Followers

Sunday, April 22, 2018

Ang Roommate Kong Siga [8]

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com


Bisekleta Ng Buhay

“Puwede bang dumito ka na muna, Tol?” ang muli niyang tanong sa akin habang tinitigan ako, ang kanyang mga mata ay nagmamakaawa.

Tinitigan ko na rin siya. Natulala ako sa aking nakita sa kanya. Parang ibang Jerome ang nasa aking harapan sa pagkakataong iyon. Isang Jerome na nakakaawa, hapo, nawawalan ng pag-asa, larawan ng isang taong halos susuko na sa buhay. Ang unang naramdaman kong inis sa kanya ay unti-unting napalitan ng awa, hindi lang dahil sinagip niya ang buhay ng ka boardmate naming si Celine, hindi lang dahil nalaman ko ang hirap na painagdaanan niya sa kanyang pamilya, kundi dahil iyon ang pinakaunang pagkakataong nakita ko siyang nagmamakaawa at umiyak... dahil lang sa akin. Para bang, wow... ang isang siga ay napaiyak ko? Pakiramdam ko ay ako si David na tinalo ang higanteng si Goliath, o ang mas malapit-lapit na metaphor ay ako si Delilah, na nahuli ang lihim kung saan nanggaling ang lakas ni Samson.

Naramdaman ko ang paglambot ng aking puso at pagkapawi ng galit ko sa kanya.  

“Puwede ba, ‘Tol?” ang tanong niyang muli.

Ngunit may naisip rin ako. “S-sige. Okay lang. Pero sa isang kundisyon.”

“A-ano?”

“Gusto kong huwag ka nang mambugbog, huwag ka nang mambully. Mag-aral na mabuti, at gusto kong may focus ka sa buhay, may plano. May target. At syempre, ako ang masusunod dito. Kaya mo bang gawin iyan?”

Nahinto siya. Hindi nakapagsalita.

“Kung ayaw mo, okay lang...” ang sambit ko, sabay tayo at bitbit sa gamit kong naipasok ko na sa maleta dahil nga sa sunog.

“S-sige, pipilitin ko.” Ang sagot niya.

“Ayaw ko nang sagot na pipilitin mo lang. Ang gusto ko ay gawin mo.”

Natahimik siyang muli. Maya-maya ay sumagot din siya. “S-sige...”

Kaya iyon, muli naming inayos ang aming kuwarto na nagkalat dahil sa pagmamadali naming mag-impake ng mga gamit dahil sa sunog. Hanggang sa naisaayos namin ang kuwarto at nalinis na rin.

Lampas alas 10 na ng gabi nang matapos kami. Nagshower ako at nang makapagbihis na humiga sa kama. Siya naman ang sumunod na naligo. As usual, paglabas niya mula sa banyo ay naroon uli ang signature niyang pagtatapis ng tuwalya na halos makita na ang kanyang bulbol. May pasipol-sipol pa at nang makita niyang nakatingin ako sa kanya, kinindatan ako. Syempre, sinuklian ko iyon ng pagsisimangot. Alam ko namang walang meaning iyong kindat niya. Parang laro-laro lang o ewan. Ganyan lang talaga silang mga alpha-male na lalaki. Kung hindi ka man tatakutin sa pagiging siga, lulusawin naman ang puso mo sa pakindat-kindat, pa-cute na ngiti at nakakalusaw na tingin. Hindi pa rin talaga siya nagbago kahit alam niyang gusto ko siya, wala pa rin siyang kiyeme sa paglalantad ng kanyang katawan. Hindi ko naman malaman kung sinusukat lang niya kung hanggang saan ako bibigay, o sadyang manhid lang talaga siya at walang kahulugan ang lahat sa kanya.

Pagkatapos ay tinumbok niya ang kanyang cabinet at basta na lang tinanggal niya sa kanyang baywang ang tuwalyang tapis, isinabit iyon sa kanyang balikat. Wala talaga siyang pakialam na naroon ako at nakikita ko ang kanyang matambok na puwet. Pagkatapos ay sinuot niya ang kanyang boxers at sumisipol-sipol pa rin na tinumbok muli ang banyo at isinabit ang kanyang tuwalya sa hanger doon.

Nang nasa loob na siya ng banyo ay agad akong tumagilid patalikod sa kanyang kama. Kunyari ay hindi ko siya pinapansin. Kunyari ay tulog na ako. Sa totoo lang, lalong tumindi ang naramdaman kong pagmamahal sa kanya, hindi lang dahil sobrang nabighani ako sa porma niya, sa katawan niya na palaging dinidisplay niya, kundi lalo na sa pag-iyak niya, sa pagmamakaawa niya na huwag akong umalis, sa lungkot ng buhay niya. May malakas na puwersa sa aking utak ang nanghikayat na yakapin ko siya, aluin sa lungkot na kanyang naramdaman.

Nang lumabas na siya ng banyo, gumalaw ang aking kama. Alam kong sa kama ko siya humiga. Nagkunyari akong tulog at hindi gumalaw. Ngunit ipinatong niya ang kanyang bisig sa aking tagiliran at hinila ang katawan ko upang tumagilid paharap sa kanya.

“Mag-usap tayo.” Ang sambit niya.

“Jerome naman! Natutulog ang tao eh!” ang pagmamaktol ko.

“Tulog? Kanina lang ay tinitigan mo pa ang umbok ng puwet ko tapos tulog ka na agad?”

Doon ako biglang tumagilid paharap sa kanya at timanpal ang kanyang pisngi. “Bastos!” ang sambit ko.

Hindi siya gumalaw sa pagtampal ko sa pisngi niya. Bagkus ay tinitigan lang niya ako. “Salamat.” Ang sambit niya.

“Salamat saan? Sa pagsampal ko sa iyo? Gusto mo sasampalin kita uli?”

“Okay lang.” ang sagot niya sabay pikit sa kanyang mga mata.

Kaya sinampal-sampal ko ang pisngi niya. Pero sa una, iyong sampal na mahina lang, iyong gigil na gigil na gusto mo siyang halikan at hindi mo magawa. Pagkatapos ay hindi na talaga ako nakatiis, kinurot-kurot ko na ang kanyang pisngi. Nilakasan ko, hanggang sa nilapirot na at sobrang lakas na halos lumabas na ang dugo sa pores ng kanyang mukha.

Hindi naman siya nagreklamo. Hinayaan lang niya ako, tiniis niya ang sakit.

Tinitigan niya ako, ang kanyang mga mata ay mistulang nakikipag-usap. “Tapos ka na?” ang tanong niya nang nahinto na ako sa paglapirot sa pisngi niya.

“Oo.” Ang sagot ko.

“Happy ka?”

Tumango ako.

“Naipalabas mo na iyong dapat mong ipalabas?”

Tumango uli ako.

“Kung ganoon, ako naman.” Doon na siya gumalaw. Biglang tinukuran niya ng kanyang braso ang aking pisngi at ang aking katawan naman ay dinaganan niya, dahilan upang hindi ako makagalaw.

“Jerome! Tangina! Anong ginagawa mo! Pakawalan amo akoooooo!” ang sigaw ko habang tinangkang makaalpas sa kanyang malakas na pag-ipit sa katawan ko.

“Kala mo ikaw lang ang marunong ha? Gusto ko ring maging masaya. Gusto ko ring ipalabas ang kung ano man ang naramdaman ko, tangina! Ang sakit noong pagkukurot mo sa pisngi ko halos matanggal ang balat ko sa mukha, nangigil ako, tanginaaaa!!!” at inilapat niya ang kanyang bibig sa aking leeg at sinimulan niyang kagatin ito.

Doon na ako napasigaw ng malakas. “JEROMMMMEEEEEEE! TANGINA ANG SAKIT! JEROMEEEEEEEEEE!!” Ang sigaw ko habang nagpupumiglas upang makaalpas sa kanyang pagdaagan sa akin.

Nang matapos na siya at binitiwan ako, dali-dali akong tumakbo sa banyo at tiningnan ang aking leeg. Doon ay nakita ko ang bakat ng kanyang mga ngipin. Nakadalawang kagat siya. Ang isa ay sobrang pula na halos dugo na ang lumabas.

“Tangina mo! Tingnan mo nga ang pinaggagawa mo! Ang sakit ah! Ang hapdi!” ang sambit ko sa kanya nang lumabas na ako ng banyo.

Tumayo siya at nilapitan ako. Hinawakan niya ang aking panga at tiningnan niya ang aking leeg. “Lagyan natin nga gamot. Dumudugo nga!”

“Dumudugo?” ang sabit ko. Nang hinaplos ko ito sa aking kamay ay nakita ko ang dugo. “Gago ka kasi! Tangina!” ang pagmamaktol ko.

Dali-dali siyang nagsuot ng pantalon at lumabas, kumuha ng gamot. Nang bumalik na, nilapatan niya ng hydrogen peroxide ang kagat niya sa aking leeg.

“Wala ka bang rabis? Para kang aso!” ang sambit ko.

“Kapag nauloll ako, mayroon.” Sabay tawa.

Muli kong tinampal ang pisngi niya.

Nang matapos na niya akong lapatan ng gamot, niyaya na niya akong matulog. Nakahiga kaming parehong nakatagilid paharap sa isa’t-isa. Nakangiti siya nang tiningnan ko siya. Iyong tingin na tila may tuwa o nahiya sa sarili pinaggagawa niya sa akin.

Kaya doon na naman ako nagalit sa ngiti niyang iyon. Sinasampal-sampal ko ang pisngi niya. “Ikaw kasi! Ikaw kasi! Tangina!” ang paninisi ko. “Hindi pa ako nakaganti sa iyo, ha?”

Hindi na siya gumanti. Hindi gumalaw. Tinitigan lang niya ako. “Namiss ko ang dalawang little bro ko. Hindi ko pa sila nakakasama. Siguro kasing kulit mo rin sila.” Ang seryoso niyang pagsasalita.

At sa sinabi niyang iyon, imbes na aawayin ko pa sana siya ay natahimik na lang ako. Ang inis na naramdaman ko ay biglang napalitan ng awa. Binitiwan ko ang isang hilaw na ngiti.

