Ang Lihim Ng Ibong Tagak

By: Michael Juha

 

(Inspired by the true-to-life story of two migratory birds named Malena and Klepetan)

 

SUMMARY:

 

Hindi malilimutan ni Hector ang araw kung saan ay nahiwalay sa kanya ang kanyang mahal na alagang ibong Tagak. Dahil sa araw ding iyon, ay nasaksihan niya ang isang trahedya na naging mitsa sa pagpaslang sa kanyang mga magulang at pagtugis sa kanya.

 

Isang bagay lamang ang makapaglutas sa tunay na dahilan ng trahedya: ang ibong Tagak.

 

Ngunit babalik pa kaya sa kanya ang ibon? Ano ang misteryong bumabalot sa nangyaring pagpaslang?

 

Abangan! “Ang Lihim Ng Ibong Tagak.”

 

-----

 

MAIN STORY:

 

“Kayo ba ang nakatira sa dampa na ito?” ang tanong ni Abel. Nabalitaan kasi niya mula sa kanyang katiwala na may nabitag na ibong Tagak sa palayan niya kaya sinadya niya ang dampa ni Hector.

 

“O-opo...” ang sagot ni Hector.

 

“Ilegal itong ginagawa mo. May ibang nagmamay-ari sa lupang kinatitirikan ng bahay mo.”

 

Biglang kinabahan si Hector. Hindi niya kasi alam kung sino ang may-ari ng lupa. 

 

“Nasaan ang ibon?”

 

“N-nasa akin po.”

 

“Gusto kong kunin iyan upang maipasuri at mapakawalan...”

 

“P-pero Sir...”

 

“Kung ayaw mong ibigay, irereport kita sa awtoridad. Magkaroon ka ng penalty at baka makulong ka pa.”

 

Sa takot na makalkal ang kanyang nakaraan ay tumalima si Hector. Sa isip niya ay wala siyang choice. Walang imik na kinuha niya ang ibon mula sa kulungan nito. Iniabot niya ito kay Abel. “Sir... sana po ay ibigay niyo na lang siya sa akin... Ako na lang po ang mag-alaga sa kanya. Aalagaan ko po siyang mabuti. Mahalaga po ang ibon na iyan sa akin. Sige na po, Sir...” ang pagmamakaawa ni Hector.

 

Ngunit hindi siya pinakinggan ni Abel. Inusisa ni Abel ang ibon. Napansin niyang nakalaylay ang kanang pakpak nito. May nakita rin siyang sariwang dugo sa pakpak nito. “Kung mahalaga itong ibon sa iyo, kailangang dalhin ko siya sa beterinaryo. Mamamatay ito kapag hindi magamot,” ang paliwanag ni Abel.

 

Hindi na nakaimik pa si Hector. Matindi ang nadarama niyang lungkot habang pinagmasdan ang pag-alis ni Abel na bitbit ang ibon.

 

-----

 

“Ikaw ba iyong guest na nagnakaw sa ibon na nabitag ng aking kapatid?” ang galit na tanong ni Victoria na naghintay kay Abel sa harap ng rest house. Kararating lang ni Abel noon galing sa clinic ng beterinaryo. Si Victoria ay kapatid ni Hector.

 

“Correction sa salitang ‘nakaw’. ‘Iniligtas’ ang tama. At kasama ka pala sa pagbitag ng ibon? Alam mo bang napinsala at pinutol ang isang pakpak nito? Habambuhay na itong magiging baldado. Ang ibon na iyon ay dayo. Paano pa ito makakabalik sa lugar na kanyang pinanggalingan kung hindi na ito makakalipad? At isa pa, bawal ang panghuhuli ng Tagak. Isa itong protected species. Alam mo ba ito?” ang sagot ni Abel.

 

“Pakialam ko ba kung protected species iyan. Bakit? Ako ba ay hindi protected species?” ang sarkastikong sagot niya. “Kapag hindi ko kakatayin iyang protected species mo ay kami ang mamamatay sa gutom! Ano ba ang mas importantge, tao o ibon?” ang pabalang na sagot ni Victoria. Ang totoo ay alibi lang iyon ni Victoria dahil hindi umubra kay Abel ang rason na ‘alagaan nila ang ibon’. Takutan ang gamit niyang paraan sa pagkumbinsi kay Abel. Alam ni Victoria kung gaano kahalaga ang ibon para sa kapatid niya. Alam din niya na may nakatagong lihim ang ibon.

 

Napangiti nang hilaw si Abel. Inismiran niya si Victoria. “Kung ipapakulong ko kaya muna kayo bago kayo mamatay sa gutom? Maraming pagkain sa kulungan.”

 

“Eh, kung ikaw kaya ang kakatayin ko?” sabay hawak niya sa hawakan ng itak na nakalabitin sa gilid ng kanyang baywang. “Kaysa naman magnakaw, ‘di ba? Gusto mo bang magnakaw kami? Gusto mo bang nakawan ko itong rest house? Kaninong ibon ba iyan? Dayo lang dito iyan! Kagaya mo, dayo rin. Puwede ko kayong pagsabaying katayin!” Nahinto siya sandali, tinitigan si Abel. “Gutom na nga iyong tao, may nalalaman ka pang protected species? Ibalik mo ang ibon sa amin! Baldado na pala eh. Pinaghirapan ng kapatid ko ang paghuli noon! Kung ayaw mong ibalik, bayaran mo na lang!”

 

“Magkano?”

 

“100 Thousand.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Abel. “Ano iyan? Ginto?”

 

“Sabi mo protected species. E, di mahal! Tanga!”

 

Saglit na natameme si Abel at napatitig kay Victoria. Hindi niya alam kung matawa o mainis. Nang bigla naman narinig niya ang pagkulo ng tiyan ni Victoria. “Kumulo ba ang tiyan mo? Nagpeople power ata ang mga alaga mong bulate sa tiyan ah!” ang biro niya.

 

“Anong kumulo! Kumulo ka d’yan.”

 

Naisipan ni Abel na alokin ng pagkain si Victoria. “Gutom ka no?” tanong hiya habang binuksan ang ref at tiningnan kung anong pagkain sa loob.

 

“Anong gutom? Hindi ako gutom! At kahit gutom ako...”

 

“Ah hindi ka pala gutom. Sayang isang bowl na fruit salad pa naman sana ang ialok ko sa iyo,” sabay sara sa ref.

 

“Ito naman ang damot! Ke gutom  ang tao o hindi, huwag mong tanungin. Ano yan may sakit?”

 

“O sige, pakakainin kita. Mag sorry at mag-please ka muna.”

 

Walang pasabing tinumbok ni Victoria ang ref at binuksan ito. Dali-dali ring binalikan ni Abel ang ref upang haranang sana si Victoria, ngunit maagap si Victoria at naunahan niya si Abel. Agad na tinumbok ni Victoria ang lagayan ng kutsara at mabilis ding sumubo.

 

Wala nang nagawa si Abel kundi pagmasdan ang pagkain ni Victoria sa fruit salad. Kahit naka standing position lang siya, hindi niya ito alintana. “Akala ko ba ‘di ka gutom?” ang sambit ni Abel na nakatingin na lang kay Victoria.

 

“Inalok mo naman ito, ‘di ba? Kasalanan mo!”

 

At iyon... Pansin ni Abel na gutom na gutom talaga si Victoria. Aliw na aliw siyang pinagmadan ang dalaga. Doon na rin napagmasdan ni Abel ang hitsura niya. Nasa 20 ang edad, may matangos na ilong, makinis ang mukha, may mga matang mistulang nakikipag-usap. Matangkad na halos kasing tangkad niya, may mahabang buhok, morena at kahit sa bukid nakatira, makinis ang kutis. Filipinang-Filipina ang dating, maliban na lang sa kanyang pagka-rugged at tomboyish na kilos at pananalita.

 

Muling nanumbalik sa alaala ni Abel ang kanyang kasintahan ng halos dalawang taon, si Katrina. Maganda si Katrina, matalino, at anak-mayaman. Mahal nila ang isa’t isa. Ngunit ang siste, magkaiba ang kanilang ugali at pananaw. Maarte si Katrina, jetsetter at social climber. Mahilig siya sa kining at sophisticated na buhay-siyudad. At ayaw na ayaw niya sa bukid. Ganoon pa man, minahal siya ni Abel nang lubos. Ngunit ang isang bagay na naging dahilan upang tuldukan nila ang kanilang relasyon ay noong nabuntis si Katrina at nagdesisyon na ipalaglag ang bata dahil hindi pa siya handa. Doon nagalit si Abel. Binantaan niya si Katrina na kapag ituloy niya ang pagpapalaglag sa bata ay tapos na ang kanilang relasyon. Umalis si Katrina nang walang paalam. Lumipas ang isang buwan ay pinuntahan siya ni Abel sa kanilang bahay. Ngunit nakaalis na ang dalaga patungong Canada. Doon na raw niya ipalaglag ang bata.

 

Nagising si Abel mula sa tila mahimbing na pagkakatulog nang marinig niya ang sigaw ni Victoria, “Ang lalim naman ng iniisip nito! Kung makatitig sa pader ay akala mo, tutunawin. Siguro ang dami mong utang, ano? O baka may napatay kang tao? O baka naman na inlove ka sa pader!”

 

“Ah, eh... tapos na palang kumain ang prinsesa. Anong sabi mo, inlove ako sa pader? Hm... sabagay, mas gugustuhin ko ang ma inlove sa pader kaysa sa iyo,” ang pang-iinis ni Abel.

 

“Uy... hindi ko pinangarap ang magkaroon ng jowang bugnutin na ubod ng yabang!”

 

Natawa si Abel. Inabutan niya si Victoria ng isang libong piso.

 

“Ano ‘to? Tip?” ang sarkastikong tanong ni Victoria. “100 thousand ang usapan ah!”

 

“Take it or leave it. Dapat nga ay ikaw itong magmulta sa paghuli mo ng protected species na hayop, eh. Dapat nga din ay bayaran mo iyang kinain mo. Nabusog ka na nga, may isang libo ka pa. Magpasalamat ka na lang.”

 

Tinitigan ni Victoria ng matulis si Abel. “Tandaan mo, dayo ka lang dito. Kung ayaw mong isasalvage ka namin ng kapatid ko, magbayad ka ng tama! Babalikan kita para sa balanse. Kapag hindi ka nagbayad, susunugin ko itong rest house na tinutuluyan mo!”

                                            

Sa porma kasi ni Abel na walang kaarte-arte sa katawan, walang mag-aakalang siya ang nagmamay-ari sa apatnapo’t-limang 5-star na nakahilerang rest houses kung saan ang isa ay kanyang inuukupahan sa bakasyong iyon. Abugado at Chairman si Abel sa mga kumpanyang pag-aari ng kanilang pamilya. Sa edad na 22 ay maituturing na bagito lamang sa larangan ng negosyo. Ang totoo, napilitan lamang si Abel na pamunuan ang kanilang business empire. Nag-iisang anak lang si Abel. Dahil sa pagkamatay ng kanyang mga magulang, wala siyang choice. At dahil sa angking sipag at talino, napalago pa niya ang kanilang negosyo. At ang isa nilang negosyo ay ang resthouses ay nasa liblib ngunit napalibutan ng magagandang tanawin. Nasa itaas ng bundok at tanaw ang buong paligid. Sa gilid naman ng mga nakahilerang resthouses ay ang malinis, mabato ngunit hindi kalakihang ilog na may mga nakatayong cottages. Sa di kalayuan sa may harapan ng mga cottages ay ang malawak na taniman nila ng palay. Malamig at napakapresko ng hangin, napakatahimik ng ambiance. Itong resthouses nila ang pinakapaboritong lugr ni Abel.

 

Pagkatapos sigawan ni Victoria si Abel ay umalis ito. Ngunit mabilis niya munang binatukan si Abel sabay karipas ng takbo.

 

“Tangina! Asal-babae ba iyon?” ang inis na bulong niya sa sarili.

 

Agad na tinawag ni Abel si Mang Estong, ang chief staff niya sa mga resthouses na iyon.

 

“Ganyan si Victoria, Sir Abel. Parang amazona. All-around iyan sa trabahong kahit panlalaki. Nangongolekta at nanghahakot iyan ng mga panggatong, nanghuhuli ng hito sa palayan, namimingwit ng isda sa ilog, umaakyat ng niyog... Malakas ang loob. Kabaliktaran naman sa kapatid niyang si Hector na sobrang mahiyain at halos hindi lumalabas ng bahay. Patay na ang mga magulang ng mga iyan at wala silang kamag-anak. Dahil hindi nakabayad sa renta ng inuupahang bahay sa syudad kaya dito sila tumungo. Pinagayan ko na lang gawa nang mababait naman,” ang paliwanag ni Mang Estong.

 

Tahimik lang si Abel na nakinig. May nabuong plano sa kanyang isip. “Papuntahin mo ang babaeng iyon dito bukas. Huwag mo lang sabihing ako ang nagpapunta sa kanya.”

 

Dumating si Victoria sa rest house kinabukasan at pumasok sa opisina ni Abel. Umupo siya sa isang silya sa harap ng manager’s table.

 

Mayamaya ay sumulpot naman si Abel, galing sa CR ng mismong opisina. Scripted ang eksenang iyon. Kunyari ay nagulat si Abel sa pagkakita niya kay Victoria. “Oh? Nandito ka? Huwag mong sabihing mag-aapply ka rin ng trabaho?” ang pang-iinis ni Abel. Tinumbok ang isang bakanteng silyang nasa tabi ni Victoria, harap ng manager’s table, at doon umupo.

 

“Ungas! Pinatawag ako ng may-ari dahil gusto niyang magtrabaho ako rito. Hindi ako nag-aapply katulad mo!” ang inis na sagot ni Victoria.

 

“Ah, hindi mo ba alam? Nagbago na ang isip ng may-ari! Ako ang pinili niya imbes na ikaw. Kaya maaari ka nang umalis.”

 

“Gusto mo bang sapakin kita? Kakainis ka ah! Sobrang yabang mo! Akala ko ba ay guest ka rito? Iyon pala ay nag-aapply ka ng trabaho? Namumulubi ka na kuya? Wala ng datung?” ang pang-iinis din ni Victoria.

 

“Actually, guest naman talaga ako. Pero nang makita ko ang isang mahirap na kahit ibong ligaw ay handang ulamin, narealize ko na sobrang challenging pala ng kalagayan ng mga mahihirap. Kaya heto, i-try kong magpakahirap.” Inilapit niya ang kanyang bibig sa tainga ni Victoria, “Idol kasi kita, ‘te. Kaya full support ako sa iyo.”

 

Doon na umalma sa inis si Victoria. Mabilis na piningot niya ang tainga ni Abel. “Sobrang yabang talaga nito! Kung nasa labas lang tayo, baka nabugbog na kita, eh!”

 

“Arekop! Tangina!” ang sigaw ni Abel. At nang nakita niyang pumason na si Mang Estong, “Nariyan na ang manager o!” ang sambit niya.

 

Nabitiwan ni Victoria ang tainga ni Abel. Base sa usapan ay magkunwaring may-ari ng guest houses si  Mang Estong. Kaya umarte siyang may-ari. Si Abel naman ay tuwang-tuwa sa nakitang nagpupuyos na mukha ni Victoria. Ngunit hindi niya ito ipinahalata. Bigla silang nag-behave.

 

Umupo si Mang Estong sa silya ng manager, paharap sa kanilang dalawa. Ngunit nagtaka si Victoria at nagulat. Kaya nagtanong ito. “K-kayo po pala ang may-ari ng mga rest houses dito?” ang tanong niya.

 

Nangingiming sumagot si Mang Estong, tiningnan si Abel, na tila nagpapatulong. “Ah...”

 

“Oo, siya,” ang pagsingit din ni Abel. “Nakita mong nakaupo siya riyan sa upuan ng may-ari, ‘di ba?”

 

Napalingon si Victoria kay Abel. “Ang bastos mo. Hindi ikaw ang kinakausap ko!”

 

“Sobrang bait lang niyang si Mang... este, Sir Estong. Pero kung ako ang may-ari ng rest houses at tinatanong pa ako ng ganyan? Masasampal ko talaga ang nagtanong. Wala kang tiwala sa kanya ‘te? Kahit nakaupo na siya riyan, tatanungin mo pa rin? Parang nagdrive lang si Sir Estong ng taxi na sinakyan mo at tinatanong mo pa kung siya ba ang driver! Ang gulo mo! Gamitin mo minsan iyang maliit na utak mo!” ang patuloy na pang-iinis pa rin ni Abel.

 

Kitang-kita sa mukha ni Victoria ang pagpupuyos. Mistulang nagbabaga ang kanyang mga mata habang tiningnan si Abel. Ngunit nang sigawan na sana niya ito, biglang sumingit si Mang Estong. “O siya... huwag na kayong mag-away. Gusto ko lang ipaalam sa iyo, Victoria na kunin kitang tauhan. At ang assignment mo ay ang pag-aalaga kay Damsel.”

 

“Iyong ibon na uulamin mo sana, ibinigay ko sa rest house. Iyan si Damsel,” ang muling pagsingit ni Abel. “Baka gawin mong barbecue ha?” dugtong niya.

 

Dito na bintiwan ni Victoria ang kanina pang kinikimkim na galit at pagkapikon. “Gusto mo, ikaw ang ibabarbecue kong tukmol ka? Kanina ka pa singit nang singit ah! Magsuntukan na lang laya tayo! Babae ako ngunit kaya kitang isabit sa sanga ng puno!”

 

Natawang napailing na lang si Abel.

 

Para silang mga aso’t pusa. Ngunit dahil sa maagap na pagagitna ni Mang Estong ay natahimik din si Victoria.

 

Sa madaling salita ay naging tauhan ni Abel si Victoria. Patago nga lang dahil iyon ang arrangement na gusto ni Abel, si Mang Estong ang magkunyaring mayari. At kasama sa plano na sina Abel at Victoria ang mag-alaga kay Damsel.

 

Ang orihinal na plano talaga ni Victoria ay maibalik sa kanila ang ibon. Ngunit naisip din niya na mas maigi kung nasa poder ni Mang Estong si Damsel dahil mas maalagaan ito nang maayos. At magkakapera pa siya. May inis lang siya kay Abel dahil sa kanyang pagkaarogaante.

 

“Ako ang boss sa pag-aalaga at ikaw ay mag-assist lamang sa akin. Dapat ay klaro iyan, huwag mong kalimutan kung saan ang lugar mo,” ang paalala ni Abel.

 

“Oo na! As if naman gusto ko talagang mag-alaga niyan. Nandito lang ako para sa suweldo. At kung maaari ay ilayo mo iyan sa akin. Delikado iyan kapag ganyang gutom ako at mainit ang ulo!” ang mataray na sagot ni Victoria.

 

So, si Victoria ang tagahuli ng mga isdang ipapakain at ilagay ang mga iyon sa container o aquarium. Siya rin ang taga-linis at taga-ayos ng pugad ni Damsel at tagapaligo sa ibon. Lahat ng pangangailangan ni Damsel ay si Victoria ang bahala. Si Abel naman ang tagapakain, apat na beses sa isang araw. Susubuan niya ang ibon. Siya rin ang tagapasyal kay Damsel isa o dalawang beses sa isang araw. Kapag nasa paligid lang ng bukid, kinakarga ni Abel ang ibon o kaya’y pinapalakad. Kapag sa palengke naman ang tungo nila ay pinapasakay niya ito sa sasakyan. Si Abel din ang tagaplano. Si Victoria ang taga-sunod lamang sa utos ni Abel.

 

Sa sobrang pag-aalaga ni Abel kay Damsel ay nagkaroon ng tiwala at attachment ang ibon sa kanya. Nagkaroon ng imprint si Abel bilang isang magulang. Kapag nakita ni Damsel si Abel, kusang lumalapit ang ibon sa kanya. Kahit sa labas ng bahay kapag ilatag ni Abel si Damsel sa lupa, susunod at susunod ang alaga niya sa kanya.

 

Alas 6 ng gabi iyon, iginagala ni Abel si Damsel. Normal na bumubuntot ang ibon sa kanya. Subalit nang nilingon niya ito, nawala ito sa kanyang pangin. Tarantang hinanap ito ni Abel. Ngunit hindi nila mahagilap ang ibon. Kung saan-saan na lang niya hinahanap. At dahil gabi na at madilim kaya pansamantalang ipinagpaliban nila ang paghahanap.

 

Halos hindi makatulog si Abel sa gabing iyon. Kinakabahan at sinisisi ang sarili. Alam ni Abel na hindi mabubuhay si Damsel na mag-isa dahil wala itong kakayahang lumipad o tumakbo nang mabilis. Sinisisi naman siya ni Victoria.

 

Kinabukasan ay masuwerteng nakita nila ang ibon. Nasa gitna ito ng palayan, nalublob sa putik at natabunan ng isang patay na sanga. Sa pagkakita pa lang ng ibon kay Abel ay mistulang isang bata ito na umiiyak at nagsusumbong. Nang kinarga ito ni Abel sa kanyang bisig, inilingkos ng ibon ang kanyang mahabang leeg sa leeg ni Abel na tila niyayakap niya ito.

 

Naantig ang damdamin ni Victoria sa nasaksihan. Nai-ugnay niya ang kanyang sarili sa ibon nang naranasan din niyang maligaw sa bukid at nahanap siya ng kanyang inay. Kagaya ni Damsel ay ulila na rin si Victoria. Kaya hindi maiwasang manumbalik sa alaala ni Victoria ang trahedya sa kanyang pamilya. Tila siya si Damsel na naghahanap ng kalinga at pagmamahal. Awang-awa siya kay Damsel. Awang-awa rin siya sa kanyang sarili.

 

-----

 

Maulan ang hapon. Alas-5:30 iyon nang maisipan ni Abel na ikutin ang lupain na nakapaligid sa rest house. Nang binaybay niya ang pampang ng ilog malapit sa dampa ni Hector, napansin niyang medyo tumaas na ang tubig. Babalik na sana siya nang maisipan niyang silipin ang dampa. Tinawid niya ang tulay na kawayan.

 

Nagulat si Hector nang makita si Abel. Nagkatitigan sila. Iyon ang unang pagkakataon na napagmasdang maigi ni Abel ang anyo ni Hector. Katamtaman ang kanyang pangangatawan at mahaba at kulot ang kanyang buhok. Kung hindi lang siya nakadamit panlalaki ay masasabing kambal sila ng kapatid niyang si Victoria. Guwapo si Hector bagamat kulang lang sa pag-aaruga sa kanyang sarili.

 

Pumasok si Abel sa loob ng kubo. “Sino ang natutulog dito?” turo ni Abel sa tulugang kawayan.

 

“S-si Victoria...”

 

Tatango-tango lang si Abel sa bawat sagot ni Hector sa kanyang tanong. Wala naman siyang nakitang kakaiba kaya naisipan niyang umalis. Ngunit nang masilip niya mula sa bintana ang pagtangay ng malakas na agos ng tubig sa tulay na kawayan at ang pag-apaw ng tubig mula sa ilog, doon na siya  kinabahan.

 

“Mahirap po ang tumawid kapag ganyan kalakas ang agos ng tubig. Isa pa, madilim na. Kaya dito na lang po muna kayo magpalipas ng gabi,” ang mungkahi ni Hector.

 

Wala nang nagawa si Abel. Naghanda si Hector ng kanilang hapunan at nang kainan na, halos wala silang imikan. Hinanda at nilinis ni Victor ang tulugan, nakamasid lang sa kanya si Abel. Sobrang mahiyain si Hector. Kapag tinitingnan siya ni Abel ay yumuyuko ito. At kapag si Abel naman ang hindi nakatingin sa kanya, palihim naman siyang sinusulyapan ni Hector.

 

“K-kumusta ang ibon?” ang tanong ni Hector.

 

“Okay naman...”

 

“Mahal ko ang ibon na iyon. Siya ang nagligtas ng buhay ko...” ang sambit ni Hector.

 

Napatitig si Abel kay Hector. Nagtaka siya sa narinig. “P-paanong nagawa niyang iligtas ang buhay mo?”

 

Yumuko lang si Hector. “Basta...” ang pag-aalangan niyang sagot. “Alagaan mo siya. Magkasudlong ang buhay namin ng ibong iyon.”

 

“Huwag kang mag-alala, nasa mabuting kamay siya. Kung gusto mo siyang dalawin, libre kang pumunta sa rest house,” ang sagot ni Abel.

 

Bago sila natulog ay may mga itinanong pa si Abel tungkol sa buhay-buhay nilang magkapatid. Bagamat matipid ang mga sagot, napansin ni Abel na may mas malalim na dahilan kung bakit sila napadpad sa bukid na iyon. Hindi na niya inilam kung ano man ang mga iyon. Ayaw niyang madawit sa kung ano mang problema mayroon sila.

 

Magha-hating gabi at nasa kalagitnaan ng tulog si Abel nang bigla siyang nagising sa malakas na sigaw at iyak ni Hector. “Huwag po! Huwag po ninyo silang patayin! Huwaaagggggg!!!” ang paulit ulit na sigaw niya.

 

Agad na bumalikwas si Abel at tinumbok  ang papag kung saan nakahiga si Hector. Ginising niya ito. Bigla siyang niyakap ni Hector habang humihikbi, pawis na pawis at nanginginig. “Huwag mo akong iwan, huwag mo akong iwan...”

 

Niyakap na rin ni Abel si Hector. Hinaplos niya ang likod nito. “Huwag kang mag-alala. Hindi kita iiwan...”

 

Nanatili silang magkyakap hanggang sa dahan-dahang inilatag muli ni Abel si Hector sa higaan. Tinabihan niya si Hector. Maya-maya lang ay nakatulog silang muli.

 

Alas kuwatro ng madaling araw nang muling binangungot si Hector. Ganoon pa rin ang kanyang isinisigaw. “Huwag po! Huwag po ninyo silang patayin! Huwaaagggggg!!!”

 

Muling ginising ni Abel si Hector. Muling niyakap siya ni Hector habang humahagulgol. Matinding awa naman ang naramdaman ni Abel. Ang tanging nagawa na lang niya ay ang yakapin din si Hector. Pinahiran niya ang mga luha nito gamit ang kanyang palad.

 

Nasa ganoong pang-aamo si Abel kay Hector nang tila pinaglaruan siya ng kanyang isip. Mukha ni Victoria ang kanyang nakita sa niyayakap na si Hector. Biglang lumakas ang kalampag ng kanyang dibdib. Malakas ang puwersang nag-udyok sa kanya. At namalayan na lang niya ang sarili na unti-unting inilapat niya ang kanyang bibig sa mga labi ni Hector. Siniil niya iyon ng halik.

 

Nahinto si Hector sa pag-iyak. Bagamat nagulat, hindi niya magawang pumalag. Hinayaan niyang paglaruan ng mga labi ni Abel ang mga labi niya. Hanggang sa sinuklian na rin ni Hector ang mga halik ni Abel. Ibinuka niya ang kanyang bibig upang tanggapin ang bumubundol na dila ni Abel. Nagsisispsipan ang mga labi nila. Hindi lubos maisalarawan ni Hector ang kakaibang kiliti at sarap na naramdaman. Hanggang humantong ang lahat sa kanilang pagtatalik. Iyon ang parehong una nilang karanasan sa kapwa lalaki.

 

Alas otso ng umaga nang muling nagising si Abel. Bumulaga sa kanyang paningin ang walang saplot na katawan ni Hector. Halos hindi siya makapaniwala sa mabilis na pangyayari. Napatitig na lang siya sa kawalan, binalik-balikan sa kanyang isip kung paano nangyari ang lahat. Muling sumingit sa kanyang isip ang mukha ni Victoria. Ibinaling niya ang kanyang paningin sa himbing pa ring si Hector. Tinitigan niya ang maamo at inosente nitong mukha. May matinding awa siyang nadarama. Binitiwan ni Abel ang isang malalim na buntong-hininga. Bumalikwas siya at dinampot ang kanyang damit na nagkalat sa sahig, Isinuot niya ang mga ito, walang imik na lumabas siya ng bahay.

 

Halos normal na muli ang lalim ng ilog at hindi na gaanong malakas ang agos ng tubig. Habang maiging pinag-aralan ni Abel kung saang banda niya puwedeng tawirin ang ilog, nagulat na lang siya nang may biglang humawak sa kanyang kamay.

 

“Mas malakas ang agos niyan sa ilalalim at maaari kang higupin nito.” Si Hector. Naka-shorts lang at walang damit pang-itaas.

 

“P-paano ako makatawid? Kailangan ko nang makauwi. Siguradong nagugutom na si Damsel.”

 

Dinala ni Hector si Abel pabalik sa dampa. Sa ilalim ng dampa ay may kawayang balsa. Hinila iyon ni Hector palabas. Pagkatapos ay kinuha niya ang lubid na nakatali sa naiwang poste ng naanod na tulay. Inihagis niya ang dulo ng lubid na may bowline knot sa nakausling poste naman sa kabilang pampang. Nang sumabit ay hinila niya ito at itinali nang mahigpit. Ang dulo naman ng lubid na nakatali sa balsa ay itinali niya sa lubid na nagdugtong sa dalawang magkabilaang poste ng pampang. Ibinaba niya ang balsa sa ilog at pinalutang. Tumalon si Hector sa balsa.

 

“Sakay na!” ang utos niya kay Abel habang nakatayo siya sa ibabaw nito.

 

Manghang-mangha si Abel sa galing at liksi ni Hector. Napatitig siya sa binata. Hindi niya lubos maisalarawan ang tindi ng kanyang paghanga. May kakaibang sundot ito sa kanyag puso. Muling nanumbalik sa kanyang alaala ang nangyari sa kanila sa nagdaang gabi; ang halikan, ang malambot at mapupulang mga labi ni Hector, ang pagdampi ng kanilang mga katawan, ang haplos ng kanilang mga palad. At habang tinitigan niya si Hector, ramdam niyang mas lalo pa siyang naakit sa binata.

 

“Halika na!” ang muling utos ni Hector. “Hindi ka makatawid kung tititigan mo lang ako!”

 

Napangiti ng hilaw si Abel sa sinabing iyon ni Hector. Tila binuhusan siya ng malamig na tubig at biglang nagising. Maingat siyang bumaba sa pampang. Inalalayan siya ni Hector. Nang nakatayo na sana siya, bigla naman siyang nawalan ng balanse. Napayakap siya kay Hector. Ngunit mas lalo pang gumewang-gewang ang balsa at nalaglag silang dalawa sa ilog.

 

Sa bilis ng pangyayari ay biglang nilamon si Abel sa rumaragasang kulay putik na tubig. Mabilis ding sinisid ni Hector ang ilog. Hindi nagtagal ay nasunggaban ni Hector ang damit ni Abel at hinila ito patungo sa kabilang baybay-ilog.

