Tok-Hang 11 (B-2)

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

***

I Feel You, Timmy!

Nagpagulong-gulong ang kanilang sinasakyang SUV sa gilid ng bangin hanggang sa tumama ito sa isang higanteng puno ng acacia. bumagsak ito ng patiwarik sa mismong paanan ng puno. Makikitang umuusok ang sasakyan habang umiikot pa rin ang dalawang gulong.

Tahimik.

Nang iminulat ni Timmy ang kanyang mga mata, mas tumindi pa ang takot niya nang makitang naipit ng sasakyn ang kalahati niyang katawan at hindi siya makagalaw. Nakalabas ang bagahing pang-itaas na katawan niya sa sasakyan ngunit ang bahaging tiyan pababa ay nasa loob ng sasakyan. Sinilip niya ang driver’s seat. Natanggal ang pinto ng sasakyan sa gilid nito at wala si John!

“Hang! Hang! Hang!!!” ang sigaw ni Timmy. “HANG! HANG! JOHN! JOHNNNNN!!!” ang patuloy na pagsisigaw niya. Gustuhin man niyang tumayo ay hindi niya magawa.

Maya-maya ay nakita niyang may gumalaw sa di kalayuan ng pinagbagsakan ng sasakyan. Si John. Nakita niyang tumayo pa si John at nilapitan ang sasakyan. Ngunit lalong bumilis ang kalampag ng kanyang dibdib nang makita niyang halos mabalot ng dugo ang buong mukha ni John.

“Hang, okay ka lang?” ang tanong ni Timmy.

“O-okay lang ako, Tok. Ikaw, okay ka lang?”

“Hindi eh. Naipit ako! Di ako makagalaw!” ang sagot ni Timmy.

“Huwag kang mag-alala, Tok. Akong bahala sa iyo.” Ang sagot naman ni John na halatang nag-alala kay Timmy.

Ngunit kung gaano katindi ang pag-alala ni John kay Timmy ay mas lalo pang nag-alala si Timmy sa nakita kay John. Maraming dugo ang dumaloy mula sa kanyang ulo at nabalot nito ang kanyang mukha, pati na ang damit, at kitang-kita pa ni Timmy ang pagdaloy ng dugo. Alam niyang hindi okay si John.

At bago pa man tuluyang nakalapit si John kay Timmy, bigla na lang itong natumba.

“JOHHHNNNN! JOHNNNNNNNNNNNNNN!!!” ang sigaw ni Timmy.

Ngunit hindi na sumagot pa si John. Nawalan siya ng malay-tao.

Dahil hindi makagalaw si Timmy, naisip niya ang kanyang cell phone. Pinilit niyang hugutin ito mula sa bulsa ng kanyang pantalon. Nang nahugot na niya ito, binuksan niya. Pinatay kasi ito ni John dahil sa pagtawag ni Bell. Ngunit nakatulong din ang pagpatay na iyon ni John dahil natipid nito ang battery.

Ang unang pumasok sa isip ni Timmy na tawagan ay ang Tito ni John. Ngunit nagri-ring lang ito at walang sumagot. Tinawagan din niya ang barkadang si Jeff. Ngunit out of coverage ang signal.

Tatawagan na sana niya ang iba pa niyang kaibigan ngunit biglang nag-ring ang cp ni Timmy. Si Bell.

“Hi Timmy! Kumusta? Ang daya mo! Pinatay mo ang cp mo ah!”

“Sensya na Bell…” hindi na niya naituloy pa ang kanyang sasabihing dahilan. “M-mabuti at tumawag ka, Bell! Naaksidente kami ni John! Nalaglag kami sa bangin at heto, unconscious si John, naliligo sa sarili niyang dugo! At ako ay naipit sa loob ng sasakyan! Hindi ako makagalaw Bell! Pakitawag ng ambulansya at pulis!” ang sambit ni Timmy. Sinabi na rin niya kay Bell ang lugar kung saan sila nalaglag.

“Oh mg God!!! Wala bang rescue riyan?”

“Wala Bell. Ikaw pa lang ang unang nakaalam!”

“Okay, maghanap ako ng mga tutulong sa inyo.” Ang sagot ni Bell.

Agad na tumawag si Bell sa police. Ipinaalam din niya ang aksidente sa hotel management at nanghinig siya ng tulong sa kanilang paramedic upang agapang masagip ang mga naaksidente o mabigyan ng paunang lunas.

Agad namang pinagbigyan ng hotel management ang hiling ni Bell na tulungan ng paramedic nila ang naaksidente. Wala pang 15 minutos ay nasa lugar na ng aksidente ang paramedics ng hotel, kasama si Bell. Agad nilang nahanap ang sasakyan sa ibaba ng bangin. Bumaba sila at nang naroon na ay nakita nila si Timmy na nadaganan ang kalahating katawan. Nakita rin nila si John na nakandahusay malapit lang sa sasakyan.

“Unahin po ninyo si John! Wala siyang malay! Baka po ano ang nangyari sa kanya!”

Kaya unang pinagtuunan ng dalawang paramedics si John. Habang kinunan ng vital signs si John ay hindi naman mapakali si Timmy. Awang-awa siya kay John. Natakot siya nab aka napaano na si John. Napakabata pa niya upang bawian ng buhay. At siya, natatakot na mawala is John.

Nang matapos na nilang kunan ng vital signs si John, binuhat nila siya upang ilagay sa stretcher. Tinalian nila ang stretcher at pinatutulungan ng mga taong nasa highway na hilahin pataas ang stretcher ni John habang ang mga paramedics ay sinabayan ang pag-akyat ng stretcher, sinigurong hindi malaglag o bumaligtad ito.

“B-buhay ba si John?” Ang tanong ni Timmy kay Bell na nagpaiwan para sa kanya.

“Huwag kang mag-alala, Timmy. Buhay siya. May pulso, at humihinga siya. Unconscious nga lang siya.” Ang sagot ni Bell.

Nahimasmasan si Timmy sa sinabing iyon ni Bell. Ngunit hindi rin niya maiwasang hindi mapaluha. Naawa siya kay John. Hindi siya masyadong nag-alala para sa sarili kundi para kay John.

“Huwag kang mag-alala, Tim. Nandito lang ako para sa iyo.” Ang sambit ni Bell na ang buong akala ay umiiyak si Timmy dahil sa kanyang kalagayan. Inabot niya ang kamay ni Timmy at hinawakan ito.

“S-salamat, Bell.”

Tinawagan muli ni Timmy ang Tito ni John ngunit nagri-ring lang ang telepono niya. Pati si Jeff ay out of coverage area din dahil umuwi sa kanilang probinsya. Alam ni Timmy na mahirap ang signal sa lugar nina Jeff. Hindi na lang din niya tinawagan ang ibang barkada nila gawa nang baka nasa mga probinsya rin nila at maka-istorbo pa siya.

Dumating ang mga pulis at rescuers. Nagtulong-tulong sila sa pagtanggal kay Timmy mula sa pagkaipit nito. At sa wakas ay natanggal din siya mula sa pagkaipit. Doon na niya naramdaman ang matinding sakit sa kanyang hita. Nakita rin niya ang yupi-yupi na SUV ni John. Nakita rin niyang may sugat ang kanyang paa at umaagos ang dugo nang natanggal ang pagkaipit nito.

Dali-daling nilinis ng mga paramedic ang sugat ni Timmy atsaka nilagyan ng bendahe. May kalaliman din ang kanyang sugat at kailangang tahini pagdating ng ospital.

Dahil masakit ilakad ang kanyang mga paa ay iniligay rin siya sa stretcher at inakyat patungo sa highway. Nang dinala na siya ng ambulansya, sumama siya kay Timmy.

Nakarating si Timmy sa parehong hospital na dinalhan nila kay John. Idineretso siya sa Emergency Room. Nang matapos na siyang masuri, napag-alaman na hindi malubha ang kanyang natamong pinsala sa katawan. Bagamat matindi ang pagkaipit ng kanyang hita, bugbog at hiwa lang ang natamo nito sa kanyang hita, hindi naman nabali ang kanyang buto. Mistulang isang milagro raw ang ang nangyari kay Timmy. Ang sabi ng doktor ay maaari na siyang makalabas kinabukasan. Naisip ni Timmy ang kanyang inay. Naniniwala siya na ang kanyang inay ang tumulong sa kanya.

Hindi lubos maintindihan ni Timmy kung bakit nasa labas ng sasakyan si John dahilan ng kanyang pagtilapon. Binalikan niya sa kanyang alaala. Sigurado siyang nagsukbit ng seatbelt si John dahil nang magsukbit na si Timmy ng kanyang seatbelt at nakita niyang hindi pa nagsukbit si John, si Timmy na mismo ang nagkabit nito para sa kanya. Biniro pa nga siya nito na nananantsing lang. At sigurado siyang naikabit iyon dahil sa pagtunog ng lock.

Matindi ang naramdamang guilt ni Timmy sa kanyang sarili. Hindi niya alam kung bakit nagkaganoon.

Sa pinsalang natamo ni John sa kanyang ulo ay maraming dugo rin ang dumaloy mula rito. Kailangang-kailangan daw ni ni John ng blood donor. Ang problema, type “O negative” ang dugo ni John at type “O negative” lang din ang puwedeng magdonate ng dugo sa kanya, at hindi puedeng magdonate si Timmy dahil sa ibang type ng dugo ang sa kanya.

Walang kiyeme na nagpakuha kaagad ng dugo si Bell at laking pasalamat ni Timmy dahil type “O positive” din ang dugo niya.

Samantala, nang nacontact na ni Timmy ang Tito ni John ay agad din siyang pumayag na operahan si John. Kaya agad ring sinimulan ang operasyon.

Kinabukasan ay pinayagan na si Timmy na makalabas ng ospital. Kaya binantayan na ni Timmy si John.

Natapos ang operasyon sa ulo ni John. Ngunit doon nakita ng mga doktor kung gaano kalala ang kanyang natamong pinsala sa utak niya. Nanatiling comatose pa rin si John. Sa mga oras na iyon ay walang kadamay si Timmy kundi si Bell na hindi humiwalay sa kanyang tabi.

Kinagabihan ay dumating naman ang inay ni John, halos magkasbay sila ng Tito ni John. Si Timmy kaagad ang hinahanap ng inay ni John. Kahit hindi pa sila nagkita ni Timmy, kilala na siya ng inay ni John gawa ng ikinuwento siya ni John nang bumisita si John sa Mindoro. Maliban d’yan, alam din ng inay ni John ang kuwento ng buhay ni Timmy, na muntik na silang maging legal magkapatid, na si Timmy ang dahilan kung bakit nagbago si John, at na kasali si Timmy sa huling habilin ng daddy ni John. Kaya kahit hindi pa niya nakita si Timmy, alam ng inay ni John na maaasahan si Timmy.

“Ligtas na si John ngunit mas maiging dalhin siya sa Maynila dahil may advanced ang mga kagamitan doon sa mga ganitong klaseng injury.” Ang sambit ng doktor.

Kinabukasan ay ibiniyahe si John patungo ng Maynila. Nagrenta ng helicopter ang Tito ni John para i-airlift siya. Syempre, mayaman sila ni John kaya hindi iyon mabigat sa kanila, lalo na’t buhay niya ang nakataya.

Naiwan si Timmy at Bell sa ospital. Sobrang lungkot ni Timmy na sa pakiwari niya biglang nawalan ng saysay ang lahat sa kanyang paligid. Ramdam niyang tila nananadya ang tadhana. Kamakailan lang ay napakasaya pa nilang dalawa sa resort. Doon na rin niya naramdaman ang sakit na dulot ng pagkabugbog ng kanyang katawan at sugat sa kanyang hita.

Naramdaman na lang ni Timmy na hinawakan ni Bell ang kanyang kamay. “Gusto mong mag-agahan muna tayo?” ang tanong ni Bell.

“Wala akong gana Bell, eh. Gusto kong umuwi na lang.”

“Ah, sige… Sabay na tayo.”

Nagsabay sina Bell sa pag-uwi. Ang buong akala ni Timmy ay mahiwalay na sila ni Bell pagdating sa central market kung saan ay magkaiba ang kanilang rota. Ngunit laking pagtataka niya nang sumakay din si Bell sa tricycle na sinakyan ni Timmy.

“Di ba sa kanbilang daan ang tungo mo?” ang tanong ni Timmy.

“Sasama ako sa iyo sa bahay mo.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Timmy. “Hindi puwede, Bell. Malayo ang bahay namin, mahirap akyatin.” Ang paliwanag ni Timmy. “…at tingnan mo ang langit, umaambon, siguradoogn uulan ito maya-maya lang. Mahirap ang umakyat at bumaba sa bukid.”

“Hayaan mo na, Timmy. Gusto kong samahan ka. Alam kong nalulungkot ka eh.”

“Mahirap kasi ang pag-akyat sa bukid eh. Atsaka, baka magagalit niyan ang guardian mo.”

“Nagpaalam na ako eh.” At ipinakita ni Bell ang text ng kanyang landlady.”

“Gusto kong mapag-isa sana, eh.” Ang pangangatwiran uli ni Timmy.

“Hindi, Timmy. Kailangan mo ng karamay. At isa pa, hindi pa lubos na magaling ang mga pasa at nabugbog mong hita. Nahihirapan ka pa ring maglakad. Mahirap para sa iyo ang nag-iisa, lalo na ngayon na wala si John.”

“Sure kang sasama sa bukid?” ang tanong ni Timmy.

Tumango lang si Bell.

Hindi na kumibo si Timmy. Ang totoo ay ayaw niyang sumama sa kanya si Bell. Subalit may isang bahagi ng kanyang utak na nakaramdam ng takot sa nangyari kay John. At iyong takot na nag-iisa at ang isip ay nababalot sa pangamba sa maaaring mangyari sa taong mahal. Isa pa, nahihirapan pa rin siyang maglakad.

Huminto sila sa paanan ng bundok kung saan ay naroon ang bahay ng pinakisuyuan niya kay Tokhang. “Nakasakay ka na ba ng kabayo?” ang tanong ni Timmy kay Bell.

“H-hindi pa eh.”

Dahil tinuruan ni John si Tokhang na dumapa kapag ang sasakay ay nahihirapn, pinadapa niya si Tokhang. Unang umangkas si Timmy sa likod ng kabayo. Bagamat masakit pa ang kanyang nabugbog na hita, pinilit niyang makaangkas. Nang nakapuwesto na, inalalayan naman niya si Bell. Hinawakan ni Bell ang kamay ni Timmy.

“Yumakap ka ng mahigpit sa akin upang hindi ka malaglag.” Ang sambit ni Timmy nang nakapuwesto na si Bell sa may likuran niya.

Nang handa na si Bell, pinatakbo na ni Timmy si Tokhang. Nasa kalagitnaan na sila ng pag-akyat sa bundok nang bumuhos naman ang malakas na ulan.

Pinabilisan ni Timmy ang pagpapatakbo kay Tokhang. Dahil mahirap ang daan, dagdagan pa na naging madulas ito, natapilok si Tokhang at silang dalawa ni Timmy at Bell ay nalaglag. Nakailang gulong din sina Timmy at Bell bago sila naharangan ng isang malaking bato.

Halos hindi makatayo si Timmy dahil sa matinding sakit ng kanyang hita. Namilipit siya sa sakit. Doon nila nakita na muling dumugo ang kanyang sugat sa paa. Inalalayan na lang siya ni Bell upang makatayo. Tinawag ni Timmy si Tokhang at lumapit ito sa kanila. Dumapa si Tokhang at  muli silang sumakay sa likuran nito.

Nang dumating na sila sa harap ng bahay, muling pinadapa ni Timmy si Tokhang upang makababa sila. Agad na inalalayan ni Bell si Timmy upang makababa mula sa likod ng kabayo. Itinali ni Timmy si Tokhang sa kanyang tangkil atsaka pumanhik ng bahay,

Dahil pareho silang basa, at marumi, pinaupo muna ni Bell si Timmy sa bangko. “Saan ang lagayan mo ng damit, Timmy?”

“Ako na ang kukuha, Bell... Kaya ko namang maglakad.” Ang sambit ni Timmy sabay tayo at paika-ikang naglakad patungo sa kanyang kuwarto.

“Okay, mag-init na lang ako ng tubig para ipunas sa katawan mo.” Ang sambit ni Bell.

“Huwag na Bell. Maligo na lang ako. Nasa baba ang paliguan, sa gilid ng balon. Bababa na lang ako.”

Bumaba na lang si Bell at tinumbok ang paliguan. Nag-igib siya ng tubig mula sa balon gamit ang balde na may tali. Inilagay niya ang tubig na nasalok sa drum upang may maipaligo si Timmy. Maya-maya lang ay nakababa na si Timmy, hubad ang buong katawan maliban sa tuwalyang itinapis niya. “Salamat, Bell.” Ang sambit niya nang nakita roon si Bell na kasalukuyang sumasalok ng tubig mula sa balon.

“S-salamat, Bell.” Ang sambit ni Timmy sabay kuha sa balde mula sa kamay ni Bell.

“Tapusin ko na lang ito, Timmy. Malapit nang mapuno.”

“Ako na, Bell. Kaya ko naman.” Ang sagot din ni Timmy. “Pumili ka pala ng magagamit mong short at T-shirt para mapalitan iyang basa at maruming damit mo.”

Wala nang nagawa si Bell kundi ibigay kay Timmy ang balde. Umakyat siyang muli sa kuwarto ni Timmy. Tinumbok niya ang cabinet at doon ay pumili ng short at T-Shirt.

Nang bumalik siya sa paliguan, nagbanlaw na si Timmy. Maliligo na rin ako, Timmy.” Ang sambit ni Bell sabay hubad sa kanyang T-Shirt  at bra, pati na ang kanyang short. Tanging ang panty na lang niya ang natira.

Nang makita ni Timmy na naghubad si Bell, bigla siyang tumalikod at binilisan ang pagbanlaw. At pagkatapos ay dali-daling hinugot ang tuwalyang nakasabit sa gilid ng banyo at itinapis iyon. “Okay, tapos na ako.” Ang sagot niya at bagamat nahirapan sa paglakad ay paika-ikang lumabas ng banyo at tinumbok ang hagdanan.

Nagpatuloy si Bell sa paliligo samantalang si Timmy ay nakapagbihis na. Nang matapos na si Bell sa kanyang paliligo, agad siyang umakyat ng bahay at tinumbok ang kuwarto ni Timmy. Nadatnan niya si Timmy na nakahiga sa kama, nakatihaya, nakatutok ang mga mata sa kisame at malalim ang iniisip. Bakas sa mukha ni Timmy ang lungkot. Ang tanging laman ng kanyang isip ay ang kalagayan ni John.

“Hi Timmy! Tapos na akong maligo!” ang sambit ni Bell.

“Mabuti naman. Pasensya ka na talaga sa bahay namin.”

“Ano ka ba? Anak-mahirap lang din ako.” Ang sagot ni Bell na umupo sa gilid ng kama.

Nang nilingon siya ni Timmy, biglang kumalampag ang kanyang dibdib. Suot ni Bell ang body-fit na T-shirt ni Timmy na kahit medyo mas malaki ng kaunti kay Bell at bakat na bakat pa rin ang kanyang dibdib na walang bra. “Dali-daling ibinaling muli ni Timmy ang kanyang paningin sa kisame, nagkunwaring walan gnapansin. “Sure ka ba na dito ka matutulog?” ang tanong ni Timmy.

“Oo naman… Bakit?”

“W-wala lang. N-nakakahiya kasi sa iyo.”

“Ay bakit naman nakakahiya? Wala kang kasama, nasa ganyang kalagayan ka pa, gusto kong makatulong.”

Natahimik na lang si Timmy. Pero hindi mawala sa isip niya ang pangamba. Ayaw niyang magkasala. Ayaw niyang matukso kay Bell. Ayaw niyang sa kabila ng ganoong kalagayan ni John ay pagtaksilan pa niya siya.

“Sandali, mag-init pala ako ng tubig. Pupunasan natin ang sugat mo at lagyan natin ng bagong bendahe.”

Tumango lang si Timmy.

Maya-maya habang nasa kusina si Bell ay nag-ring ang kanyagn telepono. Si Jeff. “Tok… ba’t hindi ka pumasok? Anong nangyari sa iyo?”

“Buti’t napatawag ka pare… Naaksidente ang sinasakyan namin! Pagkatapos ng ating salo-salo sa apartment ni John, ay nagtungo kami sa Blue Wave Resort. Pagbalik namin kinabukasan ay nawalan ng preno ang sasakyan ni John! Nasa Maynila si John at nasa coma siya! Ligtas na siya ngunit dahil unconscious pa rin, inoobserbahan pa.”

“Shit! Totoo? Ikaw nasan ka?”

“Nandito ako sa bahay ko. May pinsala rin ang aking hita na naipit sa sasakyan ngunit ok lang. Matinding bugbog at may sugat na tinahi na nag doktor. Tinawagan kita ngunit ouot of coverage ka eh. Kaya di ko na lang din tinawagan ang iba pa nating kaibigan dahil baka maistorbo ko sila.”

“Tsk, tsk! Wala man lang kaming naitulong sa iyo, Tok. Sorry, I failed you.”

“Okay lang ‘yan pare. Nasa Maynila na si John kasama ang inay niya. Kapag nandoon pa rin siya hanggang sa Friday, pupunta rin ako doon… kung magkaroon ako ng pera.”

“Puwede bang bisitahin ka namin d’yan?”

“Huwag na lang siguro pare… Madulas ngayon at kahit huminto na ang ulan, maputik ang daan. Atsaka, malapit nang magtakipsilim. Baka mahirapan kayo sa pagbalik riyan.”

“Ah sige, Tok… kapag okay ka na bukas, sa paaralan na lang tayo magkita?”

“Sige. Sige…”

Nang naputol na ang kanilang pag-uusap, saka naman bumalik sa kuwarto si Bell, dala-dala ang maliit na palangganang may maligamgam na tubig at isang labakara. “Punasan natin ang sugat mo, Timmy” ang sambit niya habang inilagay ang palanggana sa ibabaw ng kama ni Timmy.

Kumuha ng bangkito si Bell, iyong maliit at mababang bangko na parang pambata. Inilagay ito sa tabi ng kama ni Timmy at doon siya naupo, tamang tama lang na ang buong ulo ni Bell ay umusli sa taas ng kama samantalang si Timmy naman ay naupo sa gilid ng kama,

Sinimulang punasan ni Bell ang paligid ng sugat sa hita ni Timmy. Bagamat may bakas pa ng agos ng dugo, huminto na ang pagdurugo nito. “Tanggalin natin ang bendahe, Tim. Nababad na kasi siya ng dugo.” Ang sambit ni Bell.

“Wala tayong pamalit, eh.”

“May lumang damit na malinis ka ba? Puwede nating putulin at gawing bendahe.”

“Mayroon sa cabinet.” Ang sambit ni Timmy.

Tumayo si Bell at tnumbok ang cabinet. Pumili. Nang nakapili na, dinala niya ito kay Timmy.

“May gunting din sa drawer ng mesa.” Ang sambit muli ni Timmy.

Muling tumayo si Bell at kinuha ang gunting. Nang bumalik na siya, ginunting niya ang lumang damit ni Timmy. Nang nabuo na niya ang bendahe, muli siyang umupo at tinanggal ang bendahe sa sugat ni Timmy.

Medyo nasaktan si Timmy dahil may parte sa bendahe na dumikit sa sugat niya. Hinawakan niya ang braso ni Bell habang nakapikit sa sakit. “Ahhh!” ang pag-ungol pa niya. Pakiwari ni Timmy ay tumayo ang mga balahibo niya sa katawan sa magkahalong pakiramdam ng nabugbog na laman ng hita niya at sugat na ginalaw.

Dinahan-dahan naman ni Bell ang pagtanggal sa bendahe bagamat talagang matindi ang kapit ng pandikit sa parte ng sugat. Tuloy lang ang pagpikit ng mga mata ni Timmy at pagngiwi ng kanyang bibig habang ang kanyang kamay ay mahigpit na humawak sa braso ni Bell. At habang nasa ganoon siyang pagkabalisa sa nakakakiliting sakit, naramdaman naman ni Timmy na tumigas ang kanyang pagkalalaki.

Ipinatong niya ang isa niyang kamay sa kanyang harapan upang hindi ito mapansin ni Bell. Napa-bulong siya sa sarili ng “Shit!” Hindi niya maintindihan kung bakit siya nalibugan sa paggalaw ni Bell sa kanyang sugat.

Hanggang sa naramdaman ni Timmy na natapos na ang pagtanggal ni Bell sa bendahe at ang paglagay naman ng ginawa niyang tela. Nanatili pa ring nakapikit si Timmy. Ang kakaibang nakakakkiliting sakit ay naging sarap na sa kanyang pakiramdam at dahil nagdulot ito ng kiliti sa kanyang pagkalalaki. Sa bawat pagdampi ng kamay ni Bell sa nabugbog niyang hita at sugat ay nagbibigay ito sa kanya ng excitement. Sinamsam niya ito.

Nasa ganoon siyang paglasap sa kakaibang kiliti nang biglang may dumampi sa kanyang mga labi. At dahil naalipin na siya sa makamundong sensasyon, tinanggap niya ang halik sa kanyang mga labi. Noong una ay hinayaan lang niya itong sipsipin ang kanyang bibig, ang kanyang laway. Ngunit nang tangkain na niya ang pagpasok sa kanyang bibig sa pamamagitan ng pagbundol-bundol niya sa kanyang dila sa gitna ng mga ngipin ni Timmy, doon na siya bumigay.

Kasabay sa pagbukas niya sa kanyang bibig ay ang pagtugon din niya sa mga halik na gustong umalipin sa kanya. Sinipsip niya nang sinipsip ang mga labing iyon. Nilaro-laro ng kanyang dila ang kaloob-looban ng bibig, at halos lunukin na lang niya ang buong bibig ni Bella.

Mapusok ang mga halik ni Timmy. Mahigpit ang kanyang mga yakap. Ang totoo, hindi si Bella ang laman ng isip ni Timmy kundi si John. Kaya ayaw niyang imulat ang kanyang mata. Ayaw niyang magising sa katotohanan.

Nang pinilit na hipuin ni Bella ang pagkalalaki ni Timmy, hinayaan niya lanf ito. Ramdam niya ang mainit na kamay ni Bell na gumapang mula sa kanyang tiyan patungo sa ilalamin ng kanyang garterized na short. Nang makapa ng kamay ni Bell ang kanyang naghuhumindig na pagkalalaki at nasagi ng palad ni Bell ang ulo nito , napaungol si Timmy.

Dinakma ni Bell ang pagkalalaki ni Timmy at dahan-dahang itinas-baba niya ang kamay niya sa loob ng short habang patuloy na naglapat ang kanilang mga labi. Muling napaungol si Timmy.

Nang iginiya ni Bell ang isang kamay ni Timmy sa dibdib ni Bell, dinakma ito ni Timmy, nilamutak, pinisil-pisil ang utong.

Napaungol si Bell, “Ahhhh!”

Lalo namang nag-init si Timmy sa narinig na ungol ni Bell. Ang pag-ungol ni Bell na iyon ang mas lalo pang nagpatindi sa libog na naramdaman ni Timmy. Mas lalo pa niyang nilamutak ang dibdib ni Bell habang mas pinaigting pa niya ang kanyagn paghahalik sa mga labi ni Bell.

Nasa ganoon kainit silang pagpapaligaya sa kanilang mga sarili nang biglang may malakas na boses silang narinig, “Tao po! Tapo po!!!”

Doon na iminulat ni Timmy ang kanyang mga mata. Tila nagising siya mula sa isang nakakalibog na panaginip. Dali-dali siyang kumalas mula sa halikan nila ni Bell at umusog palayao. Tumalikod.

Dali-dali ring inayos ni Bell ang sarili. Tumayo si Timmy at tinumbok ang pintuan ng kanyang bahay.

“Sino po sila?” ang tanong niya nang nakita roon ang may apat na lalaking may malalaking katawan, mistulang mga mga hoodlum, lantaran pang ibinabalandra ang kanilang mga baril.

“Tauhan kami ni Mr. Felix Alberto. Gusto lang naming ipaalam sa iyo na ang lupa na ito ay pag-aari niya at binibigyan kayo ng dalawang linggong palugit upang lumipat. At kung hindi kayo umalis sa lupa niya, susunugin namin ang bahay ninyo! Sisirain namin ang inyong pananim at ang mga alagang hayop ay i-confiscate namin! Mahabang palugit na iyan.” ang sambit ng pinaka-lider nila.

Mistulang nakarinig si Timmy ng pagsabog ng isang malakas na bomba. Pilit niyang alalahanin kung may narinig o nakilala na ba siyang Felix Alberto. Ngunit wala siyan matandaan. “B-bakit naging sa kanya ito? Kumpleto po kami sa papeles at legal na pag-aari po itong lupa na ito ng aking inay!” ang galit na sagot ni Timmy.

“Ayaw kong makipag-argumento sa iyo. Dalawang linggo ang palugit! Kung ayaw ninyong umalis, wala na kayong babalikan pa rito!” ang sagot ng mga tauhan, ang isa ay ipinutok pa sa ere ang kanyang baril bago tumalikod at umalis.

Doon na sumingasing ang kabayo. Biglang napalingon muli ang mga tauhan. “Aba! May kabayo pala rito! Ang galing!” ang sambit ng isang tauhan.

Bumalik ang apat at tinumbok ang tangkil ni Tokhang. Nang nasa loob na ng tangkil ang mga tauhan, doon ay nagtatawanan sila. Nagpupustahan sila kung kanino mapupunta ang kabayo.

Kung tutuusin, kaya ni Timmy na utusan silang pagtatadyakan ni Tokhang. Tinuruan kasi ito ni John ng mga tricks. Kahit ang pagtanggal ng tali niya ay kaya niyang gawin dahil kakagatin lang niya ang dulo ng tali at matatanggal na niya ito, saka niya pagsisipain ang mga tauhan. Ngunit ayaw ni Timmy na lalong lalaki ang problema. Baka barilin nila si Tokhang.

“Maganda ang kabayo mo, utoy!” ang sigaw ng lider nila kay Timmy sabay bitiw ng mala-demonyong ngiti.

Halos natulala si Timmy habang tiningnan niya ang mga tauhan na naglalaka palayo at nagtatawanan. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Nasa comatose na nga si John, at ang pagsulpot ng mga taong iyon ay mas lalo pang nakadagdag sa kanyang problema.

Narinig ang lahat ng iyon ni Bell. Nilapitan niya si Timmy na nanatiling nakatayo pa rin sa pintuan ng kanyang bahay, ang mga mata ay nakatutok sa malayo.

“S-sino ang mga iyon, Timmy?” ang tanong naman ni Bell, hinawakan ang kamay ni Timmy.

“W-wala. W-wala iyon…”

“A-anong wala? Narinig kong lupa raw niya itong tinitirikan ng bahay ninyo?”

“Hindi ah! May titulo kami rito. Legal ang pagmamay-ari namin ng inay rito!” ang pasigaw na sagot ni Timmy.

“Ano ba iyan! Ang hirap ng kalagayan mo ah!”

Hindi na sinagot ni Timmy ang sinabi ni Bell. Bumalik siya sa kuwarto at naupo sa gilid ng kama, hindi alam ang gagawin.

Tumabi sa kanya si Bell, inilingkis niya ang kanyang braso sa baywang ni Timmy. Nang tangkang halikan ni Bell ang bibig ni Timmy, Marahang itinulak ni Timmy ang kanyang mukha.

“Puwedeng pahalik na lang, Tim?” ang hiling ni Bell na ang boses ay nagmamakaawa.

Tiningnan ni Timmy si Bell sabay baling ng tingin niya sa malayo. “Alam mo, Bell, malaki ang pasasalamat ko sa iyo na sa mga sandaling nasa mahirap akong kalagayan ay nariyan ka at tinutulungan mo ako. Ngunit may mahal na kasi ako eh. Di ba sinabi ko na sa iyo ito? Ayaw kong pagtaksilan ang mahal ko. At ayaw ko ring paaasahin ka dahil masasaktan ka lang. May mga nasasaktan na akong babae, Bell. Ayaw kong ikaw na sobrang mabait sa akin ay masasaktan din. Malaki ang utang na loob ko sa iyo. Kaya espesyal kitang kaibigan. Pananatilihin na lang natin ang ganyan.”

“Pero di ba, wala naman akong nakikitang babaeng kasama mo palagi o iyong dumidikit talaga sa iyo. Sino ba siya?”

“Di ba sinabi ko na sa iyo na hindi pa kami handa upang ibunyag ang aming relasyon?”

Bahagyang natahimik si Bell. “K-kahit isang halik lang, Tim?”

Tinitigan ni Timmy si Bell. Binitiwan ang isang pilit na ngiti. Doon na muling inilapat ni Bell ang kanyang bibig sa mga labi ni Timmy. Hinayan lang ni Timmy na paglaruan ng bibig ni Bell ang mga labi niya. Hinayaan ni Timmy na sisipsipin ni Bell ang dila at laway niya. Pinigilan ni Timmy ang kanyang sarili. Hindi kagaya nang nauna nilang halikan bago dumating ang mga hoodlum na nag-iinit siya, ang tanging laman ng kanyang isipan ay ang kalagayan ni John, ang banta ng mga hoodlum, at si Felix Alberto ang sinabi nilang siyang may-ari ng lupa na nabili ng kanyang inay.

Biglang kumalas si Timmy sa kanilang halikan. “S-siguro mas maiging bababa na lang tayo, Bell. Gusto kong sa apartment ni John na lang muna tutuloy habang mahirap pa para sa akin ang maglakad. At para rin may makukuha akong impormasyon kung ano na ang nangyari kay John. Atsaka baka babalik ang mga tauhan ni ng Felix Alberto na iyon at saktan tayo. At sa panig mo rin, kapag gusto mo akong bisitahin, malapit lang ako sa iyo kapag sa apartment ako titira.” Ang paliwanag ni Timmy.

Hindi na kumibo si Bell. May kaunting sama ng loob na tumayo at tinumbok ang cabinet ni Timmy, kinuha ang isang bag at inilagay rito ang iilang kakalilanganing damit ni Timmy. May T-shirt, may pantalon, may short, at brief. Nagtungo rin siya sa kusina at kukuha na rin sana ng toothbrush.

“Okay na iyan, Bell. Actually, may mga damit at personal na gamit din ako sa apartment ni John. Mayroon din akong uniporme sa eskuwelahan doon.”

Hindi na itinuloy ni Bell ang pagtungo sa kusina. Binalikan niya ang bag. “Itong bag na may mga gamit mo, dadalhin pa rin?” ang tanong niya.

“Huwag na lang siguro Bell para wala tayong masyadong dala.” Bigla siyang natahimik. Tumayo siya at paika-ikang tinumbok ang kanyang drawer kung saan ay naroon ang mga mahalagang dokumento. Kinuha niya ang mga iyon, kasama na ang titulo ng kanilang lupa. Ipinasok niya ang mga iyon sa bag. “Ito lang ang mga mahahalagang bagay na iniwan sa akin ng inay. Hindi ko basta-basta ibigay o isuko ito kahit kanino.” Ang sambit ni Timmy nang nasa bag na ang mga dokumento.

Tinawagan ni Timmy ang Tito ni John at nagpaalam. “Mas maigi na dito ka tumira Timmy habang wala pa si John at lalo na’t may pinsala ka rin. Kahit papaano, may makakatulong sa iyo rito. Hintayin kita rito Timmy.” Ang sabi ng guardian Tito ni John.

Natuloy ang paglipat ni Timmy sa apartment. Hindi rin nagtagal si Bell sa apartment. Umuwi siya sa kanila. Nahiya raw siya sa Tito ni John. Doon na nagkaroon ng pagkakataon para magkuwentuhan sina Timmy at Tito ni John. Ikinuwento ni Timmy sa kanya ang pananakot ng mga tauhan ni Felix Alberto na hindi rin kilala ng Tito ni John.

“Huwag kang mag-alala. Dumito ka muna habang mainit pa ang banta, oobserbahan natin. Pero bukas na bukas din ay magtalaga tayo ng dalawang security guard upang bantayan ang lupa at bahay mo.”

Natawa si Timmy sa narinig. “Barong-barong na bahay, Tito, tapos may security guard? Sosyal naman!”

“Wala tayong magagawa eh. Kung ordinaryong trabahante lang, tatakutin lang ang mga iyon, lalo na’t may baril, ‘di ba? Kung security Guard, may mga armas ang mga ito at hindi basta-bastang mapaalis. At isa pa, paikutan natin ng perimeter fence ang lupa ninyo. Kung gusto mo ay bukas na bukas din ay ipagawa natin ang perimeter fence. Para safe ang lugar mo roon.”

“W-wala po akong pera, Tito para sa mga rekomendasyon mo.”

“Huwag kang mag-alala. Charge ito lahat sa account ni John.”

“B-baka magagalit po si John.”

“Anong magagalit? Mas magagalit iyon kapag wala akong ginawa upang tulungan ka.”

Iyon ang napagkasunduan nila tungkol sa lupa.

“Tito, paano nagkaroon ng problema ang brake ng sasakyan ni John samantalang isang taon pa lang ang sasakyang iyon?” ang tanong ni Timmy.

“Iyan nga rin ang tanong ko. Ngunit malalaman natin iyan kapag lumabas na ang resulta ng imbestigasyon ng mga pulis.” Ang sagot ng Tito ni John.

Nag-usap din sila tungkol sa kalagayan ni John. Napagkasunduan nila na kapag hindi pa rin magigising si John hanggang sa Biyernes ng linggong iyon, tutungo si Timmy sa Maynila upang bisitahin si John.

Kinabukasan ay pumasok na si Timmy sa eskuwelahan. Bagamat litong-lito pa rin ang isip niya sa mga pangyayari, pinilit pa rin niyang pumasok. Hinatid siya sa sa eskuwelahan gamit ang isang kotse ni John at driver nila. Nag-umpukan ang mg abarkada niya sa student center. Nagsorry sila na wala sila sa tabi ni Timmy at John sa mga sandaling kailangan sila ng kaibigan. Naintindihan naman sila ni Timmy. Ikinuwento rin ni Timmy ang tungkol sa isang nagngangalang Felix Alberto na siyang may-ari raw ng lupa. Ngunit lahat sila ay walang kaaalam-alam sa taong nabanggit. Lahat sila ay puro lamang haka-haka.

“And speaking of the devil...” ang sambit ni Joy na nakatingin sa isan grupo ng mga babae na papalapit sa kanilang lugar.

Nagsilingunan ang lahat patungo sa direksyon na tiningnan ni Joy. Si Julie pala at ang kanyang mga barkadang feeling sosyal at mayaman din. Nakangiti ito na naglalakad patungo sa kinaroroonan nila. At sinadya talagang dumaan nilasa mesa ng mga barkada nina Timmy.

“I feel you, Timmy! I feel you!” ang sambit ni Julie na idiniin pa talaga ang mukha niya sa mukha ni Timmy habang nagsasalita at sabay bitiw din ng isang malutong na halakhak habang tumuloy na sa paglalakad, tinumbok ang kabilang bakanteng mesa na hindi kalayuan sa mesa nina Timmy.

Nakitawa na rin ang mga kasama niyang babae habang naglalakad sila. Nagkatinginan naman ang mga barkada ni Timmy.

(Itutuloy)