Sinuklian din niya ng ngiti ang ngiti ko. “Ngumiti ka pa nga?” ang hiling niya.

“Bakit?”

“Gusto kong makita ang braces mo. Ang cute kasi. Naalala ko nang nginitian ako ng little bro ko doon sa may CR ng restaurant. Ganyan din ang braces niya. Nakikita ko ang ngiti niya sa ngiti mo.”

Kaya ngumiti ako... para kahit papaano ay mapawi ang pananabik niya sa kanyang nakababatang kapatid.

Tinitigan na lang niya ako. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya. At sa pagkakataong iyon ay imbes na pagsasampalin ko pa sana ang mukha niya, hinaplos ko na lang ito. Iginapang ko ang aking palad sa kanyang pisngi, sa kanyang noo, sa paligid ng kanyang bibig.

Hinayaan lang niya ang palad ko na haplos-haplusin ang pisngi niya habang nakatitig siya sa akin. “Hanapin mo kasi sila. Kausapin mo sila.” Ang sagot ko na lang.

Hindi na siya nagsalita pa. Nanatili na lang siyang nakatingin sa akin. Hanggang sa nakatulog ako na ang kamay ko ay nasa ibabaw ng pisngi niya.

Kinabukasan nang magising ako ay nakadantay na ang kanyang paa sa aking hita at ang kanyang bisig ay nakapatong sa aking dibdib.

Sabay kaming nag-agahan sa mess hall ng boarding house. Dahil Linggo iyon, niyaya ko siyang magsimba.

“Huwag na. I-regards mo na lang ako kay idol.”

“Idol?”

“Idol, big bro, papa. Di ba iyan naman ang tawag sa kanya. Pero sa akin, idol ko siya. Idol siya ng mga bully eh.”

“Bakit naman?”

“Tingnan mo ako. Kung hindi dahil sa kanya, e di sana nagkaletse-letse ang buhay ko. Di ba siya naman ang may gawa niyan? Binu-bully niya ang buhay ko. Kaya gusto ko ring pahirapan iyong iba para damay-damay na.”

Napailing na lang ako sa sinabi niyang iyon. Ayaw kong makipag-argumento sa kanya. Hindi ko rin siya masisisi.

Nang nakabalik ako ng boarding house galing sa simbahan, nagulat ako sa nadatnan sa aming kuwarto. Napakalinis, ang lahat ng gamit ay naka-arrange, ang sahig ay hindi lang winalisan kundi nilampasuhan pa.

Nang hinanap ko si Jerome, sa banyo ko siya nadatnan. Halos hindi ako makapaniwala sa aking nasaksihan. Ang mga labahan ay nakatambak sa gilid niya habang siya naman ay nakaupo sa isang maliit na upuan sa harap ng malaking palanggana na puno ng tubig na may sabon, nagkukusot. Nandoon ang aming bed sheet, ang mga tuwalya, pantalon, T-shirt, shorts, at briefs naming dalawa nakatambak sa tabi niya.

Abot-tainga ang ngiti ko habang tinitingnan siya. Hindi kasi ako kapanipaniwala na ang isang siga ay natutong maglaba. At lalo na kung titingnan ang porma niya, isang lalaking macho, may tattoo ngunit pilit na kumukusot ng damit. At ang pagkusot pa niya sa damit ay napaka awkward tingnan, di mo maintindihan kung naglalaba o nagsasalsal.

Nang nakita niya ako, dinampot niya ang isang labahan na nakababad sa sabon at inihagis iyon sa mukha ko. “Ba’t ka nakangiti d’yan! Tulungan mo ako!”

Dumikit sa mukha ko ang inihagis niya. Siya naman itong tumawa nang malakas. Nang dinampot ko mula sa mukha ko ang inihagis niyang labahan na dumikit, “Brief mo ‘to ah!”

“Di ba pinagtitripan mo ang mga brief ko? Kunyari ka pa d’yan! Hali ka na! Tulungan mo ako, bakla!”

“Ayoko nga! Sinimulan mo iyan, tapusin mong mag-isa!”

Ngunit hindi pa man ako nakaalis ay siabuyan niya ako ng tubig mula sa tabo.

“Jeromeeee!” ang sigaw ko.

Siya naman itong tumawa. “Halika na, bakla! Galing ka pa namang nagsimba tapos ganyan ang ugali mo.”

Kaya wala na akong nagawa kundi ang maghanap ng upuan at tulungan siyang maglaba. Sobrang saya ko sa puntong iyon na siya mismo ang nag-initiate na maglinis ng kuwarto at maglaba. Kahit naglalaba ay hindi nawawala ang harutan naming dalawa. Lalo na sa mga boxers niya at brief na sinadya ko talagang itabi para ako ang makalaba. Nang napansin niyang brief niya ang mga nilalabhan ko, tiningnan niya ako, ang kanyang mukha ay tila puputok sa tawa.

“See? See? Brief ko talaga ang trip mo, no!” ang sambit niya.

“Ano ka! Nagkataon lang na nasa palanaggana ko ang mga brief mo! Feelingero ka! Ilusyonado! Hindi ka naman artista!”

“Hindi artista pero pinagpapantasyahan mo!”

“Tsura!”

Napangiti na lang siya. Nang nakita uli niya ang isa pang brief at boxers niya, hinablot niya iyon sa kamay ko. “Akin na nga iyan!”

Ngnunit hindi ko ito ibinigay. “Bakit ba namimili ka ng labahan?!” ang sambit ko sa kanya. “Kung maglaba, maglaba, walang pinipili! Parang hindi naman galing sa puso iyang paglalaba mo!” ang galit ko kunyaring sabi sa kanya.

Napakamot siya sa kanyang ulo. “At ako pa ngayon ang namimili ng labahan? Ako ang naglaba ng mga pantalon, bed sheets na iyan, kurtina, at ako pa itong namimili? Malabhan nga rin iyong brief mo? Nasaan?”

“Tapos na lahat. Nalabhan ko na. Ito na lang sa iyo ang tatapusin ko.”

“Mga brief at boxers lang ang lalabhan mo???”

“May mga T-shirts din. Hayan o.” at itinuro ko pa.

“Tangina! Nilalabhan ko ay pantalon, bed sheets, kurtina... sa iyo ay mga briefs? Anong klaseng...?”

“Ituloy mo Jerome, ituloy mo. Anong klaseng ano??? Anong klaseng ASAWA ako?” at inemphasize ko talaga ang salitang asawa. “Wala akong silbeng asawa? Ganoon ba? Ganoon ba?! Porket hindi kita mabigyan ng anak ay ganyan na ang turing mo sa akin. Ganyan ka na kung makapagsalita sa akin? Pagkatapos mong namnamin ang nektar ng aking pagkababae, pagkatapos mong lustayin ang aking pagkabirhen? Dahil mukha na akong losyang kaya ganyan ka na? Sige ituloy mo ang sasabihn mo! Ituloy mo, Jerome. Sabihin moooooo!” ang pasigaw kong biro.

Doon na niya iminudmod ang basang-basa ng sabon na palad niya sa mukha ko at itinulak ako, dahilan upang malaglag ako mula sa inupuan ko at mapatihaya sa sahig. Tawa naman siya nang tawa. “Asawahin mong mukha mo. Asa ka pa!”

Natihaya man ako sa sahig ngunit tawa pa rin ako nang tawa. Siya man ay tawa nang tawa rin. “Nektar ng pagkababae? Mayroon ba noon? Nilustay na pagkabirhen?” ang sambit niya.

Sobrang saya ko talaga sa araw na iyon. Iyong itinatago kong kabaklaan na dati ay hindi ko maexpress kahit kanino ngunit sa tagpong iyon ay sa isang siga ko lang pala maipakita, mailantad. At hindi lang basta siga. Isang homophobic na bully pa.

Pagkatapos naming maglaba ay nakatulog ako sa aking kama. Hindi ko na alam kung saan nagtungo si Jerome. Ngunit nang magising ako, nangangamoy usok na naman ang kuwarto at nang tiningnan ko si Jerome na nakaupo sa silya sa may mesa niya nakaharap sa aking laptop at nanuod ng pelikula, doon ko nakita ang umuusok pang sigarilyo na nasa ibabaw ng ash tray. Agad akong tumayo atsaka piningot ko ang kanyang tainga. “Bakit naninigarilyo ka na naman at sa loob pa ng kuwartooooo!” ang sambit ko.

Napatayo siya sa na parang batang piningot ang tainga ng kanyang inay. At marahil ay hindi nakatiis, tinampal niya ang aking braso. “Tangina ang sakit noon ah!”

“Bakit ka naman naninigarilyo, aber? May pasabi-sabi ka pa na dahil sa akin ay hininto mo paninigarilyo mo tapos nakatulog lang ako sandali ay naninigarilyo ka na? Dahil din sa akin iyon?”

“Sorry naman. Di ko kaya eh. Naglalaway ako. Bored pa dahil walang makausap, tulog ka. Isang stick lang naman!” ang pangangatuwiran pa niya.

“Saan ka mumuha ng pera?”

Inginuso niya ang sabitan ng pantalon.

“Saan?”

“Doon!”

“Sa bulsa ng pantalon ko.” Ang sambit ko

Tumango siya.

Ah pera ko pala. “Paparusahan kita d’yan.” Ang sambit ko. Tinumbok ko ang lagayan ko ng aking patpat, iyong kahoy na may habang isang metro, kasing taba lang ng antenna ng radyo ngunit matibay.

“Ba’t mo naman ako paparusahan?”

“Naninigarilyo ka. Nagnakaw ka na naman ng pera ko, at hindi mo tinupad ang pangako mong hindi ka na maninigarilyo.” Ang sambit ko habang nakaharap sa kanya, ipinamumukha ang patpat at ipinalo-palo ko pa sa aking palad.

“Bakit naglaba naman ako kanina ah!” ang sambit niyang halatang kinabahan at itinaas ang kamay, pinaghandaan ang pagsangga sa patpat sakaling biglang ipalo ko ito sa kanya.

