Kuya Renan 27

Masaya kaming apat ni Kuya Renan, Jimjim at Jake sa poder ni Ms. Clarissa. At mataas ang aming pag-asa na manumbalik ang sigla at dating kalusugan niya. Ang kanyang pagtalon sa rooftop ng kanyang apartment kasi ay bunsod ng depression at kawalang pag-asa. Ngayon na alam niyang nasa panig niya kami, lumakas ang loob niya, at nanumbalik na ang dating masayahin at positive na Ms. Clarissa.

“Lalaban ako Bugoy, para sa iyo… upang makabawi ako sa kasalanang nagawa ko sa inyo ng iyong inay at ng kuya mong si Jake. Hindi kita pababayaan. Hindi ko kayo pababayaan. Ngayon ko narealize na kailangan ninyo ako laban sa kasamaan ng inyong ama.” Ang sabi niya sa akin nang binisita ko siya sa ospital.

At hindi nga nagtagal at tuluyang nakauwi ng apartment si Ms. Clarissa. At mabilis ang kanyang pagrecover. Kung noon ay hanggang sa wheelchair lang siya, sa paglipas ng tatlong araw ay nakakatayo na siya at nakakalakad ng ilang hakbang. At sa pagiging positive at tindi ng determinasyon na gumaling at maging normal uli ang buhay niya, hindi malayo na tuluyan siyang gumaling.

Sa aming setup naman, si Jake ay kasalukuyang naghahanap ng trabaho habang si Kuya Renan ay sa bahay lang muna, tumutulong sa mga gawain, sa paga-alaga kay Ms. Clarissa at sa paga-assist sa kanyang therapist, sa paghahatid-sundo kay Jimjim at sa akin sa eskuwelahan. At dahil na rin sa suporta ni Ms. Clarissa, ay malaki ang naitutulong niya sa financial na pangangailangan namin ni Jimjim, Kuya Renan, at sa kuya kong si Jake.

“Tol… naka-file na raw ang kaso ni Ms. Clarissa at ano mang oras ay ihain na ang warrant of arrest para sa kanya.” Ang sambit ni Jake habang nasa harap kami ng hapag-kainan.

Nagkatinginan kami ni Kuya Renan at Ms. Clarissa. Bigla akong nakaramdam ng lungkot at takot.

“Saan mo nalaman?”

“Sa driver ng daddy. Close ko iyon eh. Kaya nagtanong ako.”

Tinanong ni Ms. Clarissa ang branch ng korte kung saan inihain ang kaso. Nang sinabi ni Jake kung saan ang branch base sa kanyang nalaman, sinabi ni Ms. Clarissa na pupuntahan iyon ng kanyang abugado upang maghain din ng piyansa.

“Anong plano natin ngayon, Mom?”

Hindi siya nakasagot agad. Tila malalim ang iniisip. “Parang gusto kong lumayo muna rito, Bugoy. Alam ko kasing tagilid ako sa kaso eh. Hindi lang dahil sa malakas ang ebidensya ng daddy mo, makapangyarihan din siya. Alam kong kaya niyang bayaran ang hukom upang mas paigtingin pa ang parusa ko, o di kaya ay upang hindi ako makapagpiyansa.”

“K-kung ganoon, Mom… sasama ako sa iyo sa probinsiya. Iwanan natin ang Maynila at doon tayo magtatago.”

“Sasama na rin ako.” Ang sambit ni Kuya Renan.

“Ako rin po ay sasama.” Ang sambit din ni Elvira, ang kanyang loyal na katulong.

“E di, sasama na rin ako.” Ang sambit din ni Jake.

“Dito ka na lang Jake para may makapagreport sa amin sa mga kaganapan dito.” Ang mungkahe ko. “Atsaka, hindi ka masyadong apektado rito eh. Mas bagay na maiwan ka rito.”

“Tama naman Jake.” Ang pagsegunda ni Ms. Clarissa.

“Oo pare. Mas okay na nandito ka.” Ang pagsang-ayon din ni Kuya Renan.

“Ah basta. Sasama ako. Gusto ko ring makarating sa probinsya ng utol ko. Nandyan naman ang secretary ni Tita Clarissa eh. Siya na ang magreport sa atin. O kahit ang driver ng daddy na kaibigan ko, sa kanya ako magtatanong.”

“Sabagay.” Ang sagot ni Ms. Clarissa. “Sige sama ka na, Jake.” Ang dugtong niya.

“Yeheey!” ang sigaw ni Jake na tuwang-tuwa talaga na makapunta ng probinsya.

“Paano kayo? Nag-aaral pa kayong dalawa ni Jimjim?” ang tanong ni Ms. Clarissa sa akin.

“Wala pong problema, Mom. Mag-enrol na lang ako sa Probinsya uli padating ng pasukan. Doon sa unibersidad kung saan nagtapos si Kuya Renan.” Ang sagot ko.

“Kung ganoon ay aalis tayo sa madaling panahon.” Ang sambit ni Ms. Clarissa.

“Tita… mas maiging mag-bus tayo upang hindi tayo mahalata. Sa airport kasi ay may mga camera.” Ang sambit ni Jake.

“Mahirapan ang mommy na sumakay ng bus, Jake. Lalo nat mahigit 24 oras ang biyahe patungo sa atin.” Ang sambit ko.

“Ah… puwedeng kayo ni Ms. Clarissa lang ang magsama, isama niya na rin si Jimjim. At kami ni Jake at Elvira ang mag land trip.” Ang sambit ni Kuya Renan.

Sumang-ayon ang lahat.

“Oo nga pala… ibebenta ko na rin ang lahat ng mga ari-arian ko. Para wala na akong babalikan pa. Para talagang burado na ang lahat sa akin sa lugar na ito.”

Nagkatinginan kaming tatlo ni Jake at Kuya Renan. Sa isip ko kasi ay napaka-drastic ng kanyang ginawang desisyon. “Paano na lang kung maghirap kami sa probinsya at maubos na ang kanyang pera?” ang tanong ko sa aking sarili. Tinanong ko rin iyon kay Ms. Clarissa.

Ngunit buo na ang pasya niya. Tinawagan niya ang kanyang secretary at binigyan ng instruction na i-relay sa abugado na siya na ang bahala sa kaso at sa pagbenta ng kanyang mga ari-arian.

Dali-dali kaming nag-impake ng aming mga gamit. Nang nakahanda na, pumasok ako sa kuwarto ni Ms. Clarissa. Narinig ko ang usapan nila ni Manang Elvira.

“Ito…” ang sabi ni Ms. Clarissa habang iniabot kay Manang Elvira ang isang nakabalot na bagay na nakalagay sa isang maliit na karton, “Ikaw ang magdala dahil magba-bus lang kayo. Hindi mahigpit sa bus. Mahirap sa eroplano baka matagalan pa kami at tatanungin pa ako tungkol d’yan. Ma-delay ang aming flight at alam mo na, baka matunton pa ako ni Antonio.

Tinanggap ni Manang Elvira ang nakabalot na bagay na hindi man lang nagtatanong kung ano iyon. Hindi na rin ako nagtanong. “Tara na Mom…” ang sambit ko.

Natuloy ang biyahe namin. Halos gabi na nang nakarating kami. Dahil nag-eroplano kami, nauna kaming nakarating sa probinsya kaysa kina Kuya Renan at Jake. Nag check in muna kami ng hotel gawa ng gabi na at hinintay rin namin sina Kuya Renan.

Kinabukasan ay dinalaw muna namin ni Ms. Clarissa at Jimjim ang puntod ng inay. HInid maiwasang mag-iyakan kami ni Ms. Clarissa. Naawa siya sa aking inay at nanghingi ng patawad samanatalang ako naman ay nasasabik sa kanya. Dinalaw din ni Jimjim ang puntod ng kanyang lola.

Nang nakarating na sina Kuya Renan, Jake at Elvira, nagcheck out kami sa hotel at lumipat sa bahay nina Kuya Renan na malapit lang din sa amin. Mas malaki kasi ang bahay nila kaysa sa amin. At mas matibay ito dahil yari sa kungkreto at kahoy. May tatlo ring kuwarto sa bahay nila. Sa isang kuwarto ay sina Manang Elvira at Ms. Clarissa ang naka-assign, ang isang kuwarto naman ay kaming tatlo ni Kuya Renan at Jimjim, at ang pangatlong kuwarto ay kay Jake.

Kahit may bahid na takot ang bawat isa sa amin sa pagtatago naming iyon, hindi maitatwa na mas masaya kami sa probinsya kaysa sa Maynila. Wala kasing pressure sa probinsiya, at presko rin ang lahat ng pagkain, hangin, tubig, at paligid.

May mga kakilala at kapitbahay na nagtanong kung bakit biglaan ang aming pagdating. Ngunit ang alibi na lang namin ay nagpapagaling lang si Ms. Clarissa. Nakikita naman kasi na hindi pa siya lubos na magaling. Nahihirapan pa siyang maglakad at kailangan pa niya ng wheelchair kapag sasama siya sa amin na lumabas.

Napagplanuhan din namin kung ano ang aming gagawing pangkabuhayan. Bibili si Ms. Clarissa ng bangkang pampalaisdaan. Magpatayo rin siya ng isang maliit na grocery store sa bayan. Hindi pa kasi nabili ang mga negosyo niyang saloon, fast food chain at apartment. Kaya ang baon niyang cash at sa saving sa banko lang ang inaasahan niya. Syempre, may pangangailangan kami sa araw-araw kaya kailangang maingat siya sa pagpalabas ng pera. 

Isang umaga, kagaya ng nakagawian ni Jake, maaga siyang gumising upang mag-jogging. Ngunit nagulat na lang kami nang pagbalik niya ay may kasama na siya. Si Mico!

Syempre, tuwang-tuwa ako nang makita siya. “Kumusta Mico! Long time! Akala ko ba ay sa US of A ka mag-aaral? Ba’t ka napauwi ng probinsiya?”

“Hindi na ako tumuloy.” Ang sagot niya sabay tingin kay Jake.

“Bakit?” ang tanong kong nalito.

“Nandito ang mahal ko eh.” Ang sambit niya na binitiwan ang isang nakakalokong ngiti.

Nagulat naman ako sa aking narinig. “Sino? Kilala ko ba?”

“Oo kilalang kilala mo.”

“I-name drop na yan, daliiii!” ang sambit ko.

Nakangiti na parang nahiya. “Hayan o...” turo kay Jake, “Utol mo.”

“Waaaahhh!” ang sigaw ko. “Tangina mo, Jake! Kaya pala gustong-gusto mong magpunta rito! Kaya pala ganoon na lang ang suporta mo sa akin kay Daddy, mayroon ka na pala!” sabay bigay ng hi-five sa kanya.

Tawanan.

“Paano naging kayo?”

“Noong nagalit na si Ms. Clarissa sa akin at nagsususpetsa na ako sa kanya. Nasa Tuguegarao pa tayo noon. Nagkataong nakapagkuwentuhan kami ni Mico. At sa dami ng kuwento niya sa buhay at sa mga nakaraan ninyo, lalo na sa kabaitan at loyalty niya sa iyo, naawa ako sa kanya dahil sa pagkasadista mo.” Ang pabirong sabi ni Jake.

“Araykopoooo!” ang sambit kong napangiting hilaw. Syempre, may guilt akong nadarama. “Tapos?” ang tanong ko.

“Tapos hayun, naawa ako sa kanya, at palagi na kaming nagtitext, nagkikita.”

“May pa take care, take care na siya, may tanong-tanong nang, ‘Kumain ka na?’ ‘Huwag kang pagutom ha?’ ‘Pag may problema ka sabihinmo lang, nandito lang ako para sa iyo’ mga ganyan.”

“At nauto ka naman?” ang biro ko.

“Oo naman. Syempre, kung hindi ako mapunta sa bunso, puwede naman sa kuya.”

Na lalo pang lumakas ang tawa ko. “Salamat naman at kahit papaano, sa utol ko rin ikaw napunta. I’m really happy for both of you. Alam ko, aalagaan ka ng ‘Kuya Jake’ ko.” Ang sambit ko.

“Thanks.” Ang sagot ni Mico.

“Teka, teka... noong paalis ako ng Tuguegarao at umakyat ako sa parola. Nakita ko si Jake na may katabing nakaupo sa isa sa mga bangko paharap ng dagat, di ko lang masabi kung sino ang kasama dahil nakatalikod sila eh. Ikaw ba yong kasama niya, ‘Tol?”

“Malamang dahil sa parola kami palaging nagtatgpo, eh.”

“Waahhh! Ang lalandi!” ang sambit ko.

“Mas malandi ka.” Ang sagot ni Jake sa akin.

“Mas malandi iyan” turo ko kay Mico. “Tayong dalawa ang natikman niyan.

“Mas malandi ka pa rin.” Ang sagot uli ni Jake. Natikman mo siya.” Turo niya kay Mico, “May Kuya Renan ka pang regular na suki!”

Natawa ako. “Ano iyan, tindahan?” ang sagot ko. Ngunit gusto ring sumang-ayon ng aking isip na talagang ako ang pinakamalandi sa lahat at sasagutin siya ng, “Oo nga naman. Kasi pati ikaw ay natikman ko rin eh. Tatlo kayong natikman ko. Hihihihihihi!” Ngunit hinayaan ko na lang iyon sa aking isip. “Tarantado!” ang sambit ko na lang.

“Laglagan na ah!” ang pagsingin ni Mico na tawa nang tawa.

Tahimik.

“So planado niyo talaga na dito ka na mag-aaral?” ang tanong ko kay Mico.

“Iyan ang unang plano namin. Kaso ambilis ng kaganapan ninyo sa Maynila eh. Nahanap na raw ang ama niya na ikinulong ni Ms. Clarissa, tapos, nagulat din ako nang sinabi niyang magkapatid daw kayo. Noong una ay sa papa ninyo siya panig dahil galit na galit daw siya kay Ms. Clarissa ngunit nang nalaman niya ang tunay na ugali ng inyong ama, lalo na noong sinaktan ka at pini-pressure sa inyong relasyon ni Kuya Renan at pinalayas pa si Kuya Renan mo sa bahay, doon niya natimbang na mas tamang doon siya papanig kung saan ka.”

“Wow, updated.”

“Love ka ng kuya-utol mo.” Ang samit ni Mico pahiwatig kay Jake.

Napangiting nahiya naman ako. “Alam ko....” niyakap ko ang baywang ni Jake at kinagat ang kanyang braso. “Maswerte ako na may Kuya Renan na ako na nagmamahal sa akin, may kuya-utol pa ako na thoughtful at caring at suportado ako sa aking mga ginagawa. Nakaka-touch nga eh.”

Ginulo naman ni Jake ang aking buhok atsaka sinabunutan. “Totoo iyan!”

Tawanan.

Lumipas ang isang buwan at doon na namin naramdaman ang epekto ng kakulangan sa pera. Mahina ang kita sa palaisdaan gawa ng bagyo at halos araw-araw na masungit na kundisyon ng dagat, at ang grocery na ipinatayo ni Ms. Clarissa ay halos hindi rin kumikita. Paubos nang paubos na rin ang kanyang savings kaya medyo kinakabahan na siya. Nag-alala siya para sa pag-aaral namin ni Jimjim.

“Malalampasan din natin ito, Tita.” Ang sambit ni Kuya Renan. “Maghahanap ako ng trabaho” ang sambit niya. Siya kasi ang humahawak sa palisdaan at medyo lugi pa.

“Ako rin po Tita… maghahanap ng pagkadiskartehan.” Ang sambit din ni Jake. “Pero kaya natin iyan, Tita. Tulong-tulong lang po tayo.”

“Kung sa pag-aaral lang naman po, Mom, puwede rin namang laktawan ko ang sunod na enrolment. Okay lang sa akin. Puwede akong maghanap ng trabaho, or puwede rin akong mag-apply ng scholarship.” Ang sambit ko rin.

“Ako rin puwedeng hindi muna mag-aral. Maninisid ako ng mga barya na ihahagis ng mga tao sa dagat.” Ang inosente namang pagsingint ni Jimjim.

Doon na kami natawa. “Kaya pa naman namin, Jimjim. Pero hayaan mo, kapag wala na kaming magagawa, ikaw na ang maghahanapbuhay para sa amin.” Ang sagot ni Kuya Renan.

Tawanan uli.

Isang araw, habang kumakain kami ay may nag-tao po. Sinilip ito ni Jimjim, “Sino po sila?” ang narinig naming tanong ni Jimjim.

Ngunit bigla ring napalingon sa amin ang bata. “Si Lolo Anton!”

Bigla kaming nagulat at kinabahan. Natahimik kaming lahat.

“Nariyan ba si Lola mo, Jimjim! Kakausapin ko lang siya!” ang boses ng taong nasa labas.

“Elvira, paki-tulak mo ang wheelchair ko patungo sa kuwarto.” Ang narinig kong utos ni Ms. Clarissa. Hindi na niya tinapos pa ang pagkain. Agad din itong sinunod ni Manang Elvira.

“Sige mom! Magtago lang po kayo sa kuwarto! Kami na ang bahala rito.” Ang sambit ko.

“Papasukin niyo lang siya. Huwag kayong matakot. Poder natin ito, puwede natin silang kasuhan kung gagawa sila ng kalokohan.” Ang pahabol ni Ms. Clarissa.

Kaya binuksan ni Jake ang pinto. Nang binuksan na, nakumpirma kong siya nga angaming ama. Pumasok siya kasama ang dalawang body guards.

“Maupo muna kayo, Dad.” Ang sambit ni Jake.

Umupo silang tatlo. “Nassan si Ms. Clarissa?”

Hindi kami nakasagot agad gawa nang hindi namin alam kung haharapin ba siya ni Ms. Clarissa. Tumalikod ako at palihim na sinilip ang kuwarto ni Ms. Clarissa. “Mom… nariyan na sila.” Ang pigil kong pagsasalita.

“Haharapin ko sila Bugoy. Lalabas na ako.”

Maya-maya lang ay lumabas na si Ms. Clarissa na naka-wheelchair, tulak-tulak ni Manang si Elvira. “Bakit ka napadayo rito, Antonio?” ang tanong kaagad niya sa aming ama.

“Ang layo rito ah! Nakaabot ka pa rin pala rito ng buhay? Pinuntahan kita sa apartment mo ngunit wala ka roon. May apartment ka na pala? At ang ganda pa, malaki. Iba talaga ang nagagawa kapag nang-aangkin ng kayamaman, ano?”

“Antonio, ang apartment ko ay dati ko nang apartment at bunga ito ng sarili kong pagsisikap. Hindi iyon bunga ng negosyo ng iba. And for your information, ibinalik ko na sa iyo ang mga negosyo mo, hindi lang doble ang tubo kundi ilang doble pa. Hindi ko nilustay ang negosyo mo. Hindi mo ba napansin?”

“Okay, tama ka riyan. Maganda ang iyong pagpatakbo sa mga negosyo ko. Pero hindi sapat iyon upang ilkulong mo ako ng ilang taon sa basement ng sarili kong bahay. Di ba? Bakit mo ako ikinulong? Upang masolo mo ang kayamanan ko?”

“Actually, hindi sa kayamanan mo kundi sa ugali mo. At sa ugali mong iyan, dapat lang na ikulong ka nang habambuhay.” Ang palaban na sagot ni Ms. Clarissa.

“How dare you talk to me like that! Ninakaw mo ang mga ari-arian ko, at ngayon ay pati mga anak ko, tangka mo ring agawin sa akin?!! Ang kapal ng mukha mo! Walanghiya kang bakla ka!” ang sigaw ng aking ama na nagliliyab ang mga mata at mistulang lalamunin ng buhay si Ms. Clarissa.

“Antonio, sa sinabi ko na, sinoli ko na sa iyo ang mga ari-arian mo, kasama na ang patong-patong na profit at bagong acquired na properties at bank notes. At tungkol naman sa mga anak mo, mga tao sila, Antonio, may sariling pag-iisip at disposisyon. Hindi sila property na lagyan mo lang ng certificate of ownership, iyo na, walang question. Pero ang mga tao, Antonio ay may damdamin. May pag-iisip. Siguro ay iyan ang dapat mong pag-isipan. Di kaya may mali somehere sa iyo? Di kaya sa pagdadala mo sa kanila? Ilang buwan mo pa lang ba silang nakapiling? Tatlo? Apat? Bakit ayaw na nila sa iyo? Baguhin mo kasi ang ugali mo, Antonio. Iba ang pagtrato sa mga ari-arian, iba rin ang pagtrato sa tao. Hindi lahat ng tao ay nadadala sa pera at karangyaan, Antonio. Sa karamihan sa kanila, mas mahalaga pa rin ang pagmamahal, ang pang-unawa!”

“Putang-ina mo! Huwag mo akong pangaralan! Isang hampas-lupa ka lang nang dumating sa buhay ko!”

“Oo! Hampaslupa lang ako. Pero alam mo, nagsisisi pa rin ako kung bakit ipinagpumilit ko ang sarili ko sa iyo noon! Alam kong kung hindi kita naunahan sa pagkulong ko sa iyo sa basement, ako ang ikukulong mo roon! Natandaan mo noong ikinulong mo ang inay ni Bugoy roon? Ha?”

Kitang-kita ko ang pagkagulat ng aking ama. Napatingin siya sa akin. “Anong ikinulong? Sino ang nagsabi sa iyo na ikinulong ko ang ina ni Levi?” ang sagot niya.

“Huwag ka nang magmaang-maangan pa, Antonio. Sinabi sa akin ng hardinero mo dahil siya ang inutusan mong itali ang inay ni Bugoy at kaladkarin patungo sa basement! Ikinulong mo siya roon dahil sa matinding selos! Hindi ba?!”

“Hindi totoo yan!”

“Kung hindi totoo… bakit umalis siya sa iyo? Kung talagang galit siya nang malaman na may bakla kang kalaguyo, bakit hindi niya ako kinompronta? Bakit hindi ka niya pinanindigan? Bakit hindi ka niya hinabol at bawiin mula sa akin? Bakit mas ginusto pa niyang magtago at magpakalayo-layo sa iyo??? Dahil takot siya sa iyo! Hindi mo ba naisip iyan?!!”

“Tama naaaa!” ang sigaw ng aking ama at sinampal nang malakas.

Tumama ang malakas na sampal sa mukha ni Ms. Clarissa. Muntik na siyang malaglag mula sa kanyang wheelchair. Tumayo na sina Kuya Renan at Jake upang pigilan ang aking ama ngunit biglang bumunot ng baril ang dalawang body guards itinutok ito sa kanila. “Itaas ang kamay!”

Hindi nakapalag sina Kuya Renan at Jake. Itinaas nila ang kanilang mga kamay.

Akmang lalapitan ko na rin sana ang aking ama upang pigilan at harangan siya ngunit nang makita nila ako, minuwestrahan nila akong tumabi kina Kuya Renan at Jake at itaas ang aking kamay. Wala akong nagawa kundi ang itiaas din ang aking mga kamay.

“Matapang ka lang dahil sa mga bodyguards mo! At dahil din sa kanila kung bakit wala kang takot pumatay ng tao! Ilang tao na ba ang napatay at naipasalvage mo! Gusto mo bang pangalanan ko sila?”

Muling pinagsasampal ng aking ama si Ms. Clarissa. Mas malakas. Mas matindi ang galit. Doon na tuluyang nalaglag si Ms. Clarissa. Nakahandusay siya sa sahig at duguan ang kanyang bibig.

At ang sunod na kaganapan ay simbilis din ng kidlat na halos hindi ko mawari kung paano nangyari. Ang nakita ko sa sandaling iyon ay yumuko si Manang Elvira at may hinablot sa baywang ni Ms. Clarissa.

At… “Bang!” isang malakas na putok ang aking narinig. Baril pala ang kinuha ni Ms. Clarissa mula sa kanyang kuwarto nang narinig na ang aming ama ang nag-tao po. Inihanda niya ito na proteksyon kung sakaling maging marahas ang pag-uusap nila ng aking ama. Ngunit dahil sa kanyang kapansanan ay hindi na niya nakuha pang gamitin ito dahil naunahan siya ng pananakit ng aking ama. At dahil alam ni Manang Elvira kung para saan ang baril na iyon, siya na ang nagkusa na iputok iyon sa aking ama.

Ang sunod kong nakita ay ang nakabulagta kong ama sa sahig. May tama siya sa ulo, may dugo at mapuputing laman na tila pira-pirasong utak na nagkalat sa sahig. Sapol ang ulo ng aking ama na binaril ni Manang Elvira.

Iyon ang pagkakataong hinintay nina kuya Renan upang agawin ang baril ng dalawang body guard.

“Itaas ang mga kamay!” ang sigaw ni Jake nang nasa kamay na nila ni Kuya Renan ang baril ng dalawang body guards.

Halos hindi kami makaimik sa sobrang pagkagulat. Habang si Manang Elvira naman ay kitang-kita ang panginginig habang hawak-hawak pa rin ang baril na ginamit niya. Tila tulala siya ngunit bakas pa rin sa kanyang mukha ang galit.

Dali-dali akong tumawag ng saklolo mula sa mga kapitabahay. May tumawag ng pulis, may tumawag ng ambulansya.

“Huwag kang mag-alala, Elvira. Self-defense ang ginawa mo. Isa pa, nandito sila sa ating poder. Kusa silang pumasok. Tutulungan kita kapag kakasuhan ka nila.” Ang sambit ni Ms. Clarissa nang nakaupo na siya sa wheelchair.

“Salamat po ma’am.”

“Ako ang dapat magpasalamat sa iyo, Elvira... Baka kung hindi dahil sa ginawa mo, tayo rin ang mapahamak. Alam mong sanay si Antonio na pumatay ng tao.”

“Ginawa ko lang ang dapat, Ma’am. Ayokong makitang sinasaktan po kayo dahil sobrang bait ninyo po sa akin. At kayo na lang po ang pamilya ko, Ma’am kaya talagang dadamayan po kita.”

***

MAKALIPAS ANG MAHIGIT ISANG TAON.

Araw iyon nang Linggo. Nagsimba kami ni Kuya Renan sa isang simabahan sa Quezon City. Simbahan ng mga LGBT daw iyon. May kaibigan kasi siyang ikakasal doon at imbitado siya kaya dinala niya rin ako. Sa totoo lang, nainggit ako sa eksena ng kasalan. Nagmartsa ang unang lalaki na naka-amerikanang puti na may pulang rosas na nakasukbit sa harapang bulsa. Nang nasa harap na siya ng altar ay nagmartsa naman ang isang lalaki na may itim na coat at pulang rosas din sa harap ng bulsa.

“Ang sweet nilang tingnan!” ang sigaw ko sa sarili.

Nang nasa punto na sila kung saan ay magsasalita na sila ng “I do” sa di inaasahn ay may biglang sumulpot na isang babae. Nagmamadali, halatang balisa na naglakad sa enter aisle. Gulat na gulat ang mga tao at pati ang pari ay nahinto. Dahil dito, napalingon sa kanilang likuran ang dalawang lalaking ikakasal at nakita nila ang babae. Kitang-kita sa kanilang mukha ang pagkagulat. Nagkatinginan ang dalawang ikakasal. Parang gustong itanong ng bawat isa sa kanilang partner ang “Sino siya?”

Ngunit walang interest sa kanila ang nasabing babae. May ibang hinahanap ito. Nang nakita nila si Kuya Renan at ako, doon na siya nagwawala at sumigaw. Itinuro niya ako, “Dalhin ninyo iyan! Dalhin niyo iyan!!!” ang utos niya sa tatlong lalaking nakasunod sa kanya na parang mga men-in-black at may dalang mga baril.

Kinaladkad nila ako palabas ng simbahan habang pilit naman na nanlaban si Kuya Renan at hinawakan ako sa braso. Ngunit hinarangan siya ng pangatlong lalaki at tinutukan ng baril. Hindi nakapanlaban si Kuya Renan. Nagsitakbuhan ang mga tao.

Ipinasok nila ako sa isang van atsaka doon ay itinali ang aking mga kamay at paa.

Sobrang kalituhan ang nadarama ko sa sandaling iyon. Hindi ko alam kung bakit nila ako kinidnap. “Anong kasalanan ko! Bakit ninyo ako kinidnap?!!!”

Binitiwan ng babae ang isang malakas na halakhak. “Hindi mo alam? Tarantado kang bakla ka? Nilayuan ako ni Renan nang dahil lang sa iyo?!!!”

“Huh!” ang pagkagulat ko. Wala naman kasi akong alam na may babae si Kuya Renan sa kasalukuyan. Ang alam ko lang ay dati. “Bakit sino ka ba?!!!” ang bulyaw ko.

“Malalaman mo mamaya bago ka namin papatayin!”

“Sugar mommy ka ba niya?!”

Ngunit isang malaks na sampal ang tumama sa aking pisngi. “Hindi ang hitsurang ito ang mag-sugar mommy sa isang lalaki Tandaan mo iyan!” sabay diin ng kanyang hintuturo sa mukha ko.

“Pakawalan ninyo ako! Pakawalan ninyo ako!” ang sigaw ko.

“Well… puwede ka naming pakawalan ngunit sa isang kundisyon.”

“Anong kundisyon???”

“Hiwalayan mo si Renan.”

Hindi ako nakasagot. Napakalaking bagay ang hiniling niya. Malalim ang aming pinagsamahan, maraming masasakit at matatamis na alaala ang aming pinagdaanan. Marami kaming naisakripisyo sa buhay dahil lang sa aming relasyon. Ngunit higit sa lahat, nagmamahalan kami. Kaya hindi ko basta-bastang ibigay at i-give up si Kuya Renan sa kanya.

“Ayaw? O… di huwag! Pero hintayin natin na sumunod siya para mas maganda ang magiging eksena kung saan ay sama-sama kayong mamamatay!”

“Huwaggggg!!!

Doon na nila ako piniringan.

Nang nakarating na kami sa kanilang destinasyon, pinaupo ako sa isang silya. Nang tinanggalan ako ng piring, inikot ng aking mga mata ang paligid. Medyo madilim ang lugar at may nakatambak na mga bakal at yero at mga basyong drums. Napagtanto ko na nasa loob kami ng isang bakanteng bodega. May limang lalaki akong nakitang may bitbit na armas. Ang babaeng leader naman nila ay nakatayo sa aking harap.

Nilapitan ako ng babae. Hindi ko talaga siya kilala. Maiksi ang kanyang buhok, makapal ang foundation sa kanyang mukha. Pati ang mga labi niyang oversized sa kapal ay namumutiktik sa kulay na fuschia na hindi naman bagay dahil maitim ang kulay ng kanyang balat.

Hinagod ng kanyang daliri ang aking mukha. Pilit na inilayo ko naman ito sa kanya. “Hmmm… ang cute mo rin ha, in fairness. No wonder na nababaliw sa iyo si Renan ko.”

“Bakit? Kaano-ano mo ba si Kuya Renan?!!”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking psingi. “Sinabi ko nang kasintahan ko siya! Hindi mo ba naintindihan? Inagaw mo siya sa akin!”

“Hindi totoo iyan! Walang kasintahan si Kuya Renan!”

“Iyan ang akala ko rin. Akala ko ay wala siyang kasintahan. Ngunit mayroon palang iba! At lalaki! L-a-l-a-k-e!!!” ang pag-emphasize niya sa salitang lalaki. “Baklaaaaa!!! At pinili ka niya? Kadiri!”

“Ikaw ang kadiri! Pangit ka na nga, pangit pa ang ugali mo!”

Muli na naman niya akong sinampal.

“Nakailang sampal ka na ah!”

“Buti nga sampal pa lang iyan. Mamaya… hintayin mo ang mangyayari excitement bago ko kayo papatayin.”

“Mapaparusahan ka rin sa ginawa mong ito!”

“Hahahaha! Tingnan natin! Anyway, maghintay na lang tayo sa iyong knight in shining armor upang iligtas ka. Any moment now ay darating na siya. Oh-em-Geee! I can’t wait!!!”

“Darating siya kasama ang mga pulis!”

“Hindi siguro besh!” ang sarcastic niyang sagot. “Sinabihan siya ng isa kong tauhan na siya lang ang dapat na magpunta rito. May number ako sa kanya eh. Heto o…” binasa niya ang number na tugma rin sa number ni Kuya Renan.

Doon ako nagtaka kung bakit mayroon siyang number. Naisip ko tuloy na baka totoo nga na magkasintahan sila.

“Kung magsama siya ng pulis, hindi pa sila makapasok dito ay patay ka na. Ano, naniniwala ka na ngayon na mayroon talaga kaming relasyon ni Renan?” at binitiwan uli ang isang malakas na halakhak.

Maya-maya lang ay nakarinig ako ng sigaw. Si Kuya Renan. Tila nag-iisa nga lang siya. “Mariel! Mariel! Pakawalan mo si Bugoy!” ang sigaw niya.

Minuwestrahan ng babae ang mga tauhan niya. “Papasukin ninyo siya. Let’s start the showwww!”

Nang nasa loob na si Kuya Renan, agad na itinali ang mga kamay at paa niya ng mga tauhan ng babae. Pagkatapos ay pinaupo siya sa aking tabi. Hindi pumalag si Kuya Renan. “Pakawalan mo na si Bugoy Mariel. Maawa ka sa kanya!” ang pagmamakaawa ni Kuya Renan.

“Maawa? Naawa ka ba sa akin nang iniwan mo ako? Naawa ka ba sa akin nang nagbuntis ako sa anak natin at nalaglag ito dahil sa sobrang sama ng loob ko na iniwan mo ako sa Gensan??? Hindi Renan! Hindi ka naawa sa akin! Hindiiii! Hindiiiiii! At pinagpalit mo lang ako sa isang bakla na ‘to?” sabay turo sa akin. “Kaya pagdusahan mo ang ginawa mo sa akin, Renan! Pagdusahan mo!!!”

Napatingin ako kay Kuya Renan. “S-so totoo iyong sinabi mo na may babae ka sa Gensan? Totoo pala iyon???” ang tanong ko kay Kuya Renan na tumaas ang boses.

“Oo! Totoo ang lahat! Totoong manloloko siya! Hindi ko rin akalain na manloloko pala ang Kuya Renan mo! Pareho tayong naloko. Ngunit ako ang talo. Kaya dapat ay pagdusahan ninyo ang ginawa ninyo sa akin!”

Sa pagkarinig ko noon ay hindi ko na napigilan ang pagpatak ng aking mga luha. Yumuko ako at hindi tiningnan si Kuya Renan.

“Oh My God!!! Ang galing ng drama!!! Panalong-panalo Bessss!” ang sarkastikong sigaw ni Mariel.

“Sorry, babe…” ang nakayukong sambit ni Kuya Renan na lalo ko pang ikinainis.

“Okay ngayon ay maglalaro naman tayo.” Ang sambit ni Mariel habang itinutok ang hawak niyang baril sa amin. “Ang tawag sa larong ito ay ‘Kiss or Kill’” sabay halakhak. “Halikan-game ito. Halikan sa lips. Hindi iyong bara-barang halik lang. Dapat ay torrid, with feelings, iyong sipsipan ng laway at labi. Kapag iuutos ko sa iyo, Renan na halikan mo si Bugoy ngunit ayaw mo siyang halikan, pasasabugin ko ang bungo ni Bugoy. At ikaw naman Bugoy, kapag iuutos kong halikan mo si Renan, halikan mo rin siya dahil kung ayaw mo siyang halikan, pasasabugin ko rin ang ulo ni Renan. Ano, game?”

Hindi kami umimik. Naghalong takot at sakit ng damdamin ang aking nadarama kay Kuya Renan sa sandaling iyon. Nagtaksil na nga siya, hayun, pati ako ay mamamatay pa yata sa kabuwesitang pinaggagawa niya.

“Okay! Game 1. Renan’s turn. Halikan mo si Bugoy, daliiii!”

Agad na humalik si Kuya Renan sa akin. Hindi na ako nakapalag. Hinayaan kong ibuka ang aking bibig ngunit hindi ko sinuklian ang kanyang pagsisipsip sa aking labi at dila.

“Ouchhhh!!! Ang sakit!!! Ang sakit Renannnnnnnnn! Putang-ina mo ang sarap pasabugin ng ulo mong hayop ka!!!” ang sigaw ni Mariel na tila nababaliw.

Walang nagsalita sa amin ni Kuya Renan.

“Ngayon ay game 2 naman. Si Bugoy naman ang hahalik kay Renan. Okay?” Nahinto siya sandali. “Game!!! Halik na Bugoy, daliiiii!!!” ang sambit ni Mariel.

Ngunit nagdadalawang-isip ako. Sobrang nakakainis kasi ang ginawa niya sa akin. Tiningnan ko si Kuya Renan. Nakayuko siya na tila inihanda ang sarili sa kung ano man ang magiging desisyon ko at iputok ni Mariel ang baril sa ulo niya.

Dahil sa pagdadalawang-isip ako, sumingit si Mariel. “Magbibilang ako, ng tatlo, Bugoy. Kapag hindi mo pa rin siya hahalikan pagkatapos ko ng tatlong bilang, sabog ang ulo ng Kuya Renan mo. Hindi ako nagbibiro. ISA! DALAWA! TAT…”

Hindi na niya naitulog pa ang pagbilang sa pangatlo gawa nang hinalikan ko na sa Kuya Renan. Hindi ko matiis na mamatay siya nang dahil lang sa pagdadamot ko ng halik.

“Wow!!! Nakaka-touch naman! Grabe ang love nila sa isa’t-isa. Ang sarap nilang tingnan! Nakakalibog! Ganyan ka ba, Bugoy? Niloko ka na niya’t lahat tapos sinagip mo pa rin ang bungo niya? Gash, nakakainggit ang pagmamahalan ninyo! Palakpakan naman kayo d’yan!!!” ang baling niya sa kanyag mga tauhan.

Nagpalakpakan sila.

“Oh God. Ang sakittttt!!!” Nahinto siya. “Ngayon naman ay game 3. Kasali na ako sa laro. At ito ang mas exciting… Masaya talaga ito, pramis.”

Nakikinig lang kami. Matindi ang kalampag sa aking dibdib.

“Handa na ba kayo?” sabay bitiw ng malakas na halakhak, iyong parang nababaliw. “Heto ang instruction, makinig kayo. Ako naman ngayon ang hahalikan ni Renan. Kapag hindi ako hinalikan ni Renan, sabog ang ulo ni Bugoy…” Nahinto siya at tiningnan si Kuya Renan. “Oh My God!!! Na-miss ko pa naman ang halik ni Renan! Sabik na sabik na ako!” ang sigaw ni Mariel.

“Okay… ilapit ko ang mga labi ko sa mga labi ni Renan.” Inilapit niya ang mga labi niya sa mukha ni Renan.

Tiningnan ako ni Kuya Renan. Ibinaling ko ang aking paningin sa kabilang direksyon. Ayaw kong makita silang naghahalikan. Nasasaktan ako. Nasa isip ko kasi na hahalikan niya si Mariel upang hindi mabaril ang ulo ko.

Ngunit narinig ko na lang na nagalit si Mariel. “Renan! Ayaw mo ba talaga akong halikan? Magbibilang ako! Tingnan mo itong baril na nakatutok kay bugoy. Pasasabugin ko talaga ang ulo niya! ISA! DALAWA! TATLO!!!” ang sigaw niya.

Doon ay lalo pa akong natakot. Ipinikit ko ang aking mga mata upang hindi ko makita ang pagputok ng baril sa aking bungo. At ang sunod na narinig ko ay, “BANG!!!”

Nang imulat ko ang aking mga mata. Nakita kong nakahandusay sa sahig na semento si Kuya Renan. Duguan at tila wala nang buhay. Iniharang pala niya ang kanyang katawan nang akmang paputukin na ni Mariel ang kanyang baril kung kaya siya ang natamaan.

Lalo akong naawa kay Kuya Renan. Ibinagsak ko ang aking katawan sa sahig. Dahil hindi ako makagalaw, nagtabi kaming nakahiga. Kitang-kita ko pa ang patuloy na pag-agos ng dugo mula sa kanyang noo, ang kanyang mga mata ay nakadilat. “Kuya... Kuya...” ang nasambit ko lang na halos pabulong. Hindi ako halos makasigaw bunsod ng magkahalong emosyong sobrang galit, pagkaawa sa kanya, at matinding lungkot. Kagaya ng aking katawan na tinalian, halos pigil din ang paglabas ng boses mula sa aking bibig.

Inilapit ko pa ang aking katawan sa kanyang mukha at hinalikan ko siya. Nalasahan ko pa ang kanyang dugo na tumalsik mula sa kanyang noo. “Kuya... gumising ka! Gumising ka Kuya...”

Nang muling humalakhak si Mariel, inangat ko ang aking ulo at tiningnan ko siya. Nakatutok na sa aking ulo ang kanyang baril. “Dahil patay na ang dakilang manloloko, it’s time, Bugoy na sumunod ka na sa rin kanya. Magsama na kayo sa impiyerno!” ang sigaw niya.

Doon na ako nakasigaw ng malakas. Tila puputok ang aking baga sa lakas ng aking pagsigaw. “HUWAAAAAAGGGGGGGG!!!!!!!!”

“BANG! BANG! BANG!” Iyon na ang huli kong narinig.

(Itutuloy)