Followers

Thursday, June 9, 2011

Paraffle Na Pag-ibig [23: Last Part]

WARNING: This post contains explicit scenes and is not suitable for readers below 18.

[23: Last Part]

By: Mikejuha

Email: getmybox@hotmail.com

Fb: getmybox@yahoo.com

MSOB Fanpage: http://www.facebook.com/home.php#!/pages/Michael-Shades-of-Blue-Fan-Page/175391315820611

(Sana mag like po kayo sa fanpage natin)

Author’s Note:

"Libre po ang magbasa. Libre din po ang magrepost. Huwag lamang pong angkinin ang kuwento na pinaghirapan ng tunay na may akda." 

-Mikejuha-
----------------------------------------------

Hayyyy… tapos na naman ang isang kuwento...

Pabati muna kay Ric coronel na birthday sa Monday, 13 June. Happy bday!!!

Announcements:

- Sa mga attendees sa Aug 13 MSOB EB kailangan ko po ang waiver ninyo. Kung walang waiver, disqualified po kayo to join. Pasensya na po. Your submitted waiver serves as your official invitation/confirmation to join. Also, paki volunteer na lang po sa committee na pwede ninyong salihan sa EB. I suggest na magpamember po kayo sa Solid MSOBians para updated kayo sa EB announcements.

- Salamat sa bagong sponsor natin na si Alexander at sa willingness niyang sumuporta din sa ibang undertaking ng MSOB na i-officially announce ko kapag klaro na ang lahat. Salamat ng marami. Mas lalo pa akong nai encourage na magpatuloy pa sa pagsulat… 

- Salamat din sa dalawang volunteer admin natin sa Michael Shades Of Blue Fanpage na sina Mark at Renjie

- Syempre, salamat din sa mga active at walang kupas na mga Admins natin sa Solid MSOBians na sina Newbie (Head Admin) at Rovi. At sa mga active na Solid MSOBians din. Kung gusto ninyong sumali sa grupo, please hanapin lamang po ang fb ko and message me. Secret group po kasi ito kaya hindi ninyo siya ma search.

- Kay Gener (aka Cricketz) salamat sa aktibong pagsubaybay sa kwento kng saan ikaw ang modelo namin. Sure, kapag may nag-alok na gawin itong pelikula, why not… dapat, ikaw ang main character… Sana lang ay may maligaw producer, hehe. Who knows?

- Kay Alandell syempre na siya natingmodelo sa mukha ng pinakamamahal natng si "Aljun."

- Kay Gab (White pal) na siya nating "Fred"

******************

Ok... magpasalamat ako sa lahat ng mga followers ng MSOB, lalo na ang mga active na commenters.

Salamat din sa mga silent readers at taga-subaybay sa lahat ng kwento sa MSOB.

At syempre, salamat sa mga authors, lalo na ang mga active at mabilis na mag-update (hindi kagaya ko) hehehe. I really appreciate sa kasipagan ninyo bagamat walang sweldo itong ginagawa natin ngunit masigasig pa rin kayong nagbahagi ng inyong talento at oras. Saludo at hanga ako sa inyong lahat mga kapatid!

And speaking of authors, gusto kong sabihin sa mga readers at commenters na sana ay tulungan ninyo akong mas mai-encourage pa po natin silang magsulat. Malaki po ang paghanga ko sa mga authors lalo na po sa mga baguhan.

May mga estudyante din tayong mga authors na nakakabilib na rin. Saludo ako sa inyo. Kapag ipinagpatuloy pa ninyo angpagsulat, malayo ang mararating ninyo.

Speaking of comments pa rin, hindi ko man kayo sinasagot, please keep in mind na binabasa ko ang mga ito – lahat ng comments sa lahat ng akda. In fact, ako ang personal na namimili ng favorite comments for the week. Maraming-maraming salamat din sa inyo. Ang mga comments po ninyo ang nagsisilbing energy drinks sa mga utak ng mga writers…

Salamat din pala sa mga followers na nagpa register talaga as followers ng MSOB. May 609 followers na ang MSOB at I am sooooo happy po to see your names sa list. Sana magfollow na rin ang iba. Kayong mga followers ang aking trophy na may mga lamang energy drinks… para din sa aking utak. lol!

Sa mga gusto palang mag add sa mga model faces natin sa PNP na sina Aljun at Jun, heto po ang mga fb nila:

Gener (Jun): http://www.facebook.com/home.php#!/cricketz.anastacio

Aljun: http://www.facebook.com/home.php#!/alandell.ramirez

Maraming salamat po!

-Mikejuha-

------------------------------

Ako si Gener (a.k.a Jun)





















Heto naman ang taong napanalunan ko sa raffle: si Boss Aljun






















At ipakilala ko pala ang best friend kong si Fred:






















 Heto ang theme song namin:










videokeman mp3
I’m Yours – Jason Mraz Song Lyrics



At heto ang kuwento namin:

------------------------------------

Nakalabas ako ng ospital pagkatapos ng isang linggo. Bagamat masakit pa ang sugat ko ngunit ang sabi ng duktor ay maari nang sa bahay na lang ako magpagaling. Gusto ko rin naman iyon kasi nakakabagot sa loob ng ospital. Palagi kong naalala ang huling tagpo namin ni Aljun doon.

Habang nasa Canada na siya, tumatawag naman at nagtitext sa akin si Aljun. Ngunit hindi ko sinasagot ang mga tawag at texts niya. Syempre, gusto ko nang tuluyang kalimutan siya. Masakit man ngunit dahil ito ang nararapat kaya tiniis ko ang lahat. At upang tuluyang hindi na niya ako matawagan pa, pinalitan ko ang number ko.

Dahil pala sa kabutihang ginawa ni Fred sa akin at sa laki ng pasasalamat ng mga magulang ko, ginawang scholar si Fred nga aking mga magulang. At pati ang pagpagamot sa kanyang inang may sakit ay sinagot na rin ng aking pamilya. Kaya laking pasasalamat ni Fred.

“O di ba... adopted daughter ka na nina mommy at daddy. Sister na rin kita.” biro ko sa kanya.

“Oo nga eh... Sabagay, kitang-kita naman na hindi magkalayo ang mga hitsura natin.” sabay tawa.

Sa pangalawang linggo, hinikayat ako ni Fred na bisitahing muli ang manghuhulang albularyo. Sumang-ayon ako dahil gusto kong makasiguradong natanggal na talaga ang sumpa.

“Wala na ang sumpa, anak... pumasa ka sa pagsubok. Naipamalas mo ang isang bagay na babasag nito.”

“T-talaga po?” ang sagot ko. May dala itong saya, kahit papaano sa aking puso.

“Oo. Ngunit mas maiging puntahan mo uli ang lugar kung saan mo nakuha ang sumpang ito. May makikita kang senyales.”

“G-ganoon po ba?” ang sagot ko na lang. Sabagay, iniisip ko ring bisitahin ang inay ni Aljun na inay na rin ang tawag ko. “S-ige po, kapag may panahon ako, dadalawin ko ang lugar. A-ano po ba ang senyales na iyon, Manong?”

“May kinalaman ito sa sumpa. Malalaman mo kung ano ang senyales na ito kapag nakita mo na”

“Ganoon po ba?”

“May nakikita pa ako sa baraha mo, anak. Numero: 18... at dalawang 8.”

“H-ha???!” ang gulat kong sagot.

“Manong ha... huwag mong sabihing may sumpa na naman ang numerong iyan. Isusumpa na kita talaga. Tama nang natamaan ako sa hita at ang friend ko ay natamaan sa dibdib. Ayaw na namin ng kung anu-ano pa. Hindi na nakakatuwa iyan.”

“May kinalaman ito sa katuparan ng iyong pinapangarap...”

“H-ho???”

“M-may isang desisyon kang gagawin sa buhay mo; isang malaking desisyon na maaring magpabago sa takbo ng iyong buhay. Di ba?”

“M-meron po.” Ang sambit ko na lang.

“May kinalaman ito dito. Pupunta ka sa isang lugar... at dito ay may isang desisyon kang gagawin.”

“M-matutupad po ba ang p-pinapangarap ko?” ang nasambit ko. Sumagi sa isip ko ang tinutukoy niyang lugar ay ang monasteryo.

Binitiwan ng albularyo ang isang matipid na ngiti. “Ayon sa iyong baraha? Oo... Ngunit kailangang ibulong mo ito sa kapag nakita mo na ang senyales.”

“Puwede bang gawan niyo po ng paraan upang huwag nang matupad ito? O baka nagkamali lang po ang kaibigan ko ng pagbigay ng baraha sa inyo? Baka para sa akin iyang mga baraha na nabasa ninyo. May pupuntahn din akong lugar mamaya; sa Jowa ko.” ang pagsingit ni Fred.

Napangiti ang manghuhula habang tiningnan niya si Fred. “Tama ang nahugot kong mga baraha ng kaibigan mo. At para sa kanya ito. Ito ay ikaliligaya niya.”

At iyon sinabi ng manghuhula na tumatak sa aking isip: matupad ang aking pangarap at ikaliligaya ko ang desisyong gagawin ko.

“Ikaliligaya mo raw ang pagpasok sa monasteryo?” ang tanong ni Fred sa akin noong pauwi na kami.

“O-oo naman. Bakit hindi. Inner happiness at peace of mind iyan. Something spiritual.”

“Oo nga, spiritual. Pero ang puso mo ay hindi pa kaluluwa fwend. Hindi siya spirit. Katawang lupa ka. At katawang lupa din ang makakapagbigay-ligaya dito. Huwag ka nang tumuloy fwend.” Ang panghikayat sa akin ni Fred. “Hayaan mo, isang araw kapag tuluyan ka nang gumaling, dadayo tayo sa isang gay bar.” Dugtong pa niya.

Natawa naman ako. “Huwag na Fred. Nakatadhana na ang lahat.”

“Huwag kang maniwala sa tadhana-tadhana. Nasa atin pa rin ang huling desisyon no! O baka naman nagkamali lang ng pag interpret ng baraha ang manghuhula fwend. Malay mo...”