“Wala nang daming satsat pa. Pumili ka. Aalis ako rito, o papaluin kita. Tandaan mo, nangako ka na susunod sa mga gusto ko para lang manatili ako rito.”

“Pero Tol... July... wag namang ganyan. Ayokong umalis ka.”

“Yan naman pala eh. Kaya dapa.”

“Masakit iyang pamalo ‘tol... Iba na lang.”

“Wala nang maraming satsat. Dapa!”

“Tol...”

“DAPAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!” Ang bulyaw ko na.

Kaya wala na siyang magawa kundi ang dumapa sa ibabaw ng kama niya.

Syempre, nakasuot siya ng boxers na puti, fit na fit kaya lantad na lantad ang matambok niyang puwet. Ang sarap lang lamutakin. Ang sarap papakin. Ang sarap paliguan ng laway. Dagdagan pa sa mabalahibo at matipuno niyang hita, ang sarap dilaan. Ngunit mas na-excite ako habang naglalaro sa aking isip ang magiging reaksyon niya habang pinapalo ko siya. Parang iyong sa porn lang na napanuod ko minsan kung saan ay pinapalo ng latigong buntot ng page ang lalaki at napuno ng latay ang kanyang katawan at pagkatapos ay dinilaan ng babae ang mga marka ng dugo sa balat ng lalaki. At sa bawat pagdila ng babae sa latay ng lalaki ay malakas na ungol naman ang pinapakawalan ng lalaki. Nakaka-excite.

“Tol... huwag mong lakasan!” ang pagmamakaawa ni Jerome.

“Kalma ka lang, masasarapan ka rin.” Ang sagot ko sabay pakawala ng isang malakas na palo sa kanyang puwet.

“PUTANGINAAAAAAAA!!!” Ang sigaw ni Jerome na napaigting hinaplos-haplos ng kanyang palad ang puwet niyang natamaan. “ANG SAKIT NUN WAG MONG LAKASAN! TANGINA!!!”

“Huwag mong haplusin sa kamay mo kundi idamay ko iyang kamay mo sa pagpalo at damihan ko pa ng palo.”

Ngunit hinaplos pa rin niya kaya pinalo ko uli ang puwet niya kasama ang kanyang kamay. Mas malakas pa. “Sinungaling! UMMM!”

“ARAYKOPO TOL... TAMA NA TOL! ANG SAKITTTTT!” ang sigaw uli ni Jerome na mistulang buntot ng butiki na natanggal sa katawan, hindi matigil sa paggalaw.

“Huwag mo kasing takpan sa kamay mo. Hindi ko lulubayan iyan sa pagpalo. Tiisn mo!” ang bulyaw ko. Nang tinanggal na niya ang kanyang kamay, inundayan ko siya ng palo. Malakas uli. “Heto paaaaa! UMMMM! UMMMM! UMMMM! UMMMM! UMMMM!”

Nakasampung palo ako sa puwet ni Jerome nang nilubayan ko. Halos hindi naman siya makatayo at makaupo, ang mukha ay hindi ma-drawing sa pag-inda ng sakit ng kanyang puwet.

“Manigarilyo ka uli at mahuli kita, papaluin uli kita.” Ang pananakot ko pa.

“Wala kang puso!”

“Woi, mayroon naman. Grabe ka. Tumitibok nga para sa iyo eh. Iyang puso mo lang ang manhid. Hindi nakakaramdam.”

“Ulol!”

“Wala kang awa.”

“Bakit naawa ka ba sa akin? Kinagat mo ako ah! Tingnan mo, nandito pa ang marka sa leeg ko! Wala naman akong ginawa sa iyo.” ang sagot ko rin.

“Anong wala! Sinampal mo ako! Tado!”

“Mayroon pang pera sa bulsa ng aking pantalon baka gusto mo uling manigarilyo...” ang sarkastiko kong biro.

Sinagot lang niya ako sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanyang gitnang daliri.

Kung gaano kasaya kami sa umaga, sa hapon naman ay puro na siya pagmamaktol. Pero ako, natatawa na lang sa sarili. Feeling panalo pa rin ako.

Pagkatapos naming maghapunan sa mess hall ay nauwi rin ang lahat sa lambingan bago kami matulog.

“Tingnan ko na iyang napalo mong puwet?” ang sambit ko.

Dumapa siya atsaka ibinaba ang kanyang boxers. Doon ko nakita ang mga latay at marka ng palo. Naawa ako sa kanya. Ngunit mas nangingibabaw ang malaswang imahe sa aking isip. Parang ang sarap dilaan.

“Gusto mong masahehin ko?” ang tanong ko.

“Sige...” ang sagot niya.

Doon na nagtatalon ang kalaswaan sa aking utak. Agad kong sinunggaban ang dalawang umbok ng kanyang puwet at nilamutak ko iyon, este menasahe pala. Hininaan ko lang upang hindi masyadong obvious na sinadya kong lakasan ang pagpalo upang bawiin ko sa pagmamasahe at matsansingan siya. “Lagyan natin ng Vicks!” ang tanong ko.

Tumango siya. Kaya kumuha ako ng vicks sa sa aking lagayan at nilagyan ko ang aking palad. Lalo pa akong nag-init at nalibugan dahil sa isip ko, iyon na ay pamapadulas. Habang minamasahe ko ang umbok niya, sa aking isip naman ay naglalaro ang eksenang nilagyan ko ng vicks ang aking gitnang daliri at inilabas-msok iyon sa kanyang butas sa likuran. Napapikit na lang ako sa aking mga mata sabay kagat ng aking labi. Parang nakakain uli ako ng Rebisco. Ang sarap ng feeling.

KINABUKASAN ay balik normal uli ang aming gawain, maliban sa kung dati ay ako ang nagpapadyak sa bisekleta, sa pagkakataong iyon ay si Jerome na ang nagdala at ako na ang backride niya. Iyon nga lang, nagmamaktol dahil masakit pa raw ang kanyang pang-upo. At ako ang kanyang kinukonsyensiya. Hindi na lang ako kumikibo ngunit sa loob-loob ko ay naglupasay sa tuwa ang aking isip. Iyong bang, “Buti nga sa iyo!”

Kinahapunan matapos ang aming klase ay pauwi na kami sa boarding house at naroon na ako sa parking area ng bisekleta, hinihintay si Jerome. Halos 30 minutos ang nakalipas at wala pa ring Jerome na dumating. Nang may mga dumaang mga estudyante, narinig ko sa kanilang usap-usapan na may binubully na naman daw ang grupo ni Jerome.

Dali-dali kong pinuntahan ang lumang generator house. At nandoon nga ang grupo, at si Jerome ay nasa isang gilid lang nakatingin sa kanila. Sa isang kanto naman naman ay ang isang estudyante na pinaligiran ng apat na lalaki at salit-salitang inundayan nila ng suntok.

“Wala po akong kasalanan, Sir! Hindi ko po niligawan si Irma, Sir. Magkaibigan lang po talaga kami. Ligawan niyo na lang po siya...” ang pagmamakaawa ng estudyante.

“Hindi ka nanligaw? Hindi mo siya girlfriend! Hindi ako maniwala! Ganoon kayo ka-close? Hindi kayo magsyota?”

“Hindi po!”

At doon ay pinaulanan na naman siya ng suntok. Muling sumigaw sa pagmamakaawa ang lalaki.

Dali-dali akong pumagitna. Hinarangan ko sila upang hindi nila masunstok ang estudyante. “Guys, huwag niyo na siyang bugbugin. Umamin naman siya na hindi siya kasintahan nung babae eh. Tama na, please. Maawa kayo sa kanya.”

“Jerome, pare. Nandito na naman ang boyfriend mo nakialam. Bigyan mo nga ng leksyon to! Nakakairita na eh. Bugbugin mo sa harap namin. Namihasa ang tangina eh! Palibhasa, binibeybi mo.” ang sambit noong kasama nila na nagseselos sa estudyanteng binubully.

Lumapit si Jerome at humarap sa akin. Ngunit ang kinausap any ang binubgog na estudyante. “Ikaw...” turo niya sa estudyanteng binugbog. “Umuwi ka na. Daliiii!!!” ang utos niya.

Dali-dali namang tumalima ang estudyante.

“Hindi pa ako tapos sa kanya pare! Ano to?!!!” ang galit na pag-alma ng kasamang nagselos sa estudyante.

Lumapit si Archie, ang pangalawang lider nila. “Pare, hindi ko na maintindihan ang mga kilos mo nitong nakaraan lang eh. Ano ba talaga ang nangyari sa iyo? Sa palagay ko ay may relasyon talaga kayo nitong si roommate mong cutieboy pare eh. Ito ang nagsulsol sa iyo, di ba? At hindi mo na rin maitatanggi na may relasyon talaga kayo. Una hayan, sunod-sunuran ka na lang sa kanya. Pangalawa...” nilapitan niya ako at itinuro ang aking leeg, kung saan naroon ang bakat ng pagkagat ni Jerome sa akin, “...ano to, KISSMARKS! KISSMARKS pare!!!” Ang sigaw niya sa salitang kissmark sabay bitiw ng nakakalokong tawa.

Nagtawanan silang lahat. “Kissmarks nga!” ang sambit din ng iba.

“Sino pa ba ang gagawa nig kissmarks niya? Alangan namang siya sa sarili niya? Di ba walang iba kundi kung sino an groommate niya” ang muling pang-aasar ni Archie. At baling niya kay Jerome. “Akala ko ba galit ka sa mga bakla pare?!!! Jinojowa mo na rin pala sila!”

Tawanan uli ang grupo.

Nang tangkain ni Archie na tapikin ang balikat ni Jerome, doon na siya inundayanan ng suntok ni Jerome. Dali-daling lumapit ang iba pang kasamahan ni Archie at pinagtutulungan nila si Jerome. At pati sila ay inundayanan din ng suntok ni Jerome.

