sagot ni Jerome.

Hinablot ng daddy ni Jason ang kamay niya at hinila ito patungo sa kanilang kotse. Habang hila-hila siya ng daddy niya, kitang-kita ko namang tiningnan niya ang kanyang kuya na tila naaawa, tila gustong lapitan. Ganoon din si Jonas. Halos maiiyak ang mukha ng bata.

Naawa rin ako kay Jerome nang nakabalik na kami ng boarding house. Lungkot na lungkot ang mukha at halos hindi ako kinausap. Ang ginawa ko na lang ay ang bumili ng beer at niyaya siyang mag-inuman sa loob ng aming kuwarto.

Maya-maya lang ay nag ring ang kanyang cell phone. Ang mommy ni Jerome. Sinagot niya ang tawag at nag-usap sila. Dahil naririnig ko naman ang mga sagot ni Jerome sa kanilang pag-uusap, nakikinita kong sensitibo ang kanilang pinag-uusapan at mukhang pinagalitan si Jerome ng kanyang mommy.

“Nagsumbong ang asawa niya na may lalaking humawak sa kamay ni Jason, iyong kanina na hinawakan ko ang kamay ni Jason?” ang sambit ni Jerome pagkatapos nilang mag-usap.

“At nagalit siya?”

“Oo... Huwag ko na raw ulitin iyon kung gusto ko raw na hindi mawasak ang pamilya niya at mawalan ng ama o ina ang aking mga kapatid.” Ang sambit niyang halatang nasaktan.

Nilapitan ko siya at tinapik ang kanyang balikat. “Ang hirap naman ng kalagayan mo. Pero tama nga naman ang iyong mommy. Sa tingin ko ay tiis-tiis lang muna. At least nakikita mo pa rin naman sila, di ba?” ang sagot ko.

“Ano pa nga bang magagawa ko? Walang choice. Pero ang isang iniutos niya sa akin ay...” Hindi niya itinuloy ang kanyang sasabihin. Halatang nahirapan siya at yumuko na lamang.

“Ano ang utos niya sa iyo?” ang paggiit ko sa tanong.

“Huwag na lang.”

“Ano nga iyon?”

Natahimik siya. Tinitigan ako. “Sabi niya, maghanap daw ako ng ibang boarding house. Ayaw niyang magsama tayo.”

Mistulang pinagtakluban ako ng langit at lupa sa aking narinig. Biglang sumikip ang aking dibdib sa sakit. Hindi ako nakapagsalita agad at ang aking tanging nagawa ay ang pagtitig na lang sa kanya.

Tahimik.

“A-anong s-sagot mo?” ang pagbasag ko sa katahimikan.

“Hindi ko siya binigyan ng sagot.  Nagkataon ding naputol ang aming pag-uusap. Nagmadali niyang pinutol ang linya dahil nakita niya raw ang kanyang asawa na papasok na ng gate ng bahay. Tatawagan na lang daw niya uli ako.”

“Ganoon ba siya katakot sa asawa niya?”

“Ewan ko nga ba. Tila may kakaiba sa asawa niya.”

“I-ikaw? A-anong plano mo?” ang paglihis ko sa topic.

“Ikaw? Papayag ka ba?”

“Nasa iyon naman iyan eh. Di ba ako, noong una, gusto kong humiwalay din sa iyo. Ngunit tingnan mo naman, hanggang ngayon ay narito pa rin ako. Magkasama pa rin tayo.”

“Bakit hindi mo ako iniwan?”

“Dahil gusto kitang tulungan.” Nahinto ako sandali, pasimpleng tumalikod upang mabilisang pahirin ang luhang basta na lang bumagsak mula sa aking mga mata. “Ngunit ngayon na nakita ko ang malaking pagbabago mo, sa tingin ko ay puwede na tayong maghiwalay... ng kuwarto o boarding house. Atsaka, mommy mo ang nag-utos sa iyo. Maliban sa siya ang sumusuporta sa mga pangangailangan mo, matagal na panahon mo na siyang inasam-asam na makita at mayakap. At ngayon na nandito na siya, tanggap ka na niya, huwag mong hayaan na lalayo uli siya. Kaya huwag mong biguin ang kagustuhan niya.” Ang sambit ko habang nagtuloy-tuloy na ang pagdaloy ng aking mga luha. Tumayo ako at tumungo ng banyo.

“H-hindi. Ayokong lumipat...” ang sagot niya.

“Huwag mong suwayin ang mommy mo, Jerome. Bago pa lang kayong nagkita, nagkasama. Huwag mong saktan ang damdamin niya. Isa pa, ayokong ako ang magiging sanhi ng sama ng loob niya sa iyo. Ayokong magalit siya sa akin o sa aking inay.” Ang sagot ko habang naroon pa ako sa loob ng banyo.

Nahinto siya. “Pag-isipan ko.”

Inayos ko ang aking sarili at lumabas ng banyo, umupo ako sa harap ng aking study table at binuksan ang aking laptop. “O kung gusto mo ay ako na ang lilipat ng boarding house. Di ba ilang beses ko nang sinabi sa iyo na aalis na ako rito? Ngunit hanggang ngayon ay narito pa rin ako. Siguro it’s about time na tuparin ko na ang sinabi kong iyon.”

“Ito naman. Di ba sabi ko sa iyo ay pag-isipan ko?” ang paggiit niya na tila nairita sa aking sinabi.

“Eh... para hindi ka na mahirapan pang mag-isip.” Ang paggiit ko rin.

