TROMBONISTA NG BUHAY KO FINALE - GOODBYE ETHAN

             

               Trombonista ng buhay ko

                           Chapter 23

The public is advised of some scenarios of strong and/or sexual language, and sexual behavior of the characters involved. Events, places and situations are fully fictional. Furthermore, this is advised R-18 due to contents not suitable for ages below 18 years old. The author does not promote neither exploit readers to do such acts instead to raise awareness, understanding and optimism toward the characters involved. 

SI MARK

Magpanggap na masaya? Minsan masarap magpanggap na okay ka, magpanggap na hindi nasasaktan, magpanggap na totoo yung bawat ngiting pinapakita mo, masarap magpanggap kasi tuwing iniisip at nakikita nilang masaya ka.. kahit paano, kahit sandali lang..kahit pagpapanggap lang..nagiging masaya ka.

May kanya kanya tayong kwento at kahit pagbalik – Baliktarin man ang mundo o kahit ilang beses ka madapa at magkamali, kahit ilang maling desisyon man ang magawa mo, ilang tao man ang masaktan at umiyak dahil sayo..ikaw parin... ikaw parin ang bida.. sa sarili mong kwento.

Ikaw parin ang mamimili at magdedesisyon ng papel na gusto mo gampanan at hindi ang ibang tao.

Sa’yo ang buhay mo at responsibilidad mo ang sarili mo.

Halos makipagsiksikan ako nun makalapit lang sa gilid ng stage kung nasaan yung banda nila Kent na tumutugtog para sa bunutan para sa susunod na kapitana at tenyenta na magiging mukha ng simbahan sa para sa susunod na semana santa, linggo ng pagkabuhay nun at panahon na para sa pagkilala ng bagong magrerepresanta ng simbahan.

Nahagip lang ng mata ko si Kent habang kasama yung buong banda niya.

" Ui?" Saad ni Kent ng makita ako. " Manunuod ka pa ng bunutan?" Tanong niya ngumiti lang ako saka marahang tumango. " Kala ko uuwi ka, tangina sinungaling ka talaga eh noh?"

" Eh kasi hindi kumpleto yung mahal na araw ko kung hindi ako manunuod nito."

" Ewan ko sayo."

" Di ba sabi mo tutugtog ngayon si Ethan?" Lingon ko sa likod niya.

" Closing daw sya ngayon eh, pero sabi niya hahabol daw sya." Saad ni Kent, marahan naman akong tumango. Kasalukyan ng nagtatrabaho si Ethan ngayon sa isang fast food chain kaya halos di kami nagkikita. Pagkatapos ng araw na yun ni isang salita wala na kong narinig sa kanya, kahitt tingnan o bigyan ako ng konting sulyap ay di niya na ginawa. " Antayin mo ba ko?"

" Okay lang ba?"

" Okay lang basta pakantot mamaya." Pilyong bulong niya.

" Kent naman eh." Simangot ko pero halos bumagsak ako ng may kung sinong bumangga sakin, ilang sandali naman kaming nagkatinginan ng taong yun hanggang nauna syang umiwas saka binungo din si kent.

" Sorry kala ko kabanda din natin." Natatawang saad ni Ethan.

" Gago okay ka lang Mark?"

" Okay lang." Hawak ko sa braso ko.

" Tangina mo Kent tara simula na oh." Hila ni Ethan kay Kent, isang buntong hininga lang yung pinakawalan ko habang pinagmamasdan silang dalawa habang hawak yung trombone nila.

Habang pinagmamasdan ko nun si Ethan habang nakikipagtawanan sa mga kabanda niya hindi ko mapigilang malungkot, ganun ba talaga sya? Ipaparamdam na sobrang mahal ka niya pero kinabukasan bigla ka nalang iiwan na parang walang nanyare at tila di ka dumaan sa buhay niya.

Dalawang buwan ko ng pilit kinakalimutan yung  nararamdaman ko sa kanya, dalawang buwan na hinahanap ko yung pagmamahal ko kay Kent na ngayon ay di ko na makita, ayoko na rin syang mahalin pero bakit yung puso ko ayaw ng tumigil sa pagtibok para sa kanya.

Hanggang duon na nga lang ba talaga?

Nung araw nga bang yun natapos na ba talaga yung sinabi niyang....mahal niya ko?

Eh pano yung sinabi kong mahal ko sya? Matatapos din ba yun? Kelan? Sana malapit na.

Kasi ang sakit sakit na.

Ang sakit na pinaparamdam niya sakin, na kahit konti wala ng natira sa pagmamahal na pinakita niya sakin ng gabing yun...wala na.

Tumingala lang ako saka pinagmasdan yung mga bituin ng gabing yun, mga butuin na sabay tumanaw samin ni Ethan nung gabing walang pagsidlan yung sayang makikita sa mata ng bawat isa, gabi na napuno ng pagpapanggap ngunit dala naman ay ligayang di kayang pantayan ninuman.

Pagpapanggap lang yun, gusto ko lang syang pagbigyan pero bakit ganun kabilis niya tinapos, pagpapanggap na sana di nalang natapos, pagpapangap na tinutoo na ng puso ko.

Nang muli akong tumingin kala Ethan ay nakapuwesto na sila ni Kent kasama ng musiko.

“ Mahal parin kita.” Bulong ko habang nakatingin sa kanya, napalunok lang ako ng magtama yung mata naming dalawa. Walang kahit anong reaksyon ang makikita sa mukha niya hanggang umiwas sya ng tingin. “ Pero, sabi mo hindi mo na ko mahal.” Kagat labing saad ko saka tumungo.

Hanggang di ko na napansin yung pagtulo ng luha ko.

CHOS!!

Happy april fools day!