 

Walang malay si Abel nang kinarga siya ni Hector sa kanyang mga bisig at inilatag sa dalampasigan. Ramdam ni Hector ang malakas na kalampag ng kanyang dibdib. Natakot siya para kay Abel.

 

Dali-dali niyang binigyan ng CPR si Abel. Sa bawat pagbuga niya ng hangin sa bibig at pagbomba sa kanyang dibdib ay ramdam Hector ang matinding kaba. Tila napakabagal ng takbo ng oras habang pilit na ibinalik ni Hector ang paghinga ni Abel.

 

At hindi siya nabigo. Nang nanumbalik ang malay ni Abel, sumalubong sa kanyang paningin ang magkalapat nilang mga bibig ni Hector bunsod ng pagmamouth-to-mouth rescucitation. Dali-daling tumagilid si Abel at isinuka ang malaputik na tubig mula sa kanyang baga.

 

Nanatiling nakahiga pa rin si Abel, habol-habol ang kanyang paghinga kasabay ng pag-ubo.

 

“Magpahinga ka muna sandali,” ang sambit ni Hector.

 

Nahinto na ang pag-ubo ni Abel at normal na rin ang kanyang paghinga. Ngunit nanatili pa rin siyang nakahiga. Habang nasa ganoon siyang pagpapahinga, hindi naman niya maiwasang titigan si Hector na nakaupo lang sa gilid niya.

 

Napansin ni Hector ang malagkit na titg ni Abel.  Ngunit pagkailang ang nangingibabaw sa kanyang isip. Ibinaling niya ang kanyang paningin sa ibang direksyon.

 

Ngunit inabot ni Abel ang kanyang at hinila ito palapit sa kanya. At nang naglapat ang kanilang katawan ay tila nawala sa sarili si Abel. Mabilis niyang niyakap si Hector at idinampi ang maga labi nito sa mga labi ng binata.

 

“Umpht!” ang nasambt na lang ni Hector habang lalo pang hinigpitan ni Abel ang pagyakap sa kanya.

 

Wala nang nagawa si Hector kundi ang magpaubaya. At sa puntong iyoa ay muling ipinalabas nina Abel at Hector ang init ng pagnanasa ng kanilang mga katawan.

 

Ibayong pasasalamat ang nararamdaan ni Abel para kay Hector. Utang niya kay Hector ang kanyang buhay. At dahil na rin sa namumuong atraksyon na naramdaman nito para sa binata,  inalok niya si Hector na magtrabaho sa rest houses.

 

“Hindi ko matatanggap iyan. Masaya na ako sa pananatili rito sa aking dampa,” ang pagtanggi ni Hector.

 

Nang makauwi na si Abel, dumiretso siya sa kanyang kuwarto at nagpahinga. Habang nakahiga siya sa kama ay hindi mabura sa kanyang isip ang pagsagip ni Hector sa kanyang buhay. Ngunit ang mas lalong nagpatuliro sa kanyang isip ay ang nangyari sa kanila. Hindi niya lubos na maindihan ang sarili.

 

“Iyang kapatid mo ba ay talagang ganyan kamahiyain?” ang tanong ni Abel kay Victoria.

 

“Bakit? Interesado ka sa kanya?” ang pabalang na sagot ni Victoria.

 

“Ito naman... Oo. Gusto ko siyang maging kaibigan. Balak kong irekomenda siya kay Sir Estong na i-hire siya para makasama natin dito. May malaking utang na loob ako sa kanya.”

 

“Huwag na. Takot iyon sa tao, lalo na sa taong may ganyang mukha na katulad ng sa iyo. Kung utang lang, bayaran mo. Tumatanggap iyon ng cash.”

 

Tila walang narinig si Abel sa pang-aasar ni Victoria. “May girlfriend na ba iyon?” ang paglihis niya sa pang-iinis ni Vicotria.

 

“Hindi ko po alam, Sir. Mas maigi kung siya ang tanungin mo dahil hindi po ako tagapagsalita niya. May bibig naman ata iyong tao, ‘di mo napansin? Minsan ay gamitin mo rin ang utak mo!” ang mataray na sagot ni Victoria sabay walk out.

 

Napailing na lang si Abel.

 

Isang araw ay ipinasyal nina Abel at Victoria si Damsel sa aplaya. Hinayaan nilang maglakad si Damsel na nakabuntot sa kanila.

 

“Parang mag-asawa lang tayo no? At iyang si Damsel ay anak natin...” ang biro ni Abel. Mistulang mga magulang na pato kasi sila na may isang sisiw na nakabuntot. “Halos pareho lang sa panaginip ko. Si Damsel kasama ang isang lalaking Tagak ay naglalakad sa aplaya, nakabuntot sa kanila ang kanilang mga sisiw. Tapos nandoon din tayo, naglalakad sa unahan nila, ngunit hawak-hawak natin ang kamay ng ating anak.”

                                                   

Natawa lang si Victoria. “Baliw! Paano ka magkaanak, eh, baog ka?”

 

“Gusto mo anakan kita?”

 

“Gusto mo putulin ko yang ari mo?” ang sagot din ni Victoria na bahagyang hinila ang itak sa kanyang baywang.

 

“O... o... hindi kasali ang itak. Pag usapan, usapan lang, walang itak. Nananakot ka eh,” sambit n Abel.

 

“Wag ka kasing manyak!”

 

Habang nasa ganoon silang pag-ookrayan, may ligaw na aso na biglang sumugod sa kanila. Sa pagkabigla ay nag-iingay si Damsel at mabilis na tumakbo habang binuntutan ng aso. Dali-daling hinabol ni Victoria ang aso. Aktong sakmalin na ng aso ang ibon ngunit eksaktong naabutan ito ni Victoria at agad na sinipa. Ngunit hinarap ng aso si Victoria at umatake ito sa kanya. Natumba si Victoria. Kinagat ng aso ang kanyang kaliwang braso at puwersahan nitong pilit pilasin. Ngunit naagapan ito ni Victoria. Tinaga nito ang katawan ng aso. Nalugmok ang aso at namatay.

 

Hangang-hanga si Abel sa nasaksihan. Halos hindi siya makagalaw sa sobrang kaba at bilis ng mga pangyayari. Dinala ni abel si Victoria sa ospital.

 

Sa ginawang iyon ni Victoria ay lalong lumalim ang naramdamang paghahangad ni Abel kay Victoria. Hindi lang dahil sa ipinamalas niyang tapang kundi sa ipinakita nitong pagmamahal sa ibon na kahit buhay niya ay handa niyang ialay.

 

“Hindi kaya ulol ang aso na iyon? Ang alam ko ay kapag ulol ang aso, mauulol din ang kinagatniya,” ang biro ni Abel.

 

“Hindi ulol iyon. Alam ko kung ano ang hitsura ng asong ulol!” ang sagot ni Victoria.

 

“Ano, anong hitsura ng asong ulol?”

 

Tumabi si Victoria kay Abel at inabot ng kanyang palad ang mukha ni Abel. “Ganyan... ganyan ang mukha ng asong ulol!”

 

Biglang natawa si Abel at akmang babatukan sana niya si Victoria ngunit simbilis ng kidlat na tumakbo ito. “Wag kang mag-alala kung ulol yong asong kumagat sa akin dahil kung mauulol ako, kakagatin din kita para tayong dalawa ang mauulol,” sambit ni Victoria na di magkamayaw sa katatawa.

 

-----

                 

Natapos ang dalawang linggong bakasyon ni Abel. Nang nasa Maynila na siya ay hindi mabura-bura sa kanyang isip ang bukid. Ngunit higit sa lahat, si Damsel, si Victoria, at si Hector.

 

Dahil dito ay nabuo sa kanyang isip ang isang malaking desisyon.

 

“Mr. Roberto Santillan will be your new CEO. I’m sure that at the helm, he can deliver and bring the company to great heights. Please give him your utmost support, in the same way that you supported me and my dad before me,” ang pag-anounce ni Abel sa harap ng mga shareholders ng kanilang mga kumpanya nang magpatawag ito ng emergency meeting.

 

“Salamat sa iyong tiwala, hijo. Makakaasa kang mamahalin at palalaguin ko ang kumpanyang itinayo ng iyong mga magulang. Kung saan man sila naroroon ngayon ay sigurado akong nakangiting nagmasid sila sa atin, nagpasalamat na ako ang pinagkatiwalaan mo,” ang sambit ng kanyang ninong na matalik din na kaibigan at pinagkakatiwalaan ng kanyang daddy at mommy noong buhay pa ang mga ito.

 

“Alam ko po, Ninong. At salamat din na nariyan kayo palagi nagbibigay sa amin ng suporta.”

 

“Walang anuman, hijo. Basta ikaw, i-enjoy mo lang ang napagdesisyunan mong gawin ngayon. Mamahalin ko ang kumpanyang ito kagaya ng pagmamahal ko sa iyong ama at ina na matalik kong mga kaibigan. At ikaw... kapag may problema ka, huwag mag-atubiling lapitan ako. Sa pagkawala ng iyong mga magulang, hayaan mong ako at ang ninang mo ang pupuno sa papel nila sa iyo.”

 

“Maraming salamat po, Ninong. Napakaswerte ko na nagkaroon ang aking mga magulang ng tapat at maaasahan na kaibigan.”

 

“All the time, hijo.”

 

Napadali ang pagresign ni Abel dahil na rin sa kanyang Ninong na sharehoder din at kasama ng kanyang daddy simula pa sa pagtayo ng kumpanya. Kaya kinabukasan ay agad siyang bumalik sa bukid.

 

Unang pinuntahan ni Abel ang pugad ni Damsel. Nang nasa tuktok na siya ng bubong ay tinawag niya ang ibon. Tumayo si Damsel at nang makita si Abel ay nag-iingay at hindi mapakali. Itataas nito ang kanyang ulo, ibababa. Tila nagkukuwento, halatang sabik na makita si Abel. Nang inilingkis ni Abel ang kanyang mga bisig sa katawan ni Damsel, doon na kumalma ang ibon. Inilingkis din ni Damsel ang kanyang mahabang leeg sa leeg ni Abel. Iyon ang kanilang yakapan.

 

“Mang Estong, nasaan po si Victoria?” ang tanong ni Abel nang nakababa na siya mula sa pugad ni Damsel.

 

“Nagpaalam na maghuli raw ng isda. Kanina pa iyon, Sir.”

 

Tinungo ni Abel ang ilog. Ngunit nang nadaanan niya ang dampa ni Hector, naisipan niyang sadyain ito, nagbakasakaling naroon din si Victoria.

 

Nasa pampang si Hector sa sandaling iyon, namimingwit ng isda. Nang makita niya si Abel ay dali-dali itong tumayo at umalis. Hinabol siya ni Abel. Nang maabutan ay hinawakan niya ang balikat ni Hector. Subalit nadulas si Hector at napayakap kay Abel. Pareho silang natumba at nalublob sa putikan.

 

Mistulang nasa suspended animation silang dalawa na sa kanilang postura at tila may ginagawang hindi kanais-nais. Nakatihaya si Hector habang nakadapang nakapatong naman si Abel sa kanya. Tinitigan ni Abel si Hector. Ramdam niya ang kanyang kasabikan sa binata. Umiiwas naman si Hector sa mga titig ni Abel.

 

Hindi maipaliwanag ni Abel ang kaniyang nararamdaman kapag ganoong nakikita niya si Hector. May nararamdaman siyang awa, at iyong tila misteryo na bumabalot sa kanyang katauhan, lalo na sa kanyang matinding pagkamahiyain, pagkamailap, pagkaaloof, at iyong nanaginip siyang sumisigaw at umiiyak. Ramdam ni Abel na may malalim na itinatago si Hector at kailangan niya ng taong umintindi at tutulong sa kung ano man ang bumabagabag sa kanyang isip.

 

Maya-maya ay nagpumilit si Hector na kumawala sa pagpatong ni Abel sa kanya. Ngunit mas hinigpitan pa ni Abel ang pagyakap niya kay Hector. Kaya nagpagulong-gulong sila sa putikan hanggang sa napagod si Hector at huminto. Doon na inilapat ni Abel ang kanyang mga labi sa bibig ni Hector.

 

Umiwas si Hector sa halik ni Abel. Ngunit sa patuloy na pagpupumilit ni Abel ay tuluyang nilamon siya sa tawag ng laman. At sa gitna ng maburak na daan ay naganap ang pagpapaalpas nila sa bugso at init ng kanilang mga katawan.

 

Nang mahimasmasan ay sabay silang naligo sa ilog. Wala silang imikan. Pagkatapos ay pinahiram ni Hector si Abel ng tuyong pantalon at T-shirt. Hindi na rin itinuloy ni Abel ang paghahanap kay Victoria.

 

Nang bumalik si Abel sa resthouse ay dumiretso ito sa kanyang kuwarto at saglit na nagpahinga. Pagkatapos ay muling naligo at nagbihis. Pinuntahan niya ang aquarium.

 

“Magandang araw!” ang pagbati ni Abel kay Victoria sabay upo sa isang bangko malapit sa isang gilid habang pinagmasdan si Victoria na naglilinis ng aquarium.

 

Hindi sumagot si Victoria. Sadyang hindi niya pinansin si Abel. Patuloy lang siya sa kanyang ginagawa.

 

“Wala man lang welcome hug d’yan? Hindi mo man lang ipadama sa akin na natuwa kang nandito na ako? Kahit plastikan lang?”

 

“Gago! Sana nga hindi ka na bumalik eh. Mas matiwasay ang mundo namin nang wala ka rito,” ang sagot ni Victoria na hindi siya nilingon.

 

“Nagresign na ako sa aking trabaho at dito na manirahan...”

 

“So...? Magkakapera ba ako niyan? Tataas ba ang antas ng aking kabuhayan? Mababayaran mo na ba ang kulang mong 99K sa akin?”

 

Maiksing tawa lang ang isinukli ni Abel kay Victoria. Pagkatapos ay biglang natahimik, naging seryoso ang mukha. “Na-miss kita...”

 

Hindi umimik si Victoria. Nagpatuloy pa rin siya sa paglilinis ng aquarium.

 

“M-mahal kita, Victoria... Oo, matagal na.”

 

Bahagyang nahinto si Victoria sa kanyang ginagawa. May kung anong malakas na bugso ng emosyon siyang nadarama. Mistulang sasabog. “Seryoso ba iyan?”

 

“Oo naman!”

 

Doon na kinuha ni Victoria ang isang tabo, nagsalok ng tubig mula sa aquarium at isinaboy ito sa mukha ni Abel.

 

“Tangina! Para saan iyon! Pwe! Nalunok ko iyong maruming tubig ah!” ang biglang pagbulyaw ni Abel na nabigla at napatayo, hindi magkamayaw sa pagpahid sa nabasang mukha at damit.

 

“Seryosohan tayo, ‘di ba? Seryoso rin ako. Iyan ay para kay Hector. Sabi mo, mahal mo ako pero paano naman ang kapatid ko?”

 

Nagulat si Abel. “S-si Hector? B-bakit si Hector?”

 

“Nakita ko kayo sa putikan. Sarap na sarap ka pa sa pagyari sa kanya. Ang lakas pa ng ungol mo, gago!” 

 

Napatitig na lang si Abel kay Victoria. Naturete.

 

“O, ano? Hindi ka masagot?”

 

“Eh... t-tinukso niya ako eh. H-hindi ko kagustuhan ang nangyari sa amin. Atsaka lalaki ang kapatid mo. Hindi kami talo. At ako, pangarap kong magkaroon ng pamilya, ng anak... Hindi maibibigay iyan ng kapatid mo.”

 

Tumaas ang boses ni Victoria. Nilapitan niya si Abel at hinampas ang tabo sa ulo ng binata. “Tinukso ka o ikaw ang nanukoso?” ang galit na sambit ni Victoria. “Ayaw na ayaw kong ginaganyan ang kapatid ko! Tandaan mo iyan! Kung ayaw mong bigyan kita ng sakit sa ulo, kung ayaw mong patayin kita, magpakatino ka!” ang pagbabanta pa ni Victoria sabay talikod at nag-walk out, tinungo ang bubong kung nasaan ay naroon si Damsel. Nilinis niya ang pugad ng ibon.

 

Sumunod sa kanya si Abel at tinulungan siya sa paglilinis. “I’m sorry. Pero totoo ang naramdaman ko para sa iyo.”

 

“Wala akong naramdaman para sa iyo, Abel. At si Hector, kung gusto mo siya, huwag mo siyang saktan. Kung hindi mo siya gusto, o wala kang pagmamahal sa kanya, huwag mo siyang paaasahin. Huwag mo siyang paglaruan. Sobra-sobra na ang paghihirap niya. Alam mo bang kahit sa pagtulog niyan, ginigising iyan ng bangungot?” ang seryosong sambit ni Victoria.

 

“Bakit? Ano ba ang sakit at hirap na naranasan niya?”

 

“Namatay ang aming mga magulang. At siya ang dahilan!” sagot ni Victoria.

 

Doon napansin ni Abel na lumuha na pala si Victoria. Pinahid ni Victoria ang mga luha sa kanyang pisngi at dalidaling tinapos ang paglilinis sa pugad ni Damsel at mabilis na lumisan.

 

Naiwan si Abel na natulala. Gusto pa sana niyang itanong kung ano ang kuwento ng pagkamatay ng kanilang mga magulang at bakit si Hector ang naging dahilan. Ngunit sinarili na lamang niya ito.

 

Dahil sa sinabing iyon ni Victoria, napagdesisyunan ni Abel na kausapin nang masinsinan si Hector. Kinagabihan ay dinalaw niya ito. “G-gusto kong sabihin sa iyo na mahal ko ang kapatid mo at balak kong ligawan siya,” ang seryosong pagbunyag ni Abel kay Hector.

 

“Ba’t mo sinabi iyan sa akin? Wala naman tayong relasyon, ‘di ba? Wala akong karapatan...”

 

“G-gusto ko lang ipaalam sa iyo, dahil kapatid mo siya at may karapatan kang malaman ang intensyon ko sa kanya.”

 

“Iyong nangyari sa atin, ano ba para sa iyo iyon? Laro lang ba? Parang laro lang ng basketball. Inishoot mo ang bola at iyon na, panalo ka na. Puede ka na uling maglasro sa iba,” ang sagot ni Hector.

 

Hindi agad nakasagot si Abel. Pakiramdamniya ay hinataw ng isang matigas na bagay ang kanyang ulo. “Hindi iyon laro... N-nakita ko si Victoria sa katauhan mo kaya nakalimot ako... at naawa din ako sa iyo.”

 

“Kalimutan mo ang awa. Walang taong matutuwa kung malalaman nilang binebembang sila nang dahil lamang sa awa. Mas maigi pang iyong mga binebembang dahil binayaran kaysa dahil sa awa. Masakit iyon. Ngunit mas lalong masakit kung binebembang ka dahil nakikita niya sa iyo ang mukha ng mahal niya. Malaking insulto iyon!”

 

“S-sorry, Hector. Sorry... Alam kong matindi ang pinagdaanan mong trauma sa buhay. Ayaw kong dagdagan pa ito. Atsaka, pareho tayong lalaki. Gusto kong magkaroon ng isang normal na pamilya at mga anak. Di ba gusto mo rin iyan para sa sarili?”

 

Tahimik. Pakiwari ni Hector ay tinadtad ang kanyang puso sa sinabing iyon ni Abel. Sobrang sakit na hindi niya mawari. Ngunit pilit na hindi niya ipinahalata ito. Pinigilan niyang huwag pumatak ang kanyang mga luha.

 

Tahimik.

 

“Ikaw ba? Anong plano mo?” ang pagbasag ni Abel sa katahimikan.

 

Hindi nakasagot si Hector. Masakit para sa kanya ang sinabing iyon ni Abel. Alam ni Hector na may nararamdaman na rin siya kay Abel ngunit gusto niyang kitilin ito sa kanyang puso gawa nang wala itong patutunguhan. At imbes na sagot galing sa kanyang bibig ang bibitawan, maga luha ang kusa na lang dumaloy mula sa kanyang mga mata. Dali-dali niya itong pinahid upang hindi mahalata ni Abel. “M-mayroon akong g-girlfriend, si Sally, dating Japayuki. Alam niyang may lihim akong pagkatao ngunit tanggap niya. Nagkaanak kami. Nang malaman ito ng inay, hinikayat niya akong pakasalan si Sally. Ngunit namatay siya bago ito natupad...” nahinto siya sandali. “B-babalikan ko siya, at pakakasalan.”

 

Binitiwan ni Abel ang isang matipid na ngiti. “Susuportahan kita sa plano mong iyan...”

 

Nang nakatalikod na si Abel, doon na hinayaan ni Hector na dumaloy nang dumaloy ang kanyang mga luha. Si Abel ang pinakaunang lalaking nakatalik niya. Siya rin ang unang taong nagpatibok ng kanyang puso. At sa oras na iyon, si Abel rin ang pinakaunang sumaksak nito.

 

-----

 

“Ang ibong Tagak ay malalaking ibon na may taas na hindi bababa sa tatlong talampakan kapag mature at ang kanilang timbang ay nasa halos dalawang kilo. Mahahaba ang kanilang leeg at paa at kadalasan ay purong puti ang kulay ng kanilang balahibo. Karamihan sa kanila ay migratory o nanggagaling sa malalamig na mga bansa. Kapag tag-init ay bumabalik sila sa lugar na kanilang pinanggalingan,” paliwanag ni Abel sa mga estudyanteng high school na dumayo sa kanyang rest house. Simula kasi nang dumating sa buhay niya si Damsel ay nagpagawa si Abel ng isang sanctuary para sa mga alagang hayop na inabandona, inabuso, may sakit, may mga pinsala o mga orphaned animals. Naging dahilan ito upang ikinonvert niya ang isang parte ng lupa sa kanyang rest houses para sa isang ecotourism. Ngunit si Damsel pa rin ang pinakasikat niyang alaga. Ginawa niya itong mukha sa kanyang advocacy para maitaas ang kamalayan ng kabataan sa kahalagahan ng pangangalaga sa mga hayop at kalikg asan. Inilagay niya ang kuwento ng buhay ni Damsel at iba pang mga alaga niya sa video at libro at ipinost ito sa kanyang website, youtube at page na dedicated para kay Damsel at ng nsanctuary. Nang magviral ang mga ito, nagkaroon siya ng daan-daang libong tagasunod. “Likas na monogamous ang mga Tagak. Ibig sabihin, kapag nakahanap sila ng partner, panghabambuhay na ito. Kung sa tao ay mayroong ‘Til death do us part,’ ganoon din sa kanila,” dugtong niya.

 

Habang nagi-explain si Abel, nasa bubong naman ng rest house si Victoria, kasalukuyang tinutulungan si Damsel sa paggawa ng bagong pugad. Hinakot ni Victoria sa ibabaw ng bubong ang isang langkay ng mga sanga ng kahoy at isa-isa niyang iniabot ang mga ito kay Damsel. Si Damsel naman ang tagapuwesto ng mga ito sa nararapat na sulok ng kanyang pugad.

 

“Ito ang dahilan kung bakit tinutulungan namin si Damsel na gumawa ng kanyang pugad. Sa darating na buwan ay panahon na ng pagdayo ng mga Tagak. Maghahanap sila ng pagkain dahil sa lugar na kanilang pinaggalingan ay nagyi-yelo, mahirap maghanap ng pagkain. Dito sa lugar natin sila mag stop-over at titira hanggang magsummer na uli ang lugar na kanilang pinanggalingan. Habang nandito sila, ang mga babaeng Tagak ay mangitlog at magpalaki ng kanilang mga inakay. Para sa mga ‘single’ na Tagak, ito rin ang panahon na maghanap sila ng kanilang kabiyak at dito nila palakihin ang kanilang mga supling bago sila bumalik sa kanilang pinanggalingan. At ito ang interesanteng kaalaman. Ang mga lalaking Tagak ang pipili ng kanilang magiging partner. At ang criteria ng pagpili nila ng partner o asawa ay kung maganda ang pagkagawa ng pugad ng mga ‘single’ na babaeng Tagak. Sa mundo ng mga Tagak, ang responsibilidad sa paggawa ng pugad ay nasa mga babae. At nai-in love ang mga lalaking Tagak sa babaeng may magandang pugad. Ito ang dahilan kung bakit tinutulungan namin si Damsel na gumawa ng kaniyang pugad upang, hopefully, sa season na ito ay may lalaking Tagak na ma-inlove sa kanya. Alam niyo naman, hindi na makakalipad si Damsel at mahirap para sa kanya ang gumawa ng pugad sa mataas na lugar,” ang paliwanag ni Abel. “Kayo, gusto ba ninyo na magkalovelife si Damsel?” ang tanong ni Abel sa mga estudyante.

 

Isang dumadagundong naman na sagot ang isinigaw ng mga estudyante, “OPO! GUSTO po NAMING MAGKALOVE LIFE SI DAMSEL!”

 

“Sino ba sa mga babae rito ang single at naghahanap din ng lovelife kagaya ni Damsel?” ang pabirong tanong ni Abel.

 

Nagtawanan ang mga estudyante. “Ito po, Sir!” “Siya po, Sir!” Nagtuturuan.

 

“So kung nais din ninyong magkaroon ng lovelife, dapat ay matuto din kayong gumawa ng pugad!”

 

Lalong lumakas ang tawanan.

 

Tumaas ng kamay ang isang estudyanteng babae. Tinuro siya ni Abel.

 

“May kapansanan po si Damsel, may magkakagusto kaya sa kanya na lalaking ibon? Alam naman natin ang ibang mga boys d’yan...” sabay irap at patama sa isang grupo ng mga lalaking estudyante, “...maarte, mapili kala mo naman.”

 

May sumigaw naman na lalaki. “On behalf sa mga lalaki ng Southern Univerisy, wala kaming paki sa hitsura ng babae basta iyong pugad niya ay maganda, malinis, at mabango na parang arawaraw pinapaliguan!” Sabay hiyawan at tawanan ang grupong iyon ng mga estudyante.

 

May sumagot din galing sa ibang grupo, “On behalf sa mga lalaking estudyante ng Lakeside College, ang mahalaga sa amin ay ang mga lilimliman nilang itlog! Gusto naming makasigurong amin talaga ang mga ito!” Naghiyawan din ang grupong iyon.

 

Natawa na rin si Abel. “Nakakatawa ang inyong mga sagot. At maganda ang tanong nung babaeng estudyante. Ngunit ako man ay hindi rin sigurado. Sana ay idaan na lang talaga sa ganda ng pugad. Sana ay ganoon din ang tao, no? Wala na iyong kapogian, kagandahan, kinis ng balat, tangkad. Lahat ng single na babae ay gagawa na lang ng pugad at iyon na.”

 

Sumagot ang isang estudyante. “Puwede ring ang mga lalaki na lang ang gagawa ng pugad at kaming mga girls ang mamimili.”

 

Sumagot naman ang isang grupo ng mga babaeng estudynte. “On behalf sa mga babaeng estudyante ng Northern Academy, we demand na ang responsibilidad ng paggawa ng pugad ay nasa mga lalaki at kaming mga babae na ang bahalang lumimlim ng mga itlog!”

 

Sumingit din ang isang estudyanteng babae, “On behalf din sa Everlast College, gusto naming ang mga lalaki ang gagawa ng pugad at ang mga ito ay dapat malinis, mabango, kaakit-akit, malaki, at puno malalagong balahibo upang hindi kami mahihirapan sa paglimlim!” sabay hiyawan din ng grupo nila.

 

Tawa nang tawa rin si Abel. “Ah may ganyan ding species ng ibon! Mga lalaking ibon ang gumagawa ng pugad at mamimili na lang ang mga babaeng ibon! Mayroon ding sa sayawan ipinapadaan, ang mga lalaking ibon ang sumasayaw at kapag nagustuhan ng babaeng ibon ang pagsasayaw nila, iyon na,” ang paliwanag ni Abel.

 

“Ah, yan ang gusto namin! Ipadaan na lang sa sayawan!” ang sigaw ng isang estudyante na sinundan din ng tawanan.

 

“Yes?” baling niya sa isa pang estudyante na tumaas ng kamay.

 

“Bakit po Damsel ang pangalan niya?” ang tanong niya.

 

“Ang ibig sabihin kasi ng Damsel ay dalaga, dalagita, o virgin,” sagot ni Abel. Ikinuwento rin niya ang isang pelikula na may pamagat na “Damsel-in-distress” na sa bandang huli ay isinalba ng isang “Hero” na naging love of her life.

 

Masaya at sobrang nag-enjoy ang mga estudyante sa kanilang natutunan sa mga paliwanag ni Abel.

 

-----

 

Buwan ng Nobyembre. Ang buwan kung saan ay magsidatingan ang mga dayong ibon galing sa malalamig na bansa. Dahil sikat na sikat na ang facebook page at website ni Damsel at alam ng mga tao na naghihintay siya sa kanyang “Hero,” excited ang lahat.

 

Ngunit natapos ang Nobyembre na sa dinami-daming Tagak na nagsidatingan ay walang ni isa sa kanila ang dumapo sa pugad ni Damsel. Marami ang nalungkot.

 

December 10 ng hapon, ito ang buwan at petsang hindi nila malilimutan. Hindi magkamayaw sa pagsisigaw si Mang Estong. “May dumapong Tagak sa pugad ni Damsel! May dumapong Tagak sa pugad ni Damsel!!!

 

Pakiwari ni Abel ay iyon na ang pinakamagandang sigaw na kanyang narinig. Halos matapilok siya sa hagdanan sa bilis ng kanyang pagtakbo palabas upang tingnan ang sinabi ni Mang Estong. At doon niya nakita ang isang ibong katulad ni Damsel. Puting-puti ang kanyang pakpak, matikas ang kanyang tindig... napakagandang ibon. Lahat sila ay nabalot sa tuwa at sobrang pagkamangha.

 

Kapwang nag-iingay si Damsel at ang dayong ibon. Tila gumagawa sila ng ritwal na sayaw at kanta. Ramdam ng mga tao na may gusto sila sa isa’t-isa. Hindi sila mapigil sa kanilang pag-iingay. Hindi rin mapigil sa kanilang kasiyahan ang mga taong nakasaksi.

 

Sa sobrang tuwa ay hindi namalayan nina Abel at Victoria na nagyakapan na pala sila habang tumatalon. Ngunit bigla rin silang nahinto nang parehong natauhan sila sa kanilng ginagawa. At kagaya ng dalawang taong may pride, biglang bumitiw sila sa kanilang yakapan at nagkunyaring wala lang nangyari bagamat may pigil na kilig sa kalooblooban nila. Nagpatuloy lang sila sa pagsisigaw at pagtatalon.

 

“From now on, I baptize you of the name, ‘Hero’!” ang sigaw ni Abel.

 

Nagpalakpakan ang mga tao.

 

Dahil hindi nakakalipad si Damsel, hindi umalis si Hero sa tabi niya. Kung lilipad man si Hero at hindi makasunod sa kanya si Damesl. Babalik siya at tila kinakausap niya si Damsel. Hanggang sa isang araw ay lumipad si Hero at iniwan si Damsel sa kanyang pugad.

 

Akala nila ay hindi na babalik si Hero. Ngunit laking gulat nla nang bumalik ito paglas ng ilang oras at sa kanyang tuka ay may dala siyang pagkain! At nang makadapo, ay agad isinusubo niya kay Damsel ang mga pagkain mula sa kanyang tuka. Manghang-mangha ang mga tao sa nasaksihan. “Para rin silang mga tao kung magmahal!” ang bulong ng iba sa kanila.

 

At iyon na ang naging routine nila.

 

Makalipas ang mahigit isang linggo, nangitlog si Damsel. Si Damsel ang naglimlim habang si Hero ang tagahanap ng pagkain. Mistula silang dalawang taong mag-asawa na hati sa kanilang responsibilidad. Nakikita nila kung gaano ka dedicated si Hero sa kanyang tungkulin.

 

Lumipas ang mahigit 30 ka araw, nagkaroon sina Damsel at Hero ng limang inakay.

 

Sa pagkakataong iyon ay tumulong na sina Abel at Vctoria sa pagpapakain sa mga inakay, kasali na sina Damsel at Hero. Doble kayod sina Abel at Victoria sa panghuhuli at pamimingwit ng isda. Sinusubuan nila ang mga inakay habang si Hero naman na naging maamo na rin kina Victoria at Abel ay tila naka-check in sa isang hotel na may libreng pagkain. Nakikain na rin siya sa mga huling isda nina Victoria at Abel.

 

Lumipas ang tatlong buwan. Lumaki na ang mga inakay at natuto na silang lumipad. Panahon na rin iyon ng pagbabalik ng mga dayong ibon sa kanilang pinanggalingan. Unang lumisan ang limang mga anak nina Damsel at Hero, sumama sa grupo ng iba pang naunang mga Tagak. Dito nila napansin na tila gusto na ring umalis ni Hero, kasama ang kanilang mga inakay. Noong una ay lumipad ito palayo ngunit bumalik na tila gusto niyang isama si Damsel. Halatang naguguluhan siya. Tila hindi niya maintindihan kung bakit ayaw sumunod ni Damsel sa kanya. Gusto na niyang bumalik sa kanyang pinanggalingang lugar ngunit si Damsel ay nananatili pa rin sa pugad. Paulit-ulit siyang lumipad at bumabalik sa pugad. Hanggang sa dumapo na lang siya sa tuktok ng isang poste na hindi kalayuan sa pugad. Pinagmasdan niya si Damsel. Limang araw siyang naroon. Si Damsel naman ay tumatalikod. Iyong tila ang mensahe para kay Hero ay, “Umalis ka na, hindi ako puwedeng sumama sa iyo. Okay lang ako rito...”

 

Lungkot na lungkot ang lahat ng mga taong nakasaksi sa paghihirap ng dalawang ibon. Kung gaano kasaya ang mga tao nang dumating si Hero ay kabaligtaran naman sa sandaling iyon. “Huwag mo nang iwanan si Damsel, Hero. Kawawa naman siya...” ang sigaw ng ibang tao.

 

Ngunit dahil nakagisnan na sa sistema ni Hero ang pagiging migrante, tuluyang din siyang lumisan...

 

Iyon ang simula nang matinding kalungkutan ni Damsel. Nagmumukmok siya, walang ganang tumayo o kahit sumilip man lamang sa labas ng kanyang pugad. Hindi na rin siya kumakain. Ang dating sigla niya ay nawala at napalitan ito ng lungkot. Kahit ang kanyang pakpak na dati ay maayos at makinang, sa pagkakataong iyon ay pinabayaan na. Kitang-kita at ramdam nina Abel at Victoria ang sakit na dinanas ni Damsel na tila pati puso nila ay nabibiyak din.

 

Ang pagdurusa ni Damsel ay may epekto rin sa kalooban ni Victoria. Muling nanumbalik sa isip niya ang pagkawala ng kanyang mga magulang. Nadepressed din siya, nawalan ng sigla at lihim na umiiyak.

 

Nang mapansin ito ni Abel ay kinausap niya si Victoria. Ibinahagi rin niya ang pagkawala ng kanyang sariling mga magulang bunsod ng isang malagim na aksidente.

 

“Halos pareho naman tayo. Pareho ang kapalaran nating tatlo ni Damsel. Iniwanan tayo ng mga mahal natin sa buhay,” ang sambit ni Abel.

 

Iyon ang pinakaunang pagkakataon na nakita ni Abel ang kahinaan ni Victoria. Iyon din ang pagkakataon na hinayaan ni Victoria na yakapin siya ni Abel. Pinahid ni Abel ang mga luha ni Victoria.

 

Akala ni Abel ay iyon na ang simula ng maganda nilang samahan, at ang pagkakataong maaari na niyang ligawan si Victoria. Ngunit isang araw, habang naglilinis si Victoria sa kuwarto ni Abel, may kausap si Abel sa telepono habang naka-on ang speaker nito. At narinig niya ang lahat ng kanilang pinag-uusapan.

 

“Hi Sir Abel. Fifth death anniversarry ng Mommy at Daddy niyo po ngayon,” ang sambit sa kabilang linya.

 

“Oo nga Ella. Thank you for reminding.”

 

“Ano po ang ganap d’yan sa iyo, Sir?”

 

“Kaninang madaling araw ay nagsimba ako sa pinakamalapit na church dito, nagtirik ng kandila. Very private lang yet very personal naman ang paggunita ko... nandito pa kasi ang sakit.”

 

“Sorry po Sir Abel...” ang sagot ng babaeng nasa kabilang linya. “Kumusta po pala ang rest house business nyo riyan?”

 

“Sobrang ganda, Ella. Kaya nga nawili na ako rito. Nothing can beat nature talaga. So wonderful. Come and visit here one day with your family!”

 

“Wow! Thanks, so much, Sir! We will find time!”

 

Nagulat si Victoria sa kanyang nalaman. Ang buong akala niya ay si Mang Estong talaga ang tunay na may-ari ng mga rest houses sa farm na iyon. May tampo siyang nadarama kay Abel kung bakit inilihim ito sa kanya.

 

“Anong preparation ang ginawa ninyo riyan?” ang tanong ni Abel.

 

“Nagpamisa ang kumpanya sa umaga Sir. Tapos, nagpakain ng lunch para sa mga staff.”

 

“Good! So how’s the business?”

 

“So far ay okay naman, Sir. Pero may pulis na tumawag sa akin at may gustong iparating na balita sa iyo...” Sinabi ni Ella ang mensahe ng pulis.

 

Nahinto sa kanyang ginagawa si Victoria. Masinsinang nakinig siya sa ibinalita ni Ella. Doon na biglang kumalampag ang kanyang dibdib. Nanumbalik sa kanyang alaala ang isang masakit na karanasan na naging sanhi ng pagkamatay ng kanyang mga magulang. Nakaramdam siya ng magkahalong galit at matinding takot.

 

Sa parte naman ni Abel, hindi siya mapakali sa nalamang mensahe ng pulis. Hindi niya alam ang gagawin. Maya-maya ay binigyan niya ng tagubilin si Ella.

 

Sa parte naman ni Victoria, nabuo sa isip niyang lisanin ang rest house ni Abel. Nag-iwan siya ng sulat-

 

“Dear Abel. Lilisanin ko na ang rest house na akala ko ay pag-aari ni Mang Estong ngunit pag-aari mo pala. Hindi mo man lang sinabi sa akin ang totoo. Maraming salamat na lang sa lahat ng kabutihan mo. Alagaan mong mabuti si Damsel. Mamiss ko sya. –Victoria.”

 

Nang mabasa ni Abel ang sulat, dali-daling tinungo niya ang dampa. Nadatnan niya si Hector na nagligpit ng kanyang mga damit at gamit.

 

“Saan nagpunta si Victoria?” ang tanong ni Abel.

 

“May tagubilin siya na huwag kong ipaalam sa iyo kung nasaan siya... Nauna na siyang umalis. Magtagpo kami sa isang lugar.”

 

“Bakit ba kayo aalis? May ginawa ba akong masama?” tanong ni Abel na may bahid ng pagsusumamo.

 

“Mayroon. Ang hindi mo pagsabi sa tunay mong pagkatao. Ikaw pala ang may-ari ng resthouses ngunit ginawa mo kaming tanga,” ang sambit ni Hector na ang boses ay tumaas.

 

“Sorry na kung ganoong nasaktan ko pala kayo. Pero napakalaking bagay ba noon na kailangan ninyong lisanin ang lugar na ito?”

 

“Oo. Dahil kung naglihim ka sa isang bagay, paano pa kami magtitiwala sa iyo sa ibang bagay?” ang sagot ni Hector.

 

“Iyan lang ba talaga ang dahilan? Tila ang babaw naman!”

 

“Oo, iyan lang...”

 

“Hector... please. Maawa ka sa kapatid mo. Huwag mong hayaan na mapahamak siya at kung saan-saan magpunta. Kumbinsihin mo siyang manatili. Paano kayo mabubuhay? Please sabihin mo sa kanya na bumalik... Sabihin mo rin sa kanya na nanghingi ako ng patawad sa hindi ko pagsabi ng totoo.”

 

“Ipaparating ko. Ngunit hindi ako makasisiguro,” ang sambit ni Hector na noon ay natapos na sa pag-impake at akmang aalis na.

 

Hinawakan siya ni Abel sa braso. “Ako... hindi mo ba mahal?” ang tanong niya.

 

Ngunit pumalag si Hector. “Tarantado ka ba? Ang mahal mo ay si Victoria at itatanong mo sa akin kung mahal kita? Ginagago mo ba kami?”

 

“A-ang ibig kong sabihin, kung mahal mo ako, manatili ka rito... u-upang b-babalik si Victoria.”

 

“Ah, gusto mo akong gamitin?”

 

“H-hindi mo ako naintindihan eh. Pareho nating mahal si Victoria, ‘di ba? Puwes, huwag nating hayaan na lumayo siya. Kaya dumito ka na...”

 

“Pasensya na po, Sir. Hindi ko magagawa ang sinabi mo.”

 

Iyon ang huling pag-uusap nina Abel at Hector. At wala na siyang nagawa nang tuluyang lumisan si Hector.

 

Matinding pagkalito ang naramdaman ni Abel sa pagkawala nina Hector at Victoria. At kagaya ni Damsel, nawasak din ang puso ni Abel.

 

Sa paglipas pa ng mga araw ay mas lalo pa siyang nasasabik sa magkapatid. Hindi niya maintindihan ang kanyang sarili. Pareho niyang kinasasabikan sina Victoria at Hector.

 

-----

 

TAGLAMIG na naman sa mga bansa kung saan nanggaling si Hero. Hindi na mapakali si Abel. Ang mga tao ay ganoon din. Excited silang naghintay at umasa na balikan ni Hero si Damsel. Hindi pangkaraniwan ang kanilang sitwasyon. Maihahalintulad ang kanilang kalagayan sa mag-asawang ang isa ay nagtatrabaho sa ibang bansa at taon-taon kung umuuwi. Ang kaibahan lang ay nakatali ang mag-asawa sa bisa ng kasal at pagmamahalan. Isa pa, ang tao ay may paninidigan, may pag-iisip. Ngunit iba ang ibon. Bagamat base sa mga Ornithologists, monogamous daw ang karamihan sa mga Tagak at devoted partners sila. Ngunit malaking katanungan din kung ganoon ba si Hero kay Damsel, at kung ganoon man, babalikan pa rin kaya ni Hero si Damsel sa kabila ng kapansanan ng huli. Ito ang malaking katanungan ng mga tao. Babalikan pa kaya si Hero? O maghahanap uli siya ng panibagong partner?

 

Sa unang araw pa lang ng Disyembre ay dumagsa na ang mga tao at turista, may mga TV networks din. Si Abel naman ay abala sa pag-aayos sa pugad ni Damsel. Siya ang pinaka-excited sa lahat.

 

Disyembre 10 at malapit nang magtakip-silim. Malamig ang simoy ng hangin at malinaw ang kalangitan maliban sa iilang altostratus na mga ulap na siyang nagpalihis sa mapurol na sinag ng papalubog nang araw.

 

Napabuntong-hininga na lang si Abel. Habang humahanga siya sa ganda ng langit, ramdam niyang tila madi-disappoint sila sa kanilang paghihintay kay Hero.

 

Ngunit sa hindi inaasahan ay biglang sumulpot sa kalangitan ang isang malaki at maputing ibon. “Si Hero! Si Hero iyan!” ang sigaw ng mga tao. Napaka-majestic tingnan habang pinapagaspas niya ang kanyang malalapad at puting pakpak, ang mamumula-mulang langit ay makikita sa kanyang likuran. Mistula siyang ang maalamat na ibong caladrius ng Greek mythology.

 

At hindi nagkamali ang kanilang sigaw. Mula sa matayog na paglipad, unti-unti itong bumaba hanggang dumapo ito sa pugad ni Damsel.

 

Nakakabingi ang palakpakan ng mga tao. Iyon na ang pinakamadramang tagpo ng pag-iibigan ng dalawang ibon. At nasaksihan ito ng mga tao sa buong bansa at sa mundo na sumusubaybay sa kanilang mga TV monitor. Marami ang umiiyak at humahagulgol dahil sa tuwa. Marami ang nagpalakpakan. Ang tagpong iyon ay maituturing na malaking aral tungkol sa pagmamahal at katapatan. “Sa wakas, nagbunga rin ang paghihintay ni Damsel. Sa wakas, napalitan ng ibayong saya ang kanyang nabalot ng paghihinagpis na puso,” ang bulong ni Abel na may bahid na lungkot naman para sa sarili.

 

Sa pagkalat ng kuwento ng pag-ibig ng dalawang ibon ay hindi rin nakaligtas sa limelight si Abel. Ininterview siya ng mga TV networks at sa bawat interview niya ay isinisingit niya ang pangalan ni Victoria. Inamin din niya sa mga reporters na nililigawan niya si Victoria ngunit iniwan siya nito. “Kung saan ka man naroroon, sana ay bumalik ka na. Bumalik na si Hero. Ikaw na lang ang aming hinihintay...”

 

Paglipas ng ilang linggo ay muling nagkaroon ng mga inakay sina Damsel at Hero. At kagaya rin ng mga nauna sa kanila na mga inakay,  hindi rin sila nagtagal. Muli silang lumisan at iniwan nila si Damsel. At sa paglipas uli ng dalawang linggo, si Hero naman ang lumisan...

 

Muling nalungkot ang mga tao. Pati si Abel ay nawasak. Ngunit ang mas higit na nasaktan ay si Damsel. Muli siyang nanamlay, hindi kumakain, at ayaw lumabas sa kanyang pugad.

 

Sa muling pagkawala ni Hero ay naalala na naman ni Abel ang hapdi ng pag-alis nina Victoria at Hector. Sa pagdurugo ng puso ni Damsel, doble ang pagdurugo ng puso ni Abel.