“Paano kung ayaw ko?”

“E di, ako ang aalis....”

Hindi na siya umimik. Tila masama ang kanyang kalooban.

Sa gabing iyon ay natulog kami nang walang imikan at magkahiwalay ang kama. Pareho kaming nakatihaya at nakatutok ang mga paningin sa kisame. Alam kong mahirap ang kalagayan ni Jerome. Alam ko ring mahal niya ang kanyang mommy. Ngunit wala akong magawa kung ang gusto ng kanyang mommy ay ilayo ang kanyang anak sa akin. Sa pagitan ng mommy niya at ako, sino ba ako sa buhay niya?

“Bukas ay kakausapin ko siya. Pupuntahan ko siya sa bahay habang wala ang asawa niya at ang mga kapatid ko.” Ang sambit ni Jerome.

Hindi ko na sinagot ang sinabi niyang iyon. Tumagilid ako patalikod sa kanya habang lihim na pinapahid ko ang aking mga luha. Iyon na ahg huli kong natandaan. Nakatulog na ako.

Kinabukasan ay nagulat na lang ako nang habang bakcride niya ako sa kanyang motor, doon uli ang tumbok namin sa eskuwelahan ng kanyang mga kapatid.

“Bakit dito tayo tumungo? Di ba pinagbawalan ka ng mommy mo na makipagkita sa kanila?” ang tanong kong may bahid ng pag-alala.

“Okay lang iyan. Kausapin ko lang naman sila.”

“Hindi mo sinunod ang bilin sa iyo ng mommy mo eh!” ang paninisi ko.

Ngunit hindi natinag si Jerome sa kanyang gustong gawin. Nang nagsilabasan na ang mga bata, doon na mas lalo pang naramdaman ko ang kaba. May takot akong nadarama na baka hindi uli siya papansinin nila at muling ma-disappoint.

Peraho kaming nakatayo sa harap mismo ng main entrance/exit ng building. Nakita namin ang nagtatakbuhan na grupo ng mga estudyante. At maya-maya lang ay nakita na naming papalabas na ang dalawa. Nginitian namin sila. At nagulat na lang ako nang hindi lang sila ngumiti at tumawa, kitang-kita ko rin sa kanilang mga mata ang ibayong saya. Pareho silang nagtatakbuhan patungo kay Jerome.

“Kuyaaaaaa!” ang sigaw nilang dalawa na ramdam mong sabik na sabik sila sa kanilang kuya. Iyong parang nawala ang kanilang kuya sa mahabang panahon at noon lang nila muling nakita. “Na-miss ka namin. Kuya!”

Inunat ni Jerome ang kanyang mga bisig at nang naroon na sila, nag-group hug ang tatlo. “Na-miss din kayo ni kuya. Grabe!!” ang sambit ni Jerome. “Mabuti naman at kilala na ninyo ako ngayon? Ang supla-suplado ninyo noong huli ko kayong sinundo ah! Nagtampo na ako.” ang biro ni Jerome.

“Wala kasi si Daddy ngaoyn, kuya. Driver lang ang sundo namin. Pinagbawalan kasi kami ng mommy na layuan ka lalo na kapag nariyan ang daddy. Baka raw magalit at mag-away sila.” Ang paliwanag ni Jason.

“Si Mang Ondoy pala ang sundo ninyo ngayon. Naintindihan ko na.” Nahinto siya nang sandali. “So saan ang tungo natin ngayon?” ang tanong ni Jerome.

“Kakain na lang tayo sa labas kuya! Doon sa kamayan sa may tabing dagat. Tapos kapag may oras pa, magmotor tayo sa central plaza!” ang excited na sagot ni Jason.”

“Kain na lang muna tayo. Kasi mahirap na kung matagal kayo, wala tayong rason. Baka magalit ang mommy. Ngunit upang ma-experience mo ang motor...” baling niya kay Jason, ikaw ang magdadala at backride mo kami ni Jonas patungo sa restaurant!” ang sigaw ni Jerome.

“Yeheeyyyy!” Ang masayang sigaw rin ni Jason.

Kaya iyon ang nangyari. Nagtungo kami sa nasabing restaurant na si Jason ang nagdala sa motor, si Jerome naman ay nasa likuran ni Jason, sumusuporta sa pagdrive upang siguradong walang sablay. Si Jonas naman ay nasa pinakadulo, nakayakap sa baywng ng kanyang kuya Jerome.

At ako, katabi ni Mang Ondoy sa kotse, na nakasunod sa kanila. Pinakisuyuan kasi si mang Ondoy ni Jerome na pagbigyan silang magkuya. At dahil naintindihan naman ni Mang Ondoy ang mga bata na sabik na sabik din sa kanilang kuya kung kaya ay hindi mahirap sa kanya ang pagkumbinsi. Sasabihin na lang daw niya sa mommy ni Jerome na nasiraan sila ng gulong kung kaya ay natagalan.

Nakakatuwa silang tingnan. Kitang-kita sa kanilang mga nakangiting mukha ang ibayong saya habang nakasakay silang tatlo sa iisang motor. Nakakainggit. Parang gusto ko na rin tuloy magkaroon ng kapatid. Kaso nga lag, hindi na puwede. May alagang tamilok din si Mang Kanor.

Nang nakarating na kami sa restaurant, hindi mapawi sa mga mukha nila ang ngiti. Panay ang tawanan at biruan habang hinihintay ang pagkain. Nang dumating naman ang pagkain, patuloy pa rin sila sa kanilang masayan kuwentuhan. Nakikuwento at naki-tawa na rin kami ni Mang Ondoy na kasalo rin nila sa pagkain.

Dumating lang sa seryosohang usapan ang magkapatid nang naitanong ni Jerome ang kalagayan ng mommy nila sa piling ng kanilang daddy. Sobrang seryoso na humantong sa iyakan.

“Mahigpit po ang daddy, kuya. Sinasaktan po niya ang mommy. Sinusuntok, sinasambunutan kahit sa maliliit na bagay lang kagaya nang minsan nalimutan ng mommy na ihanda ang isang tie na sinabi ng daddy at ibang tie ang naihanda ng mommy, hayun, pinagsasampal at sinambunutan siya. Minsan ay may tumawag na kaibigan ng daddy at nalimutang sabihin ng mommy sa kanya, sinuntok niya si mommy. Nang natumba siya sa sahig, hinablot ng daddy ang buhok niya at iyon ang hinawakan habang kinaladkad si mommy na nakahandusay sa sahig patungo sa kuwarto nila.  Awang-awa po kami kay mommy kuya...” Ang sambit ni Jason na nag-crack ang boses na nagsumbong. Si Jonas naman ay nagpahid na ng kanyang luha.

“Totoo iyan, Jerome.” Ang pagpapatotoo naman ni Mang Ondoy. “Kung kaya pa lang sana naming tulungan si Ma’am, ginawa na namin. Pati itong mga bata ay tinatakot din ng daddy nila at sinasaktan kapag nagkamali. At sa tagal ko na sa kanila, ngayon ko lang sila nakitang sobrang saya.”

Ramdam ko ang pagka-touched ni Jerlome sa sinabing iyon ni Mang Ondoy. Niyakap niya ang mga kapatid. “Hayop pala iyang daddy ninyo! Wala siyang pinag-iba sa kahayupan ng aking daddy.” ang sambit ni Jerome na nagngalit ng ngipin sa galit. “Basta pangako ko sa inyo, hindi ko kayo pababayaan...” ang pangako ni Jerome sa kanila.

Dahil wala namang magawa si Jerome, binigyan na lang niya ng payo ang mga kapatid na magtiis lang muna habang maghahanap ng paraan si Jerome. Pinayuhan din niya sila kung ano ang gagawin kapag sinaktan sila ng mommy nila ng kanilang daddy.

***

“Bak, sama ka sa akin. Sa restaurant tayo kakain ng lunch.” Ang text sa akin ni Jerome kinabukasa nang nasa school na kami. May klase pa kasi iyon at nasa magkaibang classroom kami.

“Anong mayroon, Tam?” ang tanong ko. At “Tam” na rin talaga ang tawag ko sa kanya. Kasi “Bak” rin ang tawag niya kapag kaming dalawa lang.

“Basta! Antay ako sa iyo lobby sa baba after ng klase mo. Sabay na tayong mag-lunch.”

Sumang-ayon ako sa kanyang imbitasyon. Umangkas ako sa motor niya patungo sa isang restaurant na hindi kalayuan sa aming unibersidad. Nang naroon na kami. Puno ang restaurant at occupied ang lahat ng mesa. Ngunit dahil may reservaton siya kung kaya ay walang problema. Nag-order siya ng pagkain. Dalawang tao para sa mesa namin at ang ikinagulat ko ay may isang order siya ay para sa mesang nasa likurang cubicle lang ng mesa namin. May movable na divider kasi na nakaharang sa gitna, hindi masyadong mahahalata kung sino ang naka-occupy doon. May mga movable dividers kasi ang bawat mesa sa parte ng restaurant na iyon, pagbibigay siguro ng privacy kapag may mga taong gusto noon. Kaya alam ko, doon madalas kumakain ang mga magkasintahan, o mga patagong magkarelasyon o transaksyon.

“Bakit may isang order ka roon?” ang tanong ko habang itinuro ko ang aking likuran.

“Dito kami mag-uusap ng mommy samantalang doon ka naman sa likuran.” Ang sagot niya.

Doon na tumaas ang aking boses. “Gago ka ba? Ba’t dinadala mo pa ako rito kung kayo lang naman ang mag-uusap? Nang-iinis ka ata eh! Alam mo namang hindi maganda ang tingin niya sa akin!”

“Gusto kong marinig mo ang aming pinag-uusapan.”

“Problema ng pamilya mo gusto mong makinig ako? Diyos ko naman Jerome! Hindi ka ba nag-iisip? Anong kagaguhan ito?!!!” Tumayo ako at akmang aalis na sana.

Ngunit hinawakan niya ang aking bisig. “Gusto ko lang malaman mo kung ano ang aming pinag-uusapan.”

“Wala akong pakialam Jerome? Mag-usap kayong mag-ina at kung gusto mong malaman ko, sabihin mo na lang sa akin, okay? Kahit magpatayan pa kayo, huwag mo akong idamay! Aalis na ako” ang bulyaw ko.

Nakaalpas na ako sa pagkahawak ni Jerome sa braso ko at aalis na sana ngunit nang tiningnan ko ang pinto na salamin kung saan ay nakikita ang labas, nasa harap na pala nito ang mommy ni Jerome.

“Shit!!!” ang bulong ko sa aking sarili. Dali-dali akong bumalik at dahil occupied na nga ang mga mesa, wala na akong nagawa kundi ang bumalik sa cubcle na nasa likod lang ng cubicle nilang mag-ina.

Tamang-tama naman na dumating ang inorder niyang pagkain. Tiningnan ko ang mga ito. Sa sarap ng putaheng inorder ni Jerome, nakaramdamn ako ng gutom.

“Hindi ako magtatagal at baka malaman ng asawa ko na umalis ako ng bahay...” ang narinig kong sabi ng mommy ni Jerome sa kabilang cubicle.

“Mom... hanggang kailan ka ba ganyan? Hanggang kailan ka makalaya sa takot? Hanggang kailan ka makalaya sa pang-aabuso ng asawa mo? Kung mahal ka ng asawa mo, hindi ka niya saktan. Kung mahal ka ng asawa mo, kahit sabihn mo pa ang iyong nakaraan, tanggap niya ito.”

“Jerome... Una, hindi ako sinasaktan ng asawa ko. Pangalawa, hindi ako nagpunta rito upang sumbatan at kwestyunin ang diskarte at desisyon ko sa buhay. Nagpunta ako rito upang malaman ang estado ninyo ni July. Sabihin mo sa akin ang totoo. Bakla ba siya? Dahil gusto kong marinig mismo sa iyo na hihiwalay ka na ng boarding house pag totoong bakla siya.”

Mistulang may sumabog na malakas na bomba sa aking harapan sa pagkarinig ko sa tanong na iyon mula sa mommy ni Jerome. Imbes na isusubo ko na sana ang pagkain sa aking bibig, ibinalik ko ito sa plato at hinintay ang sagot ni Jerome. Nakakabingi ang kalampag ng aking dibdib.

Hindi agad nakasagot si Jerome. Siya man ay tila nagulat sa diretsahang tanong ng kanyang mommy.

“Kapag bakla ba ang isang tao mom, kailangan nating iwasan, kailangan nating pandirihan?” Ang sagot ni Jerome. At sa sagot niyang iyon ay napagtanto ko na tuluyan nang nagbago ang pagtingin niya sa mga bakla.

“Jerome... bakla ang daddy mo! Alam mo ba iyan? Alam mo bang sinira niya ang buhay ko? Ang buhay natin? Alam mo ba ang tindi ng hirap at pagdurusa ko nang magmahal ako ng isang bakla? Alam mo ba ang sakit na naramdaman ng isang ina na iwanan at ang kanyang sariling anak? At alam mo ba ang pinagdaanan ko ngayon bunsod ng kabaklaan ng iyong ama? Napakasakti Jerome, sobra. Nandito pa ang sakit!” Ang sagot ng kanyang mommy na halata sa boses na umiyak na ito.

“Mom, ang daddy iyon. Iba si July. Please huwag mong idamay si July sa galit mo sa daddy. At kung pagdurusa ang pag-uusapan, mom, tama ka, sinira ng daddy ang buhay mo. At kung sa tingin mo ay mas malaki ang impact ng pagkasira ng buhay mo kaysa pagkasira ng buhay ko dahil sa kanya, baka nagkamali po kayo. Halos magpakamatay ako, mom sa hirap na dinanas ko sa piling ni daddy... at lalo na wala kayo. Walang ni isa mang taong mahingian ko ng tulong. I tried looking for you. Wala ka. Nang makita kita, you avoided me. You closed your door on me. Hanggang ngayon, mas pinahalagahan mo ang takot na baka masira ka, masira ang buhay mo, masira ang kinabukasan ng mga anak mo... kahit sa kabila nang sinaktan ka, halos papatayin ka ng asawa mo. Hanggang kailan ka magdusa? Hanggang kailan ka magpaka-martir? Kailan ka matutong humarap sa katotohanan, at lumaban, mom? Hanggang kailan ka matutong manindigan para makalaya ka mula sa pagkaalipin mo sa takot at sa taong walang puso? You allowed others to control your life and also blame others for your indescretion! Alam kong may malakaing kasalanan ang daddy. But please huwag mo siyang gawing dahilan upang pagtakpan ang mga nangyari sa buhay mo ngayon. Huwag mo siyang gamitin upang husgahan ang ibang tao na kagaya ni July. Hindi sila ang problema, mom. Ikaw. Take a stand for yourself, mom. Stand for your freedom ang right! Alalahanin niyo, hindi lang si Jason at Jonas ang mga anak mo. Anak mo rin ako. Intindihin mo rin ako at ang naramdaman ko, mom. Forget about dad. Forget about your husband. Forget about July. Just think about me, Jason and Jonas. Hindi ka ba masaya kung tayong apat ay magkasama? Mas pipiliin mo na na kasama ang asawa mong sakim kaysa magkasama tayong apat? Mas pipiliin mo ba ang asawa mo kaysa akin?”

Pagkatpos sabihin iyon ni Jerome ay narinig ko na lang ang ingay ng pagtama ng isang malakas na sampal sa pisngi.

“I did not come here to hear your sermon or to be told of what I did wrong and what to do with my life!” ang mataas na boses ng mommy ni Jerome. “Tapos na iyon at wala na akong magagawa pa sa mga nangyari. I have to do what is right!”

“Then make a stand, mom. Ipaglaban mo kaming mga anak mo. That is the right thing to do.”

“Ipaglaban kita? Makakatulong ka ba kung maghiwalay kami ng asawa ko at mawalan ng pamilya ang mga kapatid mo? Mapapawi mo ba ang sama ng loob ng mga kapatid mo kapag nawalan sila ng mga magulang at suporta? Maibibigay mo ba ng financial na mga pangangailangan nila?”