Karambola ang nangyari. Pinagtutulungan nila si Jerome ngunit ako ay nanatili nakatayo at tulalang nakatingin sa kanila. Mistula akong nanuod ng live na Royal Wrestling Rumble minus lang sa audience na ako lang nag-iisa at delikado pang madamay. Gusto kong tumulong ngunit hindi ko kayang manakit ng tao. At alam ko rin naman na wala akong kalaban-laban sa kahit sino man sa kanila dahil hindi naman ako sanay sa suntukan o sa mabibigat na pisikal na gawain.

Maya-maya lang ay nakita kong nakabulagta sa semento silang lima na kalaban ni Jerome. Sobrang galing talagang manuntok ni Jerome. Kaya pala tinagurian siyang lider nila. Nang hindi na sila tumayo, dali-daling tumalikod si Jerome at mabilis na naglakad palayo. Nilingon ko si Archie na matulis ang tingin sa akin. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya ngunit ramdam kong may galit siya sa akin.

Dinampot ko ang knapsack ni Jerome na nakalatag sa semento at nagtatakbo ako na sinundan siya. Naabutan ko siya sa may parking area ng bisekleta at kasalukuyang tinanggal ang lock nito mula sa bike stand.

Walang imik siyang sumakay. Pumuwesto na lang ako sa sa backride seat. Ipinatong ko ang kanyang knapsak sa aking kandungan atsaka siya nagsimulang pumadyak.

Habang nagpapadyak siya, wala pa rin siyang imik. Dahil gusto kong iparamdam sa kanya na suportado ko siya sa kanyang ginawa, naisip kong subukang ilingkis ang aking braso sa kanyang katawan. Nang nailingkis ko na, saglit niyang tiningnan ang aking kamay sa may bahaging tiyan niya. Nilingon din niya ako atsaka nagpatuloy siya sa kanyang pagpadyak.

Napangiti ako sa pagpayag niyang yakapin ko siya. May tuwa akong nadarama na kahit biniro at inasar siya ng kanyang mga barkada na magsyota kami, hinayaan pa rin niyang yakapin ko siya sa pampublikong lugar.

Ramdam ko ang sarap ng pakiramdam sa sandaling iyon. Pati ang sarap ng simoy ng hangin, iyong ambiance na agaw-dilim kung saan ay unti-unting gumagapang ang dilim at ang mga ilaw ng poste ay hindi pa nakasindi ngunit ang mga headlights ng sasakyan na dumadaan at sumasalubong sa amin ay nagsimula nang umilaw. At ang simbolismo ng bisekleta na sinasakyan namin... Naalala ko ang kuwento ng isang professor tungkol sa isang mag-asawang mahal na mahal ang isa’t-isa. Inilagay nila ang malaking portrait nilang dalawa na nakasakay sa bisekleta, ang ang lalaki ang nagpadyak at ang babae ay naka backride. Ang simbolismo raw noon ay ang kanilang buhay, ang kanilang pagmamahalan, ang kanilang relasyon at kalagayan. Ang lalaki ang nagdala ng kanilang pagsasama, siya ang nagdedisisyon kung saan sila tutungo, siya ang pumapadyak upang magpatuloy at umusad ang kanilang buhay, makarating nang ligtas sa kanilang paroroonan. Habang ang babae naman na nakasakay lang sa kanyang likuran ay nakadepende sa kanyang asawang pumapadyak at nagsisikap para sa kanilang kapakanan. Ang mag-asawa na iyon ay nagsama hanggang sa kanlang pagtanda. Ngunit unang namatay ang lalaki. Bago namatay ang lalaki, inihabilin niya sa kanyang asawa na alagaan ang larawan nila, upang palagi niya siyang maalaala na palagi silang magkasama, na katulad ng litrato nila sa bisekleta, palagi siyang nariyan para giyahan siya. Ngunit sa pagpanaw ng lalaki ay nawalan na rin ng pag-asa sa buhay ang babae. Hindi kasi sila biniyayaan ng anak kaya nag-iisa na lang siya. Hindi na siya halos kumakain, nawala na ang ngiti at sigla sa kanyang mga labi. Bawat agaw-dilim ay tinutungo ng babae ang kanyang namayapang asawa sa kanyang libingan, dala-dala niya ang malaking larawan ng bisekleta kung saan ay silang dalawa ang sakay. Doon siya natutulog sa mismong puntod. Hanggang sa isang umaga ay natagpuang patay ang babae sa libingan ng kanyang asawa, yakap-yakap ang larawan ng bisekleta.

Nangingilid ang mga luha ko nang ikinuwento iyon sa amin ng aming professor. Kung hindi lang iyon klase, siguradong umiyak na ako, humagulgol. True love kasi na masasabi. At nairelate ko iyon sa aking sarili na maaaring hindi makahanap ng ganoon sa aking buhay. Kahit naiisip ko lang iyon, napapaluha pa rin ako. At sa sandaling iyon na nakaangkas ako sa bisekleta ni Jerome, naisip kong muli iyon. Masakit ang kuwento nila. Ngunit marahil ay mas masakit ang kuwento ng bisekleta namin ni Jerome. Ako lang ang nagmamahal at hindi niya maaaring suklian ang pagmamahal ko.

Naputol ang aking pagmumuni-muni nang napansin kong lumihis ng daan si Jerome. Ang binaybay niyang kalsada ay patungo sa downtown imbes sa aming boarding house.

“Ba’t dito tayo dumaan?” ang tanong ko.

“Pinapagreport na ako sa parttime job ko bilang bartender at waiter sa club.” Ang sagot niya.

Nagulat ako sa kanyang sinabi. “Agad-agad? Sa porma mong iyan na galing sa bugbugan?”

“Magpaalam lang ako na hindi muna ako papasok ngayon.”

“P-parang ang bilis naman...” ang malungkot kong sabi.

“Di ba sabi ko sa iyo ay mag-apply ako ng trabaho para magkaroon ng pera, hindi na ako dependent sa iyo, hindi na ako magnakaw ng pera, hindi na mangungutang, at higit sa lahat ay hindi na mapapalo.” Ang biro niya.

Napangiti ako sa sinabi niyang iyon ngunit sa kabilang banda ay kinurot din ng konsiyensya ang puso ko. “Hindi ko naman ginawa ang pagpalo sa iyo Jerome dahil wala kang pera. Ginawa ko iyon dahil gusto kong magpaalam ka sana sa akin. Sa totoo lang, hindi ko naman hawak ang buhay mo, di ba? Ikaw lang ang may hawak niyan. Puwede mong gawin ang kahit anong gusto mong gawin sa buhay. Manigarilyo, magpakalunod sa alak, mambugbog ng kahit sino, magnakaw... wala akong karapatan. Pero, dahil gusto kong kahit papaano ay tumino ka, maituwid ang landas, mabuo ang buhay mo sa kabila ng mga mapapait na karanasan mo, kaya ginawa ko sa iyo iyon. Pero kung ayaw mo naman, kaya mo naman akong bugbugin, di ba? Kaya mo akong takutin. Hindi mo na kailangang magpapalo sa akin.”

“Alam ko. Pero tinakot ba kita? Binugbog ba kita?” ang sagot niya.

“Hindi.” Ang sagot ko rin.

“Bakit? Ano sa tingin mo ang dahilan kung bakit hindi kit kayang saktan?”

“Hindi ko alam. Bakit?” ang tanong ko.

Doon na pinahinto ni Jerome ang kanyang biskeleta sa gilid mismo ng kalsada, sa ilalim ng lilim ng malaking puno ng kahoy, natabunan ang liwanag na nanggaling sa poste ng ilaw.

Bumaba ako sa kanyang bisekleta. Bumaba rin siya. At nang pareho na kaming nakatayo, nakaharap sa isa’t-isa, ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking balikat. “Dahil iyan ang gusto ko. Gusto kong labanan ang pride ko na ayan, dinodominate ako ng isang tao at bakla pa man din, ngunit hindi ko maintindihan kung bakit ayaw kong mawalay siya sa akin. Ayaw kong layuan niya ako.” Ang sambit ni Jerome na ang boses ay mistulang nag-crack ngunit hindi nagpahalata. “Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Pero marahil ay dahil alam kong sa lahat ng tao sa mundo, ikaw lang ang taong hindi mo ako kayang balewalain, hindi mo kayang masira ang buhay ko, hindi mo kayang makitang magdusa ako. Sa iyo ko lang naramdaman ang tunay na pag-intindi, ang tunay na pag-alaga, ang tunay pagiging kaibigan. Sa iyo ko lang naramdaman ang pagmamahal na hindi ko ni minsan naramdaman sa aking mga magulang at ibang tao.” Ang dugtong niya. Doon ko na nakitang nagpahid siya ng kanyang mga luha. “Alam mo, sa iyo lang ako umiyak. Sa mga babaeng nagdaan sa kamay ko ay hindi ko sila iniyakan. Sa tindi ng nangyari sa buhay ko sa aking pamilya ay hindi ako umiyak. Sa hirap ng mga pagsubok nadumaan sa aking buhay ay hindi ako umuyak. Sa iyo lang talaga. Hindi ko alam kung ano ang mayroon sa iyo na mistula mo akong inalipin ng kung ano mang kapangyariahan mayroon ka.” Nahinto siya sandali, binitiwan ang isang malalim na buntong hininga. “Kaya gagawin ko ang lahat, ‘tol upang kagaya ng sinabi mo, ay mabuo muli ang buhay ko, makamit ang mga pangarap ko, tahakin ko ang tamang landas ng buhay. Ayaw kong masayang ang pagkakataon na may isang taong handang magsakripisyo para sa akin. Handang tumulong sa akin... Ayaw kong masayang ang mga pangarap mo para sa akin.” ang sambit ni Jerome.

Natulala ako sa sinabing iyon ni Jerome. Hindi ko namalayan na tumulo na rin pala ang aking mga luha. Pinahid ko ito. “Kung kailan nasa highway tayo ay nagdrama ka pa.” ang sambit ko.

“Ikaw kasi, nagtatanong ka pa.”

Alangan namang hindi ako magtatanong. Hindi mo naman sinabing hindi muna tayo uuwi sa boarding house.” Ang paninisi ko. Dating sisihan. Dating harutan. Dating biruan.

