Roommates 7

By: Mikejuha

email: getmybox@hotmail.com

fb: getmybox@yahoo.com

Isang linggo iyon bago magsimula ang klase, nagpaalam ako kay Ezie na umuwi muna sa probinsya dahil gusto kong tingnan ang bahay ng aking lola. Wala kasing naiwan doon at ang kaibigan ng inay ninang ko rin ang prisinta na siyang titingin-tingin sa bahay. May mailiit na niyogan din na iniwan ang ang lola ko at titingnan ko rin kung puwede nang magpa-copra. Ang target ko ay tatlong araw at tatlong gabi lang ako roon.

Ngunit napaaga ang aking pagbalik dahil kakaunti pa lang ang puwedeng ma-copra na niyog kaya hindi ko na nahintay pa ang pangatlong gabi. Sa totoo lang, sobrang na-miss ko rin si Ezie at nasasabik na akong makita siya.

Bago ako dumeretso ng apartment niya, dumaan muna ako sa isang restaurant na paborito niyang bilhan ng siopao. Bumili ako ng apat na piraso, pasalubong ko sa kanya. Hindi ako nagtext na darating ako. Gusto ko siyang sorpresahin. May sarili naman kasi akong susi. Nang nasa apartment na ako, dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Walang tao sa sitting room kaya maingat akong naglakad patungo sa pinto ng kuwarto namin. Dahan-dahan kong binuksan iyon. Ngunit imbes na siya ang masorpresa sa pagdating ko, ako itong na-shock sa aking nakita. Si Ezie hubo’t hubad na nakaupo sa kama paharap sa pintuan habang ang babae naman na nakatalikod sa pintuan ay bubo’t-hubad din na nakakandong sa kanya at bumabayo. Kitang-kita ko sa mukha ni Ezie na nasarapan siya. Nakapikit ang kanyang mga mata na kagat-kagat pa niya ang kanyang mga labi habang dinig na dinig ko ang magkahalong ingay ng kanilang mga ungol. Nang iminulat ni Ezie ang kanyang mga mata, nakita niya ako na nakasilip sa bahagyang nakabukas na pinto. Nahinto si Ezie sa kanyang ginagawa. Nahinto rin ang babae sa pag-indayog at lumingon sa pintuan. Nang magkasalubgon ng aming mga tingin, dali-dali kong isinara ang pinto at tumalikod at nagtatakbong lumabas ng apartment.

Hindi ko alam kung saan tutungo sa sandaling iyon. Ang alam ko lang ay umiiyak ako habang tumatakbo nang walang direksyon. Damang-dama ko ang sakit na parang tinadtad ang aking puso. Lalo na nang makita ko ang mukha ng babae. Ang ganda niya, at bagay na bagay sila.

Nahinto lang ako nang nakita ko ang simbahan. Pumasok ako sa loob at doon ay umupo sa isang tabi, malayo sa iilang taong nagdasal. Lumuhod ako at ipinalabas ang aking saloobin.

Pagkatapos ko sa loob ng simbahan ay tinungo ko ang tulay sa may likod nito. Ito iyong nagdugtong sa kalsada na hinati  ng ilog. Sa mismong tulay ay may foot lane sa gilid at doon ako tumayo, sumandal sa barandilya paharap sa dagat kung saan naman humantong ang ilog. Doon ay pinilit kong aliwin ang aking sarili.

Nasa ganoon akong pagmumuni-muni nang biglang may nag- “uhum!” sa aking likuran.

Nang nilingon ko kung sino, Si Ezie pala. Nakatayo lang sa aking likuran, at tiningnan ako. “N-nasaan ang g-girlfriend mo?” ang tanong ko.

“Umuwi na, hinatid ko sa terminal. Hindi naman talaga iyon natutulog sa apartment. Kahit gabing-gabi na basta may bus pa na masasakyan, uuwi pa rin iyon sa kanila.” Ang mahinang sagot niya.

“P-psensya ka na. Hindi ko kasi akalain na naroon kayo sa loob, akala ko ay ikaw lang mag-isa.”

“Okay lang iyon.” Ang sagot niya. “Ako ang dapat magsorry sa iyo.”

“Bakit? Kasi hindi kita natimbrehan na darating siya.”

“Wala iyon, ano ka ba. Syempre, girlfriend mo siya at apartment mo iyon. Kaya kahit anong oras, pede siyang pumunta na hindi mo kailangang magpaalam sa akin.”

“Oo naman. Pero syempre, bilang roommate, dapat mo ring malaman, di ba?”

Binitiwan ko na lang ang isang hilaw na ngiti. “A-anong sinabi mo sa girlfriend mo tungkol sa akin?”

“Sinabi kong ikaw iyong napili ko sa mga nag-apply na gagawa ng aking mga trabaho ko sa office na hindi ko natatapos during office hours. Alam naman kasi niya na naghanap ako ng assistant. Okay lang naman sa kanya. Na-impressed nga siya sa malaking pagbabago ng apartment ko, pati na sa lawn ng building. Hangang-hanga siya sa iyo. Ang ganda raw ng pagkaayos.”

“Uhm…” ang sagot kong tumango lang, hindi interesado sa kanyang sinabi.

Tumabi siya sa akin. Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa barandilya. “May sinabi pa pala siya.”

“A-ano?”

“Ang guwapo mo raw. Baka raw bakla ka at aakitin mo ako at sa kalaunan ay ma-in love ako sa iyo.” Sabay titig sa akin, seryoso ang kanyang mukha. Ewan, hindi ko maintindihan ang facial expression niyang iyon.

“Sinabi niya iyon?”

“Oo.”

“Anong sagot mo?”

“Sabi ko, hindi ka bakla, na tinanong kita sa interview at sinabi mo ang totoo. Sinabi ko rin na hindi ka pa nga naka-move on dahil kahihiwalay pa lang ng girlfriend mo.’”

Doon na naman ako tinablan ng hiya sa sarili. Nagsisinungaling kasi ako at iyan ang bagay na kinatatakutan kong malaman niya. “N-naniwala naman siya?”

“Syempre naman. Totoo naman, di ba?”

Hindi ko na sinagot ang tanong niyang iyon. Yumuko na lang ako.

Tahimik.

“P-parang gusto ko nang lumipat ng tirahan…” ang nasambit kong pagbasag sa katahimikan.

Bigla siyang napalingon sa akin. “Awww… bakit naman? Dahil ba sa girlfriend ko?” ang tanong niya.

“H-hindi naman. I-iyong best friend ko kasi… niyaya ako na sa boarding house na lang nila ako tumira. Malapit lang kasi sila sa university, wala pang 5 minutos ang lalakarin at gate na ng campus. At halos lahat din ng boarders sa kanila ay mga Commerce students.” Ang pag-aalibi ko pa.

Hindi siya naka-imik agad. Seryoso pa rin na yumuko na tila nag-isip. “B-bakit? Ayaw mo na ba sa apartment ko? M-may n-nagawa ba ako na hindi mo nagustuhan?”

“Wala ah… ano ka ba! Hindi ikaw ang dahilan. Sa totoo nga, nahihiya na ako sa iyo eh. Nitong mga nakaraang araw ay hindi ka na nagpagawa sa akin ng assignments. Tinutulungan mo na ako sa paglilinis, sa mga gawain sa apartment. Halos wala na akong ginagawa.”

“So, iyan ang dahilan kung bakit ka aalis? Puwede namang bigyan kita ng trabaho...”

“Sinabi nang hindi iyan ang dahilan eh. Kulit mo!” ang med’yo tumaas kong boses.

Natahimik siya, binitiwan ang isang malalim na buntong-hininga. “S-sige… Bahala ka. Pero k-kung ako lang sana ang masusunod, ayaw kong umalis ka. Basta pag-isipan mong mabuti at ilagay mo sa kukute mo na masasaktan ako kapag umalis ka.” Ang tila may pagtatampong sabi niya.

Hindi na ako kumibo. Ngunit buo na ang isip ko. Kasi bagamat sinabi niya na masasaktan siya kapag umalis ako, paano naman ang damdamin ko? Kung manatili ako ngunit parang sinaksak ang aking puso kapag nakikita sila ng girlfriend niya na may ginagawa? Isa pa, baka lalo pang mahulog ang loob ko sa kanya. Ako pa rin ang talo sa bandang huli. Ako pa rin ang iiwan.

Umuwi kami sa apartment niya na walang imikan. Kahit sa pagtulog ay tila nakakabingi ang katahimikang namagitan sa amin. 

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Dating gawi, naghanda ng almusal para sa kanyang pagpasok. Kahit nang kumain na kami at magkaharap habang kumakain ay wala pa rin kaming imik, nag-iiwasan ng tingin. Ramdam ko ang lungkot niya

“Aalis na ako…” ang sambit niya nang tuluyan na siyang umalis ng apartment para sa kanyang trabaho. Halatang malungkot siya. Kung dati ay nakangiti siya na magpaalam sa akin, sa sandaling iyon ay halos hindi siya makatingin sa akin at dire-diretsong umalis.

Tumango lang ako habang nakatayo ako sa pintuan at pinagmasdan siyang naglalakad palabas ng gate. Nang nakasakay na siya ng taxi, sinundan ko pa rin siya ng tingin, hanggang sa tuluyang maglaho ang taxi. Mistulang tinadtad ang aking puso habang pinagmasdan ko ang taxi na paunti-unting naglaho.

Bumalik ako sa loob ng apartment at tinungo ko ang kuwarto, inimpake ang aking mga gamit. Nang matapos, kinuha ko ang isang papel sa drawer at gumawa ng sulat.

“Dear Ezie, maraming salamat sa kabaitan mo. Hindi ko malilimutan ang lahat ng mga ginawa mo para sa akin, ang mga biruan natin, ang mga masasayang harutan. Aaminin kong sa pananatili ko sa apartment mo ay sobrang saya ang aking nadarama, nalilimutan ko ang lungkot at kirot sa mga masasakit na nagdaan sa buhay ko. Feeling ko ay hindi ako nag-iisa. Sa pananatili ko sa apartment mo ay tila nagkaroon ako ng pamilya, iyong taong hinahanap ko na magmalasakit sa akin, iyong taong nand’yan sa oras na nalulungkot ako, o may problemang dinadala. Nang sinabi ko sa iyo na ang pinakakinatatakutan ko sa buhay ay ang mag-isa, lalo na kapag umaasa ako ngunit sa bandang huli ay magising na lang sa katotohanan na wala palang nagmamahal sa akin, totoo ang takot kong iyan. Kaya nang nakita ko ang girlfriend mo sa apartment, alam ko, dapat na akong lumisan... kasi, alam ko namang sa bandang huli, hindi ikaw ay palaging nariyan para sa akin. Hindi ako bahagi ng pamilya mo, at lalong hindi ikaw ang taong magmamahal sa akin. May aaminin ako sa iyo. Hindi totoong isa akong tunay na lalaki. Bakla ako, Ezie at ang Josephine sinabi kong ex, Joseph ang tunay niyang pangalan. At ito ang tunay na dahilan kung bakit kailangan ko nang umalis. Nahuhulog na ang loob ko sa iyo. Mahal mahal na kita. Ngunit huwag kang mag-alala dahil hindi kita guguluhin at tanggap ko sa sarili na walang patutunguhan itong nararamdaman ko para sa iyo. Kaya minarapat ko na lang na umalis upang hindi ako umasa at lalong masaktan. At may kasalanan din ako sa iyo. Noong nalasing ka at pinunasan, may ginawa ako sa iyo. Sana ay mapatawad mo ako. Good luck na lang sa iyo at ng girlfriend mo. Ipanalangin ko na maging masaya matatag ang pamilya ninyo at biyayaan kayo ng mga malulusog na supling. Your mate, -Jim.”

“PS. Sa probinsya na ang tungo ko. Hindi totoong sa best friend ako tutuloy dahil hindi ako makapagpatuloy sa pag-aaral sa taong ito gawa ng hindi sapat ang kita namin sa copra. Baka sa sunod na semester na ako makapagpatuloy or sa sunod na taon. Inilagay ko pala ang binili mong pulseras sa maliit na garapon sa iyong drawer. Di ba sabi mo, kapag gusto mong kalimutan ang isang tao, ilagay mo ang mga bagay tungkol sa kanya sa isang lugar na di mo palaging nakikita. At kapag handa ka na, susunugin mo ito. Ipaubaya ko sa iyo ang pagsunog nito. Para sa akin ay puwede mo na siyang sunugin.”

Tinupi ko ang sulat at inilagay iyon sa ibabaw ng mesa ni Ezie. Binasa kong muli ang nakasulat sa pulseras, “I’m yours”. Hinalikan ko ito. “Paalam” ang bulong ko at hinugot ko ang drawer at inilagay ito sa maliit na garapon. Sa ibabaw naman ng sulat ay inilatag ko ang duplicate na susi ng kanyang apartment.

Nang nasa bus na ako, kinopya ko ang mahahalagang number sa directory ng aking cell phone atsaka tinanggal ko ang sim at itinapon ito. Gusto kong magsimula muli at tuluyang burahin sa aking isip Ezie.

APAT NA BUWAN na nanatili ako ng probinsya. Walang contact sa mga kaibigan sa Maynila, lalo na kay Ezie. Kahit walang sandali na hindi siya pumapasok sa aking isip, pinilit kong maging abala sa ibang bagay. Minsan ay umiiyak din lalo na kapag ganyang nag-iisa. Hanggang sa magsawa sa kaiiyak at makatulog.

Isang araw habang nasa niyogan ako tumutulong sa pag-ani ng niyog, biglang dumating ang aking Ninang, nagtatakbo. “Jim! May naghahanap sa iyo!” ang sigaw niya.

Ngunit hindi pa ako nakasagot ay nakita ko na ang taong sinabi niya.

Si Ezie.

***