Ang Roommate Kong Siga [7]

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

***

Spaghetting Nagpapalambot Ng Puso

“Sila ba ang mga magulang mo, Jerome?” ang tanong ng inay.

“Hindi…” ang sagot ni Jerome. “A, e… k-kalimutan na natin iyon Steff. Ayaw kong talbugan ang drama ninyong mag-ina.” Ang sambit ni Jerome, sabay tawa.

Napatingin ang aking inaya sa akin. Alam kong kagaya ko ay nabitin siya sa sagot ni Jerome. Alam kong alam din niya na may mas malalim pang kuwento ang buha yni Jerome na ayaw niyang ipaalam sa amin. Tumawa na lang din kami. Wala na kaming nagawa kundi ang ipagpatuloy ang pagkain. Napag-usapan din namin na mag-file siya ng leave nang isang linggo upang dalawin niya ang aming lola sa bukid. Gusto sana niyang isama ako ngunit dahil may pasok pa nga ako, hindi ako puwede.

Sa lumipas na ilang raw pa, ay naging normal na sa amin ang ganoong set-up. Sa pagpasok sa ekuwelahan ay ako ang magdadala ng bisekleta at sya ang nakaback-ride, ganoon din sa paguwi galing eskuwelahan, nakaback-ride pa rin siya.

Isang araw, tapos na ang klase noon at hinihintay ko siya sa may parking lot ng mga sasakyan dahil pauwi na kami, may narinig akong usap-usapan mula sa mga estudyanteng dumaan na may kasalukuyang binubugbog na naman daw ng mga bully sa may lumang genrartor house. Ang estudyanteng dinala ng mga bully roon ay isa sa pinaghinalaang nagpabugbog kay Jerome.

Dahil nabahala ako, dali-dali kong tinungo ang likuran ng main building kung saan ay naroon ang lumang power generator ng unibersidad. Nang nasa labas na ako ng building ay may narinig akong sigaw. “Umamin ka! Putang-ina mo! Gusto mong ipapatay ang lider namin? Papatayin ka muna namin!!! Pati ang putang-inang pamilya mo!!!”

Dali-dali akong pumasok. Doon ay nakita ko ang apat na estudyanteng nagsasalitan sa pambubugbog sa isang estudyanteng nakasandal sa sementong dingding. Duguan ang kanyng ilong at bibig.

Nang tinitigan ko ang mukha ng estudyante. Nakilala ko siya. Siya si Marco, third year na Engineering student na siyang pinakaunang estudyanteng nakausap ko sa campus nang magpa-enrol ako. Naligaw ako noon sa paghahanap sa opisina ng registrar at siya ang tumulong sa akin. Talagang inihatid niya ako sa mismong office. At sinamahan niya ako sa pag-comply ng proseso hanggang sa matapos ko ang buong enrolment sa araw na iyon.

Nasa ganoon sila kaabala sa pananakit kay Marco nang bigla akong pumagitna. “Huwag niyo siyang bugbugin!” ang sigaw ko.

Ngunit dahil sa biglaang pagpagitna ko, ako ang natamaan sa mga suntok nila. Muntik akong matumba. Tila umkiot ang aking paligid sa tama ng suntok sa aking ulo.

Nahinto sila nang makitang ako ang tinamaan nila. Natandaan kasi ako ng iba sa kanila na nandoon sa kuwarto nang dinalaw nila si Jerome at nag-inuman doon.

“Ah… ang roommate ni Jerome!” ang sambit ni Archie, ang pangalawang lider ng grupo na nandoon din nang binisita nila si Jerome sa boarding house. Nakilala pa niya ako. “Ba’t mo kami hinarangan? Ano mo ba ito???” ang galit niyang tanong.

Nilingon ko si Marco, ang estudyanteng binugbog nila. “P-pinsan ko siya. Oo… p-pinsan ko!” ang sagot ko.

“Pareng Jerome!!! Nandito ang mahal mong roommate! Nakialam!” ang sigaw ng Archie na nilingon ang likuran ng building,

Mula roon ay pumasok si Jerome na nakita kong nagsasara pa ng kanyang zipper, halatang katatapos pa lang umihi. “Alis d’yan kung ayaw mong madamay.” Ang utos niya sa akin.

Tinitigan ko siya. “Kung ayaw kong umalis, anong gagawin mo?” ang pagmamatigas ko pa.

“Wow lumalaban pare! Matapang! Gusto ko yan!” ang sambit ni Archie.

“Hindi yan kayang saktan ni pareng Jerome! Wifey niya iyan eh! Paano na lang pag gabi? Walang masisipingan?” ang pagbibiro naman ng isa pa nilang kasama.

Tawanan!

“Kung ako ang hubby niyan ay hindi ko talaga kayang saktan iyan!” dagdag pa ng isa. “Aba’ ang mahirap maghanap ng ganyang ka-poging wifey!”

Tawanan uli.

“Alis dyannnn!” ang muling pagsigaw ni Jerome sa akin.

“Aalis lang ako kapag hindi ninyo siya sasaktan!” ang matigas ko ring sagot.

“Palaban talaga, pare!” ang sambit uli ni Archie. “Hayaan mo na lang si wifey, pareng Jerome. Alam naman naming mahal mo iyan, eh.”

Ngunit mas lalo pang nag-init si Jerome sa mga patutsada ng grupo niya. “ALIS DYAN KUNG AYAW MONG MASAKTAN!!!” Ang bulyaw niya.

Ngunit nagmatigas pa rin ako. “Kila—“

Hindi ko na naituloy pa ang sasabihn ko sana gawa ng simbilis ng kidlat na pagtama ng kamao ni Jerome sa aking bibig.

Mistulang nakakita ako ako ng daan-daang bituin sa sakit na nadama ko sa kanyang suntok. At naalimpungantan ko na lang na lumagapak ako sa sahig at napahawak sa aking bibig na nasuntok.

Narinig ko ang pagtatawanan ng mga barkada ni Jerome. “Nalintekan na! Hindi na makakantot iyan mamaya?!” ang sambit ng isa sa mg abarkada nila.

Ngunit hindi sila pinansin ni Jerome. “Sinabi ko na sa iyo na alis! Tangina ang tigas ng ulo! Alis na kung ayaw mong mabugbog!!! ALISSSSS!!!” ang sigaw uli ni Jerome sa akin.

Hinaplos ko ang aking bibig na natamaan. Nakita ko sa aking palad ang dugo. Pumutok ang aking bibig sa malakas na suntok niya.  Masama ang loob ko kay Jerome. Tumayo ako at minuwestrahan si Marco na aalis kami. Tumalima si Marco. Tumakbo kaming dalawa palayo.

“Salamat ha?” ang sambit ni Marco nang nasa may main building na kami ng eskuwelahan.

“Okay lang.” ang sagot ko.

“Napahamak ka pa tuloy.”

“Walang problema, ‘tol. Wala ka naman talagang kasalanan, di ba?”

“kaya nga eh. Paano ko magagawa ang ipabugbog si Jerome. Wala naman akong galit sa kanya. Atsaka hindi ko kayang manakit ng tao. Mas gugustuhin ko pang ako ang saktan kesa ako ang manakit ng tao.”

“Kaya nga eh. Kadesente at kabait mong tao... Pero paano ka ba nila napagbentangan na siyang nagpabugbog kay Jerome?”

“Hindi ko nga alam eh. Baka napagkamalan lang ako.” Ang sagot ni Marco.

Dahil sa inis ko kay Jerome, hindi ko na siya hinintay pa. Sinakyan ko ang bisekleta niya pauwi at iniwanan ko siya. Nang nasa boarding house na ako tiningnan ko ang aking mukha sa salamin. Namaga ang aking labi, halatang pumutok at may dugo pa. Masakit din ang ulo ko, iyong natamaan ng suntok ng mga kasama ni Jerom. Kumuha ako ng ice bag, nilagyan ito ng ice at idinampi ko sa aking bibig.

May mahigit isang oras at dumating si Jerome. Paika-ikang pumasok sa kuwarto.

“Sa Linggo ay aalis na ako rito.” Ang sambit ko sa kanya.

Hindi siya sumagot. Inilagay niya ang kanyang knapsack sa ibabaw ng kanyang mesa, may dinukot sa loob. Nang nadukot na ito, nakita ko ang isang balot ng pagkain. Nakatatak kasi sa balot ang pangalan ng fast food. Inilagay niya iyon sa ibabaw ng aking mesa kung saan ako kasalukuyang nagbabasa ng libro.

“Ano iyan?” ang mataray kong tanong.

“Spaghetti.” Ang sagot niya.

“Para kanino?”

“Sa iyo.”

Mistulang lumambot ang puso ko sa pagkarinig sa sagot niyang iyon. Alam niyang paborito ko ang spaghetti. Ngunit galit pa rin ako sa kanya. “Ano iyan? Suhol? Pagkatapos mo akong suntukin ay ngayon, pakakainin naman?”

“Ikaw kasi, nakialam ka pa. Alam mo namang nandoon ang mga barkada ko. Nasa kasagsagan sila ng init, tapos pumagitna ka pa.”

“Kaya sinuntok nila ako. Tapos, ikaw naman ang nanuntok sa akin, at pinadugo mo pa talaga ang bibig ko ha!”

 Natahimik siya. Yumuko. “Ayoko kasing pinagloloko eh.”

“Ah... ayaw mong kinakantayawan kang magsyota tayo, mag-asawa, ganoon? Ayaw mong sabihin nilang bakla ka o pumapatol ka sa kapwa lalaki. Ganoon ba iyon?”

Hindi siya umimik.

“Puwes, hindi ko matatanggap iyang sorry mo. At iyang spaghetti mo, lamunin mong mag-isa!” ang bulyaw ko. “Atsaka alam mo bang iyong taong binugbog ninyo ay siya iyong pinakaunang estudyante na nakilala ko sa campus? Siya ang tumulong sa akin sa pagpapa enrol dahil naligaw ako at naawa siya sa akin. Iyon ba ang klaseng taong magbabalak sa iyo ng masama?”

“H-hindi ko alam.”

“Hindi mo alam dahil sinuntok mo ako at hindi ka man lang nagtanong!”

At doon ay lumapit siya talaga sa kain at hinaplos-haplos ang aking likod. “Sorry na.”

“Saan ka kumuha ng pera? Nagnakaw ka uli? Bigay ng babae mong manyak?” ang tanong ko.

“Nanghiram ako ng pamasahe kay Archie. Ngunit naglakad na lang ako at ibinili ko na lang ng spaghetti ang pera para may pasalubong ako sa iyo.”

Sa sinabi niyang iyon ay mas lalo pang lumambot ang aking puso. Iyon ang pinakaunang pagkakataon na binigyan niya ako ng pasalubong. Tila inilagay ang puso ko sa loob ng pressure cooker at pinalambot ito ng buong araw. Alam kong nahirapan pa si Jerome sa paglalakad. Napansin ko nga nang sinuntok niya ako ay na outbalance siya at natumba. At lalo na nang pagkatapos niyang ibigay sa akin ang pasalubong niyang spaghetti ay hinawakan niya ang aking panga at tiningnan ang aking labi na pumutok.

Wala na akong nagawa kundi hayaan siya habang inusisa ang pumutok kong labi. Halos halikan na lang niya ako sa lapit ng kanyang mukha sa mukha ko habang tinitingnan niya ito. Ilang minuto rin iyon. Ewan kung sinadya niyang patagalin iyon. Tinitingnan niya ang sugat, tapos tinitingnan niya ang aking mga mata. Nang magkasalubong ang aming mga tingin ay ibabaling naman niya ito sa pagtingin sa aking sugat.

“Kukuha ako ng hydrogen peroxide sa first aid cabinet ng boarding house.” Ang smabit niya. “Nilinis mo na ba iyan?” dugtong niya habang hawak-hawak pa rin niya ang aking panga.

“Nilinis ko na. Pero huwag mo nang lagyan ng hydrogen peroxide.”

“Hindi. Lalagyan natin para bukas pagpasok mo ay hindi na iyan mamamaga.” Ang sambit niya habang paika-ikang lumasa ng kuwarto.

Nang nakabalik na siya, dala na niya ang gamot at nilapatan ang aking sugat. Muli niyang hinawakan ang aking panga, habang inilapat niya ang gamot.

“Nalakasan ko pala ang pagsuntok ko sa iyo.” Ang sambit niya.

“Malamang. Pumutok iyan eh.” Ang sarkastiko kong sagot.

“Na outbalance kasi ako kaya iyong buong puwersa ko ay napunta sa aking suntok.”

“Dapat kasi, tigilan mo na iyang pananakit sa ibang estudante.” Ang sambit ko.

“Next time kasi makinig ka sa akin. Huwag kang pasaway.”

Doon na ako umalma. “At ako pa ngayon itong pasaway? Hindi pa ako nakaganti sa iyo, Jerome. Gusto mong tuluyan ko nang baliin iyang isang binti mo?

Natawa siya. “Oo na. Ako na ang pasaway. Huwag kang malikot para hindi magkalat ang gamot sa labi mo.”

“Kain ka na.” ang sambit niya nang matapos na niya akong lapatan ng gamot.

“Ikaw?” ang tanong ko.

“Kakain na lang ako sa mess hall ng boarding house.” Ang sagot niya. “Libre naman doon eh.” Dugtong niya.

“Sabay na lang tayo. Sa mess hall na rin ako kakain.” Ang sagot ko.

“Eh paano iyang spaghetti na binili ko sa iyo?”

“Mamaya na iyan bago matulog. Hati tayo niyan.” Ang sagot ko.

Binitiwan niya ang isang matipid na ngiti habang tinitigan ako. Pagkatapos ay hinaplos niya ang gilid ng aking labi na ginamot niya.

Tuluyan nang nalusaw ang aking galit. Siguro nga, dahil mahal ko na siya kung kaya ay kaunting pagpapakita ng pag-intindi niya sa akin ay napapawi na ang galit ko. Ganyan naman talaga kapag mahal mo ang isang tao. Madali mong mapatawad. Kahit pumutok pa ang labi mo, spaghetti lang ang katapat. Subukan ninyo, kayong may mga jowa. Paputukin ninyo ang labi ng inyong mahal, tapos bigyan ninyo ng spaghetti, siguradong lalambot din ang mga puso nila. Buweno, kapag hindi naman lumambot ang puso ng jowa ninyo sa spaghetti, magdusa kayo. Putangina ninyo. Kuwento lang ito, kaya huwag ninyong totohanin.

Kaya iyon, sabay kaming kumain sa mess hall at pagkatapos ay pumasok sa kuwarto. Bago kami natulog ay sabay din naming kinain ang spaghetti. Ang sweet.

“Tol... sana ay huwag mo muna akong iwan.” Ang sambit ni Jerome nang pareho na kaming nakahiga sa sarili naming mga kama.

Tumagilid akong paharap sa kama niya. Nakita kong nakatagilid din siyang paharap sa akin. Kagaya ng palagi niyang ginagawa, nakabrief lang siya o di kaya ay naka-boxers. At naka-boxers siya sa gabing iyon. Iyong itim na fit at bakat ang malaking bukol sa kanyang harapan.

“Magaling ka na di ba?” ang tanong ko.

“Hindi pa. Mahirap pa rin para sa akin ang maglakad. Alam mo na. Wala akong perang pamasahe sa tricycle. Kailangan kong maglakad patungo sa school. Kung nandito ka, palagi tayong sabay aalis at uuwi galing sa school. Palagi akong aangkas sa bike habang ikaw ang taga-dala nito.”

“E di ba makakabuti sa iyo kapag naglalakad ka. Exercise.” Ang sagot ko.

“Ang lupit mo naman sa akin. Maglalakad ako ng halos kalahating oras?”

“At ako pa ngayon ang malupit. “Ikaw itong nambubugbog ng tao, pinadugo mo ang bibig ko, ako ang malupit?”

“Hindi ka man lang ba maawa sa akin? Hintayin mong gagaling na ako totally dahil kapag nangyari iyan, maghahanap na ako ng part-time job, kagaya ng sa fast food chain, as bar tender or waiter.” ang sagot niya habang tumihaya.

May punto naman siya. Napaisip ako at pinagmasdan ang anyo niya. Naroon pa rin ang mapanuksong katawan, lalo na ang malaking umbok sa kanyang harapan. Muling nanumbalik ang aking isip ang naudlot na balak noong nagyaya siyang mag-inuman kami. Biglang naalipin ng kapilyuhan ang aking isip. “Anong kapalit?” ang tanong ko.

“Ikaw... di ba sabi ko, game naman ako. Kahit anong gusto mo.”

Ramdam ko na naman ang biglang paggapang ng kakaibang kiliti at init sa aking katawan.  “Kahit magtabi tayong matulog sa kama?” ang tanong ko uli.

“Di ba okay naman sa akin iyon? Kahit ngayon na. Halika, tabi tayo!” At siya pa talaga iyong nagyaya sa akin!

Doon na mas lalo pang kumalampag ang aking dibdib sa sobrang excitement. Ramdam kong tinigasan ako sa sinabi pa lang niyang iyon. “Eh paano kung may mangyari sa atin?”

“Kagaya ng?”

“K-kagaya ng lalapastanganin kita. Alam mo namang bakla ako, di ba? Alam mong crush kita, di ba? Alam mong gusto kita...”

“Kaya mo bang gawin iyon sa akin?”

“19 na ako, Jerome. Alam ko na kung paano gawin iyon.” At talagang pinagdiinan ko ang kalandiang nasa isip ko.

“I mean, okay lang ba sa iyo na habang nag-eenjoy ka sa ginagawa mo, ang kapartner mo naman ay tila naaasiwa at hahayaan ka lang niyang gawin ito sa kanya dahil ang kapalit nito ay ang gusto niya sa iyo?”

Mistulang binatukan ako ng isang matigas na bagay sa sinabing iyon ni Jerome. Tama naman siya. Nakaka-insulto ito. Parang nakikipag-sex ka lang sa isang tuod. O sa isang taong patay. O sa isang taong habang nilalaro mo ang kanyang pagkalalaki ay sa kaloob-looban niya ay may pandidiri o napilitan lang. Parang ang sakit. Okay lang siguro kung sex lang talaga ang habol ko, kagaya ng bayarang pakikipagtalik. Ngunit mahal ko siya. Matikman ko man siya ngunit parang nakakababa iyon ng pagkatao ko dahil alam niyang gusto ko siya at idinaan ko sa pakikipagtalik sa kanya dahil sa isang bagay na “kapalit” na gusto niya sa akin. Parang ang cheap ko. Nakaka-insulto. At masakit.

Muli akong tumagilid patalikod sa kanya. “Pag-isipan ko pa.” ang sagot ko.

Ngunit maya-maya lang ay nagulat na lang ako na biglang umalog ang aking hinigaan. Nang nilingon ko siya, naroon na siya sa ibabaw ng aking kama. “Bakit nandito ka?” ang tanong ko.

“Magtabi tayo.” Ang sagot niya. “Di ba iyang ang gusto mo?”

“Gusto ko. Pero hindi mo gusto.” Ang sagot kong tumagilid patalikod sa kanya.

“Sino ba ang nagsabing hindi ko gusto ang magtabi tayo sa higaan?”

“Di ba sabi mo iyan?”

“Sex ang sinabi ko, tanga, hindi ang magtabi. At iyong sex naman, hindi naman sa ayaw ko, naaasiwa lang ako. Hindi ako kumportable. At hindi mo naman siguro ako masisisi dahil lalaki ako.”

Natahimik ako sa sinabi niyang iyon. Bull’s eye ang kanyang sinabi. Totoo namang lalaki siya at bakla ako. Gusto ko siya subakit hindi niya ako gusto. At hindi ko siya masisisi dahil lalaki siya, babae ang gusto niya. Siguro nga ay dapat ko siyang intindihin. Nasa akin ang mali. “Bumalik ka na nga sa kama mo?” ang sambit ko na lang.

Ngunit ewan kung inasar ba niya ako ngunit ipinatong pa niya ang kanyang braso sa aking katawan. “Alam mo, nasasabik akong makasama ang aking mga binatilyong utol.”

Napatingin ako sa kanya. “M-may nakababatang kapatid ka? S-sila iyong nasa restaurant na nakita natin?”

Natigilan siya sa aking tanong. “A-ang ibig kong sabihin, nasasabik akong magkaroon ng nakababatang kapatid na kagaya mo. Ikaw, alam kong wala kang kuya, hindi ka ba nasasabik na magkaroon ng kuya? Magtabi tayo sa kama na walang malisya. Na parang ang turing ko sa iyo ay little bro, at ikaw naman, ang turing mo sa akin ay big bro. Di ba masaya?” ang sagot niya.

“Magsabi ka nga ng totoo sa akin, Jerome! Kapatid mo ba sila? Sila ba ang mga magulang mo?”

“Wala iyon! Drama ko lang iyon.”

Doon na ako napikon. “Bumalik ka na nga sa kama mo? May pa bro-bro ka pang nalalaman. Puntahan mo ang mga kapatid mong si Allan at mag-usap kayo ng maayos. Siya ang yakap-yakapin mo! Huwag ako ang pagpraktisan mo.”

“Ang harsh mo naman.”

“Harsh na kung harsh. Bumalik ka na sa kama mo!” ang utos ko.

“Ayoko nga.” Ang sabi niya. Sabay singit ng braso niya sa ilalim ng aking ulo.

“Jerome naman! Bumalik ka na sa kama mo, ano ka ba?”

“Galit ka ba sa akin?”

“Hindi ako galit sa iyo. Ayoko lang na may katabi.”

“Alam mo, di kita maintindihan. Sabi mo gusto mo akong makatabi. Ngayon na ako na mismo ang tatabi sa iyo, ayaw mo naman. Ano ba talaga?”

Hindi na ako umimik. Hindi ko naman talaga alam kung ano ang gusto ko. Siguro para sa kanya ay simple lang iyon. Iyan ay dahil wala siyang naramdaman. Parang barkada lang, parang kaibigan na puwedeng tabihan nang walang sex, na na walang malisya. Puro harutan lang, biruan, tuksuhan. Pero para sa akin ay mahirap iyon dahil may nararamdaman ako para sa kanya. At habang siya itong lumalapit sa akin, lalao lamang lalalim ang aking nararamdaman na alam kong walang patutunguhan. Kapag ganyang yayakapin niya ako, normal lang sa kanya. Ngunit para sa akin, hindi ko maiwasang magtanim ng malisya… na maaaring ikatutukso ko pa.

Binitiwan ko ang isang malalim na buntong-hininga. Hinayaan ko na lang din ang braso niya na isiniksik niya sa ibaba ng aking ulunan.

Kinabukasan sa paggising ko, nakapatong na ang kanyang isang kamay sa aking dibdib, pati ang kanyang paa ay ipinatong din sa aking hita. Ramdam ko ang init ng kanyang balat na dumampi sa aking katawan.

Dahil sa pakisuyo ni Jerome, napagdesisyunan kong i-extend muna ang aking pananatili sa boarding house. Naisip ko rin naman kasi na tama siya. Mas lalong kaawa-awa siya kung iiwanan kong wala man lang pamasahe o ibibili ng pagkain. Sa akin lang siya umaasa sa pagpasok niya sa eskuwelahan. Sa pananghalian naman na hindi libre ang pagkain, minsan ay sa akin siya lumalapit, ititext niya ako kung kumain na, tapos kung hindi pa ay magparamdam na hindi pa rin siya kumakain.

Kaya bumalik muli kami sa eksena kung saan ay ako ang nagdadala sa bisekleta at siya naman itong nakaback-ride patungo at pabalik mula sa eskuwelahan. Sa pagtulog naman namin, hinahayan ko siya kung saan niya gustong matulog. Minsan sa kama ko, minsan naman ay sa kama niya. Pero napapansin ko na kapag wala siya sa mood na makikipag-usap o malungkot siya, sa kama ko siya hihiga. Kadalasan ay isisingit niya ang braso niya sa ibaba ng aking ulunan at ipapatong ang kanyang kamay sa aking dibdib. At kapag-ganyan, kahit nararamdaman kong minsan ay dumadampi ang pagkalalaki niya sa aking likuran ay dedma ko na lang ito. May pagkakataon din na habang nasa ganoon kaming ayos, medaling araw iyon, nakatalikod ako sa kanaya habang siya ay nakatagilid paharap sa akin at inilingkis ang kanyagn bisig sa aking dibdib, naramdaman kong idinikit niya ang kanyang pagkalalaki sa aking likuran. Nang tiningnan ko siya, nakapikit ang kanyang mga mata. Tulog. Ang ginawa ko ay inilagay ko ang aking palad sa aking likuran at itinulak ang kanyang gitnang katawa. Dakmang-dakma ko ang kanyang tigas na tigas na pagkalalaki sa ilalim ng kanyang brief. Bigla siyang napaigtad. Nang tiningnan ko siya, nakamulat ang kanyang mga mata na nakatingin sa akin. “Lumayo ka kasi!” ang sambit ko. Wala siyang imik na tumalikod. Dedma…

Minsan din ay gusto niyang habang nasa kama ko siya natutulog ay magharutan kami. Pipisilin niya ang ilong o pisngi ko. Sasambunutan ko naman siya o di kaya ay sasapakin ang kanyang ulo. Tapos tawanan. Pero hanggang doon na lang. Ayaw kong aabot sa punto na hahanap-hanapin ko ang mga ito. Ayokong pagdating ng panahon ay ako ang magiging kaawa-awa dahil sa pagitan ng lalaki at bakla, kahit pagbabaliktarin man ang mundo, bakla pa rin ang talo.

Sa sex life naman ni Jerome, hindi na niya pinayagang makapasok sa kuwarto ang babaeng patay na patay sa kanya, si Ressa. Kapag nariyan si Ressa, aalis ako ng kuwarto upang bigyan sila ng privacy. Ngunit lalabas din pala si Jerome at susundan ako sa sitting room. Aalis na lang si Ressa na nagmamaktol. Ngunit syempre, alam kong nagpaparaos si Jerome. Isang madaling araw kasi, nahuli ko siya sa banyo. Dahil nga minartilyo niya ang door knob nito, wala na itong lock. Iihi sana akonoon  ngunit nang buksan ko ang pinto, nakita ko siyang nakatayo, nakababa ang kanyang boxers at nilalaro ang kanyang ari. Nang nakita niya ako, ni hindi man lang siya huminto at nahiya. Ipinagpatuloy pa rin niya ang paglalaro sa kanyang ari. Ako na lang ang tumalikod. Nang nakabalik na siya sa higaan, parang wala lang nangyari. Saka na uli ako bumalik sa banyo upang umihi… at dahil nalibugan ako sa ginawa niya na sariwa pang naglalaro sa aking isip, dagdagan pang nandoon pa ang maraming dagta na lumabas sa kanya, sariwang-sariwa rin na nagkalat sa tiles ng kubeta, hindi ko na rin maiwasang hindi magparaos. Tuluyan kong ibinaba ang aking brief at short, sinalok ko sa aking palad ang kanyang dagta na nagkalat sa tiles atsaka inamoy-amoy iyon habang nag-eenjoy ako sa paglalaro sa aking tigas na tigas kong pagkalalaki.

Ilang araw ding ganoon ang routine namin. PInanindigan ko ang aking sinabi na huwag munang umalis hanggang hindi siya gumaling at nakapaghanap ng trabaho. Isang linggo ang lumipas, dalawang linggo, tatlong linggo. Sa tatlong linggo na iyon ay napansin kong hindi na rin siya naninigarilyo.

“Hindi ka na yata naninigarilyo?” ang tanong ko.

“Ayoko na.”

“Bakit?”

“Bakit gusto mo bang bumalik ako sa paninigarilyo?”

“Hindi naman. Gusto ko lang malaman ang dahilan.”

“Either walang pera, health reason, o dahil ayaw ko na lang talaga. Pili ka.” Ang sagot niyang tumawa pa.

“Walang pera?”

Tumawa siya.

Sa tatlong linggong iyon ay mistulang wala akong nakitang improvement sa kalagayan ni Jerome.  Ganoon pa rin siyang paika-ikang naglalakad, hindi makatakbo, nahirapan sa pag-akyat sa hagdanan. Nagworry na ako dahil baka tuluyan siyang malumpo.

“Ipatingin na lang uli natin iyan kaya, Jerome. Baka tuluyan ka nang hindi makalakad!” ang sambit ko.

“Huwag na. Dagdag gastos lang. Nakakahiya na sa inyo.”

“Anong nakakahiya? Okay lang sa aking inay iyan!”

“Basta huwag na. Kapag pagkatapos ng isang buwan ay wala pa ring nangyayari rito, saka na ako magpatingin uli.” Ang sambit niya.

Kaya hindi ko na iginiit sa kanya na magpatingin sa panahong iyon. Sumang-ayon na lang ako sa kanyang sinabi.

Isang araw, sumiklab ang sunog sa 3^rd floor ng aming boarding house. Gabi iyon kaya naroon kaming lahat. Nakatulog na sana kami nang tumunog ang alarm at nagsisigawan ang mga estudyanteng boarders. Nang binuksan ko ang pinto, nakita ko ang mga boarders na nagsitakbuhan, galing sa itaas dala-dala ang kanilang mga bag at gamit. Dali-dali kong ginising si Jerome na nataranta na rin. Nasa second floor kasi an gaming kuwarto kaya malapit lang ang sunog sa amin. Mabilis na isinilid namin ang aming mga damit sa bag, ang mga importantedn dokumento at gamit, ang laptop ko, at iba pang mga abubot.

Nang matapos na ako, nagtatkbuhan kami ni Jerome patungo sa labas ng boarding house. Nang nasa labas na kami, naroon na rin ang halos lahat ng mga boarders maliban sa isang estudyante na na-trap daw sa third floor, si Celine. Dali-daling umakyat si Jerome.

“Saan ka Jerome!!!” ang sigaw ko.

“Hanapin ko si Celine!” ang sagot niya.

“Delikado, Jerome, baka mapaano ka!!!” ang sigaw ko rin.

Ngunit hindi niya ako pinansin. Simbilis ng kidlat na tumabko siya paakyat sa hagdanan. Doon na ako natakot. Wala pang bente minutos ay nakita naming bumaba si Jerome sa hagdanan at karga-karga pa niya sa kanyang bisig ang estudynteng si Celine.

Nagpalakpakan ang mga boarders nang nakita si Jerome na nangingitim pa ang mukha nang dahil sa usok. Si Celine naman ay bagamat nahirpang huminga at nahihilo pa ay maayos naman. Nilapatan kaagad siya ng first aid.

Siya namang pagdating ng mga bombero. At wala pang 30 minutos ay agad nagdeklara sila na kontrolado na nila ang apoy. Limang kuwarto sa 3^rd floor ang natupok ng apoy. Marahil ay kung hindi kungkreto ang building ng aming boarding house baka natupok na ang lahat ng kuwarto nito.

Tila naubusan ako ng lakas sa pag-akyat kong muli sa hagdanan na iyon. Nang nasa loob na uli kami ng aming kuwarto, umupo ako sa gilid ng aking kama. Ganoon din si Jerome.

Tinitigan ko siya. Lalo akong napahanga sa kanyang ginawang pagsagip sa isang boarder nan a-trap sa kuwartong nasunog. Mistula siyang lalo pang gumaguwapo sa aking paningin. Mas lalo ko pa siyang hinangaan. Mas lalo ko pa siyang iniidolo. Sobrang confident niya sa kanyang sarili, sobrang tapang, na walang pakialam kung may mangyaring masama sa kanya, mailigtas lamang ang isang taong nasa bingit ng kamatayan.

“Isa kang hero…” ang sambit ko sa kanya.

“Okay. What now? Wala naman sa akin iyon. At wala rin namang nagbabago, di ba?”

“Mayroon.” Ang sagot ko.

“Ano?”

“So matagal na palang maayos ang pinsala mo? Nakakalakad ka na ng maayos, nakakatakbo na parang kabayo… pero nagkunwari kang hindi pa rin makakalakad? Kailangan pang masunog itong boarding house natin upang malaman ko na maayos ka na pala?”

Natahimik siya. “M-may sasabihin ako sa iyo…”

“Okay, makikinig ako. Ayusin mo lang pagdadahilan mo dahil kung hindi ako kumbinsido ay lalayasan na kita, at ngayon na, lalo’t nakabalot na itong mga gamit ko.” Ang pananakot ko sa kanya.

“K-kung naalala mo iyong bababaeng nakita natin sa restaurant, kasama ang iyong inay??”

“Oo naalala ko. Anong kinalaman niya sa pagsisinungaling mo na magaling ka na?”

“Siya ang aking inay. Ang lalaking kasama niya ay ang bago niyang asawa. Anak nila ang mga bagito na kasama nila, half-brothers ko sila. H-hindi kasal ang aking ama at ang aking inay. Nang isinilang niya ako, bigla siyang naglaho at iniwan niya ako sa piling ng aking ama. Nang makita ko sa aking birth certificate ang pangalan ng aking inay, agad ko siyang hinanap at nang natunton ko ang kanyang address ay pinuntahan ko ito. Iyon na rin iyong panahon na nakapagdesisyon ako na umalis na sa poder ng aking ama. Nang nasa gate pa lamang ako ng kanilang bahay, nagpakilala agad ako. Sinabi ko sa kanya na ako ang anak niya. Ngunit itinanggi niya na may ibang anak siya. Wala raw siyang kilalang Jerome, at lalo nang wala siyang anak sa labas. Nang binanggit ko ang pangalan ng aking itay, itinanggi rin niyang killala niya ito. Nang lumabas ng bahay ang kanyang asawa kasama ang dalawa nilang anak at nakita nila ako, tinanong siya ng kanyang asawa kung sino ako. Ang sagot niya ay salesman daw ako ng encyclopedia.” Nahinto si Jerome at binitiwan ang isang hilaw na ngiti, iyong may pagka sarcastic, napailng. “Salesman ng encyclopedia? Ang aking inay ay binebentahan ko ng encyclopedia?” Doon na siya tumawa. “Sa tindi ng pagkadismaya ko ay tumalikod na lang ako…” ang dugtong ni Jerome.

Hindi ko maintindihan kung ano ang connection ng kuwento niyang iyon sa pagtatanong ko kung bakit siya nagsisinungaling. Ngunit tila isang sibat ito na tumusok sa aking puso. Tuluyan na akong natahimik sa sinabi niya. Nakarelate ako dahil anak ako sa pagkadalaga ng aking inay. Inabandona kami ng aking itay nang nasa sinapupunan pa lang niya ako. Ngunit never na itinakwil ako ng aking inay. Gusto kong maawa sa kanya. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi siya nag-iisa. Gusto ko siyang yakapin.

Ngunit talaga lang sigurong matapang si Jerome. Kaya pala tinawag siyang siga dahil kaya niyang i-handle hinlang ang pisikal na sakit kungdi pati na rin ang emosyonal na sakit...

“Bakit mo sinasabi sa akin iyan? Ano ang kinalaman niyan sa iyong pagsisinungaling sa akin na magaling ka na?” ang matigas kong tanong sa kanya.

Doon ko na napansin ang biglang paglungkot ng kanyang mukha. Yumuko siya. “A-ayaw ko kasing umalis ka, ‘tol… sobrang lungkot ko. H-hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag wala ka. Ikaw na lang ang itinuturing kong pamilya ko. Ikaw na lang at ang iyong inay ang nakakaintindi sa akin. Sa iyo lang ako sumusunod kahit anong sasabihin mo. Kahit iyong paninigarilyo ko, hininto ko iyon dahil sa iyo. Itinakwil ako ng tunay kong inay, ‘tol. Hindi ko kayang makisama sa aking itay. Nag-iisa na lang ako. Paano na lang ako kapag iniwan mo rin ako?”  Ang sambit niya.

At napansin kong tila may mga luhang pumatak mula sa kanyang mga mata. Bagamat hindi ako sigurado dahil nakayuko siya, napansin kong pinunasan niya ng kanyang palad ang kanyang pisngi. Kung umiyak man siya, iyon ang pinakaunang pagkakataon na nakita kong umiiyak siya.

“Ngunit nagsisinungaling ka Jerome. Hindi maganda ang ganoon. Ilang beses ka nang nagsinungaling?”

“Kung sinabi ko ba sa iyo ang totoo ay magbago ang iyong isip?”

(Itutuloy)

Ang Roommate Kong Siga [6]

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com

------------------------------------

Ang Kuwento Ng Milo

Nang narinig ko na pinapaalis na niya si Allan, agad akong tumakbo sa sitting room upang hindi mahuli na lihim akong nakinig sa kanilang usapan sa loob ng kuwarto.

Hinayaan ko munang makalabas si Allan sa boarding house. Sinundan ko talaga siya ng tingin hanggang sa may labasan. Doon ko nakita ang kanyang sasakyan. Ferrari. Napa-OH-EM-GEE ako! “Ang mahal noon! Nasa 3 million US dollars iyon!” ang sigaw ng utak ko. “Ang yaman pala nina Jerome!” sa isip ko lang.

“Kumusta ang pag-uusap ninyo?” Ang tanong ko kay Jerome nang nakabalik na ako sa kuwarto namin.

“Sa sunod ay huwag mo nang papasukin ang tanginang lalaking iyon ha? Magpasalamat siya’t baldado ako dahil kung hindi, mabubugbog ko iyon o di kaya ay mapatay. Sasaksakin ko talaga sa leeg ang tanginang iyon kapag hindi ako nakakapagtimpi!”

“Bakit gaano ba kalaki ang kasalanan ng kapatid mo na ganyan katindi ang galit mo sa kanya?”

“Hindi ko kapatid ang gagong iyon!” ang sigaw niya.

“Kung hindi mo kapatid, ano mo iyon?”

Hindi na siya sumagot. Nanatili siyang nakasimangot.

“O sige, kung ayaw mong sumagot, may babasahin ako. Baka maalala mo ito.” Ang sambit ko. Hinugot ko ang sulat ng daddy niya na itinago ko sa aking drawer.

“Dear Jerome. Please talk to Trixia. Don’t punish her, Wala siyang kinalaman sa galit mo sa akin. Huwag mo siyang idamay. She loves you. Ang mga magulang niya at ako ay nagkasundo nang ipakasal kayo nitong summer. Napagdesisyunan namin na agahan imbes sa paggraduate niyo pa. Hindi na sila makpaghintay. Atat na atat na silang magkaapo. Si Trixia ay pumayag na ring makasal sa iyo. Kaya kausapin mo siya. She is worried about you. Please Jerome, answer her call or at least sagutin mo ang mga texts niya.”

“Hayan, ano iyang sulat na iyan?” ang tanong ko.

“Pinakialam mo ang sulat  ko?” ang galit na tanong niya.

“Oo. Dahil tsismoso ako, at oo dahil nasa basurahan naman iyon at ako pa talaga ang nagtapon ng basura mo. Kaya binasa ko na. Ngayon, ano ang ibig sabihin niyan?”

“Binasa mo na pala eh. Ano pa ba ang sasabihin ko?”

Tinitigan ko si Jerome. “So maliban sa manyak na Ressa na iyon, may official girlfriend ka rin pala? Sino ba talaga ang mahal mo?”

“Ano ka ba talaga? Imbistigador? At anong klaseng tanong naman iyan?”

“Ah hindi pala official girlfriend iyang isa, arranged girlfriend lang pala. Tapos mag-aupgrade na siya to arranged wife.”

Hindi na sumagot si Jerome sa mga tanong ko. Nakita kong humiga siya sa kama, nakatihaya, at mistulang tumagos sa bubong ang kanyang tingin.

“So magpakasal ka talaga sa kanya?”

Nilingon niya ako, halatang galit. “Ulol!”

Natahimik na rin ako. Ngunit maya-maya ay ako rin ang bumasag sa katahimikan na iyon. “Bakit ka nagpanggap na mahirap, Jerome?”

Biglang napatingin si Jerome sa akin. “Saan mo naman napulot ang kuwento na iyan?”

“Huwag ka nang mag-deny pa. Nakita ko ang sports car ng utol mo. Ferrari. Aba ang mahal noon! Isang Ferrari lang ay puwede ka nang magpatayo ng isang napakagandang mansyon! O kahit sampung mansion pa!”

Nakita kong nagngangalit ang mga ngipin ni Jerome. At bagamat pinigilan niya ang pagsigaw, dinig na dinig ko ang pagmumura niya. “Putang ina!!!”

“Nagtiis ka sa hirap, tapos ang kapatid mo ay naglulubalob sa karangyaan?”

“Hindi ko nga kapatid ang walanghiyang iyon! Tangina!” ang bulyaw niya.

“Pwes ano mo nga iyon?”

“Wala ka na roon! At wala kang pakialam!”

Tahimik.

May lungkot lang akong nadarama sa kalagayan ni Jerome. Parang napi-figure out ko na baka nag-asawang muli ang daddy niya at itong si Allan ay step-brother niya lang ngunit maluho kaya siguro galit na galit siya rito. Ngunit sumingit din sa isip ko ang pagkakaiba ng buhay na tinatahak naming dalawa. Simula’t sapul ay wala akong nakilalang ama, at tanging inay ko lang ang nagsilbing tatay at nanay ko. Masaya naman kami, ang inay ko pa arin ang the best na inay sa buong mundo. Ngunit iba pa rin kung may itay ako.

“Kung ako sa iyo Jerome, lalapitan ko ang daddy ko. Kasi, kahit ano man ang mangyari, kahit ano man ang nagawa niya sa iyo, itay mo pa rin siya. Marahil ay kung ikaw ang nasa kalagayan ko na walang naranasang tumatayong tatay, marealize mo na ang hirap nang walang itay o daddy. Kaya sana ay kausapin mo siya at makipag-ayos ka sa kanya. Napakasarap ng pakiramdam kung buo kayong pamilya. Nagmamahala, nagkakaunawaan, nagbibigayan, at higit sa lahat ay masaya.” Ang pangaral ko.

Muli niya akong nilingon. “Hindi mo alam ang kuwento ng buhay ko. Baka kung ikaw ang nasa kalagayan ko ay baka gugustuhin mo na lang din na wala kang ama. Baka gugustuhin mo pa ngang magpakamatay na lang kaysa magkaroon ng isang hayop na amang katulad niya.”

“Kaya nga sabihin mo sa akin ang kuwento mo para maintindihan ko!”

“Ba’t ba ang kulit mo?!”

Natahimik ako sa pagbulyaw niyang iyon. Tama naman siya. Hindi ko siya kaano-ano. At alam kong hindi tama na mangialam ako sa buhay niya. Naitanogn ko tuloy sa aking sarili kung bakit ba gusto kong malaman ang buhay niya. Ni hindi nga kami ganyan ka close. “Lalayasan ko rin naman siya. At pag hindi na kami nagkikita, kalimutan ko na siya na parang hindi kami nagkakilala, hindi nagkasama. Hinid ko siya papansinin kapag nagkasalubong kami sa daan, o nagkasabay sa sasakyan. Ganoon lang iyon kadali.” Ang bulong ko sa sarili.

Kinagabihan. “Bakla… gusto kong uminom.” Ang sambit niya.

“O e di uminom ka!”

“Wala akong pera eh. Ikaw muna ang taya. Babayaran kita kapag nagkapera na ako.”

“Magkapera? Paano ka magkapera? Nag-aaral ka, ayaw tanggapin ang suporta ng magulang, hayan may sakit pa, malaki ang utang mo sa akin dahil ninakaw mo ang motor ko at hayan, may utang ka sa inay ko dahl sa bayarin mo sa ospital, idagdag ko pa ang dugo ko na inabuno sa iyo. 1 pint din iyon. Alam mo kung gaano karami iyon? 16 ounches, or 2.33 cups. Ganyan kadami ang naibigay kong dugo sa iyo. Five hundred dollars iyon or 26,000 pesos. See? Mahigit 120K na ang utang mo sa amin pa lang. Paano ka makakabayad niyan?”

“Mabait naman kayo eh.”

“Oo naman. Mabait kami. Pero hindi kami tanga.”

“Sige na bakla. Naiinip ako eh. Atsaka tayong dalawa naman ang mag-inom. Bonding. Iyon nga lang, taya mo muna.”

“Ba’t ako ang gagastos? Hindi ko naman birthday?”

“Sabihin na lang nating celebration.”

“Celebration saan?”

“Hmmmm... sa pagiging mag-best friend natin.”

“Ugok! In your dreams!”

“Sige na bakla… please???” ang pagmamakaawa niya na tinitigan pa talaga ako, ang mukha ay bagamat pilit na nagmamakaawa ngunit cute na cute ang dating na lalo pang nagpalitaw sa kapogian niya.

Ang cute lang niya sa hitsura niyang iyon na nakatitig sa akin. Tila isa siyang anghel, ang mukha ay napaka-inosenteng tingnan, dagdagan pa sa sinadyang pagpupungay niya sa kanyang mga mata na parang isasailalim ka sa kanyang kapangyarihan. At habang nasa ganyan siyang pagpapa-cute at mapanuksong tingin, inilagay niya ang kanyang kamay sa kanyang bibig at pinisil-pisil ang ibabang labi, pinaglaruan ng kanyang daliri. Alam kong balewala lang sa kanya iyon. Ngunit mas lalo pa itong nakadagdag sa pagkabighaning naramdaman ko.

Kaya napukaw ang aking pinakatago-tagong kalandian sa katawan at biglang lumambot ang puso. “Anong kapalit?” ang mataray kong tanong.

“Ano ba ang gusto mo?”

Nagulat naman ako sa sagot niyang iyon. Para bang kahit kaluluwa niya ay puwede niyang ibigay. “Sigurado kang kahit ano?” ang sagot ko.

“Huwag lang pera. Wala ako noon.” Sabay bitiw ng isang malakas na tawa.

“As in sure ka talaga? Huwag kang magbiro ng ganyan, Jerome, papatulan ko talaga iyang hamon mo. Baka magsisi ka. ”

“Baka ikaw ang magsisi. Papatulan ko rin iyang kapalit na sinabi mo.” Ang sagot niya. “Be careful what you ask for dahil sabi nila ‘when it rains, it pours. Baka bumaha at malunod ka.” Sabay bitiw ng isang nakakalokong ngiti.

Napalunok naman ako ng sangkaterbang laway sa sinabi niyang iyon. Malaswa ang nasa aking isip. Iyon ba iyong kanyang sinabi na malulunod ako? Like maraming lalabas sa kanya, sapat na malulunod ako? Ano iyon, parang ihi na isang drum babaha ang kama? O kung sa laki naman ng sandata niya, oo nakita ko na iyon noong nagtalik sina Ressa kung saan ay hinugot niya ang ari ni Jerome at kitang-kita ko iyon. Naimagine ko na kung isubo ko iyon ay hindi ko alam kung kakayanin ko, baka iluluwa ko ang aking buong bituka kasama ang balunbalunan. Ni ulo nga noon ay baka hindi ko maipasok sa aking bibig dahil sa laki. At kung sakaling ipagpilitan niyang ipasok iyon sa aking tumbong, Diyos ko po!!! Naalala ko noong siyam na taong gulang lang ako. Sobrang hirap namin sa panahong iyon kaya nang nakabili ng Milo ang aking inay, sa sarap nang matikman ko ito ay halos maubos ko ang buong laman ng lata na parang setserya lang nang nilulon ko. Kinabukasan, hindi ako makatae dahil sa kapal at tigas na nabuong ebak sa loob ng aking tumbong. Limang araw na nagtiis ako. Kung anu-anong pampadulas ang ipinainom sa akin ng inay. Nariyan ang gata, mamantikang pagkain, mga pagkaing nakakapagdulot ng diarrhea. Ngunit wala itong naitulong sa akin. Kaya natakot ang aking inay na baka ma-poison ang aking sistema. Ako man ay pagod na rin sa kaka-ere. Gusto kong tumae ngunit kahit anong puwersa ko ay hindi siya lumalabas. Pagod na ako sa kakapuwersa. Nang hindi na nakatiis ang inay na nagmistula akong buntis na hindi makaanak, ang ginawa niya ay sinamahan ako sa loob ng kubeta at doon ay pinatuwad ako. Inutusan niya akong ipuwersang ipalabas ang hayop na ebak na iyon. Habang ganoon akong nakatuwad at pilit na itinulak ang higanteng ebak palabas, dahan dahan niyang tinusok-tusok ng tooth pick iyon. Matapos ang halos isang oras sa kaka tooth-pick ng inay, unti-unting lumiit iyon hanggang sa nakayanan ko nang ipalabas. Dumugo ang aking puwet dahil doon. Sobrang sakit. Oo, isang dambuhalang ebak ang naka donselya sa akin. Kaya simula noon ay hindi na ako kumain pa ng Milo. Kahit ilagay pa ito sa tubig ay ayoko na. Kaya iyong patalastas nilang Milo everyday, ewan ko lang. Hindi ko maimagine. Baka hindi na ako umabot ng 10 years old. Kaya nang makita ko ang ari ni Jerome, halos mapaantada ako. Naalala ko ang Milo na pinagkasasaan ko.

Ewan ko ba. Pero sa inastang iyon ni Jerome ay mistulang palaban siya. Hindi ko lang alam kung ano ang plano niya o ginawa lang ba niya iyon dahil atat na atat na siyang makainom. Tila manginginig ako sa magkahalong excitement at nirbiyos na hayan, baka may mangyari sa amin at ma-Milo na naman ako. Baka sa unang pagkakataon ay maranasan ko na talagang madonselya ng isang totoong sandata... at sandata pa ng taong lihim ko nang mahal.

“Ano na?” ang tanong niya uli nang mapansing tila natulala ako. At siya pa talaga itong nag-follow up.

“Eh… saka na lang kapag nakainom na ako para masabi ko. P-para mag-init ako at lumakas ang loob.”

“Bakit? Hindi mo ba kayang sabihin sa akin ngayon iyan? Paminsan-minsan lang akong game. Promotion lang ito. Kumbaga, sale. Baka mag-expire ito kapag tumagal.”

“Tanga! Promotion. Sale. Ano ka, furniture? Painumin mo muna ako! Saka ko sasabihin!”

“E di, ano pa ba ang hinihintay mo! Bili na ng mainom! Daliiii!”

Kaya dali-daling lumabas ng kuwarto ang lola ninyo at nanginginig pa habang tumatakbo patungo sa pinakamalapit na tindahan sa boarding house. Dalawang case ng beer talaga ang binili ko. Take note, dalawang case na beer at para sa aming dalawa lang. Gusto ko talagang maglasing para heaven na heaven.

Nang nakabalik na ako sa aming kuwarto. Agad kong inilagay sa refrigerator ang mahigit isang case samantalang ang natira ay inilatag ko sa study table ko na nasa dulo naman ng aking kama. Dahil medyo okay naman ang mga pinsala ni Jerome sa katawan at tinanggal na rin ang semento sa kanyang binti kaya medyo nakakatayo na siya bagamat hindi pa nakakalakad ng maayos at naka-sling pa rin ang braso niyang nasaksak.

Magkaharap kaming naupo sa silya ng aking study table. Nagpasalamat siya na binilhan ko ng beer. May pakindat-kindat pa habang binitiwan ang nakakalokong ngiti. Mukha talaga siyang nanunukso. Lalo siyang pumupogi sa kanyang pagpapa-cute na iyon. Ewan. Siguro ay malisyoso or assuming lang ang aking isip. Baka naman tuwang-tuwa lang din siya na binilhan ko ng beer.

Dahil sa pagpapa-cute niyang iyon ay binilisan ko ang pag-inom upang mag-init ang aking katawan at lalakas ang aking loob na magsalita. Siya naman ay nakangiting tinitigan ako. Tila na-mesmerized. Ewan.

Maya-maya lang ay tinanggal niya ang kanyang T-shirt at inihagis ito sa sahig. “Nag-init na ang katawan ko ah.” Ang sambit niya.

“Nagkakalat ka na naman! Tangina! Lilinisin ko na naman iyan bukas!” ang sigaw ko.

Nginitian niya ako sabay haplos sa kanyang tiyan. “Na-miss ko iyong magulong kuwarto eh. Iyong parang wild na lugar na may naghahabulan, may naghahablutan, may nagpupuwersahan, may naghihilahan, may nag-uungulan.” Sabay tawa at talagang umungol siya. “Ahhhh! Ahhhh! Ahhhh!” habang haplos-haplos niya ang kanyang tiyan.

“Gago!” ang sambit ko.

“So ano na ang kapalit?” ang tanong niya.

Nag-init na ang katawan ko at medyo umiikot na ang aking pangingin. Ngunit tinungga ko pa ang isang bote ng beer.

Tawa naman siya nang tawa. “Parang mas malakas ka pang uminon kaysa akin ah!” ang biro niyan. “Ano na?”

“S-sure ka ba na kahit ano ang kapalit?”

“Oo ano ka ba. Sure ako. Huwag kang mahiya. Wala nang hiya-hiya. Bakla ka na nga mahiyain ka pa. Huwag kang ganyan. Dapat ay bakla kang walang hiya.” sabay tawa.

Ngunit hindi ako natawa. Seryoso ang isip ko sa aking sasabihin. “Eh…”

“Eh.. ano?”

“G-gusto kong ang kapalit ay ang magtabi tayong mahiga sa kama.”

Doon na siya tumawa nang napakalakas. Para siyang kiniliti. “Sabi ko na nga ba eh. Bakla ka talaga! Tangina!”

“So ayaw mo?”

“Hindi ko naman sinabing ayaw ah! Hindi mo pa sinabi iyang sagot mo na iyon, nasa isip ko na iyan! Kaya, okay lang sa akin, bakla.” Ang sambit niya sabay tayo at tumayo pa talaga siya. Nilapitan ako at inilingkis ang kanyang braso na hindi napinsala sa aking leeg at nang naabot niya ang aking ilong pinisil iyon. Tila nangigil. “Ang cute mo talaga no? Confirmed!!!” ang sambit niyang tumawa uli. Ramdam kong ang saya niya sa sandaling iyon.

Habang nasa ganoon siyang ayos, amoy na amoy ko naman ang kanyang katawan. Iyong amoy lalaki na pinawisan. Wala naman siyang putok ngunit iyong amoy ng kanyang pawis ay lalong nagdulot ng kakaibang init at kiliti sa aking katawan. Lalo na nang madampi pa ang aking balat sa kanyang hubad na pang-itass na katawan. Ramdam ko ang matinding panginginig ng aking kalamnan. Naglalaro sa aking isip kung paano na lang kapag nagtabi na kami, parehong hubo’t-hubad. As in grabe talaga ang kaba ko, ang excitement, ang saya. Sa totoo lang, sa sinabi pa lang niyang iyon na payag siyagn magtabi kaming matulog sa kama ay tinigasan na ako. Ngunit syempre, hindi ako nagpahalata. Kunyari ay demure pa rin bagamat sa isang banda ng aking utak ay inihanda ko na ang aking sarili na madonselya niya.

Nang medyo nalasing na kaming pareho, doon na naging seryoso at matino ang aming pag-uusap.

“So sino ba talaga si Ressa at si Trixia sa buhay mo?” 

“Ah... si Ressa. Friends with benefit lang iyon. Sex lang ang habol ko sa kanya. Maaaring mahal niya ako pero alam niyang hindi ko siya mahal. Okay lang naman daw sa kanya. Si Trixia naman...” nahinto siya at tila nag-isip. “Childhood friend ko. Nag-aaral siya sa Amerika ngayon. Naging girlfriend. Pero lately ko lang nalaman na arranged pala talaga kami. Magkasosyo sa negosyo ang aking ama at mga magulang ni Trixia. Ngunit sa kasamaang palad ay bumagsak ang negosyo at ang dahilan ay ang aking ama... Pinangakuan ng mga magulang ni Trixia na isaayos nila ang negosyo, sila ang bahala rito at walang magbabago sa hatian ng shares ng stocke basta lang makasal kami ni Trixia. Mahal ako ni Trixia at siya ay kaisa-isang anak ng kanyang mga magulang. Kaya whatever Trixia wants, Trixia gets.”

“Kasama ka na roon sa what Trixia gets. At obligado kang pakasalan siya.”

Tiningnan niya ako. “Kung ikaw ang nasa kalagayan ko, pakakasalan mo ba siya?”

“Mahal mo ba siya?”

“Mahal kung sa mahal...”

Mistulang tinadtad ang aking puso sa narinig. Doon ko nakumpirma na imposible talagang magkaroon ako ng puwang sa puso ni Jerome. “Iyon naman pala eh. So kung ako ang nasa lugar mo, pakakasalan ko siya. Mahal ko ang babae, at mailigtas ko pa ang aming negosyo.” Ang naisagot ko na lang. Tila nawalan na ako ng ganang makipag-usap pa.

Tiningnan niya ako at napa-ismid. “Wala ka talagang alam...”

Hindi ko na siya sinagot. Hindi na rin ako nangtanong. Dahil sa lungkot na nalamang may mahal na pala siya, sunod-sunod kong tinungga ang laman ng apat na bote ng beer. Parang gusto ko na lang kalimutan na magtabi kami sa kama sa gabing iyon. Hanggang sa nalasing ako at hindi ko na alam ang sunod pang mga pangyayari. Hindi ko na rin alam kung ano ang mga pinaggagawa ko.

Kinabukasan nang magising ako, sobrang sakit ng ulo ko. May hilo pa akong naramdaman, tila masusuka pa ako. Nang tiningnan ko ang aking katabi, naroon si Jerome! Nasa kama niya ako! Pareho kaming naka brief lang! Nang tiningnan ko ang aking harapan at hinaplos iyon, nagising na rin pala si Jerome at nakita niya ang aking ginagawa.

“Hindi iyan ang dapat mong kapain kung gusto mong malaman kung na-rape ka. Ang likuran mo ang kapain mo dahil tumitira ako, hindi susmususo ng titi ng lalaki!” Ang sambit niya.

Inirapan ko siya at kinapa ko rin ang aking likuran.

“O ano? Masakit ba? Mahapdi? May kirot?” ang tanong ni Jerome na tila nang-aasar. “Kung gusto mo, hubarin mo iyang brief mo para makita mo ang dugo.”

“Hindi mo ako ni-rape? Hindi mo ako ginalaw?” ang tanong ko nang normal naman ang naramdaman ko sa aking katawan.

“Parang hindi naman. Sa tingin mo?” ang sagot niya.

Tila gusto kong mainis sa kanyang sinabi. Nakakainsulto. Hindi ba ako ganyan katakam-takam, hindi kanais-nais? Hindi nakakaturn-on? “Bakit ako nakahubad? At bakit nandito ako sa kama mo?” ang tanong ko na lang.

“Una, tingnan mo ang damit at pantalon mo, nasa sahig. Puro suka. Sinukahan mo! Kaya hinubaran kita. Pangalawa, kung bakit ka nandito sa tabi ko, di ba iyan naman ang sinabi mong kapalit sa pagbili mo sa akin ng pang-inom? Magtabi tayo sa pagtulog? Hayan, magkatabi na tayo. Tinupad ko, kasi baka mas lalo pang lumaki ang utang ko sa iyo. Magkano nga ba iyon? 120K? Baka aabot na sa 150K kung ililista mo pa yung painom mo sa akin.”

Hindi ako naka-imik sa kanyang sinabi. Akala ko kasi ay ma-donselya na ako sa gabing iyon. “Pero mabuti na rin ang ganoon. Baka kung nagkataon, isa na naman itong madagdag sa iba-blackmail niya sa akin. Baka lalong lalaki ang ulo niya na siya na nga lang ang nakakaalam sa pinakatago-tago kong sikreto, siya din itong nakadonselya sa akin. At least, taas-noo pa rin akong harapin siya.

“Ouch!!!” ang sigaw ko. Masakit kasi ang aking ulo gawa nang hangover. Dahil hindi sanay sa inuman, hayun, naoverdose yata ako sa alak.

“Saan ka pupunta Dado!” ang sigaw ko nang bumalikwas siya sa higaan at akmang lalabas ng kuwarto.

“Manigarilyo lang.”

“Ow?” ang sagot ko. “Mabuti naman at naisipan mong sa labas na manigarilyo!”

Hindi na siya umimik. Tuloy-tuloy lang siya patungo sa pintuan at paika-ikang naglakad. Hindi na siya gumamit ng saklay. Hindi na rin niya isinuot ang kanyang sling sa kanyang bisig.

Pinilit ko ang sariling tumayo ngunit sobrang sakit ng aking ulo at matindi pa rin ang aking pagkahilo. Nang hindi ko na nakayanan ay nagtatakbo ako sa banyo at doon ay sumuka.

“Bakla! Nasaan ka?” ang sigaw ni Jerome nang nakabalik na siya.

“Nasa banyo!” ang sagot ko. “Gwarrkkkk! Gwarrkkkk!”

Pinuntahan niya ako sa loob ng banyo. Nang tiningnan ko siya, hawak-hawak niya ang labakara. Pinunasan niya ang aking bibig at pagkatapos ay hinawakan ang aking kamay, hinila patayo. “Tara humiga ka na lang. May dala akong black tea, pampaalis ito ng hangover.

Tumalima ako. Ngunit nang sa kama niya uli ako pinahiga, umalma ako. “Sa kama ko ako hihiga!”

“Sige higaan mo ang suka mo roon. Maganda iyan para sabay malinis ang kama mo.” Ang sagot niya.

Nang tiningnan ko ang aking kama, nagkalat din pala ang suka ko. Kaya doon na ako sa kama niya umupo. Pinainom niya ako ng black tea inihanda niya sa mess hall. Kaya pala siya lumabas. Nang matapos ko nang inumin iyon, saka ako humiga. Tumungo uli siya sa mesa at may kinuhang gamot at isang basong tubig.

“Inumin mo ito.”

“Ano iyan?”

“Pampalaglag.” Sabay tawa.

“Gago. Ano nga iyan?”

“Alka-Seltzer yan. Inumin mo para mawala ang hangover.”

Kaya ininom ko rin. Siya pa talaga ang naghawak ng baso.

“Mayroon pang ibang gamot sa hangover maliban d’yan.” Ang sambit niya.

“Ano?”

“Tulog at Sex.” Sabay bitiw ng isang nakakalokong ngiti.

Hindi ko na pinatulan ang kanyang biro. Inismiran ko lang siya. Alam kong nang-iinis lang siya dahil alam niyang gusto kong matikman siya ngunit napurnada. Isa pa, may Trixia na siya. Ang sakit. Kaya tumagilid ako at ipinikit ko na lang ang aking mga mata.

Naidlip ako sandali. Nang nagising ako ay nakita si Jerome na lumabas galing sa banyo na nakatapis, iyong signature tapis niya na mababang-mababa at halos makikita na ang kanyang bulbol. Tinungo niya ang kanyang cabinet atsaka kumuha ng isang malinis na boxers at iyon lang ang kanyang isinuot.

Akala ko ay hihiga na siya pagkatapos niyang magsuot ng boxers. Ngunit may dalang tuwa sa akin ang sunod niyang ginawa. Iyong mga damit kong nagkalat sa sahig ay dinampot niya at inilagay ang mga ito sa labahan. Nagwalis siya, itinapon ang mga basura, at pagkatapos ay nilinis niya ang aking nasukahang kama. Pinalitan niya ito ng bagong bed sheet. Nang matapos na siya ay pinilit niyang magbuhat sa kanyang dumbbells kahit masakit pa ang pinsala niya. Sinubukan dinniyang mag push up at mag sit-up.

Nagkunyari akong tulog at hindi nakita ang kanyang ginawa. Ngunit sa nasaksihan ko ay masasabi kong malaki ang pagbabago ni Jerome. Kumpara sa una kong pagpasok sa kuwarto na iyon kung saan ay napuno ito ng sari-saring amoy, ang panghaharass at pananakot niya sa akin, ang kawalan niya ng responsibilidad na maglinis ng kuwarto… ibang-iba ito sa nakita ko sa kanya sa araw na iyon.

Nakatulog ako sa buong maghapon sa kama ni Jerome. Nang nagising ako, naalimpungatan kong nasa tabi ko na siya. Nasa gilid ng kama, iyong halos malaglag na lang siya dahil sa liit ng lugar niya at may guwang pa sa aming pagitan. Nakatihaya siya, walang takip na kumot ang kanyang katawan at kitang-kita ang malaking bakat sa kanyang harapan. Nang kinapa ko ang aking uluhan, napansin kong dalawa ang aking unan at nakaangat ang aking ulo samantalang si Jerome ay walang unan habang nakahiga. Alam kong siya ang naglagay ng unan niya sa aking uluhan dahil isang unan lang naman palagi ang ginagamit ko.

Sa pagkakita ko sa kanya, umusog ako nag kaunti at tumagilid paharap sa kanya. Tinanggal ko ang isang unan sa aking ulo atsaka isiningit iyon sa ilalim ng ulo niya.

Napaungol siya sa paggalaw ko sa kanyang ulo. Tumagilid siya paharap sa akin, ang kanyang dalawang kamay ay ibinaba niya, isiningit sa kanyang dalawang hita.

Tinitigan ko siya sa ganoong posisyon. Hindi ko maiwasan na humanga sa angkin niyang kakisigan. Hindi ko rin maiwasang maantig sa ipinakita niyang pagbabago. Ngunit kahit ganoon ag aking naramdaman, mas lalo lang itong nagpatindi sa lungkot ng aking puso. Halos bumuti na ang kanyang kalagayan. Maliban sa kanyang paika-ikang paglalakad ay kaya niya na itong gawin nang walang saklay. Hindi na rin niya isinuot ang kanyang sling sa brasong nasaksak. Sa kabuuan, ay nasa 75% na siyang magaling. Naglaro sa aking isip ang sandali kung saan ay aalis na ako sa kuwarto na iyon, kung saan ay magpapaalam na ako kay Jerome. Lalo na’t nakikita ko ang pagbabago niya, ang kanyang ipinakitang kabaitan sa akin. Ngunit kailangan kong umalis dahil the more na patatagalin ko ang pananatili sa kuwarto na iyon, the more na lalalim ang nararamdaman ko para sa kanya. At alam kong walang katuparan iyon. Kung susulsulan ko naman siyang huwag pakasalan si Trixia, masama naman iyon dahil iyon ang ikasisira ng relasyon niya sa kanyagn ama at sa kanilang negosyo. Iyon din ang ikasisira sa kanyang maganda na sanang kinabukasan. Ako ang lalabas na masama at makasarili.

Nasa ganoon akong pagmumuni-muni nang hindi ko namalayang tumulo na pala ang aking mga luha. Lihim ko itong pinahid.

Nang muli kong tiningnan si Jerome, nakita kong nakamulat ang kanyang mga mata at nakatingin sa akin. “Umiiyak ka?” ang tanong niya.

“H-hindi. Napuwing lang ako.” Ang pagsisinungaling ko.

Tinitigan lang niya ako. Pagkatapos ay binitiwan niya ang isang matipid na ngiti.

“S-salamat ha?” ang sambit ko.

“Saan?”

“Basta… alam mo na iyon.”

“Bakit ang drama mo ngayon? Epekto ba yan sa hangover mo?” sabay bitiw ng isang nakabibighaning ngiti.

“Epekto ng Alka-Seltzer na pinainom mo.” Ang sagot ko na sinuklian ang kanyang ngiti.

Natawa siya. “Okay ka na?”

“Oo… Salamat” ang sagot ko.

Tahimik.

“S-so… kaya mo pala ibinenta ang motorsiklo ko dahil binayad mo sa iyong tuition?” ang tanong ko. Naalala ko kasi ang argumento nila ni Allan kung saan ay sinabi niyang kahit magnakaw pa siya pang makabayad lang ng tuition niya ay gagawin niya.

Nahinto siya. Tinitigan ako. “Pasensya ka na…” ang sagot niya.

“Okay lang sa akin. Naintindihan ko. Pero sana ay sinabi mo.”

“Kung sinabi ko ba sa iyo ay papayag ka?”

Natahimik ako. “B-abaka kung sinabi mo nang maayos. Oo. Baka.”

“Siguradong hindi. Dahil alam kong takot ka sa akain. Alam kong may mga nagsasabi sa iyo na masama ako… na isang taong hindi mapagkakatiwalaan.”

Napangiti ako. “Okay, tama lang na ninakaw mo ang motor ko. Hindi naman galit ang inay ko. At lalo na, kahit ganyan ka, bilib na bilib din naman siya sa iyo.”

Napangiti siya. “Alam mo, ang swerte mo sa iyong inay. Nainggit ako sa iyo. Sobrang close ninyong dalawa na parang magkapatid lang kayo. Aaminin ko na noong inimbita ninyo akong kumain ay sobrang touched ako. Sa buong buhay ko ay noon ko lang nakita sa inyo ang sarap na magkaroon ng isang inay. Hindi ko naramdaman ang ganoon. At ang inay mo, sobrang masayahin, sobrang mabait, sobrang maalalahanin. Ang swerte mo.”

“Oo ganoon ang inay. Kayalove na love ko iyon. Kahit wala akong itay, masaya pa rin ako.”

Natahimik siya. BIglang lumungkot ang mukha.

“Bakit? Nasaan ba ang inay mo?” ang pagbasag ko sa katahimikan.

“W-wala na akong inay… patay na siya.” Ang malungkot niyang sabi.

“Wala ka nang inay tapos ang daddy mo ay hindi mo kinakausap. Paano ka na lang? Wala ka bang plano na ayusin ang buhay mo?”

Binitiwan niya ang isang malalim na buntong-hininga. “Huwag na natin silng pag-usapan.” Ang sambit niya. “Mabu-buwesit lang ako.” Dugtong niya.

“Sana Jerome… tuluyan ka nang magbago. Huwag ka nang mambully o mambugbog ng mga estudyante. Bakla man sila o ano pa man, walang mabuting idudulot ito sa buhay mo. Kasi, darating ang araw na babalik sa iyo ang karahasang gagawin mo sa kanila. Tingnan mo ang nangyari sa iyo. Tapos, sa pamilya mo, kausapin mo ang iyong daddy. Kahit ano ang nagawa niyang kasalanan sa iyo, kung mayroon man, daddy mo pa rin siya…”

Hindi na siya sumagot pa sa sinabi ko. Ramdam kong malungkot siya at ayaw niya itong pag-usapan. Tinitigan na lang niya ako. At nang sinabi ko pa na aalis na ako sa boarding house na iyon sa isang linggo, doon na siya tumagilid patalikod sa akin. Hindi na siya nagsalita pa. Hindi na niya ako kinausap.

Kinabukasan ay bumalik na uli siya sa pag-aaral. Ako ang gumamit sa bisekleta niya at dahil hindi pa siya lubos na magaling, lalo na’t nahihirapan pa rin siya sa kanyang paglalakad, naka-angkas siya sa likuran ng bisekleta.

“Waah! Ang sarap pala kapag naka-angkas ka lang habangang iba riyan ay nagkandahirap sa pagpadyak.” Ang biro niya.

“Oo nga no? Masaya rin ako na nakanagkas ka sa pagbibisekleta ko. Kaya mamaya sa pag-uwi natin, mamartilyuhin ko iyang paa mo para manatili kang lampa at palagi kitang isasakay sa bisekleta araw-araw!”

Tumawa lang siya..

“Kapag gumaling na ako, ikaw na palagi ang iba-backride ko.” Ang sagot niya.

“Bakit mamartilyuhin mo rin ang binti ko?”

Binatukan niya ako.

“Huwag na. May Ressa ka naman. Siya na ang iback-ride mo.” Ang sagot ko.

“Wala iyon! Hindi ko na papansinin iyon!”

“Kapag pumasok uli iyon sa kuwarto, ako na ang magbibigay daan para sa inyo.”

“Kung palalabasin kita.”

“Mag three-some tayo sa kama?”

“Kung papayag ka ba eh. Para maging lalaki ka na, yariin mo siya. Pag niyari mo siya, yayariin din kita.”

Dahil sa sinabi niyang iyon ay nawalan ako ng balanse at muntik kaming mahulog sa imburnal.

“Tangina! Ayusin mo nga ang pagdrive mo!”

“Ang ingay-ingay mo kasi!!!” ang paninisi ko pa.

Hindi na siya nagsalita. Inilingkis na lang niya ang kanyang braso sa aking baywang.

Napatingin ako sa kanyang kamay na nakalingkis sa ibabang banda ng aking tiyan. Binitiwan ko ang isang malalim na buntong-hininga at ipinagpatuloy ang pagpadyak hanggang sa makaabot kami sa unibersidad.

Sa pag-uwi namin ay ganoon pa rin. Sa akin pa rin siya sumasakay. Ang saya lang namin sa araw na iyon. Kahit nag-aasaran kami, kahit ako ang pumadyak, masaya ako at mistulang hindi napapagod.

Nang nakarating na kami sa boarding house, naroon ang aking inay sa visitors’ sitting room ng boarding house, hinintay kami.

“Anong mayroon ma?” ang tanong ko habang hinalikan siya sa pisngi.

“Wala lang… na-miss ko lang ang anak ko. Yayayain lang kitang kumain sa labas.” Ang sambit niya.

“Anong okasyon?”

“Bakit ba kapag nag-invite ako, dapat may okasyon talaga? Na-miss lang kita.”

“Hmmm. Pag-sure ma!”

“Ano ka ba! Iimbitahin ka na nga lang, ang dami mo pang tanong.” Ang sambit niya. At nang nakita niya si Jerome, nakipagbeso-beso pa siya rito. “Sama ka, Jerome ha!” ang pag-imbita niya. Hindi na kasi siya galit kay Jerome gawa nang tinitext ko rin siya sa mga kaganapan sa amin sa boarding house. At naintindihan na rin niya si Jerome.

“Ang landi talaga ng inay!” ang pagmamaktol ko sa sarili habang tinitigan siya nang matulis.

Sa madaling salita ay natuloy kami sa imbitasyon ng aking inay. Sa ibang kainan naman niya kami dinala. Kitang-kita ko ang saya ni Jerome sa pagkakataong iyon. Ang aking inay naman ay tila mas masaya bagamat alam kong may problema siyang dinadala.

“Kumusta naman kayo!” ang tanong niya sa amin.

“Heto ma… okay naman.”

“Ikaw Jerome?” ang tanong ng inay. “Okay na ba ang mga pinsala mo sa katawan?”

“Okay na ako Steff. At nitong araw na ito lang, pumasok na ako. Si utol ang nagdala ng bisekleta at naka-backride ako sa kanya.” Ang sambit niya sabay akbay sa akin. “Sobrang salamat sa tulong ninyo Steff. Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko na alam ang gagawin ko. At itong si utol, sobrang bait talaga.”

“Ang sweet naman! Happy ako para sa inyo. Bagay talaga akong maging magkapatid kayo.” Ang sambit ng inay.

Hinawi ko ang kamay ni Jerome. “May sinabi iyan siya ma, tungkol sa atin.”

“Talaga???” Ang bigla ring paglaki ng mga mata ng aking inay. Excited siya. “Ano???”

Tiningnan ko si Jerome. “Nainggit daw siya sa atin.”

“Kasi naman, Steff, sobrang close ninyo sa isa’t-isa ni utol. Parang magkapatid lang kayo. Sana... may ganyan din akong inay.”

“Alam mo Jerome, mas higit pa sa kapatid ni July ang turing ko sa iyo.” Ang sambit ng inay sabay bitiw ng tawa na parang kinilig. “Hihihihihhi!”

Dahil nasa harap ko nakaupo ang inay, tinapakan ko ang kanyang high-heeled shoes. Napatingin sa akin ang aking inay. Ngunit dedma lang siya.

“Anong ibig mong sabihin Steff?” ang tanong naman ni Jerome.

“Basta, saka na. Sa ating dalawa na lang iyon.” Ang sagot ng inay na muling tumawa na parang nahiya. “Hihihihihihhihi!”

Hindi ko talaga maintindihan ang asal ng inay kapag kasama namin si Jerome. Para siyang nagdadalaga na hindi ko maintindihan.

“Ay bago ko pala malimutan, may ipakilala ako sa iyo, anak. Isa sa mga staffs ko ay patay na patay sa iyo. Actually, maraming patay na patay sa iyo roon ngunit itong isa na ito ang gusto ko para sa iyo dahil maganda na, sobrang mabait pa! Nang malaman niya na lalabas tayo, sabi niya i-regards ko raw siya sa iyo. Tapos nagsisigaw na sa kilig nang sinabi kong oo, i-regards kita.”

Napatitig sa akin si Jerome. Iyong titig na ewan. Parang nang-aasar na sa kaloob-looban ay natawa.

“Heto ang litrato niya, July o...” ang sambit ng inay habang hinugot mula sa kanyang bag ang litrato nila sa opisina.

Agad na hinawakan ang litrato. “Ang ganda naman pala talaga, Steff! ‘Tol... ligawan mo na!” ang sambit ni Jerome. Alam kong sarkastiko ang pagkasabi niyang iyon.

“O ‘di ba, Jerome?”

“Sobra, Steff. Ang galing mo talagang mamili!” ang sambit ni Jerome. At bumaling sa akin, “Ligawan mo na, Tol... sayang! Baka iyan na ang hinahanap mong true love.”

“Ulol! Sarap pag-umpugin ang mga ulo ninyo. Hindi pinipilit ang love, ma. Atsaka, nag-aaral pa ako. Di ba gusto mong may honors ako paggraduate ko?”

“Oo naman, anak. Pero mas maganda kung may inspirasyon ka.”

“Tama! Dapat ay may syota ka, ‘Tol. Sayang ang kapogian mo.”

“See? Pati si Jerome ay boto kay Jean. Sa sunod na paglabas natin ay iimbitahan ko siya ha?”

“Wow!” ang sagot naman ni Jerome.

“Ma!!!” ang pagtutol ko pa. “Sabihin mo na nga lang kung ano talaga ang pakay mo, ma, kung bakit mo ako inanyayaan dito? Alam kong may problema ka eh. Iyan ang pag-uusapan natin!” ang pagmamaktol ko pa.

Doon na siya natahimik. Binitiwan ang isang malalim na buntong hininga. “Ang lola mo, Jerome sa Probinsiya… mahina na siya. Nalulungkot lang akong iniisip siya na wala siyang kasama. Kawawa naman...”

Ang pinagmulan kasi namin ay ang isang probinsya na napakalayo sa kabihasnan. Nasa bundok siya at kahit ang baranggay kung saan ito nasakop ay may walong kilometro pa ang layo mula sa mimong baranggay hall. Ang mga kapitbahay naman ay malalayo. Walang kalsada. Hindi ko nga alam kung kasali sa mapa ang lugar nina lola dahil tila walang pakialam ang gobyerno sa pagpapalago rito. Nang nag-aaral pa ang inay ng elemntarya, ganoon kalayo ang nilalakad niya araw-araw, tatawid pa ng tatlong ilog. Hanggang ngayon, ganoon pa rin ang kabataan doon kapag nag-aaral.

“Kanino mo nalaman na mahina na siya?”

“Iyong kaklase ko na barangay tanod ng barangay. Padayo kasi siya sa lungsod kaya Naawa ako sa lola mo. Wala siyang kasama.” Muling binitawan niya ang isang malalim nabuntong-hininga. “Gusto kong bisitahin siya, July, at hikayatin na dito na sa atin. Magrenta na lang tayo ng apartment para kasama natin siya. At ikaw, hindi na rin magboarding house.” Ang sambit ng aking inay.

Tiningan ko si Jerome. Tila natahimik siya sa sinabi ng inay.

“Sensya na sa drama namin, Jerome ha?” ang sambit ng inay.

Sa sandaling iyon ay halos hindi na pinansin pa ni Jerome ang sinabi ng inay. Nakataas ang kanyang leeg at nakatutok sa mag-asawang papasok pa lang sa restauran. Sa tingin ko ay nasa 40 na ang mga edad. Ang babae ay maganda, matangkad, mahaba ang buhok, at sosyal kung magdala ng damit at maglakad. Naalala ko sa kanya ang artistang si Gretchen Barreto. Halos parehas ang kanilang tindig, porma, pati ang mukha at ayos ng buhok. Kasama niya ang isang lalaki na naka casual ang damit ngunit halatang mayaman. Kasama naman nila ay ang dalawang lalaki na sa tingin ko ay nasa edad 16 at ang isa ay 14 na halatang mga anak nila. Dahil magkatabi kami ni Jerome, kitang-kita ko ang mag-asawang tinitingnan niya.

Napalingon din ang inay sa mag-asawang tinitingnan ni Jerome.

“Kilala mo sila?” ang tanong niya.

Hindi sumagot si Jerome. Hindi niya nilubayang tingnan ang pamilyang iyon.

Nang umupo na ang nasabing pamilya sa kabilang sulok na malayo sa amin, patuloy pa rin silang tinitingnan ni Jerome.

“Sino ba sila, Jerome?” ang tanong ko.

Nilingon ni Jerome ang parte ng mesa sa aking harapan, hindi siya tumingin sa akin. Ang kanyang porma ay iyong may pagdadalawang isip na magsalita, kinagat-kagat ang kanyang labi. At bago pa man siya sumagot sa akin, nakita namin na tumayo ang pinakamatanda sa dalawang binatilyo at tinungo ang palikuran.

Dali-daling tumayo si Jerome, “Excuse me, Steff, ‘Tol...” ang pagpapalam niya.

Kitang-kita sa mukha ng aking inay ang pagkalito. Dahil napansin kong sa banyo rin ang tungo ni Jerome at tila sinundan ang bata, tumayo na rin ako. “Sabayan ko lang si Jerome ma.” Ang pagpapalam ko sa aking inay.

“Ano ba ang nangyayari sa inyo?” ang narinig kong tanong ng inay.

Hindi ko na siya sinagot pa. Dali-dali kong sinundan si Jerome.

Nang nasa loob na ako ng CR, nakita kong nakatayo ang binatilyo sa harap ng isang urinal at sa tabi niya ay si Jerome na nasa aktong nagbaba pa ng kanyang zipper. Halos magkasing-tangkad lang sila. Tumabi ako kay Jerome.

“Hi!” ang sambit ni Jerome sa binatilyo.

Nakita kong lumingon ang binatilyo sa kanya at ngumiti. “Hi!” ang sagot din niya.

“Do you know me?” ang tanong ni Jerome.

Umiling ang bata. “No... Who are you?”

“I’m your big brother.” Ang sagot ni Jerome.

Lumaki ang mga mata ng bata na tila na-excite sa sinabi ni Jerome. “Really? How come Mom and Dad didn’t tell us?” ang sagot ng binatilyo. At English speaking pa talaga. Doon ko na rin napansin na kahawig na kahawig ni Jerome ang binatilyo. Parang isang batang bersyon lang siya ni Jerome. Napakaguwapong bata. Napaka-kinis ng kutis.

“I don’t know either.” Ang sagot ni Jerome.

Nakita kong dali-daling tinapos ng bata ang kanyang pag-ihi at nagtatakbong lumabas.

Lumabas na rin si Jerome. Sumunod ako. Nang nasa mesa na namin kami. Nakita namin na nagtinginan ang buong pamilya kay Jerome. At maya-maya lang ay mabilis silang nagsitayuan, minuwestrahan ang waiter na aalis na sila.

Sinundan sila ng tingin ni Jerome hanggang sa paglabas nila ng restaurant. Nagngangalit ang mga ngipin ni Jerome.

“Sila ba ang mga magulang mo, Jerome?” ang tanong ng inay.

“Hindi...”

(Itutuloy)