“Ako mom... noong hiniwalayan mo ang daddy, hindi ba ako nagdusa? Hindi ko ba nakayanan ang sobrang sakit at sama ng loob na tinalikuran mo ako at hindi ako minahal ng daddy? Namatay ba ako kahit walang ni isa man sa inyo ang sumuporta sa akin? Oo aaminin ko na dumating din ako sa punto na gusto ko nang gumive-up sa buhay. Na gusto kong magbaril sa sarili, mandamay ng ibang tao at pagbabarilin sila bago ko tuldukan ang aking buhay. Pero nanaig pa rin ang katinuan ng aking pag-iisip. At nandito ako, mom! Lumalaban! Nang hindi ko na natiis ang pagmamalupit ng daddy sa akin, nanindigan ako... mag-isa dahil wala ka. Dahil kahit nag-iisa ako, alam kong mas giginhawa  ang buhay ko kapag nakalaya ako mula sa kalupintan niya. Nilakasan ko ang loob ko na umalis sa poder niya. Nawalan ako ng financial support. Para akong isang taong-gala na nag-iisa sa gitna ng laot, litong-lito, hindi alam kung saan tutungo, anong gagawin, at walang ni isang taong nakakarinig at nakakakita sa hirap na aking pinagdaanan. Pero look at me, mom. Nakayanan ko ang lahat. Kahit wala ka! Kahit wala ang daddy! Kaya kung hihiwalayan ka ng asawa mo, kaya rin nating tumayo! Tayong apat ni Jason at Jonas!”

“Iba ang kalagayan mo. Iba ang kalagayan ko.”

“Pareho ang kalagayan natin mom. Nang dahil sa desisyon mo kung kaya nagdusa ka. Nang dahil sa desisyon mo kung kaya nagdusa rin ako. Pareho nating gustong lumaya. Lumaya na ako. Ngayon, ikaw naman...”

“Sinisisi mo ba ako?”

“Hindi kita sinisisi, mom! Tanggap kong minsan sa buhay natin ay nagkakamali tayo at nagdurusa sa pagkakamali. Ngunit kailangan nating manindigan upang itama ang lahat!”

Saglit na nahinto ang mommy ni Jerome. “Walang mangyayari kung mag-aargumento tayo, Jerome. Hindi iyan ang ipinunta ko rito! Sagutin mo ang tanong ko. Bakla ba si July?!!!” ang galit na paglihis ng mommy niya sa topic.

At doon na tumaas ang boses ni Jerome. Doon na rin kusang tumulo ang aking mga luha nang marinig ang kanyang sagot. “Opo Mom! BAKLA SI JULY AT MAHAL KO SIYA!!!”

Hindi ko lubos maisalarawan ang aking nadarama sa sinabing iyon ni Jerome. Pinigilan ko ang aking sariling huwag humagulgol. Sa buong buhay ko ay hindi ko pinangarap na mahalin ng isang lalaki, lalo na ng isang Jerome na isan gbully, na isan ghomophobic, na isang lalaking hinahabol-habol ng kababaihan. Sa buong buhay ko ay hindi ko pinangarap na ipaglaban niya ako sa mommy niya. Sobrang touched ako sa ginawang iyon ni Jerome. Ngunit sa kabilang dako ay may matinding lungkot din akong nadarama dahil sa hindi nila pagkakaunawaang mag-ina. At ayokong masira ang kanilang relasyon nang dahil lang sa akin.

Nang inangat ko ang aking mukha, napansin kong nagtitinginan ang ibang customers kina Jerome at sa mommy niya.

“That’s it! That’s ittt! Pumapatol ka sa bakla! Bakla ka na rin! Wala kang pinagkaiba sa daddy mong bakla!”

“Ma, hindi porke’t mahal ko si July ay bakla na rin ako. Hindi ko matatanggap iyan.”

“Pwes ano ang tawag mo sa lalaking nagmahal ng kapwa lalaki?”

“Mahal ko siya dahil si July siya, ma. Kung ibang tao siya, hindi ko siya mamahalin. Ang bakla ay puwedeng magmahal kahit sinong lalaki. Si July lang ang mahal ko. Kung hindi siya, hindi na ako maaaring magmahal pa ng ibang lalaki. Noong nasa lowest part ako ng aking buhay, wala ka, wala ang daddy, si July ang nasa tabi ko. Nang muntik nang mapariwara ang aking buhay, si July ang nagturo sa akin sa tamang landas. Nang panahon na ramdam kong wala nang halaga at kabuluhan ang mabuhay, nariyan si July, ipinakita niya sa akin kung gaano kasarap ang mabuhay. Nang hindi ko na maramdaman ang halaga ng aking pagkatao, ipinaramdam ni July na mahalaga ako, at may saysay ang aking buhay. Nang halos mawala na ang tiwala ko sa aking sarili at sa ibang tao, si July ang nagbalik nito sa akin. Iyong panahon na lugmok na lugmok ako, hinawakan niya ang aking kamay upang tumayo, maglakad at sumulong sa gitna ng unos, maabot ang ruruk ng tagumpay. Dahil sa kanya, natuto akong bumuo at maghabi muli ng mga pangarap, natuto akong magtiwala sa aking kakayahan, natuto akong tumingin sa positibong parte ng bawat pagsubok sa buhay. Muli akong natutong umasa, magsikap, at makita ang kahalagahan at saysay ng buhay . Walang ibang tao sa mundo ang nagbigay at nakagawa sa akin ng iyan, mom. Si July lang. Hindi mo ako masisisi mom kung bakit natutunan ko siyang mahalin.”

Sa narinig ko ay tuluyan na akong napahagulgol. Hindi ko akalain na ang mga ginawa ko ay may malaking impact pala sa kanya, at kinumpirma pa niya na ang lahat ng pagbabago niya ay dahil sa akin.

“Nahihibang ka na, Jerome! Nababaliw ka na! Pumili ka, aalis ka sa boarding house na iyon at ipagpatuloy ko ang pagbibigay ng pera para sa mga gastusin mo, o manatili kang kasama siya at kalimutan mo ako at mga kapatid mo. Mamili ka!”

“Mom... aalis lang ako sa boarding house kung manindigan ka at sasabhin mo sa asawa mo na may anak ka sa pagkadalaga. Tanggapin ka man niya ay happy tayong lahat. Ngunit kung hindi, at least nariyan kami. Kahit wala siya, buo pa rin tayo ng mga kapatid ko. Ngayon, kung hindi mo kayang sabihin iyan sa asawa mo, hindi ako aalis sa boarding house. Manatili kaming magroommate si July. Mamili ka rin, mom!”

“Fine!!!” ang sagot lang ng mommy ni Jerome. At nasilip ko na lang siyang mabilis na naglakad palabas ng restaurant.

Litong-lito ako sa narinig na argumento nilang mag-ina. Kung hindi manindigan ang mommy ni Jerome at manatili kaming mag-roommates, ang sakit naman noon sa panig niya. At kung magkaroon naman ng lakas ang mommy niya na isiwalat sa asawa niya na may anak siya sa labas, ako naman ang masasaktan. Maghihiwalay din kami. Nakaka-touch at nakaka-proud na malamang mahal pala ako ni jerome. At mas nakakaantig na ipinaglaban pa talaga niya ako sa harap ng kanyang mommy. Hindi lubos maisalarawan ang aking nadarama. Gusto kong magpunyagi sa tuwa, ngunit nalungkot din ako sa kalagayan niya.

“I’m sorry.” Ang sambit ni Jerome nang tuluyan nang makaalis ang mommy niya mula sa restaurant at pumasok siya sa cubicle kung nasaan ako. Hinawakan niya ang kamay ko.

”Salamat... ang sagot ko naman.”

“Salamat saan?” ang pag-iinosente pa niya.

“Wala! Kakainis ka!” ang pag-iinosentehan ko rin. “Paano iyan, pinanidigan mo talaga na magroommate pa rin tayo... paano ang mga pangangailangan mo?”

“Di magtrabaho uli.”

“Sa bar?”

“Hindi. Call boy.”

“Call boy? Tamilok naman iyan eh.”

“Sa bakla na katulad mo, tamilok. Pero sa babae, hindi naman.”

“Ewan ko sa iyo!”

***

Kinagabihan sa kuwarto, dating gawi. Nakahubad siya at tanging brief lang ang natira niyang saplot. Hindi ako nagpahalata na sobrang kinikilig ako. Sariwa pa sa aking isip ang sinabi niya sa kanyang mommy na, “Oo,, bakla si July at Mahal ko siya!” Tila mas lalo pang tumingkad at lumakas ang aking naramdamang pagmamahal sa kanya.  At ramdam kong mas lalong naging kabigha-bighani siya sa kanyang postura na naka-brief lang.

Dahil sa sobrang galak ko sa mga pangyayari sa araw na iyon, bumili ako ng beer upang i-celebrate ko ang kasiyahan ko na inamin ni Jerome na mahal niya ako. At syempre, gusto kong sa harap ko mismo niyang aminin na mahal niya ako. Iyong parang liligawan niya ako, pasasagutin ng oo, mga ganyan.

Nang nakabalik na ako ng kuwarto bitbit ang isang case ng beer, nagulat siya. “Anong mayroon?”

“Friday ngayon, di ba? Walang pasok bukas” ang sagot kong nag-iinosentehan.

“Sabagay...” ang sagot niya.

Dumiretso ako sa refrigerator at ipinasok ang mga bote ng beer habang binuksan ang dalawa nito. Iniabot ko sa kanya ang isang beer habang nakahiga siya sa kanyang kama. Ang isang bote naman ay tinungga ko habang naupo ako sa harap ng aking study table nagba-browse sa internet.

Nasa ganoon akong pagi-enjoy ng aking beer nang pinatugtog naman ni Jerome ang mini-component sa aming kuwarto.


When I am down, and, oh, my soul, so weary
When troubles come, and my heart burdened be
Then, I am still and wait here in the silence
Until you come and sit awhile with me

You raise me up, so I can stand on mountains
You raise me up to walk on stormy seas
I am strong when I am on your shoulders
You raise me up to more than I can be

Saglit akong napalingon sa kanya. Tumaas ang aking kilay. Sa intro pa lang kasi ng kanta ay parang kilala ko na ito. Parang isang religious song.

Muling ipinagpatuloy ang aking ginawa.

Nang nasa kalagitnaan na ang kanta, doon na ako napahinto at nakapokus na lang sa mensahe nito. Napakamakahulugan ng pinili niyang kanta, tugma sa kanyang sinabi tungkol sa akin. Alam kong sindaya niyang piliin ang kantang iyon upang ialay sa akin.

Napayuko na lang ako gawa nang muling panumblik sa aking isip sa mga sinabi niya sa kanyang mommy. Doon na tumulo ang aking mga luha. Lihim kong pinahid ang mga ito.

Maya-maya, mula sa aking likuran ay inilingkis niya ang kanyang bisig sa aking balikat. Ipinagapang niya ang kanyang palad mula sa aking braso hanggang sa aking pisngi at hinaplos ito.

Hinawakan niya ang aking kamay at pinatayo ako. Nang nakatayo na akong nakaharap sa kanya, tinanggal niya ang aking T-shirt. Muli kaming nagyakap. Inilingkis niya ang kanyang braso sa aking baywang at niyakap niya ako nang mahigpit. Ramdam ng aking balat ang init ng kanyang katawan bunsod ng pagdampi ng aming mga balat. Dama ko ang pagdikit ng kanyang bukol sa harap sa aking harapan.

Inilingkis ko rin ang aking kamay sa kanyang katawan, iginapang ko ang aking palad mula sa umbok ng kanyang likuran hangaang sa pang-itaas na niyang likod. Ninamnam ko ang sarap ng pagdampi ng aking palad sa makinis niyang balat.

Maya-maya ay itinaas niya ang kanyang mga kamay at hinaplos ang aking magkabilang pisngi habang ang aming mga mata ay nagtitigan, mistulang nag-uusap. Hanggang sa namalayan ko na lang ang paglapat ng aming mga labi.

Ipinikit ko ang aking mga mata. Ninamnam ko ang pagkiskisan ng aming mga dila. Hinayaan ko siyang sipsipin ang aking mga labi habang mas lalo pa niyang hinigpitan ang kanyang pagyakap sa akin.

Nasa ganoon kami kaabala at kataimtim sa aming paghahalikan nang biglang bumukas ang pinto.

Nahinto kami sa aming paghahalikan at nang tiningnan namin kung sino ang nagbukas ng pinto, ang inay.

“Oh my Godddd! So sinful! So wicked! So immoral! So perverted! So impure! So... ” hindi na niya itinuloy pa ang sasabihin, bagkus iminuwestra ang kanyang kamay na pahiwatig na naalibadbaran siya.

Hindi namin pinansin ang mga sinasabi niya. Nang nakita naming inilock niya ang pinto, hinwakan ko ang mukha ni Jerome at upang ipagpatuloy namin ang aming paghahalikan. Nabitin kasi ako. At ayokong mangyari na mabitin uli.

Ngunit...

“Excuse me.” Ang sambit ng inay.

Hindi namin siya pinansin.

“Excuse me!” ang malakas na sambit niya habang ang kamay ay talagang isiningit sa gitna ng aming mga mukha ni Jerome.

Doon na ako pumalag. “Ano ba ma???!”

“Puwedeng makagamit sa CR?”

“Hindi naka-lock iyan ma! Ano ka ba???”

“Ah, okay, ituloy niyo na.” Ang sambit niya. Hinawakan niya ang mga ulo namin at padabog na idiniin upang maglapat muli ang aming mga labi sabay talikod at tinumbok ang CR.

Ituloy na sana namin ang aming paghahalikan nang ang cell phone naman ni Jerome ang tumunog. Ayaw sana niyang sagutin ngunit hindi ito huminto sa pagtunog.

Dahil wala sa directory ng cp niya ang numero, pinindot niya ang speaker phone upang marinig ko.

“Kuya, si Jason ito...” ang narining kong boses sa kabilang linya, nanginginig ang boses. “Cell phone po ito ni Mang Ondoy.”

“Anong nangyari? Ba’t ganyan ang boses mo?” ang tarantang tanong ni Jerome.”

“Ang mommy! Binugbog ng daddy. Duguan po siya Kuya, baka mapatay ni Dad! Puntahan mo kami rito kuya!”

Hindi na itinuloy pa ni Jerome ang pagtatanong sa kanyang kapatid. Dali-dali siyang nagsuot ng pantalon at hindi na nagsupot pa ng t-shirt. Nang naisuot ko na ang aking T-shirt, dali-dali na kaming lumabas.

“Hintay! Punyeta! Naihian ko tuloy panty ko! Huwag ninyo akong iwanan!!!” ang pagsingit naman ng inay.

Kaya hinintay namin siya na kalalabas lang ng banyo at inaayos-ayos pa ang kanyang panty.

Nang nasa baba na, tinumbok ni Jerome ang motor niya. Umangkas ako kay Jerome. At marahil ay ayaw niyang ma iwan, imbes na sa kotse niya siya sasakay sa motor din ni Jerome siya umangkas, sa pinakalikod, angkas lalaki. Habang nakalingkis ang mga bisig ko sa katawan ni Jerome, ang inay naman ay nakalingkis ang isang bisig niya sa katawan ko samantalang ang isang kamay naman ay abala sa paghawak sa kanyang palda na tinatangay ng hangin dahilan upang ma-expose ang kanyang panty.

“Punyeta itong hangin na’to! Kung kailan may eksenang ganito ay saka naman itong lumang panty pa ang naisuot ko! Kakainis!” ang pagmamaktol niya.

Natawa na lang ako. “Panty lang talaga ang problema mo, no?”

“Hindi mo lang alam. Malaki ang role ko pagdating doon.”

“May kinalaman din sa panty mo?”

“Malamang.”

Nasa gate si Mang Ondoy at ang dalawan gkapatid ni Jerome nang dumating kami. Dahil kilala naman kami ng guwardiya at naroon pa si Mang Ondoy, dali-daling pinapasok niya kami.

“Tumawag ka ng pulis Mang Ondoy. Dalian mo lang.” Ang utos ni Jerome.

“Sino ang lalaking katagpo mo kanina? Ulitin mo nga ang sinabi mo? Lalalki mo ba?” ang dumadagundong na sigaw ng asawa ng mommy ni Jerome habang nasa labas pa kami ng bahay. Sa boses pa lang na malakas ay nakakatakot na ito. Nagmadali kami upang makapasok.

“Anak ko ang katagpo ko, Antonio. Maniwala ka. Wala akong ibang lalaki. May anak ko sa pagkadalaga. Siya ang kausap ko sa restaurant! Patawarin mo ako! Nagsinungaling ako sa iyo!!!” ang pagmamakaawa ng mommy ni Jerome.

“PAPATAYIN KITAAAAAA!!!” ang sigaw ng asawa niya.

Eksakto namang pagpasok namin sa loob ng bahay at kitang-kita namin ang pagtutok niya ng baril sa mommy ni Jerome at handa nang kalabitin ang gatilyo. Nakahandusay sa sahig ang mama ni Jerome, ang mukha ay nabalot sa dugo, pati ang kanyang puting damit ay pigta rin ng dugo. Nakakaawa ang kanyang postura.

Walang sinayang na pagkakataon si Jerome. Singbilis ng kidlat na tinakbo niya ang asawa ng mommy niya upang agawain ang baril. Sumunod din ako sa kanya upang suportahan siya.

Ngunit bago pa man nahawakan ni Jerome ang kamay ng asawa ng mommy niya, pumutok na ang baril.

“BANG!!!”

Sabay naming tiningnan ang asawa niya. Ngunit imbes ang mommy ni Jerome ang natamaan, ang aking inay ang sumalo sa bala na sana ay tatama sa katawan ng mommy ni Jerome! Kitang-kita ko ang dugo na dumaloy sa may bandang tiyan niya habang pilit na tinakpan naman niya ito ng kanyang kamay.

“MAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!” ang sigaw ko sabay lapit sa kanya at inangat ko ang katawan niya.

Habang abala ako sa pagtulong sa aking inay, si Jerome naman ang nag manhandle sa asawa ng mommy niya.

Saglit lang ay dumating ang mga pulis. Pinosasan nila agad ang asawa ng mommy ni Jerome at dinala sa kanilang patrol. Ang inay ko naman at mommy ni Jerome ay isinakay sa kanilang van. Si Mang Ondoy ang nagmaneho.

***

“Ligtas na ang inay mo.” Ang sambit ng doktor matapos nilang operahan ang inay. Sa tiyan siya natamaan at maswerte na wala raw natamaan na maseselang internal organ. “Maya-maya lang ay magigising na iyan.” Dugtong niya.

Nang nakalabas na ng kuwarto ang doktor at nurse ay siya namang pagpasok ni Jerome. Kinumusta ko ang mommy niya na nasa kabilang kuwarto lang at okay naman daw. Nagpapahinga lang din dahil sa matinding pagkabugbog sa kanya ng kanyang asawa.

“Malaki ang pasasalamat ng mommy kay Mommy Staff sa pagsagip niya sa buhay ng aking mommy. Kung wala si Mommy Steff, sa ulo ng mommy ko ang tama ng bala. Siguradong basag ang ulo niya. Isang bayani si Mommy Steff...”

Binitiwan ko ang isang pilit na ngiti. Tiningnan ko ang aking inay na nakapikit pa ang mga mata. Nang ibinaling ko ang aking paningin kay Jerome, nakangisi ito na parang may masamang balak.

At hindi nga ako nagkamali. Niyakap niya ako at siniil ng halik.

“Uhmmmmmm!!!” ang narinig naming ungol.

Nang nilingon namin ang pinagmulan noon, nagising na pala ang inay at nakatingin sa amin.

“Ituloy niyo lang paghahalikan ninyo. Sanay naman akong nakipanuod lang. Sanay akong mag-isa. Sanay na akong iniinggit.” Ang sambit ng inay. At talagang nagawa pa niyang magbiro at pinilit na magsalita kahit halata sa mahinang boses niya na nasasaktan pa siya bunsod ng operasyon.

“Waaah! Ang sabihin mo, gusto mo lang na guluhin kami ngunit hindi mo kaya dahil sa mga nakakabit na tubo d’yan sa katawan mo.”

“Doon nga kayo maghalikan sa labas! Kayo ang papatay sa akin!” ang pilit niyang pagsasalita.

“Paanong papatayin? Bakit?”

“Papatayin ninyo ako sa inggit! Kainis!”

Tawanan.

“Ma... inoperahan kayo at ligtas na sabi ng doktor...”

“Alam ko. Kaya nga nakadilat pa itong mga mata ko, ‘di ba?”

“Guwapo ang doktor na nag-opera sa iyo ma.”

“O my Ghadddd! Talaga?” Biglang nanlaki ang mga mata niya dahil sa excitement.

“Tinanggal niya ang panty ninyo, ma. Sabi niya, mapanghe raw at luma.”

“Ay punyeta!” ang bigla rin niyang pagreact. “Turukan mo nga ako ng pamapatulog! Gash! Mamamatay ako sa hiya! Megaddd!!!”

Tawanan uli.

(Itutuloy)

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails