Tok-Hang 13

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

***

John’s POV

Alas 11:30 lang ng umaga ngunit pawis na pawis ako. Nagsimula nang magparamdam ang tag-init. Nagsiliparan din ang mga alikabok sa bawat pagdaan ng mga sasakyan lalo na’t hindi pa sementado ang lugar. Kalagitnaan na kasi ng Marso at panahon ng pagtatapos ng mga klase at pagdadaos ng graduation. Sa katunayan ay kararaos lang ng graduation sa eskuwelahan namin bagamat hindi ko na tinapos pa ang seremonya. Nalalanghap ko pa ang amoy ng mga kalachuching garland para sa mga gumraduates na nanginbabaw na samyo sa venue ng graduation.

Gusto kong iwaglit sa aking isip ang mga pangyayari sa umagang iyon. Ngunit hindi ko maiwasang manumbalik sa aking ala-ala si Tok, lalo na nang nakasakay kami sa likod ni Tokhang habang patungo kami sa aming graduation. Siya ang nangutsero sa aming kabayo habang ako naman ay nasa kanyang likuran, nakayakap sa kanya. Kahit nakatalikod siya, kahit inililihim niya ang kanyang matinding lungkot, ramdam kong umiiyak siya. Iyon ang pinakamasakit na imahe na nakaukit sa aking alaala.

Hinawakan ko ang baso ng kape at hinigop ko ang laman nito. Gusto kong manatiling gising ang diwa habang hinihintay ang bus na siya kong sakyan patungo ng pier. Nang nakaraang gabi ay hindi ako nakatulog sa halos boung magdamag dahil sa lungkot. Iyon na kasi ang huling pagtabi namin sa higaan ni Tok. Lingid sa kanyang kaalaman, habang himbing na himbing siya, buong umaga ko siyang binabantayan, pinagmasdan ang kanyang buong pagtulog, inukit sa aking isip ang kaliit-liitang detalye sa kanyang mukha. Ang imaheng iyon ang siyang baon-baon ko sa aking paglisan.

Dumating ang waitress na nagdeliver sa aking order na pananghalian. Inilatag niya ito sa aking mesa. Kailangan kong kumain dahil may anim na oras daw ang biyahe ng bus patungo sa pier kung saan naman ako sasakay ng barko.

Tatlong lugar ang aking destinasyon upang mahanap ang aking inay. Ang pinakamalapit sa akin ay ang Roxas City na mula sa probinsya nina Tok ay walang masasakyang eroplano. Ang pangalawa ay ang Mindoro at ang pangatlo, Laoag. Ito ang mga lugar na binigay sa akin ng aking ninong na isang general na nagtatrabaho sa NBI. Kilala kasi niya ang aking inay at doon din niya nakuha sa mga files ng mga taong may kaparehong pangalan niya.

Hindi pa ako tapos sa aking pagkain nang nag-ring ang aking cell phone.

“I got your miss-call. Sorry for not answering. I left my phone in my room. May I know whose calling? Your number is not registerd in my phone book.”

“Huwag ka ngang English nang English d’yan! Magtagalog ka!” ang sagot ko.

“Kuya John!!! Ba’t iba ang number mo?” ang pagtatagalog ni Jishin na halatang nahirapan. Palibhasa, sa Amerika lumaki kaya Englisero.

“Pinalitan ko na ang sim card ko.”

“Bakit???”

“Wala nang tanong-tanong pa. May ipapagawa ako sa iyo, kung kaya mo lang.”

“Okay, nakikinig ako.”

Sinabi ko sa kanya ang aking ipapagawa. Pumayag naman siya. “Copy boss! I’ll do my best!” ang sagot niya.

Dahil pinawisan ako, binuksan ko ang aking bag upang kumuha ng labakara. Nang sinilip ko ang laman noon, nagulat ako sa aking nakita. Mga damit at pantalon ni Tok ang naroon. Pati ang mga brief ay brief niya. Siya kasi ang nagkusa na magligpit ng aking mga gamit. Nang may nakapa ako sa pinakagilid, isang sulat.

“Kuya... pinasok ko ang mga damit at gamit ko rito. Kasi gusto kong kahit wala ka na rito ay maalala kita sa pamamagitan ng mga damit ko. Sana ay iyan din ang isusuot mo. Mag-ingat ka palagi, Kuya. Sana ay babalik ka pa. Maghihintay ako.”

Kinuha ko ang isang t-shirt at inamoy-amoy ito atsaka binalik uli sa loob. Binitiwan ko ang isang malalim na buntong-hininga. Hinugot ko ang labakara.

Tila napakabagal ng pagtakbo ng bus na aking sinasakyan. Dahil sa inip ko, tinitingnan-tingnan ko ang aming mga litrato ni Timmy sa aking cp na kuha sa bukid, sa eskuwelahan at sa mga lugar na pinapasyalan namin. Lalo lang akong nalungkot nang makita ang mga iyon.

Maya-maya ay nasumpungan ko namang tingnan ang mga video. At nagulat ako nang makitang may video pala siya na nirecord para sa akin. At sa video na iyon ay kinanta niya ang paborito naming kanta.

“Pagpasensyahan mo na ang kanta ko. Hndi ako magaling pero itong kantang ito lang ang maipapabaon ko sa iyo.” Ang pauna niyang salita bago kumanta. Malungkot na malungkot ang kanyang mukha. Batid kong umiiyak siya ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili habang nagbi-video siya.

*If I’d never met you, where would I be? 
How would the days go by? Would I still value life?

Maybe I would have met someone else and lead an ordinary life 
I do not know whether I would find such sweet love

No matter how hurriedly time flies by, I will only care for you

I am willing to be intoxicated by your essence

Rarely can one find his soulmate in life

It won’t be a pity even if I lose my strength

So I beg you, don't let me go

Without you, I can not feel

Even the slightest trace of love

If that day comes that we will part ways

I will lose myself into the endless sea of people

I don’t need promises, I just want to be with you day-by-day

I cannot continue to live keeping fragmented memories…

===========================================================

* I Only Care About You by Teresa Teng. One of the OST of “Addicted (Heroin)”

===========================================================

Doon na ako napaluha dahil umiiyak na siya habang kumakanta.

Naalala ko pa ang insidente kung paano namin nagustuhan ang kantang kinanta niya. Maulan iyon kaya nasa bahay lang kami sa bukid. Naisipan kong manuod ng pelikula mula sa aking cp. Nang tumabi siya, nakipanuod din. Nagka-interest siya sa palabas. Bagamat Chinese, may English sub-title naman kaya alam pa rin namin ang takbo ng kuwento. Kaso, tragic ang ending ng pelikula. Sa birthday mismo ng babae ay namatay ang lalaki dahil nalaglag siya sa pag-akyat niya sa isang kahoy kung saan ay naroon ang isang napakagandang orchid na sana ay-iregalo niya sa kaarawan ng kanyang mahal. Pareho kaming napaluha ni Timmy. Dahil ang kantang iyon ang OST ng pelikula, tumatak sa aming isip ang kanta. At kahit Mandarin ang gamit na wika, naghanap ako ng translation para maintindihan namin ang ibig sabihin. Nagtiyaga akong magsearch sa internet para sa English ma lyrics at nang nabuo ko na, itinugma ko ang translation sa mga nota ng kanta. Nang kinanta ko iyon sa kanya, napahanga siya sa mensahe. Seryoso siyang pinakinggan ako hanggang matapos ang kanta. Nakita ko na lang na napaluha siya na dali-dali rin niyang pinahid habang nakangiting nahihiya sa akin.

Noong panahon na iyon ay hindi pa ako masyadong naka-relate sa kantang iyon. Ngunit sa kasalukuyang pag-alis ko, ang bawat kataga ng liriko nito ay tila sibat na tumutusok sa aking puso. Parang made in heaven ang kanta para sa amin ni Timmy.

“Ang sakit naman ng kantang iyan.” Ang sambit niya. “Pero gusto ko...”

“Bakit mo nagustuhan kung masakit?”

“Naawa kasi ako sa kanila. Bilib ako sa kanilang pagmamahalan. Wagas.” At baling sa akin. “Sana ay hindi mo ako iiwan.”

“Bakit naman kita iiwan? Walang kahit ano mang bagay ang puwedeng humiwalay sa atin, Tok.”

“Promise?”

“Promise.” Ang sambit ko.

Ngunit sadyang mapaglaro talaga ang tadhana. Akala ko ay fool-proof at wala nang hadlang pa ang aming pag-iibigan.

Paglipas ng halos anim na oras ay nakarating ang bus sa pier. Alas 7:00 na ng gabi iyon. Bumili na naman ako ng ticket para sa barko para sa destinasyon ko sa Roxas City, na may 24 oras ang paglakbay ng barko. Pagkatapos ay pumasok ako sa isang restaurant upang maghapunan. Nag-order ako ng isang bote ng beer, pagkain at ulam.

“Hi!” ang biglang pagsulpot ng isang maganda at matangkad na babae.

Tinanggal ko ang aking headphone at tiningnan siya. “Hi!” ang sagot ko. Sa tindig pa lang niya ay masasabi kong anak-mayaman siya, nasa 20 ang edad. Mahaba ang kanyang buhok na nakapony-tail, puti ang kanyang suot na short, iyong uso sa mga babae ngayon na maiksi. Bakat naman ang kanyang boobs sa kanyang semi-fit na asul na t-shirt na may print na, “Don’t blame me if you like me.” Sexy na, maganda pa. At sa tingin ko ay liberated at matalino.

“Can I join you?” ang sambit niya, turo sa bakanteng upuan sa mesa na napili ko.

“Sure!” Ibinalik ko ang headphone sa akin tainga at hindi siya pinansin.

“Are you going to Roxas City?” ang tanong niyang muli.

Muli kong tinanggal ang aking head phone at tiningnan siya. “Excuse me?” ang tanong ko.

“Sa Roxas City ba ang tungo mo?”

“Yes.” Ang sagot ko at ibinalik kong muli ang aking head phone, hindi ko siya pinansin.

Ngunit talagang makulit ang babae. “I’m also going there. My family is there. Taga city ka mismo? My name is Ella. Ella Mendez. What’s yours?”

Tinanggal kong muli ang aking head phone. “John. John Iglesias.” Hindi ko na ibinalik pa ang head phone sa aking tainga. Gustuhin ko mang lumipat ng upuan, ayoko namang mapahiya siya.

Iniabot niya ang kanyang kamay sa akin. “Nice to meet you, John.”

“Same here.” Ang sagot ko sa kanya habang tinanggap ang kanyang pakikipagkamay.

“So, taga-Roxas City ka talaga? Never heard of Iglesias in Roxas.”

“I’m looking for my mother. I haven’t seen her since I was a kid.”

Nahinto siya. Tinitigan ako. “Really! That must be really sad!”

Hindi ako kumibo. Gusto ko siyang layasan ngunit nangibabaw pa rin ang aking respeto sa kanya. Nairita kasi ako na imbes gusto kong mapag-isa heto ay may asungot. Ngunit naisip ko rin na kung taga-Roxas siya ay baka makatulong siya sa akin.

“Alam mo ba ang lugar na patutunguhan mo?”

“Baranggay Cogon?”

“Oww. I think I know the place. I can help you.”

Medyo natuwa ako sa sinabi niyang iyon. Hindi ko kasi kabisado ang lugar kung kaya ay pumayag na akong samahan niya. Nang nasa barko na kami, nakipag-inuman pa siya sa akin. Sumang-ayon ako.

“Are you single, John?” ang deretsahan niyang tanong.

Nahinto ako. Hindi ko siya nasagot kaagad. Naalala ko si Timmy.

“Oh, I know that look in your face. Hindi ka masaya sa relasyon mo!” sabay tawa.

“Ah... mahabang kuwento kasi. Pero nagmahalan kami.”

“Oh, come on John. We have a lot of time here. Magkuwento ka, makinig ako.”

Ramdam ko na ang epekto ng alak sa aking katawan nang tinanong niya ako noon. Gusto kong ipalabas ang sobrang bigat ng aking saloobin. Napatitig ako sa kanya. “Sure ka ba na hindi mo ako i-judge? Na hindi mo ako lalaitin?”

“Try me. I’ve heard practically a lot of love stories out there, even unorthodox ones. And I don’t care a bit.” Sabay kindat sa akin. “So tell me, I’m listening.”

“Baka this time, you can’t handle it.”

“I told you. Try me.”

Binuksan ko ang aking cp at ipinakita ko sa kanya ang litrato ni Timmy.

Noong una ay tila nagulat siya. Tinitigan niya ang litrato atsaka tiningnan ako. “I can’t blame you. He’s so cute! Bagay kayo. Pareho kayong guwapo. Parang may hawig nga ang mga mukha ninyo.”

“He’s my brother!”

Doon na nanlaki ang kanyang mga mata. Napatakip siya sa kanyang bibig. “Really!”

“I told you...”

“Yeah, you got me there. Hindi ko inaasahan.”

“Sa una ay hindi namin alam na magkapatid kami. Nalaman na lang namin nang nakita siya ng papa ko. Iyan ang isa sa mga dahilan kung bakit napursige akong umalis at hanapin ang mama ko. Half brother lang kami.”

“I see. Pero mahal mo ba talaga siya?”

Tumango ako. “Mahal na mahal...” Iyon... naluha na ako bagamat pilit ko itong pinigilan at lihim na pinahid ang aking pisngi. Napansin niya ito.

“You can cry, John. Okay lang sa akin.”

Ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Binitiwan ko ang isang hilaw at nahihiyang ngiti. “Okay lang ako.”

“I believe that love knows no gender, John. And for me it’s perfectly okay.”

“We are brothers.”

“So what if you are brothers? Blood is thicker than water.”

“Sa politics, oo. Kaso, hindi politics ang aming pag-ibig.”

Pareho kaming natawa.

Alas 9 ng umaga kinabukasan nang dumaong sa Roxas City port ang barkong aming sinakyan. Halos wala namang pinagkaiba ito sa ibang mga pier, maliban na lang siguro sa mas kakaunting ang mga barko kumpara sa Maynila. May kaunting excitement akong nadarama. First time ko sa Roxas city. Ngunit mas nanaig pa rin sa akin ang kaba kung makikita ko ba roon ang aking hinahanap.

Niyaya ako ni Ella na sa kanilang bahay muna kami dumaan. Magbihis lang daw siya, maligo, magpaalam sa kanyang daddy na samahan niya ako. Pumayag ako.

Malaki at napakaganda ng bahay nina Ella. Isa itong mansyon. Napag-alaman kong ang kanyang daddy ay isang opisyal ng army at mataas ang katungkulan.

Dahil wala naman siyang plano sa araw na iyong sinabahan niya akong hanapin ang Bgy. Cogon. Sumakay kami ng tricycle at ang una naming tinumbok ay ang opisina ng Baranggay Chairman.

Nakumpirma namin na mayroon Esmeralda Reyes, ang pangalan ng aking inay sa Baranggay na iyon. Sinamahan kami ng kapitan sa address ng nasabing babae. Ngunit nang nagkausap na kami, napag-alaman kong hindi siya ang aking hinahanap. May asawa siya at may mga anak at ni minsan ay hindi nakapunta ng Maynila.

Laking pagkadismaya ko sa resulta ng aking paghahanap sa lugar na iyon. Wala akong choice kundi ang bumalik sa bahay nina Ella. Habang nasa tricycle kami, nag-ring uli ang aking cell phone.

“Kuya... nandito na ako sa probinsya. Grabe pala rito sa bukid nina Timmy. Paano ka nakatagal rito? Walang koryente?” Ang sagot ni Jishin sa kabilang linya.

“Nariyan ang utol ko kaya kaya ko. Anong balita?”

“Hinahanap ka ng papa mo! Tinanong niya si Timmy kung nasaan ka. Wala siyang choice kaya sinabi niya ang totoo, na hinahanap mo ang inay mo. Di nga lang niya masabi kung saan ka tumungo.”

“Nagalit ba?”

“Siguro pero alam mo, naawa ako kay Tito.”

“Bakit ka maawa sa kanya? Ang tanda-tanda na niya. Hindi nga siya naawa sa akin, eh. Hayaan mo siyang maghanap sa akin. Wala namang pakialam iyon sa akin. Di ako mahal noon.”

“Mali ka, Kuya. Mahal ka ni Tito. Di mo lang siya naintindihan. Kanina nga, nakita kong parang nanlumo siya. Sa tingin ko ay umiiyak, dali-daling pumasok sa kuwarto niya sa apartment. Sana ay mag-usap kayo Kuya...”

Hindi ko sinagot ang kanyang sinabi. Naalala ko pa kasi ang bagay na ginawa niya kung saan ako ay labis na nasaktan. May isang beses na nasa school ako, dumating siya para lang sigawan ako sa harap ng guro at mga ka-klase. At hindi lang iyon, binatukan pa niya ako. Sinampal. Doon ako nagsimulang mawalan ng ganang pumasok. Hiyang-hiya ako sa mga kaklase ko. Para akng nagka-phobia. May isang beses din na kasama ko ang mga barkada ko, nilapitan niya ako at biglang sinuntok. Bumulagta ako sa kalsada. Hiyang-hiya ako sa aking mga barkada. Kahit sa panahon ng mga activities sa school  na kailangang naroon ang mga magulang, Tita ko ang naroon, kundi man ay yaya. Sa birthday ko, ni hindi man lang ako binabati. Wala siyang pakialam sa akin. At nitong nakaraan, gusto ko na sanang magbago dahil kay Timmy, ngunit muling nanumbalik ang inis ko sa kanya. Siya na naman ang dahilan sa mga nangyari sa amin ni Timmy.

“Si Tok... kumusta?” ang paglihis ko sa tanong niya.

“Heto malungkot. Palaging ikaw ang laman ng usapan namin.”

“Hindi naman niya sinabing miss na niya ako?”

“Hindi naman. Pero halata kong miss ka niya. Lagi nga ikaw ang topic namin sa usapan. Minsan ay nakakainip na. Paano ka niya nagustuhan Kuya? Kung ako siguro ang kapatid mo ay matutuwa ako kapag umalis ka at hindi na babalik. Ang pangit kaya ng ugali mo.”

“Babatukan na kita d’yan eh. Sige wala kang pasalubong sa akin.”

“Joke lang.”

“Saan daw siya mag-aaral?”

“Dadalhin siya sa Maynila, baka next week nandoon na kami. Doon na siya mag-aaral, sa school ko rin.”

“Pumayag siya?”

“Gusto niya dito na lang sana, may college naman sa kalapit na siyudad. Pero ayaw pumayag ng papa mo kasi di kilala ang school at gusto ng papa mo na naroon lang siya sa Maynila para mabantayan niya.”

“Iyan... iyan iyang bantay-bantay na naman ang nakaka-bad trip. Lalaki ang anak niya, i-trato na parang babae.”

“Natural lang naman siguro iyan sa isang ama, kuya.”

“Okay lang kung papayag si Timmy.”

“I think papayag siya. Wala siyang choice.” Sabay tawa.

“So anong balak mo ngayon?” ang tanong ni Ella nang matapos na kaming mag-usap ni Jishin.

“Deretso na lang ako sa Mindoro.”

“Ay mag-stay ka muna rito kahit isang gabi lang. Sayang naman, first time mo rito and it’s a shame kung di ka man lang mag-enjoy or makita ang mga magagandang lugar dito.”

“Saka na lang siguro, Ella. Uunahin ko ang paghahanap sa inay.”

“Oo nga pala, walang barko sa araw na ito patungong Mindoro. Bukas pa. Wala kang choice.”

Wala na akong nagawa kundi ang sumang-ayon.

“Bale gagala tayo ngayong araw tapos mamaya, mag night life tayo. Bukas ng maaga naman, deretso ka na sa pier. Magpabili ako ng ticket para di ka na mag-worry.”

Ipinasyal ako ni Ella sa mga tourist spots nila sa Roxas City. At sa bandang hapon naman ay tinungo namin ang San Antonio Resort. Doon kami naligo, kumain.

Nag-enjoy naman ako sa pagpasyal sa akin ni Ella. Masaya siyang kasama, bubbly na kausap, matalino.

Sa gabi ay doon kami kumain sa isang sikat na kainan sa syudad. Inimbitahan niya ang iba pa niyang barkada. Tatlong babae, dalawang lalaki at dalawang bakla. Ipinakilala niya ako sa kanila na kaibigan na sa biro niya ay napanalunan niya lang sa isang raffle ng mga lalaki. Masaya silang kasama. Buhay na buhay ang grupo. Wala silang ibang ginagawa kundi ang magbiruan, magtawanan, at mag-okrayan.

Pero iba naman kasi ang aking personalidad. Seryoso at aloof ako sa mga taong hindi ko masyadong kakilala o close. Naging baliw lang ako kapag kasama si Timmy. At si Timmy lang din ang laman ng aking isip ng sandaling iyon. Naalala ko ang mga barkada niya sa school, ang mga officers na naging mga barkada ko na rin. Lalo na nang napansin kong tingin nang tingin sa akin ang dalawang bakla na kaibigan ni Ella na tila pasikretong nag-uusap at parang kinilig.

“Ang tahi-tahimik ng friend mo, Ella!” ang sambit ng isang kaibigang babae ni Ella,”

“Malalim ang problema niyan. Kaya hayaan mo na.” Ang sagot ni Ella.

“Ano ba ang problema, niya?” ang follow up na tanong naman ng isa pang kasama.

“Global Warming.” Ang sagot naman ni Ella, at dinugtungan ng, “Bat ka ba nakikialam sa problema ng may problema? Ni problema mo nga d’yan sa height mo ay di mo ma-ayos-ayos.”

Tawanan na lang sila.

Pagkatapos naming kumain ay nag-inuman naman kami sa isang videoke. Doon na ako nalasing. Napansin ko naman ang dalawnag baklang tsuma-tsansing na sa akin at kapag nagsi-CR ako ay sinusundan ako, tumatabi sa urinal kung saan ako iihi.

“Taga-saan ka John!” ang tanong ng isa nang naabutan ako sa CR.

“Taga Maynila talaga ako. Pero nagpunta lang dito dahil may hinahanap.” Dali-dali na lang akong umalis para maiwasan ang mga tanong. Naalala ko kasi ang isang insidentente kung saan ay umihi ako sa public CR ng talipapa, may tumabi sa akin sa pag-ihi na isang bakala at tinitingnan daw iyong ari ko. Hindi ko naman alam na may tumitingin pala. Hindi ako kinausap ni Timmy hanggang nakarating na lang kami ng bahay. Mula noon ay maingat na ako kapag nagsi-CR.

Dahil wala ako sa mood, kumanta lang ako ng dalawang beses. Ngunit humirit ako ng pangatlo. Iyong kanta namin ni Timmy na “I only care for you.” Pumayag naman sila. Pinatugtog ko sa aking cp.

*If I’d never met you, where would I be? 
How would the days go by? Would I still value life?

Maybe I would have met someone else and lead an ordinary life 
I do not know whether I would find such sweet love

If that day comes that we will part ways

I will lose myself into the endless sea of people

I don’t need promises, I just want us to be together day-by-day

I cannot continue to live keeping fragments of memories…

Habang tumutugtog ang kantang iyon ay binuksan ko rin ang lyrics niya, sinabayan ako ni Ella sa pagkanta.

Nagpalakpakan naman sila pagkatapos naming kumanta. Iyong respetong-bisita na pagpalakpak. “Maganda ang kanta pero parang ngayon ko lang narinig iyang kantang iyan.” Ang tanong ng isang baklang kaibigan ni Ella.

“Yan ang theme song ng global warming. Wala ka pa noon.” Ang sagot naman ni Ella.

Tawanan.

Iyon na ang huling kanta. Nagmukmok na lang ako sa tabi, ipinikit ko ang aking mga mata. Narinig ko pa ang mga pinag-usapan nila. “Ang guwapo niya Ella no? Paano kayo nagkatagpo niyan?”

“Di ba sabi kong napanalunan ko iyan sa raffle?”

“Saan ba ang raffle na iyan at makapakyaw ng ticket!”

“Wala na. Ipinasara na siya. Wala na raw kasing hihigit pa sa kapogian nito.”

“You are so selfish!”

Tawanan.

Iyon na ang huling natandan ko. Kinabukasan nang magising ako, laking gulat ko nang makitang hubo’t-hubad ako sa ibabaw ng kama at sa tabi ko ay si Ella na hubo’t-hubad din!”

Dali-dali akong bumalikwas sa higaan at dinampot ang aking boxer short, pantalon, at t-shirt. Nang nakapagbihis na ako, nagising naman si Ella.

“Anong nangyari?” ang tanong ko sa kanya.

“H-hindi mo alam, John?” ang sagot niyang umiiyak. “Pinuwersa mo akong makipagtalik kagabi!”

“W-wala akong naaalala, Ella. Hindi ko magagawa iyan. Hindi ko kayang gawin iyan!”

“May nangyari sa atin, John. Nilapastangan mo ako. Pinilit mo ang sarili mo sa akin.”

“Hindi kita nilapastangan, Ella! Wala akong alam! Ni hindi ko nga alam kung paano ako nakarating dito sa bahay mo!”

Hindi siya sumagot. Nakita ko na lang siyang umiyak. “Nilapastangan mo ako, John. Iyan ang totoo.”

Dahil ayaw niyang patalo, nagpaalam na lang ako. “Aalis na ako,Ella. Late na ako sa biyahe ko.” Dinampot ko ang aking knapsack na nasa ibabaw ng mesa. Agad din akong lumabas ng kuwarto. Hindi na ako naligo, hindi kumain ng agahan. Nilingon ko siya. “Salamat na lang sa lahat. Wala akong ginawa sa iyo, Ella.” Ang pahabol kong sabi bago ako lumbas ng kuwarto.

“Pinagsamantalahan mo ako, John! Pinagsamantalahan mo akoooo!” ang sigaw niya.

Dali-dali dali akong bumaba hanggang sa natumbok ko ang gate. Pumara agad ako ng tricycle nang nasa may kalsada na ako.

Habang nasa tricycle ako, nagring naman ang aking cp. Si Jishin. “Hello!” ang padabog kong pagsagot gawa ng init ng aking ulo.

Ngunit wala akong narinig na sagot. Hindi ako nagsalita. Hinintay kong magsalita ang kabilang linya. Ngunit nanatili lang itong nakabukas na tila nakikinig lang sa akin. Maya-maya lang, habang nanatili akong naghintay sa sasabihin ng tumawag, may narinig akong pag-iyak, iyong pigil.

Pinakinggan ko lang ang kanyang pag-iyak. Hindi pa rin ako nagsalita. Hanggang sa kusang pinatay na ang linya.

Mistulang huminto ang aking mundo sa narinig. Nang nakarating na ako ng pier, agad kong tinawagan ang numero ni Jishin. May sumagot na sa kabilang linya. Boses ni Jishin.

“Tumawag ka ba sa akin?” Ang tanong ko.

“No. Hindi ako tumawag sa iyon ngayong araw na ito, Kuya.”

“Sino ang tumawag sa akin na hindi sumagot?”

Doon na na-alala ni Jishin na naiwan niya ang cp niya sa kuwarto habang lumabas siya sandali. Nasa apartment na raw kasi sila ni Timmy.

“Si Timmy ba iyon?”

“M-malamang Kuya. Kami lang naman ang tao rito ngayon, eh.”

“Mag-ingat ka sa cp mo. Nasingitan ka. Baka nagtampo na iyon sa iyo.” Ang sambit ko.

Paakyat na ako ng barko noon nang bigla akong hinarang ng checker ng ticket, “Sir, mali po itong ticket ninyo. Hindi po ito iyong ticket namin. Check niyo po itong original na ticket” ipinakita niya sa akin ang ticket ng isang pasahero.

Iba nga ang porma ng ticket na hawak ko. Peke pala ang ibinigay sa akn ni Ella. “P-puwede pa bang kumuha ng ticket?”

“Close na po, Sir. Fully-booked na kami. Peak season na kasi ngayon.”

Doon na ako kinabahan. Napaisip ako na baka plano ni Ella na huwag akong paalisin. “O sige... sa airport na lang ako baka sakaling puwedeng mag-chance passenger.” Ang sabi ko habang dali-dali naman akong tumalikod. Binuksan ko ang aking bag at hinugot ang aking shades at cap upang kahit papaano ay itago ang aking mukha.

Hindi pa ako nakalayo nang tiningnan kong muli ang checker ng ticket. Nakita kong may apat na naka-civilian clothes na tila intelligence o mga pulis. Halata ang bukol ng baril sa kanilang mga tagiliran at may dala-dala silang litrato!

(Itutuloy)