 

-----

 

LUMIPAS MULI ang isang taon at parating na naman ang December 10. At sa puntong ito ay mas lalo pang dumami ang mga taong nag-abang sa pagdating ni Hero. At hindi na naman sila nabigo. Sa eksaktong Disyembre 10 ay muling lumapag si Hero sa pugad ni Damsel. Mas masaya ang mga tao, mas maingay. Naroon pa rin ang pag-iiyakan nila, ang pagpalakpakan, ang paghihiyawan. Nagmistulang may piyesta. May mga TV Camera, may mga reporters, may mga nagbebenta ng souvenirs kagaya ng key chain, caps, T-shirts at iba pa. Lahat ay may mga litrato nina Damsel at Hero. Tila ang pag-iibigan ng dalawang ibon ay nagbigay ng inspirasyon at leksyon sa mga tao.

 

Nasa gitna ng kasiyahan ang mga tagasubaybay nina Damsel at Hero habang si Abel naman ay nanuod ng live streaming sa malaking monitor tungkol sa pagdating ni Hero. Subalit, laking gulat nya nang sa kalagitnaan ng live streaming ay biglang isiningit ang isang flash report: “Nakumpirmang pinatay ang mayamang mag-asawang businessman salungat sa naunang report ilang taon na ang nakalipas na isang aksidente laman ang lahat...” Ang tinutukoy ng flash report ay ang mga magulang ni Abel na sa pagkakaalam niya ay parehong namatay sa isang aksidente.

 

Biglang napabalikwas si Abel sa kanyang inuupuan. Hindi niya lubos maisalarawan ang kanyang nadarama. Nakakabingi ang kalampag ng kanyang dibdib sa magkahalong poot at matinding awa para sa kanyang mga magulang.

 

Ngunit may isang bagay pang mas ikinagulat niya; nang banggitin sa balita na nahuli na ang suspect at nang ipinakitang larawan sa monitor ay si Hector. Nanlaki ang mga mata ni Hector. Hindi siya makapaniwala. “Sya ang pumatay sa mga magulang ko???” ang sigaw niya sa sarili. 

 

Mistulang sasabog ang dibdib ni Abel sa tindi ng kanyang galit. Hindi niya lubos akalain na ang taong kinupkop at tinulungan niya ay siya rin palang pumaslang sa kanyang mga magulang. Pakiramdam niya ay pinagtaksilan siya ni Hector. Labis siyang nasaktan. Doon niya napagtanto na ang dahilan pala ng kanilang pag-alis sa resthouse ay hindi dahil sa hindi niya pagsabi na siya ang may-ari ng rest houses kundi dahil alam nilang si Abel ang anak ng mag-asawang pinaslang ni Hector.

 

Dali-daling tinawagan ni Abel si Ella kung saan ay kimumpirma nga nito ang pagkahuli kay Hector. Kinabukasan ay agad siyang lumuwas ng Maynila.

 

“Attorney, paano nalaman na pinaslang pala ang aking mga magulang, taliwas sa pinaniwalaang aksidente lamang ang lahat?” ang tanong ni Abel nang makausap nya ang kanyang abugado.

 

“Iyong bagong assign na NBI Director, isa sa mga gusto niyang maaccomplish na task ay ang resolbahin ang mga nakabinbin na kaso ng krimen na hindi klarong naresolba sa matagal na panahon. At ang kaso ng iyong mga magulang ay nakalagay sa unsolved crime bagamat ipinalabas lamang na isa itong aksidente upang maisara na.”

 

“H-hindi ko maintindihan attorney. May whitewash ba na nangyari? O timanamad ang ahensyang nag-imbistiga?”

 

Natahimik ang abugado. “Malamang ay may nagbayad.”

 

“Bullshit!” ang galit na reaksyon ni Abel. “Pinaglaruan nila ang nangyari sa aking mga magulang! Tinanggalan nila ng karapatang mahanap ang hustisya sa pagkamatay nila! Mga walang puso!” 

 

“Maaaring ganoon na nga,”

 

“Nagsimula na ba silang mag-imbistiga muli? Ano ang proof nila na may pumaslang talaga sa aking mga magulang at hindi talaga aksidente?”

 

“Sa litratong nakuha, lumabas na may butas ang ulo nila na consistent sa tama ng bala...”

 

Muli na namang napahagulgol si Abel. “Magbayad ang mga hayop na gumawa nito sa aking mga magulang!” Natahimik sandali si Abel. “At itong kriminal na nahuli... ito ba ang mastermind?” dugtong niya.

 

“Kailangan pa nating mag-imbistiga bago tayo magrelease ng statement.”

 

Pagkatapos nilang mag-usap ay agad nilang binisita sa kulungan si Hector.  

 

“PUTANGINA MO!!! ISA KA PALANG DEMONYO! PAPATAYIN KITANG HUDAS KA! PAPATAYIN KITA PUTANGINA MOOOOOO!!!” ang sigaw ni Abel na umiiyak habang inundayan ng suntok si Hector na hindi lumalaban. Nakahandusay si Hector sa sahig at duguan ang kanyang ilong at bibig.

 

“Sir... mapapatay nyo po, siya...” ang pag-awat ni Ella.

 

Ngunit patuloy pa ring sinaktan ni Abel si Hector. Naawat lang siya nang dumating ang mga pulis. Inilayo nila si Abel kay Hector.

 

“Gusto kong mabulok sa bilangguan ang hudas na iyan!” ang galit na sambit ni Abel sa kanyang mga abugado.

 

Ngunit pinayuhan siya ng kanyang mga abugado na kausapin muna nang masinsinan si Hector upang makakakuha siya ng mga mahalagang impormasyon kung ano ang dahilan bakit niya pinatay ang kanyang mga magulang, o kung may kkasabwat ba siya o paid hitman lamang siya.

 

Sinunod ni Abel ang payo ng kanyang mga abugado. Kinabukasan ay binalikan ni Abel ang prisintokung saan ikinulong si Hector. Ngunit wala silang nakitang Hector sa kulungan.

 

“Anong nangyari at wala sa kulungan ang kriminal?” ang galit na tanong ni Abel nang nadatnan niyang ang kulungan ni Hector ay walang laman.

 

“M-may nagtangkang pumatay sa kanya, Sir!” ang sagot ng pulis na nag-imbistiga. “May bumisita sa kanyang naka-motor. Nang nakitang naidlip ang naka-duty na pulis, doon siya tinira ng baril na may silencer. Mabuti na lang at sa pagbagsak niya ay nakasigaw pa siya kaya nagising ang pulis at binaril ang nasabing hitman pati na ang driver ng getaway na motor,” dugtong niya.

 

Inihayag din ng pulis kay Abel na dalawa ang natamong sugat ni Hector. Ang isa ay sa tiyan at ang isa ay sa dibdib. Agad namang inatasan ni Abel ang kanyang mga abugado na hilingin sa mga awtoridad na bigyan ng sapat na security si Hector.

 

Tatlong araw na nasa ICU si Hector. Sa tatlong araw na iyon ay naroon din si Abel na nagbabantay sa kanya. “Bakit mo pinatay ang mga magulang ko?” ang tanong kaagad ni Abel kay Hector nang pumayag na ang doktor na maaari nang kausapin si Hector.

 

“H-hindi po ako ang pumatay ng mga magulang niyo, Sir...”

 

“Hindi ako naniniwala sa iyo, Hector. Nang nandoon ka sa bukid, nilihim mo ang lahat. Nagsinungaling ka. Paano ako maniniwala sa iyo?”

 

“Bakit ikaw, nagsinungaling ka rin naman sa amin, hindi na ba ako dapat magtiwala pa sa iyo?”

 

Hindi nakasagot.

 

“P-puwede po bang payagan mo akong magsalita nang magsalita? Pagkatapos kong magkuwento ay saka mo ako husgahan kung kapani-paniwala ba ang sinabi ko o hindi.”

 

Natahimik si Abel. “Sige, magsalita ka.”

 

“N-nasaksihan ko po ang lahat sa pagpaslang ng mga magulang mo. Naroon ako sa talampas sa mismong oras ng pagpatay. Nakita ko na tumilapon ang sasakyan ng iyong mga magulang. Naaninag kong buhay pa sila sa loob. Nagpumilit silang makalabas, kumakatok, sumisigaw ng tulong. Lalapitan ko na sana sila ngunit bago pa man ako nakababa sa dalisdis ay may sumulpot na limang armadong tao at pinalibutan nila ang sasakyan. Nakita ko ang babaeng duguan mula sa loob ng sasakyan. Halos makalabas na sa nabasag na windshield. Ngunit nilapitan siya sa sa sa mga lalaki, sinigawan niya ang babae na “Mare, huwag ka nang magtangkang lumabas... ako na ang bahala sa negosyo natin.” Sinagot siya noong babae, ‘Ahas!’ Sabay abot niya sa kamay ng lalaki at kinalmot iyon. Galit na galit ang lalaking nasaktan sa pagkalmot sa kanya. Kaya binaril niya agad ang babae, sabay lakad palayo sa kotse. At doon na nila sinindihan ang tumatagos na gasolina. Sumiklab ang sasakyan. Narinig ko ang tarantang pagsisigaw at pagmamakaawa ng lalaki sa loob ng sasakyan. At habang sumisigaw siya binaril din siya ng lider. Agad namang sumulpot ang isang bulldozer at itinulak ang nagliliyab na sasakyan sa bangin. Sumabog ito nang tuluyang bumagsak. Nang napagtanto ko na plando ang pagpatay, dali-dali akong tumakbo patungo sa itaas ng dalisdis. Ngunit nakita ako ng isa sa mga tauhan. Hinabol niya ako at nang nasa malapit na siya sa akin at nakita ang aking hitsura, babarilin na sana niya ako. Sa tindi ng takot ko, naihagis ko sa mukha niya ang alaga kong ibon, si Damsel na sa pagkakataong iyon ay dala-dala ko. Naalala mo nang nahuli ko si Damsel at kinuha mo ito sa akin? Sinabi kong mahalaga  siya sa akin. Ito ay dahil sinagip niya ang buhay ko. Nang naihagis ko na si Damsel sa taong babaril sana sa akin, nakalmot niya ang mga mata ng hitman. Natumba siya na nagsisigaw, nagpagulong-gulong pababa ng dalisdis. Doon ako nagkaroon ng pagkakataon na tumakas. Nang nasa tuktok na ako ng dalisdis, narinig ko ang sigaw at pagmumura ng hitman. Binantaan niya ako na kapag hindi ako magpakita ay papatayin nila ang aking mga magulang. Ngunit hindi ako sumipot sa akalang nananakot lamang siya. Pag-uwi ko ng bahay kinagabihan...” hindi na naituloy ni Hector ang kanyang sinabi gawa nang humagulgol siya nang humagulgol.”

 

Hindi nakaimik si Abel. Tulala siyang tinitigan si Hector,

 

“Patay na ang aking mga magulang... pareho silang may tama ng bala sa ulo,” Hindi na napigilan ni Hector sariling. Patuloy siyang humagulgol.

 

Tila unti-unting nalusaw ang puso ni Abel sa paghagulgol ni Hector. Mistulang tinadtad ang kanyang puso. Alam niya kung gaano kasakit ang mamatayan ng mga magulang, lalo na’t kung pinaslang ang mga ito nang walang kalaban-laban. Ramdam niya ang sakit na naramdaman ni Hector. Naimagine niya sa kanyang isip ang kaawa-awang pagpatay din ng kanyang mga magulang nang walang laban. Hinid pa rin nagsalita si Abel. Tahimik na lang siyang umiiyak.

 

“Hindi niyo ba naisip kung bakit hinahabol ako ng mga taong armado? Kung ako talaga ang tunay na pumatay sa mga magulang mo, ‘di ba solved na ang lahat? ‘Di ba wala nang dapat maghahabol sa buhay ko? Bakit sa tingin ninyo ay gusto nla akong patayin?” ang tanong niya. Ngunit siya na rin ang sumagot, “Dahil ayaw nilang isiwalat ko ang aking nasaksihan sa karumal-dumal nilang ginawa.”

 

Hindi pa rin makapagsalita ni Abel. 

 

K-kaya naisipan kong magpakalayo, magtago... hindi dahil ako ang pumatay sa mga magulang mo kundi dahil ako ang kanilang gustong patayin at patatahimikin.”

 

“Lumayo kayong dalawa... ni Victoria.”

 

Tumango siya. “Halos gabi-gabi ay napapanaginipan ko ang pagpaslang sa mga magulang mo. Sa sobrang guilty ko ay isinisigaw kong huwag silang barilin... Nang makita mo akong nagsusumamo, sumisigaw, natatakot habang nananaginip, ang eksena ng pagpatay ng mga magulang mo ang aking nakikita. Kahit gising ako ay sariwa pa rin ang eksenang iyon.”

 

“At sino ang mga taong gustong pumaslang sa iyo?” ang tanong ni Abel.

 

“H-hindi ko alam. Basta sa tingin ko ay gusto nila akong patahimikin. At nang nalantad sa imbistigasyon na hindi aksidente ang pagpatay sa iyong mga magulang... ako ang gusto nilang palabasin na pumatay.”

 

Tinitigan ni Abel si Hector. “Ikaw pa rin ang main suspect dito, Hector. Hindi paniniwalaan sa korte ang mga sinabi mo kung wala kang ebidensya na magpapatunay na hindi ikaw ang salarin. Natural lang na iligtas mo ang iyong sarili, totoo man o hindi ang sinabi mo. Pero ano ang pruweba na hindi ka nga nag-imbento ng kuwento? Namukhaan mo ba sila? May maipakita ka bang isa o mga bagay na magdugtong sa mga suspects sa krimen?”

 

Nag-isip si Hector. “S-si Damsel. M-may papel akong itinago sa kuwintas niya... Isinulat ko roon ang petsa, ang narinig kong mga sinabi ng lider nila bago niya binaril ang mga magulang mo. N-naisulat ko rin doon ang maaaring pangalan ng kumpanya na nagmamay-ari ng bulldozer.”

 

Nahinto si Abel, binalikan sa kanyang isip ang araw kung saan ay dinala niya si Damsel sa beterinaryo. “M-may nakita ngang papel sa leeg ni Damsel. Ngunit walang nakasulat doon,” ang sambit niya.

 

“Invisible ang tinta na ginamit ko, gamit ang katas ng lemon at kaunting tubig.”

 

Hinugot ni Abel ang kanyang mobile phone. “Mang Estong, naalala mo ang papel na ibinigay sa akin ng veterinary doctor? Iyong nakuha niya sa leeg ni Damsel? Nasa drawer iyon ng aking mesa... Puwedeng pakidala sa akin ASAP?”

 

Kinahapunan ay dumating ang isang tauhan ni Abel, dala-dala ang nasabing papel. Agad na inilatag niya iyon sa ilalim ng lamp shade base sa itinuro ni Hector.

 

Nang nainitan ang tinta, doon na lumantad ang nakasulat. Ang petsa at oras ng pagpatay, ang lugar, at ang sinabi ng “boss” ng mga hitman bago niya barilin ang mga magulang ni Abel, ‘Huwag kang mag-alala pare... ako na ang bahala kay Tisoy.’ Siya ang sunod kong itumba! Makakasama rin ninyo siya upang kumpleto pa rin ang pamilya mo sa impyerno! Naroon din ang pangalan ng kumpanyang nagmamay-ari ng bulldozer.”

 

Doon na kinilabutan si Abel. Mabibilang lang sa mga daliri ang mga taong tumatawag sa kanya ng ‘Tisoy’. At ang pangalan ng kumpanyan ng contractor ay kilala rin ni Abel. Isa iyon sa mga contractors ng mismong kumpanya nila.

 

“Namukhaan mo ba ang sinasabi mong lider?” ang tanong ni Abel.

 

“Opo...”

 

Agad na kinuha ni Abel ang kanyang cell phone. “Ella, can you scan mugshots of all major shareholders of the company? Send them to my personal email. ASAP please.”

 

Maya-maya lang ay nasa inbox na ni Abel ang mga litrato. Isa-isang ipinakita niya ang mga ito kay Hector. At nanlaki ang mga mata ni Abel nang itinuro ni Hector ang larawan ng nasabing lider ng grupo na pumatay sa kanyang mga magulang.

 

“Ang Ninong ko!!!” ang sigaw ni Abel habang nanginginig siya sa galit.

 

Maya-maya lang ay inutusan niya si Ella. “Please secure all sensitive documents and files of the company without telling anyone. Do it discreetly and ASAP.

 

“Including the sensitive documents and files under the CEO?” ang tanong ni Ella.

 

“All files under the president and CEO. Also, please call all shareholders for a meeting tonight. Tell them it’s a party to thank them for their effort.”

 

Sa party ay dumalo ang lahat ng shareholders pati na rin mga asawa nila. Sa simula ay normal lang ang pakikitungo ni Abel sa lahat, lalo na sa Tito niya. Nagkamayan, kuwentuhan, kantyawan, at may tawanan. Ngunit nang magsalita na si Abel sa podium, doon na sila nagsimulang matahimik. Sinabayan din ang speech ni Abel ng mga footage na ipinalabas sa screen. “As we all know, my parents died of an accident... Well, that was how we were made to believe. Lately, you must have seen the news, my parents’ death was a result of a well-organized plan to demolish my family. And you know who was the mastermined of my parent’s killing?” At dito i-finocus ang video kung saan ay itinuro ni Hector ang litrato ng kanyang Ninong. “Yes, you have seen it right. Ang Ninong ko po ang mastermind.”

 

Natahimik ang lahat at nilingon nila ang kinaroroonan ng Ninong ni Abel na sa pagkakataong iyon ay halatang namutla at hindi makatingin sa mga tao.

 

“Who woud have thought that the person who was supposed to be my parent’s best and trusted friend turns out to be the Judas Escariot of their lives. They believed in him, they gave their full trust in him, and he killed them...” at dito na sinumbatan ni Abel ang kanyang ninong. “Hindi ko po akalain na kayo pala ay isang ahas! Pinatay mo ang aking mga magulang. Traydor ka! Hindi ko akalain na pinagplanuhan mong angkinin ang aming kayamanan! Sisiguraduhin kong mabubulok ka sa bilangguan!” ang sigaw ni Abel.

 

Gulat na gulat ang lahat na mga share holders. Nagkagulo.

 

“Abel... hijo, w-wala akong kinalaman sa sinabi mong pagpatay sa iyong mga magulang! ‘Di ba ang pumatay sa kanya ay itong magsasakang Hector ang pangalan? Inamin na niyang naroon siya sa lugar kung saan napatay ang iyong mga magulang at umamin din siya na siya ang may kinalaman sa pagpatay sa kanila. May pinirmahan siyang affidavit!”

 

“Magaling po kayong magtanim ng kasinungalingan, Ninong. No wonder, madali ninyong napatay ang aking mga magulang na nagtiwala sa iyo. Iyong affidavit ni Hector was signed under duress and coercion and at the time of signing, he did not have any lawyer by his side. At oo, naroon siya sa lugar ng insidente hindi dahil siya ang pumaslang sa mga magulang ko kundi siya ang inilagay ng tadhana upang maging nag-iisang testigo sa kademonyohang ginawa ninyo sa aking mga magulang!”

 

Sa pagtitipon nilang iyon ay tinanggal ni Abel sa puesto ang kanyang Ninong bilang CEO ng kumpanya.

 

Akmang tatakas na sana ang Ninong ni Abel ngunit agad ding lumabas ang mga pulis na nauna nang nakaabang sa labas ng auditorium. Agad na pinosasan nila ang Ninong ni Abel.

 

“Sa korte na lang po tayo magkita, Ninong!”

 

Natapos ang kaso at napawalang sala si Hector. Ang malakas na ebidensyng nagdiin sa nagpatay ay ang DNA na nakuha sa kuku ng Mommy ni Abel. Lumabas din ang totoong dahilan kung bakit ginawa ang krimen. May itinatago itong matinding inggit dahil nanligaw ito sa ina ni Abel ngunit ang ama niya ang pinakasalan. May inggit din siya sa tagumpay ng kanyang ama sa negosyo. Ikinanta rin ng ibang hitman na kung hindi raw lumipat si Abel sa bukid at binitiwan ang posisyon nito sa kumpanya bilang Chairman at CEO, siya ang sunod na itutumba nila. Lumabas din sa mga dokumento ng kanilang kumpanya na halos mabangkarota na ito dahil unti-unting inililipat ng kanyang Ninong sa ibang accounts ang kita ng kumpanya. At sa inaasahan, habambuhay na pagkabilanggo ang parusa ng korte sa kanya.

 

Dahil naging sensational ang kaso at nacover ng mainstream media, mas lalo pang sumikat si Abel at Hector. Iniidolo nila si Hector lalo na’t may kaguwapuhan din siya at may porma – bagay sila ni Abel kung tutuusin. In fact, maraming LGBT groups ang nag-ship sa tamabalang Abel-Hector, na nag viral sa social media. Nauungusan pa nila ang mga sikat at guwapong mga artista.

 

Ngunit ang mas minahal ng lahat ay Damsel. Siya ang itinuturing nilang saviour at heroine dahil sa pagligtas niya kay Hector at dahil kung hindi dahil sa kwintas niya, maaaring hindi pa malulutas ang kaso. Kaya mas lalo pa siyang kinagigiliwan, inaabangan, hinahanap ng mga tao.

 

-----

 

“Bakit umalis si Victoria sa rest house samantalang wala naman siyang kinalaman sa krimen?” ang tanong ni Abel kay Hector nang inimbitahan niya itong kumain sa isang restaurant.

 

“Papatayin din siya. Alam niya ang lahat,” ang maisksing sagot ni Hector.

 

“Nasaan ba siya ngayon?”

 

“Ayaw niyang may makaalam kung nasaan siya. Kaya hindi kita masagot iyan.”

 

“Hindi na ba siya babalik sa rest house? Hinahanap siya ni Damsel.”

 

“Hindi ko masasabi...”

 

Natahimik si Abel.

 

“B-bakit ikaw? A-ayaw mo na rin bang bumalik sa bukid?”

 

“Hindi mo naman ako mahal, ‘di ba? Ang gusto mo ay isang normal na buhay, normal na asawa, magkaroon ng anak... Si Victoria ang nararapat para sa iyo.”

 

Binitiwan ni Abel ang isang malalim na buntong-hininga.

 

“K-kung kayo talaga ang itinadhana, babalik din siya sa iyo. Katulad ni Hero, bumabalik siya para kay Damsel...” sambit ni Hector.

 

“I-ikaw? Paano ka?”

 

“Hahanapin ko ang babaeng sinabi ko sa iyo. Tutuparin ko ang hiling ng inay. ‘Di ba, ito rin ang sinabi mong pangarap sa sarili? Tatahakin ko ang isang normal na buhay. ‘Di ba ang sabi mo ay susuportahan mo ako?”

 

Binitiwan ni Abel ang isang hilaw na ngiti. “So kung hindi na talaga mababago ang isip mo, good luck na lang... at pakisabi kay Victoria na mahal na mahal ko siya. At sana ay babalik siya. Maghihintay pa rin ako.”

 

Iyon ang huling pagkikita nila at pamamaalam ni Hector kay Abel.

 

-----

 

Muling sumapit ang Decemebr 10. At kagaya ng mga nagdaang taon, punong-puno ng mga tao ang rest house. May nadagdag pang feature sa pagkakataong iyon. Naglagay ng higanteng TV monitors ang malalaking TV networks at pribadong kumpanya sa matataong lugar para sa live streaming. Excited ang lahat.

 

Hindi lang iyon. Dahil nalaman na ng mga tao ang paghihintay ni Abel kay Victoria, isa rin ito sa kanilang inaabangan.

 

Subalit sa kasamaang palad ay hindi sumipot si Hero sa nakatakdang petsa. Nalungkot ang mga tao. At ang mas lalo pang nalungkot ay sina Damsel, at si Abel din, dahil hindi rin dumating si Victoria. Sa kaso ni Hero, may isang migration bird expert na nagbigay ng kanyang hakahaka at takot na baka naipit ito sa Lebanon, dahil may lugar doon, nasa 200 kilometers ang haba na tinatawag nilang most perilous part na dinadaanan ang mga migration birds. Naroon ang pugad ng mga illegal hunters at illegal habitat destruction. At bawat taon ay nasa 2 million na mga migratory birds ang namamatay o hinahunting sa daanan nilang iyon. May ibang mga tao rin na ang haka-haka ay baka dumating na si Hero sa lugar ngunit ibang babaeng Tagak na ang kinakasama.

 

Sobrang masaklap ito para kay Damsel. Ngunit umaasaa pa rin ang mga tagasubaybay nila.

 

Sa kaso naman ni Victoria, alam ni Abel ang dahilan kung bakit hindi siya sumipo. Ngunit umaasa pa rin siya bagamat tanggap na niya kung sakaling hindi talaga sila ang itinadhana. “Marahil ay isang simbolismo para sa amin ni Victoria ang hindi pagdating ni Hero: hindi kami para sa isa’t-isa...” ang bulong ng isip ni Abel.

 

December 19 ng umaga. Nagulat sina Abel at Mang Estong sa ingay ng mga tao sa labas ng rest house. “Bumalik si Hero! Bumalik si Hero!!!” ang sigaw na narinig nila.

 

Dali-daling lumabas si Abel. At mangiyak-ngiyak siyan nang makita si Hero na nakadapo sa isang mababang poste, hindi kalayuan sa pugad ni Damsel. Matagal na nakatayo lang siya roon at tinitingnan si Damsel na nasa kanyang pugad.

 

Naguluhan si Abel sa inasta ni Hero. Nang tinangka na nitong lumipad patungo sa pugad ni Damsel, doon niya nalaman ang dahilan. Bumagsak si Hero sa lupa at hindi na niya kayang maiangat pa ang sarili sa ere. Halata rin ang kanyang panghihina.

 

Nagtatakbong nilapitan ni Abel at Mang Estong ang ibon. Hindi nga sila nagkamali. May pinsala ang kaliwang pakpak ni Hero. Nabali ito. natamaan ng bala ang malaking buto ng pakpak niya!

 

Kinarga ito ni Abel patungo sa pugad ni Damsel. Nang naroon na, tuwang tuwa ang lahat sa reaksyon ni Damsel at Hero na tila nag-uusap, ang kanilang mahahabang leeg ay inuunat, nag-iingay at itinatango-tango nila ang kanilang mga tuka, bagamat halatang nahihirapan si Hero. Ang isa niyang pakpak ay nakalaylay.

 

Mayamaya lang ay may isa sa mga tagasubaybay na naroon ang dali-daling lumapit, “Beterinaryo ako at may dala akong first aid. Matutulungan ko si Hero,” ang sambt niya.

 

Matindi ang pasasalamat ni Abel sa kanya. Hinayaan niyang lapatan ng first aid ang ibon.

 

Dinala si Hero sa clinic ng beterinaryo at nilapatan ng kaukulang gamot. Kinabukasan ay ininterview ng mga TV networks si Abel. At isiniwalat niya na pinutol ang napinsalang pakpak ni Hero dahil hindi na nito maaaring maibalik pa sa dati. Kaya kagaya ni Damsel, hindi na rin makakalipad si Hero. Nalungkot ang lahat. “Masakit... ngunit kung titingnan natin ang kabuuang sitwasyon, may mabuti rin itong naidudulot dahil sa pagkaputol ng kanyang pakpak, hindi na niya muli pang iiwan ang mahal niyang si Damsel...” ang paliwanag ni Abel sa reporter.

 

“Tungkol naman sa iyong paghahanap ng assistant na mag-aalaga kay Damsel, may napili na ba kayo?” ang tanong ng isang reporter. “Dalawa na silang aalagaan ninyo. At kapag malakas na si Hero ay hindi malayong magkaroon na naman sila ng mga inakay.”

 

Binitiwan ni Abel ang isang malalim na butong-hininga. “Sa totoo lang, marami ang nag-apply ngunit hinihintay ko pa rin siya...”

 

“Si Victoria ba? Babalik pa ba siya?” ang follow na tanong ng isang reporter.

 

“Hindi ko po iyan masasagot. Ngunit kapag nandito lang sana siya, buong-buo na ang aking buhay. Pareho na kaming masaya ni Damsel. Kaya kung saan man siya naroroon at kung nanunuod man siya ngayon...” hindi na naituloy pa ni Abel ang kanyang sasabihin gawa nang nag-ingay at nagkagulo ang mga tao sa isang bahagi ng mga nakapaligid sa kanya.

 

Nang binibigyang-daan ng mga tao ang taong pinagkaguluhan, halos hindi makapaniwala si Abel sa kanyang nakita.

 

Si Victoria.

 

Sa sobrang pagkamangha ay hindi makapagsalita si Abel. Nakatitig na lang siya kay Victoria. Pati ang mga taong naroon ay natahimik rin, halos pigil ang kanilang paghinga.

 

“H-hinintay kita...” ang halos pabulong na sambit ni ni Abel sabay yakap at dampi ng mga labi niya sa mga labi ni Victoria.

 

Hinayaan ni Victoria na halikan siya ni Abel. “Sino ba ang mahal mo? Si Victoria? O si Hector?” ang tanong ni Victoria nang kumalas siya sa yakap ni Abel.

 

“Ikaw... alam mo iyan.”

 

Tinanggal ni Victoria ang kanyang damit, ang kanyang bra at padding, ang kanyang wig, ang kanyang damit pang-itaas. Hanggang sa short na lang ang natira. Lumantad ang katawan ng isang lalaki.

 

Si Hector.

 

Gulat na gulat ang mga tao sa kanilang nasaksihan. Lahat sila ay nagbubulungan at hindi makapaniwala.

 

“Kaya mo pa rin ba akong halikan? Kaya mo parin ba akong mahalin?” ang tanong ni Hector.

 

Muling tinitigan ni Abel si Hector. Matagal. Tila pinaprocess ng kanyang utak ang nakalilitong mga pangyayari. Misutalng hindi siya makapaniwala. Yumuko siya, napailing.... “Kahit sino ka man... ikaw ang mahal ko, ang buong pagkatao mo. Si Victoria ka man o si Hector, walang nagbabago,” ang sagot ni Abel sabay yakap kay Hector.

 

At sa harap ng mga tao at camera, idinampi ni Abel ang kanyang mga labi sa mga labi ni Hector.

 

Nakakabingi ang hiyawan at palakpakan ng mga tao.

 

“P-paano na pla si Sally?” ang tanong ni Abel kay Hector.

 

Bahgyang natahimik si Hector, binitawan ang isang matipid na ngiti. “N-nagsinungaling ako. W-walang Sally sa buhay ko. Imbento ko lang ang lahat.”

 

At muling niyakap ni Abel si Hector at hinalikan sa bibig.

 

------

 

Isang linggo ang lumipas, may sorpreang bisita si Abel, isang hindi inaasahang panauhin. Si Katrina, ang ex ni Abel.

 

Nang nasa loob na sila ng resthouse, nagbeso-beso sila. “I miss you so much,” sambit ni Katrina.

 

“I miss you too! I’m happy to see you again!” sagot ni Abel. “In more than six years that we haven’t seen each other, look at you! Nothing has changed! Beauty, allure, elegance...”

 

“...and the one who got away,” ang dugtong ni Katrina.

 

Tawanan.

 

“Ah, heto pala si Hector,” ang pagpapakilala ni Abel kay Hector.

 

“Yeah, kilala ko na siya. Avid follower ako sa kaganapan ni Damsel at Hero, kaya nga ako naparito.”

 

“S-so... alam mo na kung ano ang relasyon ko sa kanya?”

 

“Of course. And don’t get me wrong. I support you and I’m happy for you.”

 

Natuwa si Abel “Wow! Maraming salamat! You are still the Katrina that I knew. Practical, liberated, and straightforward. So...?”

 

“May tatlong dahilan kung bakit ako naparito. Una, syempre, gusto kitang bisitahin at upang makita ang ex ko,” sabay tawa. “Seriously, sobrang phenomenal ang nangyari kay Damsel at Hero. It’s an eye-opener at nakaka-inspire, nakapagbibigay din ng aral at leksyon. Iyong ibon na may ganoong level ng pagmamahal, sobrang nakakaamaze. Nabuksan ang aking isip sa pagmamahal at respeto sa mga hayop at syempre sa environment at nature, which is your advocacy. Sabagay, simula pa naman noon, iyan, ‘di ba. Kaya tayo naghiwalay. I was so wrong to underestimate you at that time. At gusto kong magsorry. I’m now a huge fan. Pangalawa, nagpunta ako rito to make a friendly closure sa ating relasyon. I was so guilty that I just left you. Not that I regret my life now, but it pays to have a friendly closure, leave the pain behind but keep the friendship, ‘di ba maganda happy tayong lahat?”

 

Binitwan ni Abel ang isang ngiti. “Of course Katrina. Para sa akin, wala na iyon. And you remain to be my friend, a special one. At bagamat nahirapn din akong mag move on sa iyo before, I’m okay now and nakita mo naman, mayroon na akong Hector.”

 

Napangiti rin si Katrina. “Oo nga eh. I’m so surprized. At mukhang love na love mo siya.”

 

Tiningnan ni Abel si Hector at hinawakan ang kanyang kamay. “Yes, sobra.”

 

“Can I hug both of you?”

 

“Yes!” ang sagot ni Abel. At naggroup hug silang tatlo. “So ano ang pangtlong rason sa pagpunta mo rito?”

 

“Isang request na hopefully, hindi mo tatanggihan...”

 

“A-ano iyon?”

 

“P-pagkatapos nating maghiwalay noon... n-nagkaroon ako ng anak sa pagkadalaga. At kaso, nagkaroon ako ng boyfrined na Canadian at ikakasal kami in six months. Sinabi ko sa kanya na may anak ako and although he still wants to marry me, he doesn’t want my child. Dahil wala na akong mga magulang at malapit na kamag-anak, at hindi ko makilala ang ama ng bata, naisip ko... na sa iyo ko siya iiwan. S-sana ay papayag ka. Wala akong maisip na ibang tao na makapagbigay sa kanya ng ibayong pagmamahal. Ikaw lang...”

 

“Wait... hindi mo kilala ang ama ng bata???” ang tila tumaas na boses ni Abel.

 

Nahihiyang tumango si Katrina. “Nag-attend kasi ako noon ng open online-invitation party isang beses. Nasa isang five-star hotel sa Makati ang venue. First time kong sumali sa ganoon. Alam mo naman ako, mahilig sa party at sosyalan. Mga mayayaman ang dumating at karamihan sa kanila ay foreigner. May mga local na mga anak din ng mayayaman pero hindi ko rin kilala ang marami sa kanila. Nalasing ako at hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa isang room sa hotel. Kinabukasan, nagising na lang akong hubo’t-hubad at nag-iisa.”

 

“So hindi mo talaga nakilala ang nakabuntis sa iyo? Sinubukan mo bang silipinn sa camera ng hotel?”

 

“Sinilip namin ng hallway CCTV ngunit nakatalikod ang lalaki at walang nakakakilala sa kanya.”

 

Hindi agad nakasagot si Abel. Tiningnan niya si Hector, naghanap ng pahiwatig na desisyon. Nang nakita niyang tumango ito, doon na siya sumagot, “Okay.”

 

Tinawag ni Katrina ang bata, “Yaya, ipasok mo si Angelo...”

 

Pumasok ang yaya na hawak-hawak ang bata. Tinitigan ito ni Abel. Guwapong bata si Angelo, nasa anim na taong gulang. Titig na titig din sya kay Abel na may halong hiya.

 

“Hi Angelo!” ang pagbati ni Abel.

 

Binati rin ni Hector si Angelo. “I saw you on TV! I love oyur show!” dugtong ni Angelo.

 

“Really? Thank you!” sagot ni Abel.

 

“Are you the owner of Damsel and Hero?” tanong pa rin ni Angelo.

 

“”Yes, I am!”

 

“I love them,” ang sambit ni Angelo.

 

Napangiti si Abel. Nilingon si Hector, “May hawig kami, ‘di ba?” ang tanong niya.

 

Doon na humalakhak si Katrina.

 

“B-bakit? ang gulat na tanong ni Abel kay Katrina. “‘Di ba may hawing naman talaga kami?”

 

“Magkahawig nga kayo...” kaya puede mo siyang i-adopt...

 

Tiningnan ni Abel si Hector. “Puwede rin, ‘di ba?”

 

“Puwedeng-puwede!” ang excited rin na sagot ni Hector.

 

“Sandali, may ibibunyag muna ako sa inyo. Huwag kayong mabigla.”

                                                                                                                  

“Ano iyon?”

 

“Ang totoo, balak ko sanang ipalaglag si Angelo nang nasa sinapupunan ko pa lang siya...”

 

“Hm... Sounds familiar,” ang pagsingit ni Abel na may halong kaunting sarcasm, dahil sa nangyari ng kanilang magiging anak sana ni Katrina.

 

“Yes, it’s deja vu. So iyon, ipalaglag ko nga sana siya ngunit nagmakaawa ang aking mommy na huwag ituloy. Siya na lang daw ang mag-alaga sa bata. Sabik daw siya sa bata at apo rin naman niya iyon. Alam mo naman ako, mahilig sa gala at sosyalan. I was not that responsible. Pero pinagbigyan ko ang hiling ng mommy. Kaso, pumanaw ang mommy noong tatlong taon na si Angelo. So wala na akong choice kundi alagaan siya dahil wala na akong daddy at wala rin akong mga close na kamag-anak. Kaya heto, naisipan kong sa iyo ko ipagkatiwala si Angelo...”

 

“Okay...”

 

Nagptuloy si Katrina. “Just lately, nang magviral sina Damsel at Hero, favorite itong sinubaybayan ni Angelo. Nang makita niya ang interview mo, sabi niya, ‘That’s my daddy!’ Matagal na siyang naghahanap ng daddy kasi, hindi ko lang sineryoso iyong wish niya. Ngunit sa kaloob-looban ng puso ko, ramdam ko ang pangungulila ni Angelo dahil may mga pagkakataon na nagtatanong siya kung nasaan ang papa nya, at minsan, nakukuwento siya tungkol sa kanyang mga pinsan na may mga daddy na nagtuturo sa kanila sa paglalaro ng basketball, paglangoy, o nakakasama sa bonding... ngunit siya ay wala raw. Naiinggit siya. Bakit daw wala siyang daddy. At magpray na lang daw siya upang magkaroon siya... Tila piniga ang puso ko sa bawat gabi bago siya matulog at nagpipray nga siya na darating ang papa niya. At noong isang beses na nasubaybayan namin ang eksena nina Damsel at pinakain ni Hero ang mga inakay nya, sabi sa akin ni Angelo, ‘Look mommy! Daddy Hero is feeding his chicks!’ Tapos bigla siyang natahimik, bakas sa kanyang mukha ang ibayong lungkot. Maya-maya lang ay pumasok siya sa kanyang kuwarto. Nang sinundan ko, nakita kong nakaluhod siya sa gilid ng bed. Tinanong ko kung anong ginagawa niya. Ang sagot niya, ‘Praying for Daddy to come!’ Wala na akong nagawa kundi ang lumabas ng kuwarto dahil naiiyak na ako at ayaw kong makita niya ang aking pag-iyak. At iyon nga, noong sa interview mo, sabi niya, daddy ka raw niya... Hindi ko naman alam kung saan niya nakuha ang idea na daddy ka niya. Kaya kinausap ko siya kung gusto niya ba talagang makita ka, at sa iyo sumama. Sinagot niya ako ng isang malakas na yes na may kasamang paglundag-lundag. Kaya naisip ko, puede sigurong kausapin kita. Kasama ko isya ngayon. At alam mo, since that time na sinabi kong pupuntahan ka namin, hindi na iyan nakakatulog nang maayos. Pumayg ka na, please, kahit para sa bata na lang...”

 

Hindi nakasagot agad si Abel. Kitang-kita sa kanyang mukha ang pag-aalangan.

 

“Please...? Tatanawin kong utang na loob sa iyo ang pagpayag mo.”

 

“Sandali... so family name mo ang gamit niya ngayon?” ang tanong ni Abel.

 

“Martinez ang apilyedo niyan,” ang casual na sagot ni Katrina. “Apilyedo mo,” dagdag niya.

 

Doon na napasigaw si Abel nang malakas. “WHAT? ARE YOU KIDDING???” At sa kanyang kalituhan ay tinitigan ni Abel si Katrina, iyong titig matulis, tila hinuhukay ang isip ni Katrina kung biro ba iyon o may motibo bagamat ang bibig naman ay hindi maintindihan kung puputok para sa isang tawa o mura.

 

“Yes, anak mo si Angelo. Siya ang balak kong ipalaglag noong nagpunta ako ng Canada ngunit tinutulan ng aking ina. Noong episode sa TV kung saan ay pinakain ni Hero ang mga inakay niya, nalungkot si Angelo at nagpray sa kuwarto niya, hindi ko na napigilan ang sarili ko that time. Binalikan ko sa kuwarto niya at sinabi sa kanya na ‘alam mo, anak, God already answered your prayer.’ Tapos, excited siyang sumagot, Dad is here?’ Dinala ko siya muli sa harap ng TV at nang na close-up ang mukha mo sa screen, sabi ko sa kanya, ‘that’s your dad!’ At alam mo ang sagot niya? ‘I knew it! I knew it!!!”

 

“Oh you bitch! You haven’t changed a bit! You are still a notorious prankster! I hate you!” ang biro ni Abel kay Katrina. Doon na niya nilapitan ang bata at excited na kinarga ito. At sa sobrang tuwa ay umikot-ikot. “I’m your dad!” sambit niya sa bata. Nang tiningnan ni Abel ang bata, doon niya nakitang nagpahid na ito ng luha. Umiiyak si Angelo!

 

“Oh, I’m sorry Angelo. I know you miss me. But I’m sorry... Can you forgive me?” ang tanong niya sa bata na nakayukong tumango. “From now on, daddy will not leave you...”

 

Tumayo si Katrina at hinaplos ang mukha ni Angelo. “Sorry baby, I did not tell Dad about you. It’s my fault. That time, pride ang umiiral sa akin. But now, look! Dad is here!” sambit niya.

 

“Thank you very much, Katrina. Walang mapagsidlan ang aking kaligayahan na nakilala ko ang aking anak. Pangako ko sa iyo na mamahalin ko siya. Kami ni Hector, hindi namin siya pababayaan...”

 

“Magpasalamat ka kay Damsel at Hero. Nang dahil sa kanila ay nabuksan ang aking puso. Nang makita ni Angelo ang pagpapakain ni Hero a kanyang inakay, nakita ko ang pagmamahal ng isang ama sa kanyang anak, na ipinagkait ko. Iyong pag-iyak ni Angelo dahil gusto ka niyang makita at makasama. Ang wagas na pagmamahalan nina Hero at Damsel, na hindi ko naibibigay kay Angelo upang sana ay maranasan niya ang magkaroon ng ama... Ang mga alaga mong ibon ay nagsilbing aking inspirasyon.”

 

“Oh, thank you so much, Katrina. Pinahanga mo ako. Can I give you a hug?” at iyon... niyakap ni Katrina si Abel.  

 

“At pangako ko, bibisitahin namin ng aking magiging asawa dito sa resthouse mo si Angelo.”

 

“Any time, Katrina! Very much welcome kayo rito sa rest houses namin.” Napaisip si Abel. “Sandali... so, ang rason na dinala mo siya rito ay hindi dahil ayaw ng fiance mo sa kanya?”

 

Napangiti si Katrina. “Drama ko lang,” sabay tawa. “Desisyon ni Angelo ang pagpunta rito at makasama ka. Love niya raw ang nature, love niya ang mga hayop, love niya ang bukid. Ang gene na nananalaytay sa kanyang kalamnan ay sa iyo... Kaya gusto niyang dito sa iyo tumira.”

 

“Ano naman ang sabi ng fiance mo?”

 

“Walang tutol iyon sa mga desisyon ko. Sobrang bait noon. At... mayaman. Solong anak ng isang media tycoon ng Canada. He is inviting you pala, kasama si Angelo sa aming kasal.”

 

---------

 

Lumipas ang anim na buwan. Kasal ni Katrina. At sa pagkakataon na iyon ay may mga planong nagbago. Ang pagtanggi nina Abel at Hector sa imbitasyon ng kasal.

 

Alam ninyo kung bakit? Dahil it was a double wedding. Magkasamang ikinasal si Katrina at kanyang finace, at sina Abel at Hector. Naganap ang kasalan sa Canada, sa mala-palasyong Reception Hall ng asawa ni Katrina.  

 

One month after ng double wedding ay umuwi sa Pilipinas sina Abel at Hector, kasama si Angelo. Sa kanilang pagbalik ay binigyan din nila ng ceremonial na kasal sina Damsel at Hero. Lahat ng mga tagasubaybay, fans, at supporters ay kanilang inimbitahan. Nagdala ang mga guests ng kanya-kanyang baon na shinare nila sa kapwa guests. Dumalo rin sina Katrina at ang kanyang asawa. Nasaksihan iyon hindi lang ng buong bansa kundi ng buong mundo dahil as usual, naroon pa rin ang media, kasama na ang sikat na TV station na pag-aari ng asawa ni Katrina.

 

Ngayon ay nasa Canada na sina Katrina at kanyang asawa. At ang balita ay apat na buwan na itong buntis.

 

At si Angelo? Masayang-masaya sa piling nina Abel at Hector. Tumutulong na siya ngayon sa pag-aalaga hindi lamang kina Damsel at Hero kundi sa buong animal sanctuary na binuo ng kanyang ama.

 

Tunay ngang minsan ay napakamisteryoso ng kaliskasan. Sino ang mag-aakalang ang isang mababang ibong ligaw ay makapagbibigay din pala ng aral at inspirasyon tungkol sa pagmamahal at katapatan.

 

WAKAS.