Muli kaming sumakay sa bisekleta. At ewan ko, sobrang saya ko sa pagkakataong iyon. Tila nakibahagi rin sa tuwa na naramdaman ko ang kalikasan, may kalamigan ang simoy ng hangin, mistulang musika sa aking pandinig ang ingay na nanggaling sa mga sasakyan na dumadaan at sumasalubgon sa amin. At ang sari-saring ilaw sa mga bahay, gusali at iba’t-ibang shops at tindahan na amin gnadaanan ay mas nagpatingkad pa sa kasiyahang aking nadarama. Hindi ko lubos maipaliwanag ang saya at ang gaan ng aking pakiramdam. Pakiwari ko ay nakita ko na purpose ng aking buhay, ang halaga nito, at ang sarap na mabuhay na may taong natulungang makita rin ang kahalagahan ng kanyang buhay.

Marahil ay ito rin ang simbolismo ng bisekleta na para sa amin ni Jerome. Bagamat ako ang backride niya, ngunit ako pa rin ang naggigiya sa kanya sa tamang landas kung saan niya dapat dalhin ang buhay niya.

(Itutuloy)

Friday, April 20, 2018

Tok-Hang 19 (B-2)


By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

***

Dedication Para Sa Unang Kadyot

Naging usap-usapan ang ginawang eksena ng Dean sa buong campus. At imbes na ang video scandal na pinaghinalaang sina John at Timmy ang talk-of-the-town, natabunan ito sa eksenang ginawa ng Dean. Lalong dumami ang nakisimpatiya kay Timmy. At sa ipinakitang sama ng ugali ng Dean ay nagsilabasan ang mga issues tungkol sa kanya. Nandoon ang tungkol sa mga estudyanteng galit na dumanas ng hindi magandang karanasan sa kanya, naroon ang mga estudyanteng nayayabangan, mga estudyanteng nakatikim sa kanyang bagsik. Pati ang ibang professors na under ng Business Management Department ay hindi maitago ang pagka-inis sa kanya.

Dahil hindi magkasundo sa kanilang paninidigan ang President at Vice President ng student council, nakipag-usap ng one-on-one ang ang vice sa kanyang presidente.

“Pare, he’s just a Dean of one department. We are not under his department. He has no right to interfere with the affairs of the Council. We have to report him to the university president!” ang sambit ng vice president.

“It will only worsen the situation, pare. I don’t want the whole council members to be dragged into this issue.”

“Pare… be decisive naman. Will you allow the student council to just be trampled by someone? We are elected by the students to portect and stand for their right! And Mr. Timmy Suarez is a student!” ang mataas na boses ng vice president.

“Actually pare, I am with you in that case. But what I am avoiding ay iyong gulo. My first and foremeost concern to be here is to study. Holding this presidency of the council is only secondary. I can’t allow my being a student here to be imperiled. I’m an academic scholar, pare. I’m aiming for the Summa Cum Laude honors upon graduation.”

“Pare, don’t you think it’s unfair for the students who elected us to this position? Do you think they will be happy to know that all you, as president of the council, is more concerned about your own welfare rather than theirs? This is the job that they have voted us for! If we can’t do the job that they expect us to do, then what are we here for? Para sa leadership medal? Para sa recognition in name na ‘leader’ tayo? What do you have to involve your concern for honors? Set it aside. This position that we accepted is a responsibility, not a part of medals-collecting enterprise. I don’t care about the medals pare. I don’t even care about recognition. If we stand for our ideals, if we stand for our principles, if we stand for our rights, we get hurt in the process. We may even fail. But there is no better feeling than to stand for what is right, even in the face of adversity.”

Hindi nakaimik ang president.

“And we are even the same, pare. I’m an academic scholar too, and like you, I want to get that honors. But I’m willing to give it up if the process of achieving it goes against what I believe is right. What happiness could those medals give if behind it, some people suffer silently because of our omission?”

“In case the Adminstratos will sanction us. In case the Administrator will blacklist us… and strip us of any privilege.”

“Then let them, pare. What is the use of your honors if you can’t even stand for what you believe in? Stand up for what is right even if powerful people are against you. We are behind you, pare. How can we leave you alone? How can we leave one helpless student alone?”

Tahimik.

“And take note, pare, that Dean is the head of just one department. There are many departments in this university whose deans don’t necessarily follow the line of thinking of Dr. Sto Tomas. And I even the President and the top administrators of this university may not be in favor of what he is doing. So man up, pare.”

“Pare, hindi lang siya Dean ng Business Managemanent. May nakapagsabi sa akin na ipo-promote siya bilang Director of Student Affairs. Mas makapangyarihan na siya. Mas may karapatan na siya sa atin!”

“So what? Kahit presidente pa siya ng Pinas, pare... we are elected by the students and we operate on the basis of the student council rules. So what kung magiging Director siya ng student affairs. Ganyan ka ba ka matakutin? Magpakalalaki ka, pare! Ipakita mo ang talino mo! Ipakita mo ang paninidigan mo!”

Nag-isip sandali ang president ng student council. “Pare, puwedeng bigyan mo muna ako ng panahon?” ang sagot niya.

“Okay… Bahala ka pare. Basta I gave you my assurance na I and the majority of the council members will be behind you if you stand with Mr. Timmy Suarez.” Ang dismayadong sambit ng vice president.

Sinabi ni Timmy kay John ang nangyari sa student council meeting. Matindi ang galit niya. Gusto niyang sugurin ang bahay ng Dean. Ngunit pinigilan siya ni Timmy gawa nang ayaw ni Timmy ng gulo at upang makapag-aral siya ng matiwasay at makapagtpos.

Kinabukasan ay nag-usap muli ang president ng council at ang vice president. Ngunit negative ang paninindigan ng council president. Ayaw daw kasi ng mommy niya na isaalang-alang niya ang posisyon bilang president ng student council para lang sa isang estudyante na may kamalian naman daw at totoong may kaugnayan sa kapwa lalaki. Hindi raw talaga tama itong ginawa ni Timmy at tama ang mga hakbang na ginawa ng dean ng Business Management.

“Devout Catholic kasi ang mommy ko, pare. At matakutin sa Diyos. At ang sabi rin niya, this issue is just like any other issues before them na kahit mainit at controversial but later on just died down. This will also die down like the others.” Ang paliwanag ng student council president.

Natulala ang vice president sa naging sagot ng president.“Pare, first of all, ka-lalaki mong tao at graduating pa man din ng Engineering, you still rely on what your mom has to say? And second of all, this is not about religion, pare. This is about the independence of the student council to decide on matters that pertains to the rights of the students against an abusive person of authority. If we can’t support this student, then what is the puspose of the student council? Who will this oppressed student turn to for help?” Nahinto ang vice president.  “How come you are using religion to address his case? Anyway, whatever your decision is, I hope it’s the right one. As for me, I will stand for what I believe is right. I and other like-minded members of the student council will do whatever we can to show this abusive Dean that what he is doing is an affront to our students’ right.” Ang dugtong niya sabay walk out.

Sa paglipas ng ilang araw ay may lumabas na namang mga intriga tungkol sa dean. Nandiyan iyong nirequire niya na baguhin ang mga uniforms ng estudyante sa Business Administration Department. At gusto niyang agad-agad na ipatupad ito. Syempre, nagmamaktol ang mga estudynte dahil gagastos na naman sila para sa bagong uniporme. At ang masakit pa ay sa isang patahian lang sila dapat na maggawa ng uniporme na halos doble ang singil. Tapos tinanggal niya ang isang wash day ng mga estudyante kung saan ay libre silang magsuot ng damit maliban sa uniporme. Ayon sa Dean, ginawa raw na pugad ng prostitution ang campus dahil ang ibang estudyante ay naka-short na lang sa eskuwelahan at ang iba ay revealing daw masyado ang damit.

Mayroon din siyang pa-donation ng 500 bawat estudyante para raw sa insurance nila. At marami pa siyang ipinapatupad na pagbabago sa patakaran. Para sa mga law-abiding, low-profile at conservative na mga estudyante, okay lang ang mga ito. Ngunit sa mga estudyanteng may progressive at bukas na pag-iisip, kumukuwestion sa mga issues sa paligid nila, hindi ito welcome na pagbabago. Kaya may pagka controversial ang klase ng pamamalakad ng bagong Dean. Nagkakaroon ng division ang mga estudyante sa kanyang mga controversial na mga hakbang. Sa isang banda rin naman, sadyang workaholic lang talaga ang kanilang Dean. Maraming plano, maselan sa mga bagay-bagay, perfectionist. Umiikot nga rin siya sa campus upang tingnan ang kung anu-ano ang mga kaganapan sa paligid. At nagtatrabaho siya hanggang sa gabi. Dedicated sa trabahho. Committed.

Sa punto na iyon ay may naririnig na si Timmy na mga estudyanteng gustong magrally laban sa Dean na pangungunahan daw ng mga miyembro ng student council. Ang rally daw na ito ay laban sa Dean at sa president ng student council. Narinig din ito ng mga barkada nina Timmy at John at ang sabi nila, kapag nangyari ito, sususportahan nila ang rally at sasama sila. Hikayatin din daw nila ang iba pang mga estudyante ng Business Administration.

Ngunit walang kumento si Timmy tungkol dito. Ang sabi lang niya ay hindi siya sasali dahil ayaw niyang pag-initan siya ng Dean at baka ito pa ang mitsa upang hindi matuloy ang pag-aaral niya sa sunod na semester sa unibersidad na iyon.

Naintindihan naman siya ng mga barkada. Alam nila kasi na para kay Timmy, importanteng makapagtapos siya ng pag-aaral dahil iyan ang ipinangako niya sa kanyang yumaong inay. At hindi lang basta makapag-aral ang target niya. Dapat ay may honors pang makamit.

“Huwag kang mag-alala, Tok. Gagawa kami ng paraan upang makatulog. Gusto rin aming malaman ang tunay na kuwento sa video na iyon. Hanapin namin ang na original source ng video. Kung ayaw mag-imbistiga ng Dean, kami ang maghahanap ng paraan. Malilintikan kung sino man ang may pakana nito.” Ang sambit ni Jeff nang mag-umpukan ang barkada at pinag-usapan kung ano ang maitutulong nila sa kaso ni Timmy.

 “K-kung maaari sana ay huwag na lang nating palakihin ito, pare. Mahirap na kung mas lalo pang magalit ang Dean o ang management, at lalo tayong mapahamak. Wala tayong laban.”

“Tok… nakita mo naman siguro ang suporta ng mga estudyante. Marami ang galit sa Dean. Marami ang pumapanig sa iyo. Kaya kung ayaw mong gumalaw, okay lang. Naintindihan ka namin. Ngunit ngayong ipinaglaban ka ng vice president ng student council, susuportahan namin siya, Tok. Kaming barkada mo ay gagawa ng sarili naming diskarte to support you and our vice president.”

Kaya wala nang nagawa pa si Timmy.

Sa gabing iyon ay nagpost ang vice president sa kanyang facebook na mag-initiate siya ng isang protesta laban sa mapang-api na pamamalakad ng Dean. Hinikayat niya ang mga estudyante na magsuot ng armband na kulay pula, o maglagay ng pulang ribbon sa dibdib, o magsuot ng pulang damit, o magdala ng kahit anong bagay na pula. Gumawa din siya ng page para sa mga gustong sumuporta. Ang pangalan ng page niya ay, “Stand For What Is Right.” Sa gabing iyon pa lang ay umabot na sa mahigit isang daan ang sumali. Nagsimula na rin sa page ang maiinit na diskusyon tungkol sa pamamalakad ng bagong Dean na hindi nila nagustuhan kasama na roon ang mga ipinatupad na batas. Tinalakay din nila ang ang pagtanggal kay Timmy sa student council nang walang due process. Binatikos din ng ibang estudyante sa kanilang kumento ang pagka indecisive at pagkawalang paninindigan ng kanilang student council president. Ang iba ay nagmungkahi na magresign na lang siya.

Sa ginawa ng vice president na pag-initaite sa activity na iyon ay bumilib ang maraming estudyante sa kanya. Na siya namang ikinasira sa popularidad ng president ng student council.

Kinabukasan ay may mga estudyante nang nakasuot ng pulang arm band or ribbon. Ang ibang mga estudyante ay may pulang-pulang lipstick sa kanlang mga labi. Ang iba ay may pulang ribbon sa buhok, may mga pulang bag o knapsack, may mga pulang wrist bands, kahit anong bagay na may pula.

Anyway, tuloy pa rin ang buhay ng ating mga bida bagamat dahil halos hindi na nga sila nagkikita ni John sa regular na mga araw maliban sa weekends, hindi nila alam ang mga kaganapan sa isa’t-isa maliban kung talagang hihintayin ni Timmy ang pagdating ni John sa apartment. Ngunit minsan kasi ay halos hatinggabi na si John nakakarating ng apartment. Minsan naman ay napapansin ni Timmy na tila nakainom ito. Ipinagwalang bahala lang naman ito ni Timmy. Nang unang mapansin niya kasi ito, ang sagot ni John ay hindi siya makatanggi sa ilang kaklase niya sa panggabi. Sadyang mga patay-baga pala raw ang mga ito, kaya pinili ang panggabi na klase. Pero iilan lang naman daw sila. Kadalasan daw sa mga panggabi ay iyong mga may trabaho sa araw kaya sa gabi sila nag-aaral. Naintindihan naman ni Timmy. Umiinom din naman kasi si John kaya okay lang para sa kanya.

Isang araw ng Sabado, namasyal silang dalawa ni John sa mall. Habang kumakain sila sa isang restaurant biglang nag-ring ang cp ni John. Nang tiningnan niya kung sino ang tumawag, hindi nakalista ang pangalan sa kanyang phone directory.

“Hello, sino ito?” ang tanong niya.

Dahil gusto niyang marinig ni Timmy kung sino iyong tumawag at ano ang pinag-uusapan nila dagdagan pa na nasa kasagsagan sila sa pagkain, pinindot ni John ang speaker ng phone niya.

“Si Jeremy ito, bro. Iyong kinakapatid mo na taga Baguio?” ang sagot sa kabilang linya.

“Ay Jeremy? Kumusta? Paano mo nakuha ang number ko?”

“Si Jishin, yung pinsan mo, sa kanya ko nakuha ang number mo. Saan ka na ngayon?”

“Nandito sa probinsya. Ikaw?”

“I mean saan dito, bro? Nandito rin ako!”

“Tangina! Wag kang magbiro ng ganyan! Saan ka nga???” ang excited na sagot ni John.

“Nandito nga ako sa probinsya mo. Inimbita ang Tita ko ng kanyang best friend at partner sa negosyo rito dahil may opening siyang branch sa boutique business nila sa mall ninyo. Walang puwedeng sumama sa kanya kaya ako ang napagtripan. Walang choice. Two days and one night lang naman kaya pumayag na ako dahil weekend naman. Pero okay pa rin dahil isang lugar lang pala siya sa lugar kung saan ka ngayon nag-aaral!”

Tumawa si John. “Small world bro! Nadaanan nga namin iyang boutique na yan na bagong bukas. Iyan ba iyang nasa may main entrance ng mall?”

“Tama bro! So saan ka ngayon?”

“Nandito sa second floor, sa gilid ng atrium. Kasalukuyang kumakain kami sa isang restaurant, Pacito’s Kamayan.”

“Okay, magpaalam lang ako sa tita at nand’yn na ako.”

“Antayin ka namin.”

Maya-maya lang ay dumating si Jeremy. Ka-edad lang siya ni John. Matangkad din na lalaki, kasing tangkad ni John, at sa porma pa lamang ay halatang anak-mayaman. Iphone ang cell phone, ang suot na T-shirt, pantalon at sapatos ay halatang mamahalin. Lalaking-lalaki kung kumilos, may porma, may hitsura, malakas ang appeal.

“Musta bro!” ang nakangiti pa niyang pagbati kay John habang tumayo naman si John at nakipag bro-hug.

“Tangina mo! Pagala-gala ka na lang ah!” ang sagot ni John. “Ano nang balita sa iyo?” ang sagot ni John habang minuwestrahan niya si Jeremy na umupo.

“Syempre. Paboritong pamangkin ng Tita kaya kahit saan magtungo ako ang kinukuhang escort.”

“Anong gusto mong kainin?” ang tanong ni John nang nakaupo na ang kaibigan niya.

“Busog pa ako dahil may kainan din sila sa kabilang restaurant eh. Beer na lang ang sa akin!” ang sagot niya.

Minuwestrahan ni John ang waiter na lumapit at nang tinaong kung may beer sila, nag-order na rin siya, tigdadalawang bote silang tatlo ni Timmy. Nang napansin naman ni John na nakatingin sa akin si Jeremy, ipinakilala niya ako kay Jeremy. “Si Timmy, bro.”

“Siya ba iyong brod mo? Nalaman ko kina dad na may kapatid ka raw.”

“Oo… kaso complicated. Hindi natuloy ang pag-adopt sa kanya dahil namatay ang aking ama. Pero nariyan pa rin naman ang adoption papers, naghintay lang sa kanya” turo niya kay Timmy “na pirmahan niya.” Ang sagot ni John.

“Ay aba… pirmahan mo na, pare!” ang sambit ni Jeremy kay Timmy. “Mas maganda kung nariyan ka dahil kapag ito lang ang hahawak ng mga negosyo ng daddy niya, siguradong mabangkarota lahat iyan.” Sabay tawa.

“Siniraan mo akong tarantado ka ah!” ang biro ni John.

“Actually, mabait na iyan.” Ang pagsingit ni Timmy.

“See? Mabait na ako, bro. Maniwala ka. Good boy na to!”

Napatingin si Jeremy kay John. “Mukha mo, tangina mo! Ipapuputol ko titi ko kung good boy ka na talaga.” ang dugtong niya sabay tawa.

“Yabang naman! Kala mo malaki ang titi.”

“Tarantado! Kung hindi dahil dito ay hindi magkandarapa ang mga chicks kasali na ang mga bakla uy!”

“Ilang bakla na ba ang natira mo?”

“Secret!!!”

Tawanan.

Nasa ganoon sila kasayang pagkukuwentuhan nang sa hinid inaasahan ay biglang nakita ni Timmy and Dean nila na nasa mall din at naglalakad patungo sa kanilang kinakainang restaurant.

“Hang… aalis muna ako. Nariyan ang Dean!” ang pigil na pagsasalita ni Timmy kay John. May instruction kasi sa kanila na bawal silang magsama kahit sa labas ng unibersidad. Dali-daling tumayo si Timmy at halos manginginig na dire-deretsong naglakad patungo sa kasalungat na dereksyon. Tinumbok niya ang kabilang pinto at mabilis na lumabas.

Biglang napalingon si John sa labas ng restaurant. Nakita nga niya ang Dean na naglalakad papasok sa restaurant na kinakainan nila. Agad siyang yumuko at ibinaba ng kaunti sa kanyang mukhha ang visor ng kanyang suot na baseball cap.

“Anong nangyari bro?” ang tanong ni Jeremy nang napansin niya si John na itinatago ang kanyang mukha.

“Mamaya ko na sasabihin pare. Magkunyari ka lang na normal lang ang lahat.”

Kaya ganoon ang ginawa nila. Habang nasa labas ng restaurant si Timmy at nagtago, si John naman ay nakayuko at nagkunyaring nagbabasa ng menu, samantalang si Jeremy naman ay patay-malisya rin habang iniinum ang kanyang beer.

Maya-maya lang ay, “Jeremy!!!”

Napalingon si Jeremy sa pinanggalingan ng boses. Doon niya nakita ang Dean. “H-hi Sir Earl! Gulat ako sa iyo ah! Anong ginagawa mo rito?” ang tanong niya.

“Dito ako nagtuturo sa state university. This semester lang. Anong ginagawa mo rito? Ang tagal na noong huli tayong nagkita ah! Di ka na sumasagot sa mga texts at tawag ko!” ang sambit ng Dean.

“Anong hindi! Ikaw nga riyan ang hindi na kumucontact sa akin eh! Bigla ka na lang kasing nang-iwan sa ere. Sabagay, sanay naman akong iniiiwan.” Ang biro ni Jeremy habang binitiwan ang isang mapanuksong ngiti.

Napatitig sa kanya ang Dean. “Jeremy, oh Jeremy… Hindi ka pa rin nagbabago. You’re still that filthy king of seduction. Look at that angelic face? So full of deception! Who would have thought that behind that alluring smile lurks a savage killer waiting for its next unsuspecting prey?” Ang sambit ng Dean na tumawa ng malakas. In fairness, may tinatawag na killer smile din naman kasi ang kinakapatid ni John.

“I’ll take that as a compliment, Sir.”

“Take it as you like. It means both ways.” Ang sagot ng Dean. Nahinto siya sandali nang napansin ang kasama ni Jeremy na hindi umiimik at nakayuko lang. “Kasama mo?” ang tanong ng Dean.

“Yeah. Kilala mo siya. Remember kung paano tayo nagkakilala? Dahil sa kanya.”

Doon na inusisa ng Dean ang nakayuko pa ring si John. “John? Mr. Johnny Iglesias???” ang sambit niya.

Wala nang nagawa si John kundi ang lumantad. Ibinaba niya sa mesa ang hawak-hawak na menu book sabay bitiw ng isang hilaw na ngiti. “Hi Sir!” ang sambit niya.

“Hi! Ba’t ka nagtatago?” ang tanong ng Dean.

“Wala. Sinubukan ko lang, Sir kung makikilala mo pa rin ako kahit itinatago ko ang pagmumukha ko.”

Binitiwan ng Dean ang isang hilaw na tawa. “Ikaw? Hindi ko makikilala? Kahit takpan mo pa ng sako ang buong katawan mo, kilalang-kilala kita.” Ang dugtong niya. Nahinto siya sandali. “Iwanan ko muna kayo, guys. Nagmamadali kasi ako!” ang sambit niya na biglang tumalikod kahit hindi pa nakasagot ang dalawa sa kanyang pagpapaalam.

Nagkatinginan sina Jeremy at John. “Kilala mo iyon?” ang tanong ni John kay Jeremy.

“Hindi mo natandaan? Sa Baguio, 14 years old pa lang tayo. Namasyal tayo sa Burnham Park. Nag CR tayo at nasa loob din sya. Graduating pa ata yan siya ng college sa panahong iyon, eh. Tapos, paglabas natin ng CR inabangan niya tayo. Ikaw ang type niya. Kinulit niya ako about you dahil ikaw ang gusto niya. Patay na patay iyan sa iyo dati. Hiningi niya sa akin ang number mo, ang address mo, ang eskuwelahan mo. Kaso, ayaw mo nga. Tinatawanan mo lang. At nang kinukulit kita dahil nga ayaw akong tantanan doon ka na nagalit sa akin. Kaya iniwasan ko na rin. Sa kalaunan, siguro ay nawalan na siya ng pag-asa sa iyo, ako na ang tinatarget. Niligawan niya ako. At dahil katulad mo ay malibog na ako sa edad na 14, pinatulan ko nga. Grabe sa kama, bro! Talagang kung simot na simot an gtamod ko, pucha! Sa kanya ko naranasan ang unang sarap. Sa totoo lang. Pero nainis din ako dahil sobrang seloso. Kahit mga barkada, kamag-anak, pinagseselosan. Sabi ko, hindi maganda ito. Pinagbigyan ko na nga, ang tingin pa niya sa akin ay pag-aari. Kaya pinerahan ko na lang at hindi na siniseryoso. Nang dumating sa puntong nagkainitian na at mukhang wawasakin ang buhay ko, umiwas na ako. Sinabihan ko siyang irereklamo ng rape, isusumbong sa awtoridad. Iyon na rin ang time na may nililigawan na akong babae.” ang sambit ni Jeremy sabay bitiw ng malakas na tawa.

“G-ganoon ba? Ah... natandaan ko na! Siya pala iyon?” ang sagot ni John. “Kaya pala nagmamadali nang malamang ako ang kasama mo. Natakot na magkuwentuhan tayo!”

Natawa si Jeremy. “Siya iyon. Hindi mo natandaan kaagad dahil nga wala ka namang interes sa kanya. May iba ka kasing nililigawan noon.”

Natahimik si John. “Bro, may proof ka ba na naging kayo? O litrato na may initmate na pose kayo?” ang tanong ni John.

“I think mayroon ako sa isang dummy facebook account ko dati. Sa palagay ko ay naroon pa iyon. Pareho kasi kaming may dummy account noon at doon niya ako nilalandi.” Natahimik sandali si Jeremy. “Bakit pare, may problema ba? Hinahabol ka na naman ba?” ang biro ni Jeremy.

Doon na isiniwalat ni John ang lahat.

“Tangina! Ang tindi talaga ng baklang iyan, bro! Hayop sa galawan! Nang wala na kami, nalaman kong may ibang estudyante na namang niyayari iyan eh!”

“Kaya nga bro…”

“Nang kami pa nga, halos itali na lang niya ako sa kanyang baywang. Kaya hindi ko siya sineryoso. Ako pa…” sabay tawa. “Kaya di siya nakapalag sa akin.”

“Atin-atin lang muna iyan, bro.” ang sambit ni John.

“No problem. Mamaya, i-check ko ang dati kong facebook at i-retrieve ko ang mga litrato namin at i-report ko kaagad sa iyo. Pero babalik na kami ng Baguio ng Tita mamaya kaya maaaring late ngayong gabi o bukas ko maibigay sa iyo.”

“No problem bro.” ang sambit ni John. At ibinigay niya ang facebook account niya kay Jeremy. Inadd siya ni Jeremy at tinanggap ni John ang friend request. “Dito na tayo magexhcange ng messages.” Ang dugtong ni John.

Nahinto si Jeremy sandali. Napansin kasi niya na concerned na concerned si John kay Timmy nang binanggit nito ang problemang kinasasakutan nila ni Timmy sa Dean. At ramdam ni Jeremy na may kakaibang dating ito. Tiningnan niya si John sa mata. “Sabihin mo sa akin ang totoo, bro. Ano ba talaga kayo ni Timmy? Kilala mo ako, lahat ng mga sikreto ko ay alam mo. Kahit iyong mga karelasyon kong bakla dati, wala akong itinatago. I’m not going to judge you.” 

Bigla ring nahinto si John. Naging seryoso ang mukha na tiningnan si Jeremy. “Promise hindi mo ako pagtatawanan?”

“Hmmm… konti lang.” ang biro ni Jeremy. “So is that a confirmation?”

Tumango si John. Iyong tango na nahihiya.

“Shittttt! Shitttttt!!! Ang pinakasiga kong kinakapatid, kinatatakutan ng kung sinu-sino, ang barakong salbahe ng Maynila at Baguio!...”

“Huwag ka ngang maingay d’yan, tarantado ka ah!”

“Swerte mo, bro. Ang gandang lalaki ng lover boy mo. Ang bait pa.”

“Tado. Ako ang lover boy dito.”

“Lover boy ka nga, ikaw naman ata ang bottom.”

Tinampal ni John ang ulo ni Jeremy. “Gago! Ako??? Gusto mo matikman kung gaano ako kasarap tumira sa pwet?”

“Tumawa rin si Jeremy. Wag na bro. Nandidiri ako!”

Tawanan. At iyon. Ikinuwento na rin ni John kay Jeremy ang love story nina Timmy.

“Parang gusto ko na rin subukan ang M2M love affair ah!”

“Di ba matagal mo nang nasubukan tsumupa ng titi?” ang biro ni John.

“Gago! Titi ko ang tsinutsupa nila!”

“So maraming beses na.”

“Pampalipas oras lang iyon, bro. Alam mo naman, libog at pera. Pero may isang karanasan din ako na muntik na maging seryosohan. Parang na in love na kasi ako sa kanya. Kaso, pinabayaan namin ang relasyon namin dahil nakatatak kasi sa utak namin na panandalian lang ang relasyon naming iyon at pasasan ba’t magkaroon din kami ng girlfriend. Ganoon nga ang nangyari. Ngayon, hindi ko na alam kung nasaan siya.”

“Ah… hindi iyon love, bro. Kasi kung love niyo talaga ang isa’t-isa, ipaglalaban ninyo ang relasyon ninyo.”

“Ang lalim bro! Parang expert ka na yata sa pag-ibig ngayon ah!” ang sambit ni Jeremy habang tumatawa.

Ganoon ang takbo ng kanilang kuwentuhan ni John at Jeremy. Mula sa seryosong bagay tungkol sa Dean hanggang sa kantyawan tungkol sa hindi inaasahang pagkaroon ng lalakiing kasintahan ni John.

Nasa ganoon sila kasayang pag-uusap nang dumating naman si Timmy.

Nang nakaupo na si Timmy sa kanyang silya, ngumingiti naman si Jeremy habang pinagmasdn silang dalawa ni John na nagtabi. Iyong parang nakakalokong tingin.

“Ba’t ganyan ka kung makatingin at makangiti sa amin?” ang tanong ni Timmy kay John.

“Wala. Ang cute niyo lang tingnan, bro.”

“At bakit ka naku-kyutan sa amin?” ang tanong uli ni John na halatang kinilig, pinigilan ang pagngiti.

“Gusto mo itanong ko kay Timmy, bro?”

“Oh, bakit napunta sa akin?” ang pagsingit naman ni Timmy.

“May sinabi kasi sa akin ‘tong bro ko eh. Ewan kung totoo o niloloko lang ako.”

“Ayusin mo ang tanong mo kundi malilintikan ka sa akin.” Ang pagsingit ni John.

“Ano ba ang sinabi niya? Nakaalis lang ako sandali, ako na kaagad ang pinag-uusapan  ninyo?” ang tanong ni Timmy na napangiti rin, tiningnan si John.

“Kayo raw ay ganyan?” sabay dikit sa kanyang dalawang hintuturo, pahiwatig na may relasyon silang dalawa.

Tinitigan ni Timmy si John. “Sinabi mo iyan?” iyong tingin na may pagka intimidating.

“Bakit? Tototo naman, di ba?”

“Sige nga kung totoo, kiss nga!” ang paghamon ni Jeremy.

Doon na biglang hinalikan ni John si Timmy sa bibig. Yung mabilisan lang. Hindi nakailag si Timmy na napangiti na lang din. Syempre, may kilig siyang nadarama.

“Tangina! Tanginaaa! Shiiitttttt!” ang pagsisigaw ni Jeremy na pinupokpok ang mesa. “Kinilig ako, shiiittt!”

Tawanan.

KINABUKASAN mas dumami pa ang mga estudyanteng may mga pula sa kanilang damit. Iyong iba ay talagang nagsuot ng t-shirt imbes na uniporme. Ang iba naman ay may kung anu-anong pulang bagay na dala.

Nagpameeting ang Dean ng Business Administration at pinagbawalan niya ang mga estudyante na magsuot ng pulang damit o magdala ng kung ano mang pulang gamit. Pagmumultahin daw niya kapag may nakikitang nakisimpatiya sa mga estudyanteng nagprotesta. Pinagbantaan din niya si Timmy sa harap ng mga kapwa estudyante na kung makikita niya si Timmy na sumasali sa protesta, ikick-out niya ito kaagad sa unibersidad.

Sa meeting na iyon ay inutusan niyang tanggalin ang mga kung anu-anong pulang bagay sa katawan ng mga estudyante kung ayaw nilang papatawan ng multa. Subalit imbes na sundin nila ang Dean, nag walk out ang mga estudyante. At dahil halos lahat ay may pula sa kanilang katawan, iilang estudyante na lang ang naiwan sa hall, kasama na si Timmy. Hindi ma-drawing ang mukha ng Dean sa matinding galit. “Watch out all of you! You will regret it!” ang sigaw niya sa mga nag walk out na mga estudyante.

“Tok! Tok!” ang sambit ni Jeff na nagtatakbo patungo kay Timmy na nakaupo sa Student center. “Tingnan mo. May announcement ang vice president ng student council na magkaroon ng rally sa harap ng main building sa Sabado, at inanyayahan niya ang lahat ng mga estudyanteng interesadong sumali.”

Tiningnan ni Timmy ang ipinakita ni Jeff na facebook group na ginawa ng vice president ng student council. “Mahigit limang libo na ang naglike!” ang sambit ni Timmy.

“Oo! At ilan ba ang population ng buong university? Wala pang sampung libo. So, majority ng mga estudyante ay pabor sa ginawa ng vice president ng studnt council!” Tiningnan ni Jeff si Timmy. “Sumali ka na, Tok!”

Ngunit tinanggihan ito ni Timmy. “Ayoko, pare. Alam mo na... may banta sa akin ang Dean, di ba? Hayaan mo na lang muna ako. Kayo na lang.”

Biyernes ng gabi, halos walang tulugan sina Timmy at John sa kakatutok nila sa palitan ng mga mensahe at discussions sa grupo na itinayo ng vice president ng student council. Ramdam ng lahat ang excitement. Kahit hindi nakisali sina John sa discussion, natuwa sila sa suportang ipinakita ng mga estudyante. Kumbaga, instant celebrity sina Timmy at John, lalo na ang vice president ng student council. Ang galit nila ay ibinuntong lahat sa Dean ng Business Management at pati ang president mismo ng student council ay nadamay. Maraming kumneto sa kanya. Tuta raw ng Dean, walang bayag, hindi deserving na maging presidente, indecisive...

Nasa ganoon kasigla ang palitan ng discussions sa fb group nang biglang may nagpost ng mga litrato ng isang nasa 14 years old na guwapong binatilyo at isang nasa 20 na ang edad na lalaki na parehong naka brief lang, nakahiga sa ibabaw ng kama at naghalikan. At ang nakasulat na caption ay, “Si Sir at ako... Siya ang nagturo sa akin kung paano gawin ang kalaswaan.” At hindi lang isa ang litrato na naroon kundi sampu. Ang iba ay nagyakapan, may sweet na sweet na namasyal sila sa park, mayroon ding nagsubuan sila ng pagkain. At may dagdag pang ibang litrato na ibang teenager ang kasama ng lalaking nasa 20 ang edad. Ang caption ay, “Masarap tumikim ng iba’t-ibang putahe.”

Nang tiningnang maigi nina Timmy at John ang litrato, nagulat si Timmy. “Di ba si Jeremy ang mas batang lalaki riyan at si... Sir Earl ang lalaki na nasa 20 ang edad?” ang sambit ni Timmy na nabigla at tiningnan si John.

“Tama ka. Si Jeremy nga iyan at si Sir.”

“P-paano???” ang naitanong ni Timmy.”

“Taga Baguio iyan si Sir Earl. At nagkaroon sila ng relasyon ni Jeremy.”

“Oh... so, bakla ang Dean natin?”

Tumango si John.

Maya-maya ay nagring ang telepono ni Timmy. Nang sinagot niya, si Jeff ito. Excited ang boses. “Tok! Sumali ka na sa rally bukas! Sa ginawa namin ng barkada na pag-imbistiga sa sa ano at sino ang pinagmulan ng video na iyon, malaking rebelasyon ang pakawalan ko bukas. Magsasalita ako bukas sa entablado, Tok!” ang mistulang nanginginig pang boses ni Jeff. “I need your support!” dagdag niya.

“Bakit? Ano ba ang nadiskubre ninyo?” ang tanong ni Timmy.

“Basta bukas, Tok! Sumali ka sa rally! Hindi mo akalain ang nadiskubre namin! Lahat ay documented. May mga litrato at gagamitan ko pa ito ng projector para makikita ng lahat!”

“Eh...” tiningnan ni Timmy si John na umiling, pahiwatig na aywa niyang sumali si Timmy.

“T-titingnan ko, pare.” Ang sagot ni Timmy.

“Tok... please come. Please....”

Tiningnan uli ni Timmy si John na sa pagkakataong iyon ay napilitang tumango.

“Okay, i-try ko.”

“Good! Hahanapin kita bukas ha?!”

Maya-maya ay ang cell phone naman ni John ang nag-ring. Si Jeremey ang tumawag. Pinindot ni John ang speaker ng phone niya upang marinig din ni Timmy.

“Bro, nagmessage sa akin si Sir Earl. Ngayon lang! Ambilis ng reaction ng putangina!”

“Anong sabi?” Ang sagot ni John.

“Galit na galit! Umuusok ang telepono ko sa galit niya. Ganoon katindi. At tinakot pa ako na kakasuhan niya ako sa ginawa kong pagpost ng mga private ng litrato na wala raw siyang consent! Ipapakulong daw niya ako! Tangina niya!”

“Anong sagot mo?”

“Sabi ko, ‘Sir... alalahanin mo na 14 lang ako sa panahong iyon. Underage at puwede kitang ipapakulong. Gawin mo iyan at lagot ka sa akin. Pati mga magulang ko ay hindi ka uurungan. Mas lalo ka pang mapahiya’”

“Anong sagot?”

“Sabi niya di raw puwede iyon dahil consensual daw. Ginusto ko raw iyon. Sabi ko naman, ‘Sir, immaterial po kahit consensual dahil underage po ako. You exploited me, you sexualy abused me. Tingnan lang natin kung makapagturo ka pa kung kakasuhan ka namin.’ Ang sagot ko. Na-rattle siya, bro!”

“Tindi mo, bro! Nakatikim siya sa iyo. Anong sagot niya?”

“Biglang bumaba ang boses at nagmamakaawa na tangalin ko raw ang litrato. Sabi ko naman, ‘Sir... no. It’s about time that you learn a lesson. You’re messing with the wrong persons. Kinakapatid ko si John at kaibigan ko si Timmy. You are making their lives difficult. Pati ibang estudyante ay dinadamay mo pa. Para ito sa mga estudyangteng inabuso mo, minaltrato, tinapakan ang pagkatao. Ginawa mo iyan kaya deal with it!”

“Tapos?”

“Hindi na siya sumagot sa pm ko!”

“Patay siya ngayon! Thanks bro!”

“All the time! Send my love to Timmy. Iyong unang kadyot mo sa kanya bro, ay idedicate mo exclusively sa akin ha?”

“Gago!” sabay silang nagtatawanan. Natawa na rin si Timmy.

Wala pang dalawang segundo pagkatapos nilang mag-usap ni Jeremy ay nagring uli ang cell phone ni John. Ngunit iba ang tawag na iyon. iyon ang tawag na ayaw niyang matanggap sa harap ni Timmy. Bigla niyang pinutol ang pag-ring ng telepono.

Ngunit kung gaano kabilis ang pagputol niya rito ay siya ring bilis ng pagdial muli ng taong tumawag. Muling pinutol ni John ang pag-ring. Pagkatapos ay pinatay ang power at inilatag ang cell phone niya sa mesa,

Nakita ito ni Timmy. Dinampot niya mula sa kinalalagyan nito ang cell phone ni John at habang tiningnan si John, muling binuksan ni Timmy ang power. Nang nakabukas na ang power, hinanap niya ang log.

Halatang kinabahan si John na walang magawa kundi ang hayaan si Timmy sa kanyang ginawa.

DAhil walang pangalan kung sino, pinindot na lang ni Timmy ang numero ng huling tumawag. Pinindot din niya ang speaker phone nito na palaging ginagawa ni John kapag may kausap siya at kasama niya si Timmy upang marinig nito ang kanilang pag-uusap.

Nang nagring na ang telepono ng kabilang linya, ibinalik ni Timmy ang telepono kay John upang siya na ang sumagot sa kung sino man iyong taong tinawagan.

Halatang kabado si John habang hinawakan ang cell phone niya.

“Hello!!!” ang sambit sa kabilang linya.

(Itutuloy)

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails