Kuya Renan 26

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

***

Sinundan ko ng tingin ang papalayong taxi na sinakyan nina Kuya Renan at Jimjim hanggang sa tuluyan na itong naglaho sa aking paningin. Doon ko na naramdaman ang pagdaloy ng aking mga luha.

Akmang babalik na sana ako sa loob ng bahay nang nagulat naman ako sa aking nakita. Si Jake ay nasa likuran ko lang pala at nakabantay sa akin.

“Sorry sa nangyari kanina.” Ang sambit niya.

“Salamat din sa pagpanig mo sa akin kanina.”

“Okay lang iyon. Hindi naman talaga tama ang ginawa niya sa iyo eh. Hindi ako sang-ayon sa ginawa niya kay Renan. Atsaka, ano lang ba iyong pagtira ni Renan sa bahay. Napakayaman ng daddy natin, ano lang ba iyong pagtira at pagkain ni Renan. Nagta-trabaho naman siya sa kumpanya ng Daddy natin.”

“Kaya nga eh. Ang hirap pala ng ugali niya. Mukhang mahihirapan kami ni Kuya Renan sa kanya. Mukhang tutol siya sa aming relasyon.”

“Baka lalambot pa ang puso niya at marealize din niya sa kalaunan na mali siya.”

“Sana… sana.”

“Hindi ka man lang ba mag-Kuya sa akin?”

Napangiti naman ako. “Gusto mo?” ang tanong ko.

“Syempre. Proud ako na may bunsong may katiting na ka-kyutan din, kahit papaano, kumpara sa overload na ka-kyutan ko.”

Doon na ako natawa. “Kapal! May Kuya na ako eh. Si Kuya Renan.”

“Iba naman iyong sa inyo eh. Blood-Kuya mo ako samantalang si Renan ay Sperm-Kuya mo!”

“Baliwwwwwww!”

Nasa ganoon kaming paghaharutan nang sa di sinasadya ay napatingala ako sa may terrace ng aming bahay, nakita ko ang aming ama na nakatayo roon at pinanuod pala kami.

Bigla akong natahimik. Lihim kong minuwestrahan si Jake na nasa terrace ang aming ama. Nang nilingon namin ni Jake ang terrace, tumalikod na siya.

Nagkatingingnan kami ni Jake. Napangiwi siya. Iyong pakiramdam na may tanong sa isip na “Bakit?”

Nang nasa loob na ako ng kuwarto, tinawagan ko si Kuya Renan, tinanong kung nasaan na sina Jimjim. Nasa ospital daw sila. At pumayag daw ang secretary ni Ms. Clarissa na sa apartment ni Ms. Clarissa sila tumira. Natuwa naman ako sa kanyang balita.

Kinagabihan din ay dinalaw namin si Ms. Clarissa. Nagpaalam ako kay Jake. Naroon si Kuya Renan sa ospital sa oras na iyon. Naroon din si Jimjim. Nanatili kami sa kuwarto ni Ms. Clarissa ng may isang oras. Kinakausap ko siya. Ibinalita ko sa kanya na pinaalis ng aking ama si Kuya Renan sa bahay at sa apartment muna niya sila tumira ni Jimjim.

“Alam ko naman Mommy na papayag ka eh. Alam kong hindi mo matiis si Kuya Renan na magpalaboy-laboy kung saan-saan.” Ang sambit ko bagamat alam kong hindi niya ako sasagutin. “Alam mo, Mom, magkapatid kami ni Jake. Noong una po, pinaghinalaan po niya kayo na siyang pumatay sa papa niya. Ngunit iisa lang pala ang aming ama. Kaya, masaya siya. At sa tingini ko po ay kagaya ko, mapapatawad po niya kayo.” Ang dugtong ko.

Pagkatapos kong makipag-usap kay Ms. Clarissa ay nagpaalam ako na igagala ko sina Kuya Renan at Jimjim.

“Di ba sabi ko sa iyo ay dadalawin kita? Masaya ka ba?” ang sambit ko kay Jimjim.

“Opo! Masaya po ako pag magkasama tayong tatlo ni Papa eh. Lalo na po kapag gumaling na si Lola.”

“Love mo rin ba si Lola Clarissa mo?”

“Opo. Kasi po mabait po siya. Sana ay gumaling na po siya. Nalulungkot po ako.”

“Hayaan mo Jimjim. Gagaling din ang lola mo.”

“Opo…” ang sagot lang niya.

Iyon ang naging routine ko habang patuloy pa rin sa pag-aaral.  Simula nnag ma-comatose si Ms. Clarissa, dadalawin ko siya sa ospital at makipagkita kay Kuya Renan at Jimjim pagkatapos ng klase o kapag walang pasok. Pagkagaling ko sa kanila ay uuwi naman ako ng bahay sa gabi. At hindi ito alam ng aking ama.

Isang araw, habang kumakain kami ng pananghalian. “Sasampahan ko na ng patong-patong na kaso si Clarissa. At siguraduhin kong mabubulok siya sa bilangguan sa mga pinaggagawa niya sa akin.” Ang sambit ng aking ama.

Doon na ako kinabahan. Hindi pa nga naka recover si Ms. Clarissa ay may haharapin na naman siyang problema. At baka deretso na siya sa kulungan kung sakaling gumaling siya. Ang narinig ko kasi sa usapan nila sa abugado, mabigat daw ang kasong serious detention at kidnapping. Diyan pa lang ay habambuhay na pagkabilanggo na ito, kapag napatunayan o may matibay na ebidensya. “K-kailan ninyo siya sasampahan ng kaso, Dad?” Ang tanong ko.

Maaaring sa sunod na linggo. Maaaring bukas… depende sa abugado. Basta malapit na.”

Tahimik.  

“Simula noong araw na ikinulong niya ako sa basement, nagsimula ring mabuo ang galit ko sa mga bakla. Kumukulo ang dugo ko kapag nakakakita ako ng bakla.” Ang pagbasag niya sa katahimikan.

Nagkatinginan kami ni Jake. Tila may bumara sa aming mga lalamunan at hindi kami makapagsalita.

“Ikaw Jake… may girlfriend ka na ba?”

“Eh… mayroon po dati. Kaso naghiwalay kami dahil nag-abroad siya at may iba na eh. Mahirap ang long distance relation Dad.”

“Maghanap ka na uli. Sa kapogian mong iyan, maraming babaeng magpaanak sa iyo.”

Napangiti ng hilaw si Jake. “Opo…” ang maiksing sagot niya.

“Ikaw Levi… may girlfriend ka na?”

Nilingon ko si Jake. “W-wala pa po…”

“Gusto kong magkaroon ka na ng girlfriend. Ayokong magkaroon ng baklang miyembro ng pamilynag ito. Itatakwil ko ang sino man sa inyo kapag nalaman kong bakla pala.”

“O-opo.” Ang sagot ko sabay yuko.

Iyon ang linya ng pananalita ng aking ama. Galit siya sa bakla. Marahil ay hindi ko rin siya masisisi. Sa nangyari sa kanya na ilang taon ding nagdusa sa basement ng bahay niya, maiintindihan ko siya. ngunit kung ang sarili niyang anak na hindi niya nakapiling ng mahabang taon ay kaya niyang itatakwil nang dahil lang sa galit niya sa isang tao, aba’y mag-iisip ka talaga kung tama ba.

Ngunit kahit ganyan ang tirada ng aking ama sa mga bakla, patuloy pa rin ang lihim kong pagdalaw kina Ms. Clarissa at Kuya Renan. Isang gabi ay hindi ako nakauwi ng bahay gawa ng nagyaya si Kuya Renan na mag-inuman kami. Marami kaming pinag-usapan. Kasama na roon ay ang kanyang pagsisimulang maghanap na naman ng trabaho. Tinaggal din kasi siya sa kanyang trabaho bilang Sr. Manager ng kumpany ng aking ama nang nalamang si Ms. Clarissa ang nag-appoint sa kanya.

“Sabagay, kung sa apartment ka ni Ms. Clarissa titira, makakatulong ka rin sa pagbabantay sa kanya sa ospital.” Ang sabi ko. “Sa side mo naman ay may tutuluyan kayo, makatipid sa gastos lalo na’t na nag-aaral si Jimjim.

“Kaya nga eh. Abala rin kasi ang secretary ni Ms. Clarissa. Ang isang katulong naman ay salitan kami sa pag-babantay sa kanya sa ospital. Minsan, siya na rin ang sumusundo kay Jimjim sa school nito. Peor kahit papaano ay nakakatulong din ako sa kanila. Malaki rin ang naitutulong nila sa akin.”

Ikinuwento ko rin kay kuya Renan ang sobrang pagkahigpit ng aking ama, na pakiramdam namin ay ginigipit kami, sinasakal. Pati ang ibang mga tauhan namin sa bahay ay nagsialisan dahil sa sama ng kanyang ugali.

“Wala tayong magagawa kasi siya ang iyong ama eh.”

“Hindi ko alam kuya kung tatagal ako sa ganitong kalagayan eh. Kung itrato niya kami ay parang mga bata kami, walang sariling pag-iisip.”

“Tiisiin mo lang, Tol… Lalo’t wala ka pang trabaho, nag-aaral ka pa lang.”

“Paano iyong plano nating magpakasal? Wala kang pera, wala kang trabaho. At ako, hindi kagaya dati na kahit ano ay puwede kong hilingin kay Ms. Clarissa. Ngayon, iba na… gipit na gipit na tayo.”

Binitiwan niya ang isang malalim na buntong-hininga. “Hindi ko rin alam eh. Ikaw ba ay okay lang sa iyo kung ipagpaliban na lang muna natin ito?”

“Okay lang naman Kuya. Ang mahalaga ay nariyan ka pa rin… nariyan pa rin tayo.”

Tahimik.

“Parang gusto ko na lang umuwi ng probinsya, Babe.”

Tiningnan ko siya. Sumagi kasi sa isip ko ang aking inay, at na-miss ko siya. “G-gusto ko rin iyan Kuya…”

“K-kung ano man ang mangyayri kay Ms. Clarissa, kung gagaling siya o bibigay siya, saka tayo magdesisyon. Kung gagaling siya, puwede natin siyang dalhin. Kung hindi naman, uuwi tayong tatlo ni Jimjim. Mas gusto ko roon. Simple ang pamumuhay.”

“Ano ang pangkabuhayan natin doon?”

“Di ba may sakayang pampalaisdaan kami? Ganoon pa rin tayo, mangisda tayo. Bibili tayo ng palaisdaan na bangka. Maliit lang ang kita ngunit sapat lang para mabuhay. Iyan din naman ang gusto ko. Simpleng buhay, presko ang paligid, ang mga pagkain, walang hassles, walang pressures, hindi ka nagmamadali.”

“S-sige Kuya, Payag ako. Gusto ko rin iyan. At doon ako mag-aaral sa unibersidad kung saan ka nag-graduate.”

Iyon ang usapan namin ni Kuya Renan. Kaya sa dami ng aming pinag-uusapan ay hindi ko namalayan ang oras. Nalasing din pala ako at dahil gabing-gabi na ay doon na ako nakatulog sa kuwarto ni Kuya Renan.

Kinabukasan, nagulat ako pagkatapos kong mai-charge ang aking cp. Na-low bat kasi ito habang nagkukuwentuhan kami ni Kuya Renan nang nakaraang gabi. Nang binuksan ko ito, may halos 20 na text messages. Galing kay Jake lahat.

“Nasaan ka Bugoy! Hinahanap ka ng ama natin!” “Anong nangyari sa iyo?” “Malilintikan ka nito, hindi ka nagpaalam! Tawag ka kaagad sa akin!” mga ganyang texts. 

Tinawagan ko na lang kaagad si Jake at sinabi kong hindi ako nakauwi gawa nang nalasing ako kina Kuya Renan. Ngunit sinabihin ko rin siya na mag-alibi na lang na may party sa mga kaibigan namin at nalasing ako, at ang cp ko ay na-low bat.

Akala ko ay okay na ang lahat. Ngunit nang umuwi na ako nagulat ako nang pumasok na ng bahay. Nasa sala ang aking ama at naghintay sa akin.

“Saan ka nanggaling kagabi? Bakit hindi ka umuwi?” ang kalmanteng tanong niya.

“Eh… m-may party po ang ka-klase namin a-at nalasing po ako.”

Tumayo siya. “Sumunod ka sa akin.” Ang utos niya.

Sinundan ko siya. Tinumbok niya ang aking kuwarto. “Pasok.” Ang sabi niya.

Pumasok ako at nang nasa loob na ay isinara niya ang pinto.

“Dapa.” Ang sabi niya.

Dahil sa pagkalito ko sa kanyang sinabi, nilingon ko siya. A-ano po?” ang tanong ko.

Doon na niya ako sinigawan. “Dapaaaaaa!!!”

Sa pagkarinig ko sa kanyang galit na boses at dali-dali akong dumapa. Nang tiningan ko siya, doon ko na naisip kung ano ang gagawin niya sa akin. Tinanggal niya ang kanyang sinturon! Inilikaw niya ang dulo noon sa kanyang kamay at puwersahang pinalo ang puwetan ko gamit iyon.

“Araykopooooooooo!” ang sigaw ko nang lumapat sa aking balat ang sinturon nang hinataw niya ito sa aking likuran.

“Saan ka nagtungo kagabi? Saannnn?!!!” at muli niyang hinataw ang aking likuran.

“Araykopo Daddddddy! Ang sakit-sakit pooo!!!” ang sigaw ko.

“Masakit! Ngunit hindi mo ako sinagot? Saan ka uli nagpunta kagabi Saan???” sabay hataw uli sa sinuturon sa aking likuran.

“Araykopoooo! Ang sakit Daddyyyyyy!”

“Sagutin mo akoooooo!!!” at hinataw uli niya ang aking likuran.

“S-sa classmate ko po Daddddyyyy! Sa Classmate ko pooooo!!!”

“Iyong totooooo! Putang-ina mo. Sabihin mo ang totoooo!!!” sabay hataw uli sa sinturon.

“Sa classmate ko po Dadddyyyyy!” ang sagot ko uli habang humahagulgol na.

“Magsabi ka ng totoo! Hindi ako naniniwala na sa classmate ka nagpunta. Saan ka nagpuntaaa! Gusto mo talagang pag-initin ang ulo ko. Hindi kita tantanan kapag hindi ka nagsabi ng totoo! Kahit magkalsog-lasog pa itong likuran mo. Saan ka natulog kagabiiii??? SAGOTTTT!!!!!” ang saigaw uli niya sabay hataw uli ng tatlong beses sa aking likuran.

Wala na akong nagawa kundi sabihin sa kanya ang totoo. “K-kay Kuya Renan po, Daddy!!!”

Nahinto siya sa pagpalo sa akin. “At saan nakatira itong Kuya Renan mo???”

“Kina Ms. Clarissa po! S-sa apartment niya po!”

Doon na naman siya nagalit at hinataw nang hinataw niya ang aking likuran. “Bakla ka na nga, doon ka pa pumapanig sa bakla na nagtangkang pumatay sa akin! Traydor! Wala akong anak na traydor!!!Ayaw kon gbumalik ka pa roon. Naintindihan moooo!!!” ang sigaw niya.

“O-opo Dad! Opoooo!”

Hindi ko na mabilang pa kung ilang beses pa niya akong pinalo. At kung gaano kalakas ang aking sigaw. Hanggang sa narinig ko ang boses ni Jake. “Dad! Tama na iyan! Tama na iyan!!!”

Doon na huminto sa kapapalo ang aking ama. At narining ko na lang ang malakas at padabog na pagsara ng pinto ng aking kuwarto.

Tinulungan ako ni Jake na tumihaya sa paghiga sa aking kama. Humiga rin siyang nakatagilid sa akin. Niyakap niya ako. “Sorry ‘Tol…” ang sambit niya.

Niyakap ko rin siya. “Ang sama niya Jake. Hindi ko naramdaman na mahal niya ako.”

“Huwag kang magsalita ng ganyan. Daddy natin siya. Maaaring na trauma pa rin siya sa nangyari sa kanya kung kaya ay hindi pa rin niya matanggap ang lahat.”

“Paano niya nalaman na kina Kuya Renan ako nagtungo?”

“Hindi ko alam eh. Ngunit nang sinabi kong sa classmate mo ikaw natulog, sinabi niya sa akin na hindi siya naniniwala. Sinabi rin niya sa akin na alam niyang may relasyon kayo ni Kuya Renan dahil nasilip daw niya kayo sa kuwarto mo na naghalikan. Iyon ang dahilan kung bakit pinaalis niya si Renan. Ang sabi ko naman, close kayo at kapatid talaga ang turing ninyo sa isa’t-isa. Ngunit natawa siya dahil may kapatid ba raw na naghahalikan.” Ang paliwanag ni Jake.

“G-gusto kong umalis na lang dito, Jake. Hindi ko yata kaya ang ugali niya.”

“Tiis-tiis lang muna ‘Tol… nag-aaral ka pa eh.”

“Hanggang kailan ako magtitiis, Jake? Kapag patay na ako? Heto nga, ang sakit-sakit na ang likuran ko. Ewan kung makakalakad ako nito bukas. Parang hindi siya tao. Wala siyang puso.”

“Tingnan nga natin ang likod mo.” Ang sambit ni Jake. Muli niya akong pinataob. “Namumula!” ang sambit niya. “Huwag kang gumalaw ha, kukuha lang ako ng ice bag”

Nilagyan ni Jake ng ice bag ang namumulang bahagi ng aking likuran, hita at balakang. Minasahe rin niya ang paligid nito.

Kinabukasan, halos hindi ko maihakbang ang aking mga paa dahil sa tindi ng sakit ng aking likuran at hita. At lalo na sa pag-upo. Nang malaman ni Kuya Renan ang nangyari, nagalit siya. “Anong klaseng ama ba siya? Sariling anak niya ay kaya niyang saktan? Kaya niyang patayin?”

“Kaya nga kuya eh. Kaya di muna ako magkipagkita sa iyo ah…”

“Wala tayong magagawa Babe. Pero kapag hindi mo na kaya, sabihin mo lang sa akin at uuwi na lang tayo sa probinsya.”

“Hindi muna kuya. Dahil hindi pa okay ang kalagayan ni Ms. Clarissa. Titiisin ko na lang muna. Bahala na.”

“Okay. Basta sabihin mo lang sa akin.”

Sa araw-araw… ganoon pa rin ang linya ng pag-iisip ng aking ama. Sa bawat pagsabay naming sa pagkain, naroon pa rin ang patutsada niya sa mga bakla, na nakakadiri raw, mga salot sa lipunan, mga taong lumihis ang linya ng mga pag-isisip, mga abnormal at hindi naaayon ang kanilang pagkatao sa takbo ng kalikasan na siya ring dahilan kung bakit may AIDS at iba pang mga sexually transmitted diseases. Mas masahol pa raw sa hayop ang mga bakla dahil ang hayop ay lalaki at babae lang nagtatalik. Parang ginawa na niyang pulpito ang aming hapag-kainan. Palaging nagsesermon. Hindi na lang siya nagpari. At least sa pari, puwedeng magsimba ang tao isang beses sa isang linggo lang. Pero sa kanya, araw-araw mong pakinggan, at sa bawat pagsabay namin ng pagkain. Minsan nga ay parang ayaw ko na lang kumain sa bahay eh. Nakaka-stress. Nakaka-bad trip. Nakakawalang gana. Nakakatanggal ng paggalang sa magulang. Kung hindi ko lang siya ama, baka nag-walk out na ako o sinupalpal ko na siya sa kanyang mga sinabi. Minsan tuloy ay mapaisip ako kung siya ba talaga ang aking ama.

Lumipas ang isang linggo na hindi kami nagkita ni Kuya Renan. Tumawag siya. “Babe… si Ms. Clarissa ay nagising na. Ang sabi ng doctor ay isang linggo uli ang hihintayin at baka puwede na siyang umuwi at sa apartment na magpagaling. Alam na rin niya na pinaalis ako sa bahay ninyo.” Ang sambit ni Kuya Renan.

“Anong sabi niya ngayong wala ka na rito?”

“Nalungkot siya. Ngunit ang sabi niya ay talagang ganyan ang ugali ng iyong ama. Mahigpit, unreasonable minsan, at natatakot ang mga kasambahay, pati na ang mga trabahante ng kumpanya. Dati pa raw iyan.”

“Kung ganoon kuya, baka panahon na upang umalis ako rito sa pamamahay niya. Ayoko na rito. Hindi ko na talaga kaya.”

“Nag-aaral ka pa, ‘Tol. Masisira ang iyong pag-aaral.”

“Okay lang iyan, Kuya. Kesa naman masisiraan ako ng bait dito. Sobra-sobrang pagpapahirap ang ginawa ng ama ko sa akin. Tutal, puwede pa akong magpatuloy sa probinsiya, di ba?”

“Okay, kung iyan ang desisyon mo, kailan ka aalis?”

“Kakausapin ko muna siya. Sasabihin ko na sasama ako sa iyo. Ikumpirma ko sa kanyang mukha na bakla ako at nagmamahalan tayo.”

“Baka kung ano ang gagawin niya sa iyo?”

“Hindi, narito si Jake magpasama ako sa kanya upang hindi niya ako saktan. Atsaka, dadalhin ko na ang aking mga damit at gamit d’yan upang wala na akong bibitbitiin sa araw mismo ng pag-alis ko.”

“Okay. Ikaw ang bahala. S araw ng iyong pag-alis, pupuntahan kita, kahit sa labas lang ako maghintay sa loob ng isang taxi upang kapag nakalabas ka na ng bahay ay mabilis tayong makaalis.”

“Opo Kuya.”

Iyon ang ginawa namin. Dinala ko muna ang aking mga gamit nang paunti-unti. Bawat labas ko ng bahay ay may dala ako.

“Ate Rosie! Ate Ason! Saan kayo pupunta? Ba’t para kayong maga-abroad ah!” ang biro ko nang mapansing dala-dala ng aming dalawang katulong ang kanilang mga maleta palabas ng bahay.

“Sir Levi… aalis na kasi kami.”

“Bakit?”

“Eh…” nahinto at nagkatinginan ang dalawang katulong. “Ah… iba na po kasi rito. Palagi kaming napapagalitan, parang bawat galaw namin ay may mali, de-numero, kontrolado. Hindi kami puwedeng gumawa ng ganito, ng ganyan, hindi puwedeng magkamali dahil kung magkamali man, ibabawas sa aming sahod. Tapos pinaghihinalaan pa kaming nagnakaw ng kung anu-anong gamit at pagkain. Ilang beses na rin po kaming nasampal at tinadyakan ng daddy ninyo. May mga pagkakataon din na hindi kami pinakain.”

“G-ganoon ba?”

“Opo Sir. Kaya pasensya na po, Sir. Hindi na po namin kaya talaga.” Ang sabi nila.

“Pasensya na kayo ha? Kung ako lang sana ang masusunod dito, hindi ko hahayaang umalis kayo. Kasi ang tagal-tagal na po ninyo rito at wala naman po kayong issues kay Ms. Clarissa dati, di ba. Wala rin kayong issues sa akin.”

“Naintindihan po naming kayo, Sir Levi. Alam naman po naming na mabait kayo sa amin eh. At pati si Ma’am Clarissa, ang bait noon sa amin.”

Napag-alaman ko rin mula sa kanila na may iba pa raw palang kasambahay na aalis, naghintay na lang na makapagpaalam. Wala na akong nagawa. Sinunadan ko na lang sila ng tingin habang naglakad patungo sa pintuan.

Sinabi ko ito kay Jake.

“Sinabi ko na iyan sa ama natin. Ngunit nagmatigas siya. Gusto raw niyang palitan ang mga kasambahay na hired ni Ms. Clarissa. Iyong dalawang  driver at isang hardinero ay umalis na rin. Di na rin daw nila kaya ang ugali ng Daddy. Ano ba ang magagawa natin kung ayaw tayong pakinggan ng ating ama, di ba?”

“Iyan na nga eh. Mga tao-tauhan lang ang turing niya sa atin dito eh.”

***

Nang halos lahat ng aking mga damit at gamit ay naroon na kina Ms. Clarissa, inihanda ko na ang aking sarili sa aming pagtutuos ng aking ama. Alam ni Jake na iyon na ang hinihintay kong moment of truth. Suportado naman daw niya ako.

“Sige lang, ‘Tol. Kung ano man ang maitulong ko, gagawin ko kung ano man ang tama.” Ang sabi niya.

Sa harap ng hapag-kainan ang pinili kong lugar para ipahayag sa kanya ang aking naramdaman at ang mga bagay-bagay na dapat kong i-kumpirma sa kanya. Maganda kasi ang tiyempo sa hapag-kainan. Naroon ang hudyat kung kailan ko siya ipi-prito sa sarili niyang mantika, iyong parte na magsasalita siya tungkol sa mga kabaklaan. At nangigigil akong sunugin siya sa sarili niyang salita. Naghintay akong buksan niya ang pinakapaboriting topic niya.

“Kanina, nabasa ko sa odd news ng isang newspaper, may dalawang lalaking tinamaan ng kidlat. It turned out na mga bakla pala ang dalawa at in the act of sex! Hindi talaga natutulog ang Diyos!” ang sambit niya. Iyon na ang hinintay ko.

“Ow? Talaga Dad? Totoo pala na hindi natutulog ang Diyos. In fact, last night habang himbing na himbing ako, gising na gising siya at may mensahe siya sa akin sa aking panaginip. Ang sabi ng Diyos, payag na raw siyang magsama at magmahalan kami ni Kuya Renan. Opo Dad. Matagal nang alam ng Diyos na may relasyon kami. Matagal na niyang alam na nagtatalik kami. Alam din niya na balak naming magpakasal. At ang sabi niya ay okay lang daw sa kanya iyon. Huwag daw naming intindihin ang mga taong sabog ang pag-iisip at mataas ang tingin sa sarili dahil buhay naman daw namin iyon at hinid sa kanila. At ang dagdag pa niya, hindi niya raw kami patatamaan ng kidlat. At oo nga pala, Dad. Siya rin ang nagsabi sa akin na may isang taong pinatamaan daw niya ng kidlat kagabi rin habang tulog ako. Ang tao na iyon daw ay may pala siya mga taong may masamang ugali, mapagmataas, self-righteous. Pati nga rin daw kanyang ari-arian at kayamanan ay tinupok na rin daw niya dahil galit daw siya sa mga sakim at mga taong mapagmalupit. Lalo na raw sa mga Daddy na sinasaktan ang mga anak nila. Kaya tama ka riyan Dad. Hindi natutulog ang Diyos.”

Kitang-kita ko sa mukha ng aking ama ang matinding pagkagulat at galit. Nanlaki ang kanyang mga mata na nakatitig sa akin. “Walang-hiya ka! Wala kang kuwentang anak! Lumayas ka rito sa pamamahay ko!”

“Opo, Dad. Lalayas po ako. Pinaghandaan ko talaga ang araw na ito. Kasi sanay po akong mabuhay na wala kayo. Simula noong bata pa ako ay hinahanap-hanap ko ang pagmamahal ng isang ama, nangungulila ako sa kanyanng pagkalinga. Tiniis ko ang mga pangungutya ng mga tao at ka-klase kung bakit wala akong ama. Naiinggit ako sa kanila kapag nakikita ang pamilya nila na buo at kumpleto ang mga magulang. Pero ngayon na nakita na kita, nasabi ko sa aking sarili na sana ay hindi na lang kita nakilala pa. Mas masakit pala kapag nariyan ang iyong ama ngunit tino-torture ka, itinuturing na isang isang pag-aari, isang tao-tauhan, isang robot na hindi nakakaramdam ng sakit. Mas masakit pala kapag alam mong nariyan ang iyong ama ngunit hindi mo siya maramdaman, na hindi ka niya mahal. Nagsisi po ako kung bakit hinahanap pa kita. Sa totoo lang, nagsisisi ako kung bakit pinakawalan pa kayo ni Ms. Clarissa! Dahil noong wala ka pa, napakaganda ng buhay namin! Napakasaya namin! Puno ng pagmamahal ang bahay na ito!” ang pagsisigaw ko.

“Wala kang utang na loob!”

“Wala po akong utang sa inyo, Dad. Kayo po ang may utang sa akin. Sa tagal mong inabandona ang aking inay, sa tagal kong paghihintay na makita ka, mayakap, pananakit at pang-aabuso ang ibinigay ninyo sa akin!”

“Underage ka pa. Dapat ay nasa poder pa kita! Kahit anong gagawin ko sa iyo ay puwede!”

“Tama po kayo, Dad! Ngunit hindi lahat ay puwede mong gawin sa akin! Underage ako ngunit physical abuse po ang ginawa ninyo sa akin! Puwede po kitang kasuhan sa ginawa mo. May mga litrato po ako sa sa mga pasa ko sa katawan at may audio record din po ako sa pagpalo mo sa akin at sa paninigaw mo. Kaya huwag ninyong masabi-sabi na may utang na loob ako sa inyo! Kayo ang may malaking kasalanan sa akin! Kaya huwag na po niyong gambalain kung pipiliin kong manahimik sa piling ni Kuya Renan. Nagmamahalan kami! At wala ka nang pakialam doon!”

Kitang-kita ko ang tila nagbabagang titig niya sa akin habang nginangalit ang kanyang mga ngipin. Hindi siya makaimik sa pagkagulat sa aking sinabi. Hindi niya akalain na makapagsalita ako sa kanya ng ganoon.

Tumayo ako. “Subukan mo kayang imulat ang iyong mga mata, Dad. Tingnan mo ang mga tao sa iyong paligid. Lahat sila ay takot sa iyo. Ang iba ay nagsialisan na at kung may natitira man, nag-iisip na rin na aalis. Kapag nag-iisa ka na lang sa malaki mong mansiyon na puno ng pera, masaya ka pa rin ba? Kahit anak mo ay nilayasan ka? Walang mali sa pagiging bakla, Dad kung wala namang ibang taong tinatapakan. Ang mali ay nasa taong rasista, mga taong feeling close sa Diyos na kung makapanglait at makapanghusga ay akala mo napakalinis at walang ni katiting na kasalanan sa katawan. Ngayon, kung sakaling magbago man ang paniniwala at ugali mo, Dad, babalik ako. Babalik kaming mga tao mo. Ngunit kung masaya ka sa pag-iisa mo, then fine. Parehong masaya ang buhay natin. Ngunit wala lang sanang pakialaman upang walang ma-bad trip sa atin.” Ang sambit ko sabay tayo at tumbok sa pintuan palabas ng bahay. “Sorry pala.. ayaw na ayaw mo palang tatalikuran habang kumakain ka lalo’t hindi pa kayo tapos. Kaso... naghihintay na sa akin sa labas ang taong mas may pagmamahal sa akin kaysa sa iyo eh. Kaya siya ang mas nirespeto ko. Siya ang mas mahalaga para sa akin. Mas takot ako sa galit iyon kaysa galit mo.” Ang pahabol kong salita sabay tumbok sa pintuan.

Bubuksan ko na sana ang main door nang narinig ko naman ang aking ama na nagsasalita uli. “Jake saan ka pupunta?”

Nilingon ko sila. Nakatayo si Jake. “Aalis na rin po ako, Dad. Tama si Bugoy. Sang-ayon ako sa mga sinasabi niya. Babalik na lang po ako rito kapag nakita kong nagbago na po ang inyong pananaw.”

Itinuloy ko ang pagbukas ng pinto atsaka tinumbok ang gate. Nang nasa labas na ako, biglang umandar ang isang puting taxi na nakatambay sa isang gilid ng kalsda at huminto sa harap ko. Nang tiningnan ko ang nasa loob, si Kuya Renan ang pasahero.

“Tol, hintayin mo ako!” ang narinig kong sigaw mula sa aking likuran.

Nang nilingon ko, nakita ko si Jake na nagtatakbo, bitbit ang isang knapsack. “Pasabay na rin!” ang sambit niya sabay bukas sa pintong katabing upan ng driver. Pumasok na rin ako at pumuwesto sa tabi ni Kuya Renan sa likod na hilera ng driver’s seat.

“Pare, huwag mong sabihing pati sa pagtatanan namin ay magcha-chaperon ka rin?” ang biro ni Kuya Renan.

“Syempre naman. Ganyan ako ka-protective sa bunso ko! Atsaka, blood-kuya ito. Ikaw ay sperm-kuya lang!” ang sagot naman ni Jake.

“Anooooo???” ang tanong ni Kuya Renan na halatang hindi nakuha ang ibig sabihin.

“Wala. Itanong mo kay utol!”

Tawanan.