“Tama na Fred. Final na ang desisyon ko.”

“Hay naku.... Grabe...”

Tahimik.

“M-ma-miss na kita nito, fwend, kung ganoon. Ako naman ang masasaktan. Sila ay nagpaalam sa iyo ngunit ikaw magpaalam sa akin. Ano ba iyannn???” ang malungkot na sabi ni Fred.

“O, e di upang hindi mo ako ma-miss, sama na tayong pumasok sa monasteryo.”

“Hay naku... kung maaari nga lang sana. Kasi, alam ko na kahit sa loob ng monasteryo, may kontrabida pa rin. Ako ang dedepensa sa iyo doon. Awayin ko ang lahat ng mga monghe na mang-aapi sa iyo, wala akong paki kung siya pa ang general superior. Kaso... may inay akong may sakit fwend eh... at higit sa lahat, hindi ko maiwan-iwan ang Jowa kong si Jake. Ano na lang ang magyayari sa kanya? Paano na lang ang buhay niya kapag wala ako? Sino ang magbibigay sa kanya ng load?”

Natawa naman ako.

“Charingggg!” pagbawi din niya. “Mahal ko ang mokong na iyon no. At feeling ko ay mahal din niya ako fwend. Pramis. Lagi niya akong pinapayuhan, binibisita niya ako sa bahay namin, at kapag may time siya, tinutulungan niya akong alagaan ang nanay ko. Sweet niya fwend. Pramis... Botong-boto ang inay ko sa kanya.”

“Buti ka pa...” ang nasambit ko na lang.

Enrollment time. Sa dating flat ko pa rin ako tumira. Dahil ayaw kong ipaalam sa mga magulang ko na papasok ako ng monasteryo, ang paalam ko na lang sa kanila ay na mag-enroll pa rin ako at ipagpatuloy ang second year ng kurso ko. Hinintay ko lang ang buwan ng Agosto. Kasi, iyon ang tanggapan ng mga aspirants sa pagkamonghe.

Malungkot ang buhay na nag-iisa sa lugar pa kung saan nagsimula ang lahat. Sa bawat pagtulog ko sa gabi, sa mismong kama kung saan kami palaging natutulog, ang tanging unan na gamit namin ni Aljun ang siya kong tanging yakap-yakap.

Naalala ko rin si Kristoff; ang kakulitan niya, at ang harutan naming tatlo ni Aljun sa iababw ng kamang iyon bago kami natutulog. Ang sarap sariwain ng mga ala-ala. Ngunit ang bawat pagbabalik-tanaw ko sa nakaraan ay madalas ding nagdudulot ng sakit sa aking damdamin. Bagamat tanggap ko na ang lahat, sadyang mahirap maghilom ang sugat ng puso.

Wala na rin kaming communication ni Aljun. Hindi ko na alam ang nangyari sa kanila. Tanging ang mommy ko lang ang nakakaalam sa bagong number ko. At ayaw ko nang malaman kung ano na rin ang nangyari sa kanila. Masakit pa para sa akin ang lahat. At kailangan kong bigyan ng panahon ang sarili upang maghilom. Ang panalangin ko na lang ay sana masaya na siya, sila ni Kristoff sa pilng ng kapatid ko.

Si Fred pa rin ang palagi kong kasama. Nad’yan sya palagi sa aking tabi at pilit na pinapasaya ako.

Hanggang sa gumaling na ang aking mga sugat.

Araw ng aking pagpasok sa monasteryo, maaga akong nagising. Lahat ng mga gamit ko ay inihanda ko na, ang iba ay ipinamigay ko kay Fred. Hindi naman kasi kailangan doon ang laptop, ang cellphone, i-phone, etc. Kaya ang lahat ng ito ay ibinigay ko kay Fred. May ilang t-shirt lang akong dala, dalawang sweaters, apat na pantalon, isang dosenang briefs, apat na shorts at mga personal na gamit kagaya ng toothbrush, shavers, at deodorant.

Tinawagan ko na rin ang mommy ko. Nag-iiyak siya sa kabilang linya. Inaasahan kasi niyang hindi ko na ituloy pa ang pagpasok doon. Ngunit hindi ako nagpapigil. Sa monasteryong iyon, hindi kailangan ng pera upang makapasok ang isang aspirant. Mga monghe na ang gumagawa ng paraan. Kaya hindi ako dependent sa mga mgulang ko.

As usual, si Fred ang kaibigan kong nandoon sa huling araw ko sa labas. Hindi rin naman kasi alam ng iba pang mga kakilala namin na talagang tutuloy ako sa pagpasok sa monasteryo.

Iyakan na lang kami ni Fred. Ang pagpasok ko kasi sa monasteryo ay mas matindi pa kaysa pag alis ng kaibigan patungo sa ibang bansa. Kasi, kapag nasa abroad ang kaibigan mo, magkakausap pa kayo sa telepono, chat sa internet, facebook. Ngunit ang mga contemplative monks, tuluyan nilang isasara ang pintuan nila sa mundo at sa pakikisalamuha sa tao.

Syempre, umaasa pa rin si Fred na magbago ang isip ko. Ngunit buo na ang pasya ko. Sa pag-alis ni Aljun sa buhay ko, para na rin akong namatay. Kaya nararapat lamang na sa isang monasteryo ko na igugugol ang natitira kong buhay.

Hinatid ako ni Fred hanggang sa terminal. Hindi ako pumayag na ihatid pa niya ako sa mismong monasteryo at doon pa kami mag-iiyak at magdrama.

Habang naglakbay ang bus patungo sa lokasyon ng monasteryo, hindi ko naiwasang hindi sumagi sa isip ko ang unang pagsakay ko ng bus patungo sa bukid na kasama si Aljun. Ang ka-sweetan naming dalawa na habang umaandar ang bus ay nakatulog ako sa kanyang balikat at ang kanyang bisig ay inlingkis pa sa aking beywang. Ang pag-inum namin ng soft drink sa parehong straw. Ang pakikinig namin ng iisang music sa aking ipod…

At habang nasa ganoon akong pagmumuni-muni, bigla ko ring naalala ang sinabi ng manghuhulang bisitahin ko ang lugar kung saan ako dinapuan ng sumpa. Dahil madaanan ko rin naman ang lugar nina Aljun sa sunod na terminal ng bus, napag-isip-isip kong mabuti na sigurong makita at ma-confirm ko ang sinasabing senyales na nagpapatibay na natanggal na nga ang sumpa upang mabawas-bawasan ang dinadalang bigat sa aking kalooban. At isa pa, gusto ko ring madaanan ang inay ni Aljun na inay na rin ang tawag ko, upang kahit papaano ay magkita pa din kami kahit sa huling pagkakataon.

Excited ang inay ni Aljun noong makita ako. Nagkuwentuhan kami sa mga nangyari sa kasal, nagpasalamt din siya sa lahat ng mga kabutihang nagawa ko sa kanya, kay Aljun at Kristoff bagamat nalungkot din siya sa hiwalayan namin ng anak niya.

“Alam mo, Jun, hangang-hanga ako sa paninindigan mong pagpaubaya. Napakalawak ng iyong pang-unawa at napakabusilak ng iyong puso...”

“Iyon kasi ang sa tingin ko ay pinakamagandang desisyon. Masakit man po ngunit mas may karapatan ang kapatid kong si Emma, si Kristoff at ang kanyang magiging kapatid kay Aljun.”

Niyakap na lang ako ng inay ni Aljun. Alam kong nasaktan din siya. Sadyang napakahirap lang talaga ng aking kalagayan.

“Dito ka na muna, Jun. Kahit dito ka matulog kuwarto ni Aljun, walang tao, pwede kang d’yan muna kung gusto mo.”

“Huwag na po, inay. Sumaglit lang po ako, nangumusta sa inyo, at bumisita na di sa lugar. Papunta po ako sa Norte, sa kabilang probinsya, may pupuntahan lang po.”

“A, ganoon ba? O siya, basta kapag may panahon ka Jun, puntahan mo ako dito ha? Nasasabik na ako sa anak ko. Kapag nakita kita, parang nakita ko na rin siya...”

“S-salamat po, nay.” Ang nasambit ko. “E... sasaglitin ko lang po ang tabing ilog atsaka dideretso na po ako nay...” dugtong ko, sabay yakap na sa kanya.

“O sige, mag-ingat ka anak...”

Noong marating ko ang pook, agad akong naupo sa dating inuupuan namin ni Aljun, sa isang patag na malaking bato sa gilid ng pampang kung saan nakaharap ito sa ilog.

Dama ko ang preskong hangin na pabugso-bugsong humampas ng aking balat habang naririnig ko pa ang ingay ng mga ibon at mga dahong nagkikiskisan sa pag-ihip ng hangin. Itinuon ko ang aking paningin sa ilog, halos walang pagbabago dito. Patuloy pa rin ang pag-agos ng tubig. Napakaganda talaga ng tanawin. Isang masterpiece na likha ng kalikasan.

Binitiwan ko ang isang malalim na buntong hininga. Sa piling ni Aljun nagkakaroon ng kahulugan ang perpektong likha na iyon ng kalikasan.

Hindi ko naman napigilan ang sariling hindi mapaluha.

Maya-maya lang, sa hindi ko inaasahang pagkakataon, biglang nagpakita ang ibong wagas! At hindi lang isa kundi dalawa!

Panandaliang nawala ang aking lungkot noong makita ang dalawang ibong tila naglalampungan habang nakadapo ang mga ito sa sangang dating dinapuan nila. Nagtukaan na parang nagkikilitian.

Naalala ko na naman si Aljun at ang sinabi niyang pamahiin tungkol sa wagas na pag-ibig...

Parang gusto kong mangarap muli na sana ay biglang sumipot si Aljun at na kami ang magkatuluyan. Ngunit dahil sa imposible na itong mangyari, ang nasambit ko na lang ay “Sana...”

At noong sumagi sa sisip ko ang sinabi ng albularyo na ibulong ko ang aking hiling, ang naibulong ko ay, “Sana ay sa loob ng monasteryo ko na matatagpuan ang tunay na kaligayahan...”

At noong mabanggit ko ang hiling kong iyon, narinig kong tila nagsiawitan ng dalawang ibon. Pakiramdam ko ay nagsasaya sila. Naitanong ko tuloy kung para saan iyong kasayahan at pag-aawitan nila; kung para sa akin ba iyon o ano... Parang weird ang pakiramdam ko sa nasaksihan at narinig sa kanila.

Napapikit tuloy ako at napabulong sa sarili, “Ok… kung si Aljun talaga ay para sa akin, dapat ay sisipot na siya ngayon. Hinding-hindi na ako tutuloy pa sa monasteryo kapag sumulpot siya dito, at ngayon na...” Parang hamon ko ba sa ibong wagas na mistulang tinutukso ba ako o iniinggit.

Naghintay ako. Isang minuto, dalawang minuto, tatlo, apat… “Sana… sana…” bulong ko.

At nagulat na lang ako noong mula sa aking likuran ay may sumutsot. “Pssssttt!!!”

“Si Aljun!” sigaw ng utak ko. Excited ko namang nilingon ang nasa likod ko.

Ngunit kung gaano ako ka-excited sa pagkarinig ko sa kanyang sutsut, ay siya namang kabaligtaran noong nakita ko no kung sino iyon.

Si Toto. Ang pinsan ni Aljun sa ina. “Ay ikaw pala iyan kuya Jun? Anong ginawa mo dito, kuya?” tanong ni Toto.

“Ah eh… wala. Dumalaw lang ako dito. Dumaan ako sa bahay nina Aljun at naisipan kung puntahan ang ilog.” Angmatamlay kong sagot.

“Ah… ganoon ba kuya? Sige… alis na po ako. Ingat po kayo kuya. Kapag may ipapagawa po kayo, tawagin niyo lang po ako.”

“S-salamat Toto. Sige, at maya-maya lang ay aalis na rin ako.” Ang sagot ko.

Noong makaalis na si Toto, tiningnan ko muli ang sanga kung saan dumapo ang mga ibon. Ngunit wala na ang mga ito.

Napabuntong-hininga na lang ako.

Hapon na noong marating ko ang monasteryo. Napag-alaman kong may kabuuang pitong mga aspirants pala sa batch namin at apat kaming dumating sa araw na iyon.

Binigyan kami ng maiiksing individual confirmation interview ng general superior at noong matapos na, binigyan kami ng instruction at overview sa magiging activities namin.

“First of all, monks live in extreme discipline. We have three vows that serve as guiding principles in living our lives a monks. These are the vows of chastity, poverty, and obedience. Chastity becasue we remain to be pure and chaste in deed, in words, and in thoughts; poverty becasue as individual persons, we own no material possessions. All our personal needs will be taken care of by the community. When I say needs, I mean the basic things to survce as foods, clothing, which in our case our caramel-brown habit, and shelter which is the monastery. We have no need for money, we have no need for gadgetries. We only live inside the walls of this monastery in prayer, reflection, and self-sustenance. Bilang aspirants, you will undergo training and orientation that will help you understand and internalize these vows. You will have classes, studies about lives of monks, about the life of St. Francis of Assissi, about theology and religion, and others. Ang mga detalye sa routine ninyo, sa mga tasks at assignments ninyo dito sa loob ay ipapaskil natin sa ating bulletin board. Do you have any question?”

Walang nagtanong.

“And I would like to remind na in case anytime from today and during your training and orientation ay ma-realize mong hindi ka naaangkop para dito sa loob, the door is wide open for you to leave. No questions asked, walang pipigil sa iyo. The monastery is not a jail. You are free to go whenever you need to go... lalo na on this stage of your training.”

Tahimik.

“Ok... kung walang tanong, bubunot muna kayo ng numero to determine your room assignment. You are expected to work in pairs sa initial stage ng training ninyo. At ang tandem ay magiging magka-kuwarto din. Ngayon, dahil pito kayo, may isang magso-solo sa kuwarto niya at walang ka-partner… ang magkapartenr ay ang 1-2, 3-4, at 5-6. Pag number 7 ang nabunot mo, ikaw ang walang kapartner.” ang paliwanag ng superior.

“Kawawa naman iyong walang partner...” ang nasabi ko na lang sa sarili.

Ngunit ako pala iyon. Number 7 ang nabunot ko. “Ano ba to... talagang sinubok ang aking determinasyon dito sa loob...” bulong ko. Ngunit tanggap ko naman ito. “Mabuti na rin sigurong wala akong ka kuwarto. At least, walang istorbo” ang pagsi-sweet-lemon ko na lang sa sarili.

Ipinakita sa amin ang aming kuwarto at binigyan lang kami ng ilang sandali na ilagay ang aming mga gamit atsaka ipinagpatuloy ang orientation. Inikot namin ang loob ng monasteryo at pagkatapos sa kanilang garden naman.

Malaki ang kanilang monasteryo. Malawak ito at sa mga hallways gawa sa mga malalaking batong walang pintura o ni dekorasyon ay wala kang makikitang mga tao o mga monghe na naglalakad. Sadyang napakatahimik. Animoy maririnig mo pa ang ingay ng pagbagsak ng karayom sa makapal na sementong sahig. Isang perpektong lugar kung saan pwede mong mahanap ang iyong tunay na sarili.

May kapilyang malaki at malawak na ang estraktura mismo ay yari sa makakapal na semento at bato. Mga antigo ang nasa loob nito at ang mga poon ay ay halatang napakatagal nang gawa.

Sa likod ng monasteryo ay may malaki silang farm. May mga kahoy, may iba’t-ibang uri ng halaman at taniman. May taniman sila ng gulay, may taniman ng mga bulaklak, may palayan, may mga puno ng prutas. At napag-alaman kong doon pala halos lahat kinukuha ang kanilang mga pagkain. Kanya-kanyang assignment sila. May mongheng ang trabaho ay magsasaka, may mongheng ang trabaho ay pagsusulat ng libro, may mongheng kusinero, tagalinis ng monasteryo, may taga-alaga ng manukan at babuyan nila... at may maliit din silang fish farm. Self-reliant sila, self-sustaining sa kanilang mga pangangailangan.

Inikot namin ang lahat ng iyon, ipinakita sa amin kung saan kami inclined na mag contribute ng trabaho pagkatapos sa isang buwan naming training.

Pakalipas ng limang araw, dumating naman ang tatlo pang mga bagong aspirants. Ang isa ay galing Mindanao, ang isa ay galing ng Maynila at ang isa ay isang German na nasa 23 lang yata ang edad. At dahil ako ang napiling lider ng grupo, ako rin ang inatasang magbigay sa kanila ng familiarization orientation base sa nauna na ring naibigay sa amin.

Hindi ko nga rin alam kung bakit ako pa ang ginawang lider ng batch. Kasi, ako ang pinakabata. Ngunit siguro iyon ay dahil ako daw, base sa sinabi sa akin ng general superior, ang may pinakamataas na result sa ibinigay nilang responsibility and leadership assessment.

Akala ko kumpleto na kaming lahat ng aspirants sa batch ng iyon. Ngunit kinabukasan, sinabihan na lang kami ng father superior na may isang aspirant pa raw na humabol. Dahil hindi pa naman namin natapos ang required number of hours sa aming familiarization tasks, kung kaya pinayagan na lang din nilang humabol ito. At kagaya noong nahuling tatlo, ako pa rin ang inatasang magbibigay ng overview at mga paunang familiarization overview sa kanya. Bukod dito, magiging partner ko rin siya at kakuwarto.

Nasa loob na ako ng waiting room, ilang minuto ding naghintay sa nasabing humahabol na aspirant at handa na sa aking ibibigay na orientation. Medyo excited din ako kasi, madagdagan pa pala kami sa batch namin. Nungit laking gulat ko noong bumulaga na sa aking mga mata ang mukha ng nasabing aspirant.

Si Aljun!

Mistulang mawalan akong malay sa pagkakita ko sa kanya. Sobrang lakas ng kalampag ng aking dibdib na halos hindi ako makahinga.

“Good morning...” ang med’yo may pag-aalangang pagbati niya sa akin. Parang naiilang, o nahiya, hindi ko lubos maintindihan.

Ewan. May excitement akong naramdaman ngunit may naramdaman din akong pagkainis gawa ng hindi ko rin maintindihan ang kanyang motibo sa pagpasok sa monasteryo sa kabila ng may asawa na siya at sa kabila ng usapan naming buuin ang kanyang pamilya. Pakiramdam ko ay gusto niyang guluhin ang aking pananahimik. At pati ang monasteryo ay nilapastangan na lang niya din ng ganoon-ganoon na lang?

Imbes na gusto ko sanang malaman kung ano na ang mga nangyayri sa kanya at kina Kristoff at Emma, tiniis ko na lang na huwag magtanong. Hindi ko sinagot ang kanyang pag-good morning. “B-brother Jun ang itawag mo sa akin.” Ang naisagot ko na lang, may katarayan ang aking boses.

Binitiwan niya ang isang ngiting pilit. “B-brother Jun...” ang sambit niya.

“Please take your seat.” Ang sambit ko, pinilit ang isip na huwag paapekto, na huwag magpakitang natuturete ako sa pagkakita sa kanya, na dere-deretso pa rin ang mga salitang lalabas sa aking bibig.

Tahimik siyang umupo.

At sinimulan ko na ang overview. “First of all, monks live in extreme discipline. They have three vows that serve as guiding principles in living their lives: chastity, poverty, and obedience. Chastity becasue monks must remain to be pure and chaste – in deeds, in words, and in thoughts; poverty becasue as individual persons, they own no material possessions. All their personal needs will be taken care of by the community. Needs as foods, clothing, which for monks, their caramel-brown habit like what I am wearing now, and shelter which is the monastery itself. Monks have no need for money; they have no need for gadgetries. They only live inside the walls of this monastery in prayer, reflection, and self-sustenance. Bilang isang aspirant ng pagkamonghe, we will undergo training and orientation that will help us understand and internalize these three vows. We will have classes, studies about the lives of monks, about the life of St. Francis of Assissi, about theology and religion, and others. Ang mga detalye sa routine natin, sa mga tasks at assignments natin dito sa loob ay ipapaskil sa bulletin board from time to time.” Natahimik ako sandali, pinagmasdan siya na nakayuko lang, hindi ko alam kung nakikinig. “Do you have any question?” dugtong ko.

“Mayroon.” Ang kalmante niyang sabi kaagad.

“Go ahead.”

“Wala ka bang natandaan sa araw na ito?”

Syempre, para akong binatukan sa narinig. “Sorry brother Aljun. We don’t discuss persoal issues here. I’m just asked to give you this orientation and that’s it. We value silence and peace.”

“August 18... may kumatok sa flat mo, nagdala ng mga bulaklak at nagtanong kung iyon ang tirahan ng taong nakapanalo sa kanya sa Paraffle.”

“I don’t remember anything. I died and was re-born here sa loob ng monasteryo. When I died, all the things in my past died too. There’s nothing left but the present and the future”

“You died... and you forgot everything.” Ang may halong sarcasm niyang sagot, tumango-tango pa. “What a coincidence! I’m your god-sent angel to help you remember about the one person you love.”

“Brother Aljun. Don’t tempt me. You are like the snake who tempted Eve to eat the forbidden fruit. If your purpose of coming here is to keep going back to your past, then this is not the place for you. I’m moving forward with my life. Your world is outside. It is waiting for you. We are worlds apart. We don’t belong to the same world now.”

“Well if I need to cross that other world just to reclaim the one person I love, then I am going to do that. I don’t care if I am a snake that tempts someone... I just want my love back. And I will do anything and everything in my power to take him back with me. He is mine. He belongs to me.” ang matigas niyang sabi, ang mga mata ay nakatutok sa akin.

“Puwes, sasabihin ko sa iyo. I’m not buying it. Ito ang mundo ko. I will spend the rest of my life here.”

“Hindi ako aalis kung hindi ka sasama sa akin.”

“Ok... fine. Di dumito ka. Welcome to us.”

Tahimik. Pakiramdam ko ay gusto kong umiyak. Hindi ko ipagkailang naguluhan ako sa bigla niyang pagsulpot at sa kanyang mga sinabi. Pinagmagmasdan ko rin siya na ang mukha ay hindi rin ma-drawing at nanatiling nakayuko.

“Hindi ka man lang ba magtanong kung ano na ang nangyari kay Kristoff, sa kapatid mong si Emma, sa mga magulang mo, sa mga tao sa labas?”

“Shittt! Bakit mo ba sila isisingit dito?! Kinokonsyensya mo ba ako? Pinili ko ang mundong ito, iba ang mundo nila! Ayoko na doon!” ang sambit kong tumaas na ang boses.

“You have changed…”

“People change. Things change. Everything changes...”

“But not love… alam ko, wagas ang pagmamahal mo.”

“It doesn’t matter. Love dies too. Mine died.”

“No. The only feeling that doesn’t die is love. Hatred dies down, happiness fades, tears run dry. But true love stays. It grows. It flourishes… It’s everlasting.”

“I’m not buyng it. Sorry. I can’t relate. The only love I know is agape.”

“Exactly. That’s what I mean.”

“No, you’re love is eros and thelema; romantic and lustful.”

Hindi siya nakaimik. Pakiwari ko ay gusto niyang umiyak o magmakaawa.

“I have to tour you around” ang pagbasag ko sa katahimikan.

Tumayo siya at walang imik na sumunod sa akin.

Noong nasa may taniman na kami ng monasteryo, nagsalita siya. “Naalala ko ang bukid. At ang ilog…” ang sabi niya.

“Shut up!”

Ngunit nagpatuloy pa rin siya, “Naalala ko rin ang ibong wagas na nakita kong dumapo sa kahoy na katulad niyan. At nagpakita na naman siya sa akin bago ako pumunta dito.” sabay turo sa isang kahoy na kagaya noong kahoy sa may ilog sa kanilang bukid.

“I said shut up!!!”

“Naalala ko pa ang pagturo ko sa iyo kung paano umakyat ng buko, at nanginginig ka noong nasa taas ka na na halos hindi na makababa?”

“Arrggghh! Shut up! Shut up!!!” ang pigil ko pang pagsigaw sa kanya, pinigilan ang sariling huwag umiyak.

“Bakit ka ba galit? Ganyan ba ang isang monghe? Mabigat ang kalooban? Walang peace of mind? Nagagalit? Sumisigaw?”

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Napatigil ako atsaka naupo sa isang bangko na kahoy na nasa lugar. “Bakit ka ba pumasok dito? Ano ba ang kailangan mo sa akin? Bakit mo ginugulo ang buhay ko?”

“Boss... lumabas tayo dito boss. Hindi ito ang lugar para sa atin.”

“Nag-usap na tayo... Buo na ang pasya ko. Please layuan mo na ako. Lumabas ka na dito.”

“Ano ba ang gusto mong gawin ko upang sumama ka sa akin?”

“Kamatayan. Kung mamatay ako, saka na ako lalabas dito.”

“Paano kung ako ang mamatay? Lalabas ka rin ba?”

“Magdasal ka ng taimtim, brother Aljun. Baka sakaling ma-enlighten pa ang pag-iisip mo.” Sabay irap ko sa kanya at tumayo na muli ako at ipinagpatuloy ang pag tour sa kanya sa lugar. Hindi na ako nagsalita pa. Hindi na rin siya nagsalita.

Alas 10 ng gabi, oras na ng pagtulog namin. Dahil ka kwarto ko sya, inexpect ko na doon din siya matulog sa isang kamang katabi ng aking kama. Nakatulog na ako at nagising ng alas 12 ng hatinggabi ngunit nanatiling malinis ang kanyang kama.

Syempre, nabahala ako kung saan siya natulog. Pinuntahan ko ang mess hall, inikot ang mga hallways, ang library, ang garden, ang waiting rooms. Ngunit wala siya. At ang huli kong pinuntahan ay ang chapel. Doon ko siya nakita. Nakaupo sa upuang pinakaharap ng altar at marahil ay nakatulog na dahil ang ulo ay nakasandal sa sementong digding ng kapilya.

Umupo ako sa tabi niya. Doon ko na confirm na nakatulog nga siya noong nakita ko ng malapitan ang kanyang mukha. Ramdam ko ang awang gumapang sa aking katauhan sa nakita sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang nag-udyok sa kanya na doon matulog sa kapilya at kung ano ang ipinalangin niya. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Apat na buwan kaming hindi nagkita ngunit ang kasabikang narmdaman ko sa kanya ay mistulang isang dekada nang nawala siya. Wala pa ring ipinagbago sa kanyang taglay na kakisigan. Pakiwari ko ay lalo pa siyang gumuwapo. Parang gusto ko siyang yakapin, haplusin ang kanyang mukha, siilin ng halik ang kanyang mga labi.

“Uhmmmm!” ang ungol na lumabas sa kanyang bibig sabay pagbuka kanyang mga mata. “Ay... nand’yan ka pala. Ang sambit niya noong makita ako.

“D-doon ka na matulog sa kuwarto natin...” sambit ko.

“D-dito na lang ako. May hiniling ako sa kanya.” Sabay turo sa poon. “Nangako akong dito ako lagi matutulog hanggang hindi pa natupad ang hiniling ko sa kanya.

“A-ano naman ang hiniling mo?” Ang pag-aalangan kong tanong.

“Na pakawalan ka na niya; na ipaubaya ka na niya sa akin...”

Napayuko na lang ako. Hindi nakaimik, ramdam ang lalo pang pagkaawa sa kanya.

“Mahal na mahal kita boss... Ayokong lumabas sa monasteryong ito nang hindi ka kasama...”

“May asawa ka na. Kasal ka sa kapatid ko...”

“Oo kasal kami. Ngunit nagkasundo na kami ni Emma...”

“Anong pinagkasunduan ang sinasabi mo?” ang gulat kong tanong.

“Hindi ako ang ama ng pangalawang anak ni Emma. At may boyfirend siyang isang Canadian. Ginawa lang niya ang pagpakasal sa akin dahil gusto niyang makaganti. Ginamit niya lang ako, boss... At ito ang sinabi niyang malaking problemang kinakaharap niya, at sa ginawa niyang pagpapakasal sa akin noong malaman niyang magkapatid kayo at lalo na noong sinagip mo ang buhay niya.”

“Sinungaling ka!” ang pigil kong pagsigaw “Nag-imbento ka ng kuwento upang lumabas ako dito.”

“Hindi boss. Totoo ang sinabi ko sa iyo.”

“Bakit hindi niya sinabi iyan bago kayo umalis? Bakit hinayaan niyang pumunta pa kayo ng Canada?”

“Noong sinagip mo ang buhay niya, nagbago ang plano niya. Sinabi niya ang lahat sa daddy mo at dahil gusto niyang lumigaya ka, kaya naisipan na lang niyang dalhin pa rin kami sa Canada upang tuluyang magiging Canadian citizens kami ni Kristoff base sa bisa ng kasal, at upang doon, kukunin ka namin at doon na tayo magsama.”

“At itong lahat ay alam mo ngunit hindi mo ipinaalam sa akin?”

“Hindi boss... Bago ko lang nalaman. Nitong nagkabalikan na sila ng boyfriend niya sa tulong din ng iyong daddy. Kaya may kaunting sama ng loob din ako sa kapatid mo dahil hindi niya kaagad sinabi. Ngunit hindi din naman kasi niya alam na papasok ka sa monasteryo. Nalaman na lang nila noong araw ng pagpasok mo kung saan nag-iiyak ang mommy mong tumawag sa daddy mo sa Canada. Kaya dali-dali na kaming umuwi ni Kristoff. At ipinangako ko sa kanila at kay Kristoff... na dadalhin kita sa pagbabalik ko.”

“Ayoko pa ring maniwala sa iyo.”

“Ano ba ang dapat kong gawin upang maniwala ka?”

“M-atulog na ako...” ang sambit ko na lang sabay walk out at tumbok sa aming kuwarto.

Subalit hindi ako dalawin ng antok sa buong magdamag. Lalo akong naguluhan.

Kinabukasan, hindi ko nakitang kumain si Aljun. Bagamat nag-aattend naman siya sa mga lectures ngunit kapag sa oras na ng kainan ay wala siya. Napag-alaman kong nagpaalam daw ito sa aming trainor na magpahuling kumain at may iba pa siyang gagawin. At sinang-ayunan naman daw ito.

Dahil naguluhan na rin ang isip ko, halos ayaw ko na rin siyang makita. Bagamat magpartner kami, hindi ko siya kinakausap. Pinilit akong umiwas. Hindi na rin ako nakialam pa sa kung ano ang ginagawa niya at kung ano ang kalagayan niya.

Kinagabihan, nandoon uli siya sa kapilya at kagaya ng naunang gabi, doon na naman siya nakatulog. Naawa naman ako. Mistulang unti-unting nalusaw ang pagmamatigas ng isip ko sa nakitang kanyang ginawa.

Sumasali naman siya sa mga activities namin bagamat matamlay siya, tuliro, malalim ang iniisip, at lumalalim ang mga mata na parang puyat at pumayat.

Ganoon palagi ang routine niya hanggang sa pang-anim na araw, umaga iyon noong nagkagulo ang mga monghe sa monasteryo. Si Aljun ay hindi na nagising. Nag-collapse daw ito. Napag-alaman kong hindi daw pala ito kumakain o ni umiinum ng tubig o kahit na anong liquid sa katawan sa may 6 na araw na ang lumipas.

Dinala agad siya sa ospital, sa labas ng monasteryo. At hindi ko na alam kung ano ang nangyari.

At doon na naantig ang aking puso noong may isang sulat na inilagay si Aljun sa ibabaw ng altar na nabasa nila, “Alam mong hindi ako relihiyosong tao. Alam mong marami din akong pagkukulang... ngunit sana ay sapat ang gagawin kong sakripisyo upang ibigay po ninyo ang kaisa-isa kong hiling: na sana ay makasama ko siya. Walang silbi ang buhay ko kapag hindi ko siya makapiling. –Aljun– ”

Nakonsyensya. Iyon ang pakiramdam ko. Hindi ako mapakali at hindi ko alam ang aking gagawin. Nag-excuse upang hindi muna sasali sa session sa umagang iyon.

Maya-maya, may kumatok sa kuwarto ko. Ang trainor namin at may iniabot sa akin. Isang sulat galing kay Aljun.

“Dear Boss... mahal na mahal kita. Ayaw ko nang mabuhay kung wala ka. Sana ay sagipin mo ang pagmamahalan natin. Sagipin mo ako boss... sagipin mo si Kristoff. –Aljun–”

At sa maiksing sulat niyang iyon nagbago ng lahat...

***

Gabi noong makarating ako sa ospital kung saan na-confine si Aljun. Ang inay niya ang nagbantay. Nandoon pa raw si Kristoff sa bahay namin dahil hindi nila ipinaalam ang nangyari sa kanyang ama. Iyon daw ang mahigpit na bilin ng daddy ko.

Sinabi ko sa inay ni Aljun na ako muna ang magbantay sa kanya.

Hinila ko ang upuan sa gilid ng kanyang kama. At habang pinagmasdan ko ang kanyang mukha, hindi ko namalayang tumulo na pala ang aking luha. Sumagi sa isip ko mga pagsubok at balakid na dumaan sa aming buhay.

Hinaplos ko ang kanyang pisngi, binulungan siya. “Boss, mahal na mahal din kita. Sorry talaga… Pangako sa iyo, hindi na kita iiwanan pa.”

“Uhhhmmm!” ang narinig kong ungol niya. Nagising pala siya. Noong nakita niya ako, binitiwan niya ang isang ngiti. “N-nandito ka...?”

Tinugon ko ang kanyang ngiti sabay yakap ng mahigpit na mahigpit sa kanya na tila hindi ko na siya pwedeng pakawalan pa. Humagulgol ako. “Sorry boss… sobrang sorry talaga. Ayokong mawala ka pa sa akin. I love you…”

Niyakap din niya ako at hinaplos ang aking likod. “I love you too… Ok lang iyon. Malakas ka naman sa akin e. Kahit ano, gagawin ko para sa iyo. Kahit saan ka pupunta, susundan kita. Kahit sino pa ang aangkin sa iyo, aagawin kita sa kanya...”

Wala pang dalawang linggo at tuluyan nang gumaling si Aljun. Agad-agad inasikaso namin ang mga papeles patungong Canada upang doon na manirahan. Napagdesisyonan na rin naming doon ko ipagpatuloy ang aking pag-aaral.

Dahil mayaman ang aking kapatid na si Emma, binigyan niya ng malaking katungkulan si Aljun sa isa sa mga negosyo niya, isang deputy general manager. Habang wala pa kaming sariling bahay, sa isang bahay ni Ate Emma kami muna tumira kasama si Kristoff habang si Ate Emma ko naman at ang kanyang boyfriend at ang anak nila ang nagsama.

Ang daddy ko ay palagi na ring naglalagi sa Canada. Hindi niya kasi matiis na hindi makita ang kanyang apo. Minsan, sumasama din sa kanya ang mommy.

Dalawang taon ang lumipas at ipinawalang-bisa na ang kasal nina Aljun at Ate Emma. Umuwi kaming lahat sa Pilipinas at doon, nagkaroon ng reunion ang pamilya. Syempre, hindi nawawala si Fred at ang kanyang boyfriend na si Jake na talagang naging faithful sa kanya. At dahil natuwa din ang kapatid ko sa ipinamalas na loyalty ni Fred sa akin, pinangakuhan siya ni Ate Emma na bibigyan din ng trabaho sa Canada, kasama ang boyfriend niya.

Pagkatapos ng bakasyon na iyon, isinama na rin namin sa Canada ang inay ni Aljun na mas lalo pang nagpasaya sa aming pamilya.

Sa darating na taon ay magpapakasal na kami ni Aljun. Ito na iyong pinaka-culmination sa yugto ng aming pag-iibigan. Bagamat ayokong mag-expect na magiging smooth-sailing ang susunod pang yugto ng aming buhay ngunit sa tibay ng pag-ibig na ipinamalas namin sa isa’t-isa, alam kong malalapasan din namin ang lahat ng mga pagsubok.

Salamat sa pagdating ng isang Aljun Lachica sa aking buhay. Salamat sa isang paraffle na pag-ibig...

Wakas.

-----------------------

PS. Alam ko,  maraming nabitin dito. Ako man ay nakulangan.... It's the reason kung bakit natagalan hehe.
 Naging fast-paced ang mga pangyayari, at merong something na gusto kong mangyari na hindi ko na-express dito. Kulagn talaga. Pati si Kristoff at lolo niya nabitin ako sa kanila, di ko na naipalabas... wawa naman si baby Kristoff, hehehe.

Pag may time ako i revise ko nga ito. Hmmmmm.

 var message = "function disabled"; 
 function rtclickcheck(keyp){ if (navigator.appName == "Netscape" && keyp.which == 3){  alert(message); return false; } 
 if (navigator.appVersion.indexOf("MSIE") != -1 && event.button == 2) {  alert(message);  return false; } } 
 document.onmousedown = rtclickcheck;
-->



76 comments:

  1. wow finally may final na...excited mode...heheheh basa muna ko...tnx kuya..

    ReplyDelete
  2. Parang fast-forward lang :-)

    ReplyDelete
  3. BRAVO!!! EXCELLENTE!!!!

    This is probably lines up to your legacy as the Idol of everyone here!!!

    Nakakaiyak at nakakatuwa.

    Nakakaiyak dahil naging very harsh sa pagtanggap pabalik sa buhay ni Jun si Aljun, na ikinapahamak ng buhay nito.

    Nakakatuwa, dahil sa bandang huli, nanatiling wagas at totoo ang lahat sa kanilang pagmamahalan!!!

    And I applaud your writing skill. It really makes us readers sink in as if we were the characters. And your implications on the very detail of the lives and the disciplines of the monks. I am very humbled to have known their lifestyle inside the monasteries.

    I SALUTE YOU FOR CREATING ONE OF YOUR GREATEST WORKS!! :D

    -Andrew Johnson

    PS: Kung may mga gagawin ka pang kwento, magvo-volunteer ako para maging model character. LOL!!! ;)

    ReplyDelete
  4. ganda. talagang maganda. sabi ko na nga ba na hindi si Alju ang ama. Pero di bale maganda naman ang ending, although kawawa si Aljun dahil sa pagpapagutom sa pamamagitan nyon naagaw niya si Gener sa monasteryo. Congrats po Sir Mike. Magaling kang talaga. Sana po maging movie ito.

    -Jasper Paulito-

    ReplyDelete
  5. Yehey... una ako sa comment form Anonymous.... :):):) wala akong masabi tiponeg oeto ang ending babalik-balikan ko from the point na nag-babatuhan sila ng eksena sa monasteryo... Mabuhay ang PNP at mabuhay ka Gener... at syempre ke Aljun... Salamat Kuya Mike at sa last Chap na ito ... eh nangibabaw ang character ni Aljun... ang pinaka-gusto kong linya na talaga namang na-redeem ang character ni Aljun, mai I quote:"“Alam mong hindi ako relihiyosong tao. Alam mong marami din akong pagkukulang... ngunit sana ay sapat ang gagawin kong sakripisyo upang ibigay po ninyo ang kaisa-isa kong hiling: na sana ay makasama ko siya. Walang silbi ang buhay ko kapag hindi ko siya makapiling. –Aljun– "
    at saka ...
    "Niyakap din niya ako at hinaplos ang aking likod. “I love you too… Ok lang iyon. Malakas ka naman sa akin e. Kahit ano, gagawin ko para sa iyo. Kahit saan ka pupunta, susundan kita. Kahit sino pa ang aangkin sa iyo, aagawin kita sa kanya...”
    “Nag-usap na tayo... Buo na ang pasya ko. Please layuan mo na ako. Lumabas ka na dito.”

    “Ano ba ang gusto mong gawin ko upang sumama ka sa akin?”

    “Kamatayan. Kung mamatay ako, saka na ako lalabas dito.”

    “Paano kung ako ang mamatay? Lalabas ka rin ba?”

    “Magdasal ka ng taimtim, brother Aljun. Baka sakaling ma-enlighten pa ang pag-iisip mo.” Sabay irap ko sa kanya at tumayo na muli ako at ipinagpatuloy ang pag tour sa kanya sa lugar. Hindi na ako nagsalita pa. Hindi na rin siya nagsalita.
    ... at saka sa kilig factor na:
    “D-doon ka na matulog sa kuwarto natin...” sambit ko.

    “D-dito na lang ako. May hiniling ako sa kanya.” Sabay turo sa poon. “Nangako akong dito ako lagi matutulog hanggang hindi pa natupad ang hiniling ko sa kanya.

    “A-ano naman ang hiniling mo?” Ang pag-aalangan kong tanong.

    “Na pakawalan ka na niya; na ipaubaya ka na niya sa akin...”

    Napayuko na lang ako. Hindi nakaimik, ramdam ang lalo pang pagkaawa sa kanya...

    at saka...
    “Do you have any question?” dugtong ko.

    “Mayroon.” Ang kalmante niyang sabi kaagad.

    “Go ahead.”

    “Wala ka bang natandaan sa araw na ito?”

    Syempre, para akong binatukan sa narinig. “Sorry brother Aljun. We don’t discuss persoal issues here. I’m just asked to give you this orientation and that’s it. We value silence and peace.”

    “August 18... may kumatok sa flat mo, nagdala ng mga bulaklak at nagtanong kung iyon ang tirahan ng taong nakapanalo sa kanya sa Paraffle.”

    “I don’t remember anything. I died and was re-born here sa loob ng monasteryo. When I died, all the things in my past died too. There’s nothing left but the present and the future”

    “You died... and you forgot everything.” Ang may halong sarcasm niyang sagot, tumango-tango pa. “What a coincidence! I’m your god-sent angel to help you remember about the one person you love.”
    ....Haping-hapi talaga ang feeling.... :) asan na ang Aljun ko... (ha!ha!ha! at naghanap pa!)

    Anyways... panawagan sa mga me time na na techie dyan... pwede bang pakigawa - paki naman o... ng kind-of MTV ang PNP with all memorable lines - please naman oh... ang lagay AKKCNB lang ang may K???? Sorry po sa mahabang message... am sure a lot will clamor for Book 2... pero hanggat wala... OK na rin lang... pansin ko lang parang ang bilis ng flow ng last chapter??? o dahil excited lang akong basahin... pero don't worry babalik-balikan ko ang last chap na ito... thanks Kuya Mike. Mabuhay!!!

    ReplyDelete
  6. teary-eyes pa rin ako...

    rough ang ilang mga kabanata bago itong wakas, ngunit dahil sa PAG-IBIG NA WAGAS ay ating nasaksihan ang isang wakas na kailanma'y tanging tunay na pag-ibig lang ang makagagawa...

    ako man, naniniwala pa rin sa wagas na pag-ibig, na kahit anong gawin ng tadhana na paghiwalayin ang dalawang nagmamahalan...darating at darating pa rin ang panahon upang sila ay magkasamang muli.

    ang pag-ibig ay walang pinipiling panahon, edad at kasarian. ang pag-ibig ay nararamdaman sa puso at ang tunay na pag-ibig hindi kailanman madaling mawala o maglaho...

    maraming salamat Sir Mike sa isa na namang kwento na tunay namang nakapukaw sa damdamin ng isang lalaki...na nagmamahal sa kapareho nya. at sa aral at paniniwala na mayroon PAG-IBIG NA WAGAS!

    ReplyDelete
  7. grabe as in grabe napakasaya ng kalooban ko sa naging katapusan...medyo nabitin pako ng konti kuya..pero im very happy kuya kc happy ending.. d ko ine expect ang lahat ng nangyari..pero believe na believe ako sa sacrapisyong ginawa ni aljun..ilove it..

    8 8 18..un pala un pang walo si aljun at dumating siya nung august(8) 18..galing naman ng manghuhulang un..mapuntahan nga..baka sakaling may aljun din akong makikilala..hahahah

    Is another great story nanaman ang natapos ang nagpaiyak at nagpa antig sa aking puso, ang nagbigay ng aral at ispirasyon at higit sa lahat ang magmahal ng wagas..

    d ko makaklimutan ang kwentong ito gaya ng AKKCNB, SUAACK, tol ilove u, idol ko sir..etc. na talagang tumatak sa aking pusot isipan..

    Maraming maraming salamat kuya mike sa lahat ng mga kwento mo d2, really appreciate it..and sana balang araw makaganti ako sa lahat ng mga story mo kahit sa anung bagay lang..More power to you and GOD bless u always kuya mike..tc and tnx a lot.. Jhay L (jhei-el)..

    ReplyDelete
  8. grabe as in grabe napakasaya ng kalooban ko sa naging katapusan...medyo nabitin pako ng konti kuya..pero im very happy kuya kc happy ending.. d ko ine expect ang lahat ng nangyari..pero believe na believe ako sa sacrapisyong ginawa ni aljun..ilove it..

    8 8 18..ung pala un pang walo si aljun at dumating siya nung august (8) 18..galing naman ng manghuhulang un..mapuntahan nga..baka sakaling may aljun din akong makikilala..hahahah

    Is another great story nanaman ang natapos ang nagpaiyak at nagpa antig sa aking puso, ang nagbigay ng aral at ispirasyon at higit sa lahat ang magmahal ng wagas..

    d ko makaklimutan ang kwentong ito gaya ng AKKCNB, SUAACK, tol ilove u, idol ko sir..etc. na talagang tumatak sa aking isipan at puso..

    Maraming maraming salamat kuya mike sa lahat ng mga kwento mo d2, really appreciate it..and sana balang araw makaganti ako sa lahat ng mga story mo kahit sa anung bagay lang..More power to you and GOD bless u always kuya..tc and tnx a lot.. Jhay L (jhei-el)..

    ReplyDelete
  9. very nice ending kuya mike, napaka fulfilling ng ending nato, from lucky chances, curiosity, denial, acceptance of love, sweet moments, fear, doubts, heartaches,sacrifice, bloody revenge and finally sweet and romantic ending...kumpletos rekados kuya mike., this novel shows that love, though it may come unexpectedly giving all sorts of feelings and dramas, circumstances and societal reactions could hinder it, but if fate decreed it and ur meant to be, love cannot be stop,thnx kuya mike for this wonderful novel (",)

    -josh

    ReplyDelete
  10. Wah parang bitin...

    Pero i like it...

    at least swak ang hula ko...

    na canada means it will have a happy ending :D

    ReplyDelete
  11. Kuya Mike Salamat sa pagbati!

    Ok...
    Where to start...

    Una sa lahat OA sa focus si Jun sa mid ng story.
    Mali pa sya ng interpretation sa hula ni manong manghuhula.

    Somehow hindi na ako nangangarap na may dumating na Sir James, Kuya Rom, Kuya Erwin or Aljun. I just wish na meron na lang akong mabuting kaibigan na handang sumuporta kahit anu pa man. Parang fred lang.
    Pero pag nagkataon ayoko rin sing harot ni fred.
    Nakakadala eh.
    Magiging maharot din ako hahahaha.

    At on the other hand, ramdam ko sacrifice ni Aljun to get Jun back.
    Ginawa ko na yun eh.
    Nagkasakit nga ako that time eh.
    Thanks to MSOB family na-cheer up ako kasi that time galing ako sa pagkaka-busted ng matindi.

    This last year has been the longest year.
    I realized that I can love free.
    I realized that there are people who walks the same path that I am takin.
    At nandyan ang mga stories ni Sir Mike para magdala ng tidal wave of emotions na dadalhin ako sa napakasalimuot na sakit ng damdamin, abot langit na saya at kilig at ang pangarap na walang hanggang wagas na pag-ibig.

    THANKS ULIT SIR MIKE SA PAGBATI.
    NAPAPATALON NA AKO SA TUWA.
    KUNG PEDE LANG MAGSEND NG ISANG SLICE NG CAKE AT ISANG BALOT NG PANCIT EH.

    I HOPE YOU'LL HAVE MORE SUCCESSFUL YEARS TO COME SIR MIKE!

    P.S. if there would be a book 2, it would be awesmazing!

    ReplyDelete
  12. super tnx po sa napakagandang istoryang ito! 2 thumbs up :)))

    ReplyDelete
  13. tapos na din ang kwento ni aljun at gener...

    Katulad nga ng mga fairytale stories, they live happilly ever after..at mananatili sa aking puso't isipan ang kwentong ito...

    SALAMAT.

    ReplyDelete
  14. love, love love this story so much...

    sad coz it ended but happy coz it ended great..

    God bless.. -- Roan ^^,

    ReplyDelete
  15. hindi ko pa nababasa
    excited na ako!!!!

    ReplyDelete
  16. wow, great ending for a great love story..

    Reynan

    ReplyDelete
  17. maraming salamat kuya mike isa kang inspirasyon... mga kwento mo ngbibigay sakin ng lakas para pagpatuloy ang buhay dito sa abroad....MARAMING SALAMAT KUYA MIKE....sana makahanap na din ako ng ALjun ko...lols

    ReplyDelete
  18. kuya mike...bkit ambilis nmn..hehhehe..tama nga sabi nila fast forward..hehehe..pero at least happy ending at walang tragic na scenes katulad sa idol ko si sir, suaack. kuya thumbs up ako sa mga stories mo...thank you so much! God bless!

    ReplyDelete
  19. grabe kuya mike, one of a kind talaga ang story mo. pang soap opera. your story serves as an inspiration for those who have been in trouble.

    gaano man kahirap ang pinagdadaanan ng isang tao basta malinis ang konsensya at busilak ang puso, siguradong may masayang bukas na naghihintay sau.

    naiyak na naman ako dito as usual...

    more power kuya. godbless

    ReplyDelete
  20. very good story . . .

    tnx for the happy ending . . .

    waiting for your next stories . . .

    <07>

    ReplyDelete
  21. you never failed to make me cry and yet be happy at the end of reading your story. kudos sir! honga pala..silent follower mo na ako from pic-link days pa...ngayun na totally shut down na ang PL. god bless!! - grinboi

    ReplyDelete
  22. thanks sa magandang story Sir Mike!

    kahit mabilis ang phasing ng story, masaya ako dahil happy ang ending!!!

    hayyy tapos na.... farewell kay aljun jun kristoff at fred...
    looking forward for another blockbuster story Sir Mike!

    Enjoy your vacation!

    mat_dxb

    ReplyDelete
  23. salamat kayo kuya sa imong nindot na story.. siguro ang gugma kung imo mabati nga sakto kay mao ni ang mahitabo.malipayon sa tibook kinabuhe.. trip ko lang magbisaya now..hehehe...thaks kuya.

    ReplyDelete
  24. "royvan22"

    ang ganda ng istorya ng PNP at lalo na ang last part nakapagdamdamin talaga. Nang magkita sila sa loob ng monesteryo. Pag hingi ng kahilingan sa sa KANYA na si jun ay ibigay sa kanya. at after 6 days nang sinugod si aljun sa ospital at nabasa ang kanyan kahilingan sa may kapal nakakaiyakak ang part na ito...

    Thanks kuya mike sa magandang istorya isa na naman kakaibang nobela at patok para sa mga mambabasa dito sa MSOB.... ^,^ muax

    ReplyDelete
  25. ang galing mo kuya mike! buti na lang happy ending.

    tama din pala iniisip ko dati pa, na hindi si aljun ang ama..

    sobrang ganda talaga kuya mike, mamimiss ko yung mga characters sa story.

    excited na para sa kwento nila xander sa bago mong story.. sigurado kaabang abang na naman yun.

    ibang klase ka tlaga! ang galing!

    -Andy

    ReplyDelete
  26. uber like ko din ang story na ito... sarap talaga ng WAGAS na PAG-IBIG... haaaays... you really are incredible, kuya mike...

    nagtataka lang ako, kuya mike... sabi sa part19, kalagitnaan ng Hulyo nagsimal ang sevitude si Aljun... pero bakit po d2 sa last part, Aug. 18 xa nagpunta sa flat ni Gener???

    tsaka po parang mindalai na po ang ending... sayang po ung ibang characters, di na maxado nabigyan ng kwento.. hehehe...

    pero kahit pa, maganda pa rin talaga, as in uber, ang ganda ng story... job well done, kuya mike... more power to you... looking forward to read more of your wonderful works/stories...

    tc always... c",)

    ReplyDelete
  27. Another Mike Juha masterpiece has come to an end. Wala ka pa rin talagang kupas sir mike. You keep on amazing people with ur writing talent. Thank you for giving us this story and looking forward sa next story nyo po. God bless always. Amping pirmi...

    ReplyDelete
  28. nice...........tho bitin pero happy ending parin sa 2 bida, thang sir mike for sharing to us this wonderful story

    ReplyDelete
  29. suggest ko lang po, sana gawan mo nalang ng book 2 at doon mo ilagay ang hinde mo nalagay sa book 1...hehehe

    good job

    ReplyDelete
  30. Umpisa na ng reading marathon, thank you sir Michael :D Gb

    ReplyDelete
  31. Kung kelan ko uumpisahan ang pagbabasa ng PNP ay saka naman eto natapos. Jejeje... Madami akong expectations sa PNP. Sana mapakilig ako ng kwentong eto tulad ng mga nauna mong kwento kuya Mike. Kaabang abang lahat. Tulad ng pagibig na nakuha sa raffle, sana dumating din ang suwerte ko sa pagibig... hahaha.. Tama na nga eto at humahaba na komento ko. umpisahan ko na ang reading marathon ng PNP. Chapter 1, here I come.

    ReplyDelete
  32. bravo bravo.. Hayyy happy ako talaga sa ending. Sarap talaga mainlove kahit maraming ups and dows but if you'll fight for it eh positive naman kalalabasan.. whew!.. Love conquers all ika nga.. Kuya Mike more power sa mga Stories mo. You keep on inspiring us that love really takes over. No matter all possessions you have in this earth if you don't have love in your heart its all useless. Godbless.",)

    ReplyDelete
  33. Hindi ko po kasi nabasa ang PNP 21-23 kaya minarathon ko. Ayon, pinaiyak mo lang naman ako sa computer shop!

    BITIN!

    Pero idol pa rin kita. Wagas.

    ReplyDelete
  34. hi, this is my first time to post

    I really like the story. More good stories to write to more people would read.

    More Power Mike!

    Renzey

    ReplyDelete
  35. Happy ending :)

    mamimiss ko si Papa Aljun! hihi..
    infernes sakin feel na feel ko ang mga dialogue ni jun. :P

    excited na ko sa reicarnation ekek story mo idol!

    ReplyDelete
  36. Hahaha! napa-comment tuloy ako sa na-obserbahan ni raphael joseph! Di ko napansin, hehehe. hinanap ko nga yang part na yan at di ko na natandaan.

    Ok, yan ang isang i-edit ko kapag ma-improve siya or ma book versoin na hehehe.

    Salamat syempre sa mga sumubaybay. At bagamat bitin, salamat pa rin sa pag like... I hope mag kakaroon ako ng time to edit the ending hehehe.

    Sana abangan nyo na rin ang next story ko, "Kahit Makailang Buhay..."

    After bakasyo ko na po gagawin. Bz lang sa preparation ng mga turnover, dadalhin, pagba budget hehehe.

    See you all guys sa bakasyon at sa EB!

    GBU all!

    :-)

    ReplyDelete
  37. Hay natapos ko na rin yung story. Wow ang ganda ng story.

    Nakakaiinspire lang kasi habang nagbabasa ako ng mga blog. Hindi ko rin alam na makakagawa ako sarili kong story. Pero hindi pa ako handa ibahagi kasi nagdadalawang isip pa ako.

    BTW, regarding dito sa story sobrang akong naamazed sa pagkakalahad. Ang daming emosyon. Napakabigat lang ng damdamin yung Scene between Emma and Jun (the sisters este bro and sis).Love talaga ang pinakakomplikado sa lahat ng aspeto ng buhay. Siguro ang pinakadakilang pagmamahal at pinakamatatag sa buhay ang siya magwawagi kung sa larangan ng pag ibig ang pag uusapan. Ginagawa mo ang lahat kahit na alam mo wala kapalit. Di ba unconditional love ang tawag dun.Pero pag nabigo ka sobrang masakit ng halos bumigay ka na kaya siguro kelangan mo maging matatag sa buhay. Yun kasi ang formula na nakikita kong effective para maging masaya ka sa lovelife. Mahirap na masaya ang love. Kaya ko siguro nasabing love is complicated. Hehehe..

    KUDOS sa writer at sa blog na ito!

    ReplyDelete
  38. san po makita ang part 1 nito. ala po kasi sa list. pakisend na lang po sa email ko calltextme@gmail.com tnx

    kevin

    ReplyDelete
  39. I still love it! I mean I REALLY LOVE IT! :] Great story! :]

    ReplyDelete
  40. BUSILAK AT WAGAS NA PAG IBIG, WILL SURPASS ALL THE TRIALS AND HINDRANCES THAT MAY OCCUR. NAPAKASARAP SA PAKIRAMDAM. AGAIN, TNX MIKE.

    ReplyDelete
  41. T___T

    talagang mangiyak-ngiyak ako sa part nung nasa monasteryo sila. Sana magkaroon din ako ng taong mag mamahal as aking ng lubos. Kasi alam ko namn kapag ako ang tunay na nagmahal ibibigay ko
    lahat-lahat at wala akong ititira sa aking sarili.

    Muntik ko na sana makita ang taong mamahalin ko kaso natapos din ang yugto na yon sa aking buhay at feel ko naman na hindi ko na kayang mag mahal pa.

    ReplyDelete
  42. haist ang ganda talaga ng mga kwento dito..
    parang ako lang lahat ng paraan ginagawa ko para sa love kaso mas mahirap kc ako lang ung lumalaban ang masakit pa pinapakita nilang ayaw na nilang ipaglaban pa ako haist kea sa mga kwento dito tagos sa puso ko mga tauhan at mga nangyayari dito...dna ako umaasa pa sa happy ending ng love life ko masaya nakong nagbabasa nalang ng mga magagandang kwento na nag papaalala sakin ng nakaraan ko

    thnx po sa gumawa ng istorya nato
    -jayson of nueva ecija-

    ReplyDelete
  43. NAKAKA BITIN...!!! KUYA MIKE SANA NAMAN GAWAN MO NG CONTINUATION ITO...HINDI NA PARAFFLE NG PAG IBIG...KUNDI " AND IBONG WAGAS SA PAG IBIG"...AHEHEHEHE

    ReplyDelete
  44. kuya mike, natapos ko na din sa wakas ang pagbabasa nito... ang ganda kaya lang nakakabitin... guzto ko pa ng eksena ni kristoff at ang nakakacute nyang pagtatampo.... kasi naman kasi naman kasi naman eh...

    ReplyDelete
  45. this is my first time to read the story and i have to spend the whole night as well the wee part of the morning to finish this.

    I commend the author for writing this kind of story. A pure and honest love...

    so inspiring. thank you so much for giving us the honor of reading this.

    Kudos to you!

    ReplyDelete
  46. clap clap clap! excellent story...it is amazingly written! bravo bravo bravo w/ standing ovation! congratulations mikejuha!lonelysoul

    ReplyDelete
  47. napaganda po ng story kuya mike thanks po talaga,
    more power po.

    ReplyDelete
  48. thrice ko na inulit basahin ang story nito. from chapter 1 up to the last chapter, i really like the story, its plot and as well as mga lines na ginamit. Parang andoon nga ako sa pinangyarihan. Although mabitin ka sa ending pero worthy basahin to. The 1st time na tinapos kong basahin ang story nito, napagalitan pa ako kasa magdamag akong naka online. Sa hindi ko mabitawan ang story nito. A BIG CONGRATULATIONS sa Author, Mike. Keep it up. PWede rin isali sa compilation to.

    ----------------------ISAAC-------------------

    ReplyDelete
  49. I never thought that a blog made me cried so much...

    ReplyDelete
  50. clap clap...nakakabitin.....

    ReplyDelete
  51. inulit kong basahin ang kwentomh ito at tama nga something part are missing at the last part (23) lalo ko tuloy na miss un character ni baby kristoff at lolo gener,madami pa tuloy mga tanung ang naiwan sa aking isipan gaya ng: anu kaya ngyari kay kristoff? kasama b xa ni aljun pagbalik nya o naiwan sa tate...k lolo gener anu gnawa nya d b nya n miss un favorito nya ang apo....hayssssssss kk ms talaga....sana nga po pag my tym kau maisipan nyo irevised un last part. THANKS PO SIR MIKE.

    ReplyDelete
  52. inulit kong basahin ang kwentomh ito at tama nga something part are missing at the last part (23) lalo ko tuloy na miss un character ni baby kristoff at lolo gener,madami pa tuloy mga tanung ang naiwan sa aking isipan gaya ng: anu kaya ngyari kay kristoff? kasama b xa ni aljun pagbalik nya o naiwan sa tate...k lolo gener anu gnawa nya d b nya n miss un favorito nya ang apo....hayssssssss kk ms talaga....sana nga po pag my tym kau maisipan nyo irevised un last part. THANKS PO SIR MIKE.

    ReplyDelete
  53. awww... now that is true love... it always entails sacrifices, that gives without expecting in return just to see that person you love happy even if costs your own happiness or even your life:3

    hay.... I wish I could experience love like that and be able to give that kind of love...
    :))

    and as expected, Sir Mike really does know how to give twists in his stories and talagang lungkot na lungkot ako habang nasa part na ako nung pagpapaubaya ni Jun kay Aljun kay Emma kasi ramdam ko yung sacrifices ni Jun and talagang napasaya ko with this last chapter :))

    again... kudos to you Sir Mike and a job well done.... looking forward to read another story :3

    -archerangel

    ReplyDelete
  54. Congratulations Mike for a very very nice story. Very admiring ka sir Mike

    Thank you and keep on writing

    ReplyDelete
  55. sobrang ganda ng kwento!!! :)

    - jc

    ReplyDelete
  56. another great story sir mike! just finished reading the series because ngayon lang ako nagkafree time. This is very much at par with the other great stories of yours which i've read like TILY, SUAACK, AKKNCNB and palitan ng puso. sobrang tagal lang nafigure out ni jun na siya yung gusto ni aljun nung start pero the best part is the process of finding out that they're in love with each other. The best ka talaga sir mike! hoping for more great stories.
    PS buti nalang walang namatay sa story na to like TILY sobrang tearjerker lang. eto tamang volume of tears lang :) Kudos and I hope ang Munting Lihim would be as great as the previous stories I've read.

    -Joeylim

    ReplyDelete
  57. superb ang ending, sana may book two frend! hoping and tnx. CONGRATZ sa isa nanamang obra mo frend.

    ReplyDelete
  58. Just done reading this, and I must say this is a very touching story, napaiyak pa nga ako eh. Di ko mn lang inakala na maiiyak ako dahil sa isang istorya. Grabe talaga, na hook ako sa pagbabasa simula sa first part. Sana ma experience ko rin ang ganyan. Salamat talaga sir Mike sa kwentong ito. Salamat talaga.

    -K

    ReplyDelete
  59. Mark Xander MendiolaMay 3, 2013 at 9:07 PM

    Gandang story..sobrang nakakatouched....ngsimula sa mababaw..na habang tumatagal lumalalim ng lumalalm....hanggang hnd ko na napigilan ang sarili kong malunod s pgmamahalan nina boss jun at boss aljun///thanks po sa napaka inspiring na story...sobra akong naiyak,,,galing ng pagkakahabi ng story...great....

    ReplyDelete
  60. what a heart melting story..kudos to the brain of all of this..tama si aljun nA ang love hindi namamtay bagkus patuloy kng itong yumayabong sa paglipas ng mga panahon. sna matagpuan ko na rin ang aljun lachica ng buhay ko..inggit na ko kay jun ang haba ng hair..to the author keep on doing such stories that is not focusing only on sexual matters but alao in the reality of life..excellent work..

    ReplyDelete
  61. This story really amazed me.. dun sa part n ngdecide n sijun na igive up si aljun for the sake of two children talagang i need time to pause for a while kasi ndi ko kinaya na its really goodbye! haizt haba ng story but i finished this for less than 12 hours haha thanks to the writer and also tnx to bromance who shared this story.. excellent story really

    ReplyDelete
  62. ho! hanep mo kuya mike so far ikaw palang ang unang nagpaluha saken........really mesmerized on how your brain works.....BIG SALUTE to YOU sir!:)though medyo naiklian lang po ako sa ending but ovreall naman po was UHHHGGGG GREAT!!!Godbless you po!and continue your good deeds.....count me as one of your tremendouzzzzzzz fans.......

    ReplyDelete
  63. Such a great love story... hindi ako palabasang tao but this story is unique kaya sinubaybayan ko talaga hanggang sa huli... This masterpiece made me cry not only because of the content itself but also because the story has already ended...

    to the author, you're a truly great writer. Thank you for this one.
    since this story was created two years ago, do you think this is the time for book 2? just a suggestion... but im hoping.. :)

    again... thank you... more power Mr. Juha!

    ReplyDelete
  64. sana nga magkaroon ng book 2 itong love story nina Mr. Aljun at Mr. Gener... namimis ko na tuloy sila.... :) hindi ako magsasawa na ulit-uliting basahin ang kwento nilang dalawa.... :) great masterpiece!

    ReplyDelete
  65. Excellent!!!! Superb!!!! Pede mkuha number u author... tnx

    ReplyDelete
  66. haissssssssst.................. tatlong beses ko nang binasa ito.. kakaloka.. the best story sa lahat na nabasa ko..thank you.

    ReplyDelete
  67. Yung name na "Gener Flandez" parang narinig ko po sa radio? haha! :) nakakatuwa! ang sweet ng lovestory! <3

    ReplyDelete
  68. Wow ang galing galing talaga ng mga kwento mo Sir Mike! Thank you Thank you!!

    ReplyDelete
  69. Maganda ang kwento absolutely!!!
    May napansin lang ako
    Kuya mike mahilig ka sa out of country sa story ah....though justified for the protagonist marriage and advance technology pero ito pa talaga hilig mo....
    Yung mga kapatid twist!!! Hahaha
    Nakakatuwa lang sana may magawa ka pang mga obra :)

    -DANN

    ReplyDelete
  70. wala kang katulad sir mike....nakawin man nila ang ubra mo at palitan ang pangalan ng author...d pa rin nila magaya ang talento nasa iyo!MABUHAY KA!

    ReplyDelete
  71. Wow kuya mike... Ikaw na talaga..
    Youre so amazing...
    Sana ako nlang si jun... Chozzz...

    ....p.s charlie pabelonia....

    ReplyDelete
  72. may tanong lang po ako sir mike, naconfirm naman na may feelings pa si Aljun kay Emma diba? At siya na mismo ang nagsabi, na true love never dies, it's everlasting. Diba naramdaman din niya yun kay Emma, ibig po bang sabihin nun eh hindi pa din talaga siya naging faithful kay Genre. Isa pa po, kung talagang mahal ni Aljun si genre, bakit siya pumayag kay Emma na makipagtalik (yung sa bukid). Kahit saang anggulo po silipin eh parang mali, na ang pagsasabi niyo ng goodbye sa isa't-isa eh through sex. yan lang po.

    ang ganda po ng story, sadyang bagtit lang po ako hahaha

    ReplyDelete
  73. Ang galing. From Ang Kuya Kong Crush Ng Bayan hanggang dito sa Paraffle Na Pagibig ang husay... puyat na naman ako. Na cancelled na namanlahat ng lakad ko hehehehe GOOD JOB!

    ReplyDelete
  74. Super duper,,,ganda ng kwento,,,,,,,kwento pa more,,,

    ReplyDelete
  75. Wow ang ganda nung story.... suuper galing nung mga event... napaka intelligent mo Sir Mike Juha.. nakaka inspire at nakakawala ng pagkabitter. Haay... sana kagaya na lang lahat ng tao Ni Aljun... soowws... kung totoo ka lang... haha...
    Basta Sir Mike Juha hanga ako sa story.. sobrang kakaiba pero maraming lesson ang natutunan ko... Woooahh!! Idol na kita Sir Mike Juha..
    May suggestion lang po... Para maging akma sya sa maraming mambabasa eh better po siguro na palitan ang mga words na hindi ganon kaganda sa pandinig.. Im not saying na pangit yung mga ganung part ng story. Actually nga halos perfect sa kagandahan yung story.. its just that hindi lahat ng gustong makabasa ng mga literary works eh ganun ka open minded. Ako open na open sa mga ganyan kasi feeling ko part sya ng pag eexplore ko... Yun lang po... hehh...
    Overall suuuuuper ganda.. Bravo.. 😊😊😊😚
    LOVE it soo much... 😊

    ReplyDelete
  76. I liked the story ... :-) ... Di ko alam pero parang ako ung nakaramdam sa sakit na naranasan ni Jun nung nagpaubaya siya ... At nagwiwish na may Aljun sa totoong buhay na babalikan ka't ipaglalaban ... :-) Good Job po sa Author ...

    ReplyDelete

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails