Start Over 16

Auhtor's Note:

This is going to be the third-to-the-last chapter of this story. Maraming maraming salamat po sa patuloy na pagsuporta at pagsubaybay.


Abangan niyo po sana ang susunod kong gagawin, ang kuwento ni JM.


again, thank you :)


Happy Reading Guys.


Mahal ko kayo,
Alexander Chua
---------------------------------





Jekjek's POV:


"Putang ina naman oh, nagseselos ako alex!" sigaw ko sa mukha nito. Nagulat ako at napatigil sa mga lumabas sa aking mga labi, pansin ko rin ang pagka-bigla nitong si Alex.  I know he doesn't understand me,  I know he doesn't understand why I am acting this way. I can't blame him,  kasi mismong ako hindi ko na maintindihan ang aking sarili. Noong mapalayo siya sa akin, wala akong hinangad kundi makita muli ito at makasama. Akala ko rati, dahil tinuring ko itong parang nakakabatang kapatid pero habang patuloy ko siyang nakakasama araw araw, pansin ko ang aking kakaibang nararamdaman para sa aking kaibigan. Gusto ko lagi itong masaya, laging nakangiti. Nalulungkot ako pag nalulungkot siya, nasasaktan ako pag nasasaktan siya. Naging duwag ako sa aking nararamdaman, at mas pinili nalang na ilihim ito at ipagwalang bahala, pero ang sakit pala pag nalaman mong pagmamay-ari na ng iba ang puso ng taong iyong minamahal.

I didn't get a response from him but I know he isn't that stupid not to hear my last words and not to see how I really feel. I know he's confused and can't get the point of all these.  Ipinagpatuloy ko ang pag-inom at ang puta, parang kulang pa ito para maging manhid ang puso ko. Tulala pa rin itong si Alex, na parang hindi niya alam ano ang sasabihin o gagawin. Hindi ko naman gusto sanang pahirapan siya at makita akong ganito, crying and all these shits pero hindi ko na kasi kaya.  Gusto ko siyang yakapin at ikulong sa aking mga braso but I do not know if it will help, or worsen the situation.  Naiinis ako sa aking sa sarili kasi nagpadalos dalos ako. Gusto kong bawiin ang mga sinabi ko at itago nalang ang mga ito hanggang sa hindi ko na maramdaman. 

Pansin ko ang pamumuo ng luha sa gilid ng kanyang mga mata. Bigla itong tumayo at tumalikod pero hindi nakaligtas sa aking paningin ang palihim na pagpunas nito ng kanyang pag-iyak. Naglakad ito palayo at naiwan ako sa aking upuan. Itinuloy ko nalang ang pag-inom. 

Makalipas ang ilang minuto, hindi parin siya bumabalik kaya tumayo na ako at sinundan ito. Nakaupo si Alex sa may harapan, sa ilalim nang puno at nakatingala sa kalangitan. Tahimik ang mundo at parang sumasabay ang mga bituin sa aming sitwasyon.  The moon's cold and tired. At isabay mo pa ang malamig na ihip ng hangin sa kapaligiran.  Nilapitan ko siya at umupo sa tabi nito. Tahimik ang aking kaibigan, na parang ang lalim nang kanyang iniisip.  Maya maya pa, sinandal niya ang kanyang ulo sa aking balikat.

"jek, bakit?" biglang tanong nito. Isang napaka-kumplikadong tanong pero maliwanag pa sa buwan ang gusto nitong tukuyin. Hindi ko naman ginustong malaman nitong nagseselos ako, hindi ko hinangad na maramdaman pa niya ang sakit na aking nadarama nang marinig ang balitang may mahal na siyang iba. Alam ko wala akong karapatang magselos kasi naging duwag ako sa tunay kong naramdaman, natakot ako at mas piniling ilihim nalang lahat. Ito ata ang tanong na hindi ko kayang lusutan pa. Sana ganoon lang kadali lahat, sana ganoon lang kadaling sabihin at ipagsigawang mahal na mahal ko siya. .    

"Kung aaminin ko ba na minamahal kita kaya mo ba itong suklian? Kung ipagtapat ko sa iyo ang tunay kong nararamdaman, magiging masaya ka ba sa aking piling? Kung malaman mo ba ang lahat, hindi ka ba iiwas at lalayo? Kaya mo bang iwan ang taong mahal mo para sa puso ko?" mga tanong na naglalaro sa aking isipan.

Sadyang mapagbiro ang tadhana. Minsan hindi ko alam kung pinapaikot lang ako o pinapahirapan. Huli na ang lahat para sa aking pagmamahal,  may ibang laman na ang kanyang puso at ako naman ay nakatali pa sa aking asawa. Mas mabuti na nga sigurong itago nalang ito, nang walang ibang taong masaktan kundi ako lang. Hindi ko kayang saktan ang aking asawa at ang aking anak, at siguro habang buhay ko nalang ililihim sa aking puso ang pagmamahal ko sa aking matalik na kaibigan. Magiging mahirap at masakit, lalo na sa mga susunod na araw, buwan at sa susunod na taon. Pero ito ang tama sa mata ng karamihan, at kailangan kong panindigan ang mga pangakong binitiwan ko sa aking asawa. "Mamahalin nalang kita Alex, sa palihim kong paraan. Handa akong masaktan, makita lang kitang masaya kahit sa piling pa nang iba." bulong ng aking isipan. Pero hindi ako mawawalan ng pag-asa na sana balang araw dumating iyong tamang panahon na pagbigyan din itong aking pagmamahal, at magkaroon ako ng lakas ng loob na ipaglaban ito na hindi iniinda ang mararamdaman ng ibang  tao. Ngunit kung hindi man ako palarin, hindi ko pipigilang mahalin parin ang aking kaibigan, kahit sa panaginip nalang at sa aking ilusyon. Sapat ng may isang lugar sa aking buhay, na malaya ko siyang mamahalin at aangkinin, kahit pa man manatili na lang ito sa aking isipan habangbuhay.

Hindi ko siya sinagot at niyakap nalang ito. Sana maramdaman niya ang tibok ng aking puso, ang sinisigaw ng aking puso na hindi na kayang ilabas pa ng aking mga labi. Sana sa ganitong paraan malaman niya na mahal na mahal ko siya higit pa bilang isang kaibigan, at iniibig ko siya nang tapat at tunay.

"Kung nasasaktan ka kasi sa tingin mo mawawalan na ako ng oras sa'yo, nagkakamali ka." dugtong nito. 

Pinilit kong tumango para takpan ang tunay na dahilan kung bakit ako nasasaktan at nagseselos, ngunit kasabay ng aking pagtango ang luhang dumaloy mula sa aking mga mata, at ang kirot sa aking puso. 

Hahayaan ko nalang si Alex na isipin niyang ganoon lang kasimple at kababaw ang aking nararamdaman, na lahat ng ito'y isang takot lang na baka magbago ang aming pagkakaibigan, at mawalan ito ng oras sa akin. Hindi na niya dapat malaman pa na ang lahat ng ito ay dahil mahal na mahal ko siya, higit sa pagmamahal ko sa aking sarili at pamilya. Kung sana nalaman ko lang na babalik pa ito, sana nag antay nalang ako at hindi muna ipinangako ang aking puso sa iba, hindi sana ganito kahirap at kasakit. Kung sana malaya pa ako, hindi ko sana ikukubli ang pagmamahal ko sa kanya, at ipagsisigawan sa mundo kung gaano niya inangkin ang sawi kong puso.

"When joyce came back, I actually thought of the same thing, na lahat magbabago, na mawawalan ka narin ng oras para sa akin, but you proved me wrong. You're still here, and stayed the same. You never changed and cared for me even more."

"Our friendship means a lot to me. I will never, ever give this up to anything else. I would kill and die for you, you know that, right? " dagdag na tanong nito. Napatawa ako sa mga sinabi nito at lalo ko siyang niyakap.

"So please, stop worrying things, my heart may beat for someone else now, but deep down of it, there's ALWAYS you, a special place for you and forever you. Nothing will change, and I'm not either. Promise." 

Ang sarap pakinggan ang mga pangako nito. Mga pangakong sapat na para pawiin ang ano mang sakit na aking nadarama, Napangiti ako at nagkaroon ng lakas ng loob na tanggapin nalang ang lahat. Hindi ito pagkatalo, ngunit isang pagkakataon para lalo ko siyang mahalin sa sarili kong paraan. Isang paraan na tanging ako lang ang nakakaalam.

Hanggang ngayon, hindi ko parin alam kung ano ang sasabihin ko. Tila umurong ang aking dila at hindi alam kung ano ang kanyang bibigkasin. Humarap ako sa kanya at tinignan ito sa kanyang mga mata. Napakasarap pagmasdan ang malilit nitong mga mata, kumikislap na parang repleksyon ng buwan sa ilalim ng tahimik na karagatan. Hinawakan ko ang kanyang mga pisngi, malalambot ito na parang ulap sa kalangitan. Inilapit ko ang aking mukha at hinalikan ito sa kanyang noo.

"Sorry.. natakot lang ako na baka mawala ka na naman sa akin." bulong ko. Hindi ako nakarinig ng sagot nito hanggang sa maramdaman ko sa aking mga palad ang pagdaloy ng luha mula sa kanyang mga mata. 

"I have lost so many things in my life, alam mo 'yan, hindi ko kakayanin ang mawalan pa ulit, especially the person I treasure the most. Hindi ako mawawala sa iyo, at hindi ako papayag na mawala ka sa 'kin. Tandaan mo 'yan." sagot nito. 

At doon nga, nangako kaming walang magbabago sa aming pagkakaibigan at hindi namin hahayaang masira ito nang kahit ano pa man, o sino pa man. Parang nabunutan naman ako ng tinik pagkatapos ko itong makausap. Sapat na sigurong malamang may lugar din ako sa kanyang puso. Hindi man niya ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal ko sa kanya, ang mahalaga masaya ito at nangakong hinding hindi ako iiwan. 

Inaya ko muna ito sa bahay para makapagbihis ako at samahan akong sunduin ang aking mag-ina. Medyo nagkatampuhan kasi kami ni Joyce kagabi dahil sa pagsagot sagot ko sa aking biyenan sa desisyon nitong sumunod ako sa America at doon manirahan.

"paano pag si Joyce mismo ang tumanggi sa desisyon mo?" tanong nito habang naglalakad kami papuntang bahay nila Joyce.

"hindi 'yon, nag-usap na kaming dito na siya mag aaral at titira kasama 'ko, pumunta lang kami kahapon sa bahay nila para magpaalam, tapos 'yung bakulaw na nanay niya pinagtaasan ako ng boses, kaya hindi narin ako nakapagtimpi at nasigawan ko rin." mahaba kong sagot. Naging suportado nito ang aking desisyon. Hindi rin maikakaila ang labis na tuwa nito sa pagsuway ko sa aking biyenan at hindi pagpayag na manirahan sa ibang bansa. 

Nang marating namin ang bahay nila joyce, iniwan ko muna si Alex sa may labas na nakaupo. Pumasok ako sa loob at hinarap ulit ang aking biyenan.

Hinanda ko ang aking sarili para sa ano mang pagbubulyaw na gagawin nito pero laking gulat ko nang bigla ako nitong yakapin at binulungan na ingatan ko daw ang kanyang anak at apo, at huwag gugutumin. Hindi naman ako nag aksaya pa ng panahon at nagbitiw ako ng pangakong habangbuhay kong aalagaan ang kanyang anak, at ang kanyang apo. Maya maya pa, lumabas na ng kuwarto itong si Joyce, may dalang malalaking bag, at buhat buhat itong aming anak. Nilapitan ko ito agad at ikinulong sa aking braso.

"hindi ko man kayang ibigay ang lahat ng luho na kinasanayan mo, pero handa akong pagsilbihan kayong mag-ina ko sa abot ng aking makakaya." bulong ko rito sabay gawad ng isang mainit na halik. Ramdam ko ang saya ng aking asawa, at ang aming anak nama'y tila naiintindihan ang aming sitwasyon, hindi ito mapigil sa pag-iyak.

Nagpaalam na kaming uuwi na sa bahay at sumang-ayon naman ang aking biyenan. Pagkalabas namin nang bahay, bumungad ang kanina pang nag aantay na aking matalik na kaibigan. Dali dali nitong kinarga ang kanyang inaanak at naglakad na kaming pauwi.

"li'l man, gusto mo bang matulog sa bahay, sa tabi ni daddy ninong? baka kasi need ng privacy ng mama at papa mo ngayong gabi, haha" parang batang nang-aasar itong si alex sa aking anak.

"ikaw talaga lex, huwag na, baka mapuyat ka lang diyan" sagot nitong si Joyce.

Kanit papaano, okay narin ang naramdaman ko. Ang mahalaga, nasa tama ang lahat, walang nasasaktan, walang nalulungkot. Hanggang ganito na lang siguro ang lahat, ang pasikreto kong mamahalin ang aking kaibigan, at tutuparin ang mga pangako ko sa aking asawa at anak.  Mahirap, pero hanggang dito nalang 'yon. 


ALEXANDER's POV.

While walking our way home, hindi ko maalis ang aking pag-alala kay Tyler. I still haven't heard anything from him since he left.  A lot of things running inside my head, and the fuck, the longer I don't hear from him, the more I lose my mind. "What happened to you, ty? Where the hell are you? Your grandmom, how is she? Is she okay? Why are you not calling me back?" these are some questions dancing back and forth of my mind. Ugh! I just got him, but I feel like he's too far again. I miss him, already. I want to see him. I want to see his face, his smile, his eyes. I want to wrap my hands all over him and show ty how much I fucking love him. "Pleae, call me.." whispers my mind. 

Nang makarating kami sa bahay nila jek, nagpaalam na rin akong uuwi na muna para makapagpahinga sila. Hinatid ulit ako nitong si jek hanggang sa gate.

"lex.." sabay hila sa aking kamay at yakap sa akin ng mahigpit. Niyakap ko rin ito at hinaplos ang kanyang likuran.

"masaya ako para sa'yo.." bulong nito. Napangiti ako. It's really nice to hear these words from jek, na parang finally, lahat perfect, lahat nasa ayos.  

"ako rin, masaya ako para sa 'yo at kay joyce.." sagot ko sa kanya. I know how he really wished this to happen, ang makasama ang kanyang mag-ina sa iisang bubong at makapiling ang kanilang anak. He really deserves this.

"bukas nalang ulit.." paalam ko rito at pumasok na ako sa loob ng bahay. 

Pagkapasok ko nang bahay, tulog na si Nay Cleng. The house's quiet, and dark. Dumiretso ako sa aking kuwarto at humiga na sa kama. Naipiling ako sa mga nangyari kanina. I never thought jek would act such way. I never imagined him getting that wasted and drunk just because he was afraid of lossing me and our friendship. He must really love me, like his own blood and I am so lucky having him in my life. 

Then, tyler crossed my mind again. I grabbed my phone and tried to call him for the nth time.

"The subscriber cannot be reached. Pleas try agai...." sabay pindot ng end button.

"Damn it, ty!" sigaw ko. What the fuck's happening to him? Why'd he cut our communication just like that? He knows I am waiting for his call. He knows I am worried. He knows I am expecting for his promise to reach me back. But god damn it, why is he making me go crazy like this? 

"Hi Joy.." unang bati ko. Tinawagan ko si Joy at nagbaka sakaling may balita ito.

"uy hello my friend, anong meron?"

"have you heard anything from tyler yet?"

"huh? di ba magkasama kayo?

"kaninang hapon kasi may tumawag sa kanya, isusugod daw yung lola niya, tas nagmadali siyang umuwi sa kanila, but until now, wala pa rin akong balita. Hindi ko rin siya makontak."

"ay shocks, totoo? sana ayos lang si mamita. Naku, huwag ka magpa stress much friend, he'll be fine. Baka tinopak na naman yong phone nun, lagi kasing naglolowbat, sinabihan ko na ngang magpalit na,siya lang 'tong matigas ang ulo kasi 'yon ung last gift ng dedbols niyang erpat." paliwanag nito. 

"sana nga joy, sana ayos lang siya.." 

"don't worry my friend, i'll call you back as soon as I hear anything from him.Okay? "

"Okay, thanks.."

Para naman akong nabunutan ng tinik sa mga narinig ko. I hope he really is okay.  I closed my eyes and think of the day I first met him. He's really handsome and so hot. His eyes are like candies for my troubled soul. His smile is even more beautiful than the rainbow after the rain. And the minute I got to hear his voice, my life suddenly just danced on its own. I knew I got attracted to him already. I knew he caught my heart the first time our eyes met. Then I remember when our lips first touched. It was magical. It was brief yet the feeling's never ending. I smiled when I recall how he got hit by jek for stealing it against my will. was it? Nah! Coz deep down, I knew I liked it more than everyone else did. I can't hide the butterflies I felt when he brushed his lips against mine, while the whole world sees us. He was never scared, and he never had second thought of it. Then I remember our second kiss, I was crying and frowning like a cat but he again swept my pain away with his own lips. I said, it meant nothing, but if he only knew how it mended my sufferings and pains. It was electrifying hot and full of sex and lusts. I wished I pulled him inside of the restroom and drove it to something deeper. His lips really know how to make my day and fill in the spaces and holes of my lost soul. Then I remember when he took me to the hill and let the Moon and stars see our love story. The third time I felt his lips with no hesitations and regrets. That night was one of my unforgettable and most romantic I ever had. He may be a jerk, but hellish swear, he's god when he kisses you. It's like the end of the world and all you could ever think of is to savor your last minute with the one you truly love. Sigh. "Tyler, I love you..and I am dreaming my next days with you.." I whisper.

Hanggang sa dalawin na ako ng antok. I wished to seven kingdoms that Ty's really okay, that when I open my eyes tomorrow, he's back and smiling at me again, like he always does. 

Nagising ako sa tunog ng aking cellphone. It's past 2 in the morning. I grabbed my phone from the table and saw tyler's calling. "Thank God.." I whispered.

"ty..."

"babe.."

"what happened?"

"she's gone babe.. she's gone..."

"no..no... no... I am sorry" 

Halos bagsakan ako nang lupa at langit sa mga narinig ko. I have been wishing of knowing this woman a li'l more. I met her twice sa church with Tyler, and I know how much she loves her grandson. I wish i could still tell her how happy I am with ty, and how willing I am to make him happy and spend the rest of my days with him. But I guess, sometimes we really don't get all the chances in the world. "May you rest in peace, grandmom. Don't worry about your tyler, I will take care of him.." says my mind. 

Hindi ako nakarinig ng sagot nitong si Tyler. Tahimik ang linya. Kahit malayo ito sa akin, ramdam ko ang sakit at bigat ng kanyang nadarama. Sigh.

"tyler.." bulong ko,

"I wish you here with me.." he said.


He's right. Of all people, it's me who should be with him at this time. I know exactly how he feels and I don't want him to face this alone.

"wait for me..I'm coming.."

"No babe, it's already late.."

"no, just wait for me..." I demanded.

"Okay, you drive safe. you promise?"

"yup, i'll see you in an hour."

"Okay. I love you.." his last words before he ended the call.


Dali dali akong nagbihis at lumabas nang kuwarto. Hindi na ako nagpaalam pa kay Nanay Cleng, at nag-iwan nalang ako ng note sa pintuan ng kuwarto nito.

It's gonna be more than an hour drive to his place. Salamat sa Waze App at kahit hindi ako masiyadong pamilyar sa lugar nila, madali ko itong mahahanap.

While driving, hindi parin maalis sa akin ang pagkalungkot. Sana makayanan ni Tyler ang lahat. I know he has lost a lot. I wish him to be strong and not to give up. "Wait for me, babe." bulong ko.

Tahimik na ang daan, mag aalas tres na ang madaling araw. Wala nang masiyadong sasakyan, kaya medyo binilisan ko ng konti ang pagmamaneho. I really want to see him the soonest. 

The sky is tranquil and soft. The stars are like crying and waving their diamonds. The moon's glaring like she knows something and trying to warn me. Weird.

After minutes of driving, I can feel my eyes closing. Shit! I feel sleepy. The smooth movement of the car is repetitive and it adds to my drowsiness. Damn it. Binuksan ko ang stereo and let my ears drown to John Legend's All of Me.

'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
'Cause I give you all of me
And you give me all of you, oh

Napalingon ako sa upuan, and saw my phone's lighting up. Tumatawag pala ulit itong si Tyler, hindi ko lang narinig dahil sa tugtog. Inabot ko ang cellphone, at tamang tamang sasagutin ko na sana ang tawag nito when I see a bright light. I hear horns and beeps. My eyes blinded with this white shine, and I couldn't see anything on the road. The closer I get, the faster my heart beats.And right before there's even a chance to react and move my way to another side, I felt the colossal impact. Everything went mute and my world seem to have slowed down. It felt like I was floating to the outer space, every single thing moved slowly and painfully. The grating screech of the metal as the steel dents and crumples like a piece of paper . The sickeningly dull impact of the head-on collision . The shower of diamonds. The squeal of tires, the deafening thud and crunch of metal on metal, the tinkling of broken glasses. The undying horns. All of them, clouded my ears for minutes.

I struggled to open my eyes. After the feeling of flying to air, I suddenly became aware of burning ache covering my entire body. I see my car's not moving anymore, but another one's in front of mine, crashed and on fire. I hear distorted voices and screams, but my ears still ringing with reverberating thunder. My head hurts like hell and I can't seem to move my hand. I tried so fucking hard to pull myself and lean my back against the seat. I can see smokes coming out of no where. "God.." I whispered. I can see crystals and glasses all over. I forced myself to come back to my senses and I was overwhelmed with agonizing fiery pain. I prayed deeply to move my hand and pick up my phone to call Tyler, but I still can't. Electrifying pain coursed through me, contorting my body. I cried and cried so deep. Then I see blood dripping down. I can see my blood.


"babe..." bulong ko hanggang sa mawalan na ako ng malay.

Start Over 15

"I'm in love with you.." He said. The World again stopped on its own. Ang mga katagang mula sa mga labi nito'y pumukaw sa aking puso, lalo na nang mapansin ko ang mga butil ng luha na dumaloy mula sa kanyang mga mata. Alam kong mahirap para sa kanya ang sabihin lahat ng mga ito at aminin kung gaano siya kahina. Kilala ko si Tyler bilang isang mayabang, maangas, arogante at makasariling tao, at ibang iba sa kaharap ko ngayon, mahina, umiiyak at kinakabahan sa ano mang kadahilanan. Pansin ko rin ang takot nitong nadarama, at ang mga kamay nito ay hindi mapigil sa panginginig. Gusto ko itong yakapin, halikan at sabihing parehas lang din ang aking nadarama para sa kanya mula pa noong unang araw ko itong masilayan. Hinawakan ko ang mukha nito at dahan dahan kong pinunasan ang mga luhang dumadaloy gamit ang aking mga daliri. Napangiti itong si Tyler at dinamdam ang init ng aking palad sa kanyang malambot na pisngi.

"Please say something..." Pakiusap nito habang pilit na pinapakalma ang kanyang sarili. Tinignan ko ito sa kanyang mga mata at ramdam ko ang uhaw nito sa aking mga sasabihin, natatakot at nangangamba kung ano mang mga susunod na lalabas sa aking mga labi.

"I once said, for this day to come that you kneel and yield your emotions, I will laugh at you."  Panimula ko.  Inalis nito agad ang kanyang tingin sa akin at yumuko. Pansin ko rin ang pag-iba ng itsura nito. Alam kong natatandaan niya ang mga linyang binitiwan ko noong araw na sinaktan niya ako. Alam ko natatandaan niya ang lahat ng mga nangyari at ang kanyang pagsisinungaling. Ang mga sakit at kahihiyang idinulot ng kanyang pagkukunwari.  Ito ang pinakahihintay ko sa loob nang halos isang buwan, ang dumating ang araw na ito na hindi na niya kayang itago at kimkimin ang kanyang nararamdaman at emosyon, na dumating ang araw na mapagod ito sa pagpapanggap at pagsisinungaling nang tunay nitong pagkatao. Ito na nga iyon.  Ito na nga iyon.

"I want to laugh at you..." dagdag ko. Tinakpan nito nang kamay ang kanyang mga labi upang hindi marinig ang kanyang sigaw at iyak nang pagka dismaya at pagkatalo. Lalong napaiyak ito na parang nagsisisi nang mapansing walang emosyon ang aking itsura, blanko at nasa iisang timpla. Hindi ko alam kung nagsisisi ito sa mga pagsisinungaling niya noon o nagsisisi dahil naglakas ng loob na aminin ang tunay niyang nararamdaman para sa akin.

"I want the whole world to know that finally I won against you."  dugtong ko. Hindi ako nakarinig nang kahit ano pa man mula sa kanyang mga labi bukod sa mga hagulgol nito at pasakit. Naawa ako sa itsura nito at ramdam ko ang kanyang pagsuko. Nasa punto ako na hindi ko na naman  alam kung patuloy kong susundin ang utos ng aking isipan at i-pamukha sa kanya lalo ang mga paghihirap na naranasan ko mula sa kanyang baluktot na ugali't pagkukunwari. Gusto kong malaman nito kung gaano ako nasaktan at umasa na lahat ng mga pinakita niya noon ay totoo at kanya ring kagustuhan. Gusto kong magdusa ito at kainin ang mga salitang binitiwan niya sa mukha ko. "hear your heart..." isang malamig na bulong sa aking isipan. Naalala ko ang usapan namin ni Joy kahapon habang pauwi dito sa bahay. Naalala ko ang mga eksaktong salita nito. "you won't get what your heart really wants if you keep on letting your mind decides."  Pinikit ko ang aking mga mata at sinubukang pakinggan ang aking puso. "What do you really want? What is it that really makes you happy?" mga tanong nang aking isipan sa aking puso. Binuksan ko ang aking mga mata at napabuntong hininga. Tumayo ako at naglakad papunta sa harapan nito. Nakayuko parin si Tyler at pilit na tinatahan ang sarili. Lumuhod ako at inabot ang mukha nito para magtagpo ang aming mga mata.

"but my heart says otherwise." huling dagdag ko. Inabot ko ang aking mga labi sa kanyang mga basang labi. Ginawaran ko ito nang halik galing sa aking puso, isang mabilis pero ang pakiramdam ay parang panghabang-buhay.  Inilalayan ako nito para tumayo at niyakap ng mahigpit. Hindi ko maikakaila ang bilis ng pagtibok ng aming puso, sumasayaw ang mga ito sa iisang indak ng saya at pagmamahalan. Hinalikan nito ang aking noo at bumulong sa aking kanang tainga.

"I can see beautiful days with you.."   bulong nito. Hinalikan nito ang tongki ng aking hanggang sa marating ulit ang mga labi ko. 

"I see my dreams in you..." bulong ko rin sa mga labi nito at sabay kaming napangiti.

At sa wakas, ang araw na pinakaaasam ng aking puso ay dumating na rin. Lahat ng agam agam at mga pagdududa ay biglang naglaho na parang bula. Lahat ng mga katanungan sa aking isipan ay nasagot. Lahat ng takot at pagaalinlangan ay naghilom. Hindi ko lubos maisip na lahat ng mga ito ay mawawala kung papakinggan ko lang ang aking puso.

"what now?"  tanong nito habang ang mga kamay nakapalibot parin sa aking katawan.

"what what now?"

"you and I?" sunod na tanong nito. 

"are you sure about this?"  patanong na sagot ko. 

"I have been living my life with so many uncertainties, I know this one's the only true in my life.
I regret to doubt it at first but now I can say,  I am ready to fight for it, to fight for you and I am ready to fight for us." malambing na sagot ni Ty.

"it will be hard... The World may even try to stop us.." babala ko. 

"just hold my hand and let's forget the World.." nakangiting sagot nito.  Hinawakan ko naman ang kamay nito at ngumiti.

"I..."  bulong nito ulit nito sabay halik sa kaliwang pisngi ko. 

"Love..."  sunod na bulong nito at halik sa kabila kong pisngi. Pinikit ko ang aking mata at hinintay ang susunod na sasabihin nito. 

"You..." huling bulong nito sa aking tainga.  Oh God, hindi ito iyong unang beses na narinig ko ang mga salitang ito pero  bakit pakiramdam ko nasa alapaap ako pagkarinig ko ng mga ito mula sa kanyang mga labi? Hindi ko mapigilan ang aking sarili nang hindi mapaiyak. Dapat nga sa mga oras na ito, nagdadasal na ako na kung panaginip man lahat ng mga ito, huwag sana akong magising. Palihim kong kinagat ang aking mga labi,  pero kahit gaano ko ito laliman, nakatayo pa rin sa harapan ko si Tyler, nakangiti at nag aantay sa ano mang sasabihin ng aking puso.

"You have always been a jerk, selfish and arrogant dick, but now I understand everything, that's just your way to get into my heart. You are good, really good.. coz you know what? you really made it down to my heart. 
I love you too, even that makes me the dumbest man in this World."  sunod kong sagot. Napatawa ito sa mga sinabi ko at niyakap ako ulit ng mahigpit. Ngayon, opisyal na ngang kami na ni Tyler. Hindi ko alam anong susunod na mga mangyayari, hindi ko alam hanggang kailan, pero dama ko ang kasiyahan at gaan ng aking pakiramdam.

"Oh My God!,  does this mean?!?!" sigaw ni Joy palapit sa amin. Napalingon kami sa kanya at sabay na tumango sinyales ng pag-amin ng aming pagmamahalan . Para itong dose anyos na nagtatatalon at kinikilig.

"I am so happy for both of you.  I always knew even from the start that you like each other.
Well of course, aside from confessing your mutual feelings though..." sunod nitong mga salita. 

"WHAT?!" sabay naming sigaw ni Tyler.

"well, okay. Tyler confessed to me first that he really likes you, my friend, that he finds you cute and smart, you're actually the first person who can make him eat his words, he said he's happy when he sees you and near you, he's feeling something but not really sure about it before and he feels sorry for not trusting his heart and just lied about it. Then you, my friend, you said yesterday you feel something for him, that you're also happy when you're with him and you were expecting something else than his lies.  So, I'm really not that surprise seeing you together now, coz I told him everything. I don't intend to break my promise, it just slipped out of my big mouth, but I'm glad it did, look at you two, my dearest friends. Bromance na ito!"  dagdag nito at sabay yakap sa aming dalawa. 

"Bagay na bagay kayo. Why all the hot guys are gays?"  pabiro nitong tanong. 

"coz there are no hot girls anymore?"  pabirong sagot naman ni Tyler. 

"ang sama mo! but if there comes a day that you want a baby, you know you can ask me right? haha" banat ni Joy. 

"NO fucking way!" sabay ulit naming sigaw ni Ty. 

"I'm just so desperate. Damn,  I feel like I am the only 22 year-old left virgin in this world" 

"oh shut up! I am too.." pagbubunyag ko.

"hahahahaha really, my friend?" si Joy. 

Tumango lang ako at sabay silang tumawa. Bigla akong nahiya sa mga pag-amin ko. 

"Well, count your remaining days, coz I swear, I am not stopping." pilyong bulong nitong si ty at sabay hila sa aking beywang at halik sa aking leeg.  Ugh! Thrilling!

"Jesus, come on, get a room, perverts!" sigaw nitong si Joy.

Then we all laughed. Ang saya ng aking pakiramdam. I feel light and heaven. Hindi ko lubos  inakala na papasok ulit ako sa ganitong relasyon pagkatapos namin ni JM.  It may sound too soon but the feeling's never rushed and forced. I am feeling happy, and that I believe,  matters most. Pumasok kaming lahat sa loob at ibinalita ang aming bagong relasyon kay Nanay Cleng.  Sa una, parang naging Staged-Mom itong si Nanay Cleng sa daming sermon, isabay mo pa ang mga pananakot nito at paalaala. Hindi rin maiwasan ang pagtataka nito dahil ngayon lang daw niya nakita si Tyler.  Isinuwalat niya mga dinanas kong paghihirap at kalungkutan. Naging pranka rin ito sa kanyang takot na maulit lang ang lahat ng mga nangyari sa akin sa nakaraan. Wala namang inaksayang pagkakataon itong si Tyler at nagbitiw ng mga pangakong sinegundahan ni Joy. Words of Promises and Love ika nga nila. Mga pangakong hindi na bago sa akin, mga pangakong narinig ko na mula kay JM but that's not for me to worry now. Napangiti naman ako nang huminahon itong si Nanay Cleng at binigay ang kanyang basbas sa aming relasyon. We all are happy.

Nagluto si Nanay Cleng ng pasta at sabay kaming lahat kumain. Magkatabi kami ni Tyler at magkahawak ang aming mga kamay sa ilalim ng mesa.  This is strange. Unang pagkakataon ito na hindi kami nagbabangayan habang magkatabi at kumakain sa iisang mesa.  Sa mga nakaraang linggo kasi, pag tumatabi ito sa akin sa pantry, I ended up walking away dahil sa mga pang aasar nito at kayabangan. Ngayon, nakayuko itong kumakain na parang tupa habang ang kanyang kamay ay pinipisil pisil ang sa akin and filling all the spaces between my fingers.

"OA na yan" biglang singit nitong si Joy.

"what?" sabay ulit naming sigaw sabay ngiti.

"this?!" sagot nito sabay hila at taas ng aming mga kamay mula sa ilalim ng mesa. Napatawa naman itong si Nanay cleng at sinabihan itong si Joy na hayaan nalang kami.

After namin kumain at magpahinga, nagpaalam na itong si Joy na mauna na siya. Ayaw pang umuwi rin sana ni Tyler pero ako na ang nagpumilit, pansin ko kasi ang pamumugto ng kanyang mga mata na parang hindi pa natutulog. I don't know if it's because of their house party last night, or he was worried because I got sick.  Hindi ko nalang ito pinag aksayahan pa ng panahong tanungin.  Ako na ang nakiusap rito na umuwi na muna at magpahinga. He frowned but nodded to my command. Ang sarap ng pakiramdam na finally, I get to decide for him, that now he listens to me and takes my word. Hinatid ko ang mga ito hanggang sa gate. Nauna nang sumakay sa kotse si Joy at si Tyler naman ay naiwang nakatayo sa harapan ko, smiling and staring straight to my eyes. 

"where's your phone?"  tanong ko. Inilabas naman nito ang kanyang cellphone mula bulsa ng kanyang pantalon. 

"why?" tanong nito. 

"I think there's something wrong with it."

"huh?" he looks confused.

"my number's still not on your phone. And you just earned yourself to save it." banat ko. Tumawa ito ng malakas at kinurot ako sa pisngi. Fuck, sa kanya na ata ang pinakasexing halakhak na narinig ko sa tana ng buhay ko. No Kidding.

"I already have your number even before the day I asked you. I just want to know how long it will take you to give it up." sagot nito. Napailing naman ako sa kilig. This man's fucking unbelievable.  All this time pala, he has my number and prefered to get from me.

"you're crazy, you know that?" pag-iinarte ko. 

"I know, and I can do all crazy stuff JUST for you." sagot nito sabay lapit sa aking mukha at bulong sa aking mga labi.

"okay, that's enough. I'll see you tomorrow." sagot ko sabay tulak sa kanya palayo. Pero parang wala itong narinig at lumapit ulit. Nilagi nito ang kanyang noo sa akin, and moved his lips closer to mine. Pinikit ko ang aking mga mata at nag-antay ng kanyang huling halik pero wala akong naramdaman kundi ang malambing nitong boses.

"I'm not gonna promise you anything but I will do everything to make you happy everyday..." bulong nito.  Iminulat ko ang aking mga mata at wala na ito sa aking harapan, tumakbo na pala ito at sumakay ng kotse. Napangiti ako. He thinks for my happiness over his, and that's something sweet and incomparable. I waved my hand as they drive their way home. "I love you.."  bulong ko sa hangin, hoping it still catches his ears.

Dali dali akong pumasok sa loob at niyakap yakap si nanay cleng. Pansin nito ang kasiyahang nararamdaman ko pero hindi ako nakaligtas sa kanyang mga payo at paalaala. Nay cleng's the only person who actually witnessed what I have been through, and I can't blame her if she's worried like this. Hinalikan ko ito sa pisngi and assured her, I am a big man now, stronger and wiser.

Umakyat na ako ng kuwarto at tamang pagkahigang pagkahiga ko, naalala ko si Jek. Of all people, jek deserves to know it first. Kinuha ko ang aking cellphone at tinext ko ito if he can come over, pero hindi ako nakatanggap ng response. Sinubukan ko itong tawagan pero patuloy lang ito sa pang-ring. Hinayaan ko nalang muna ito at baka busy sila ni Joyce. Napailing naman ako sa naisip ko, baka sinusundan si Baby Alex. 

Maya maya pa, nakatanggap ako ng mensahe galing kay jek,  nasa bahay nila Joyce daw ito at hindi muna makakapunta. Hindi rin maikakaila ang pag-aalala nito at tinanong ako kung may problema ba.

"Kami na ni Tyler..:) " sunod kong text. I know he's been wishing for my happiness since I came back here, and he deserves to know it first. Jek's been my source of strength. He's maybe crazy and childish sometimes at loko loko, but that what makes him who really he is. Jek's always jek, and will always be my bestfriend even when everything else fails.

Nag antay ako ng isang minuto, dalawa, isang oras, pero wala na itong sagot. Mukha ngang busy talaga si Jek. Sana nga lang ay okay siya. Alam ko kasi ang pagtutol nito sa mga plano ng kanyang biyenan. Hinayaan ko nalang muna si Jek at nagpahinga na rin ako.


Monday.

Pagkatapos kong maligo at magbihis, lumabas na ako ng kuwarto para makapag almusal muna bago pumasok sa school. Habang pababa ako, tamang tama namang tumayo itong si Tyler mula sa pagkakaupo sa sala and started my day with his gorgeous smile. Everything became blurry and he's the only thing that's focused and sharpened. Kung sa Picture lang, para itong naka camera360 at OA sa paggamit ng filters. Para akong a-attend nang Prom Night, pababa ako ng hagdan dahan dahan habang nakangiting nagaantay sa baba ang Prom King ko. Ang sagwa. But seriously, he's glowing and fuck, he's getting hottier and hottier everyday. Ngumiti ako nang magtagpo ang aming mga mata. Lumapit agad ito sa akin pagkababa ko ng hagdan. 

"Good Morning sunshine.." bulong nito sabay kulong ng aking katawan sa kanyang mga matipunong bisig. Hindi pa ako nag-aalmusal pero sa palagay ko sapat na ang yakap nito for me to make it through the day. Napailing ako sa kilig.

"Good Morning.." bulong ko rin. Inabot nito ang isang pulang bulaklak. The flower looks fresh. Napangiti ako lalo sa kilig.  Hindi ko maisip na itong jerk na ito can really be this sweet.  Inamoy ko ang mga petals nito and oh sweetest life, it really smells fresh. Napansin ko ang stem nito na parang sariwang putol nga at halatang pinuwersa at minadaling pinitas. Binalik ko ulit ang aking tingin sa bulaklak and please rape me now twice and hard, sigurado akong galing ito sa garden ni Nanay Cleng sa labas. Tinignan ko nang masama itong si Tyler at parang naramdaman naman niya na alam ko na ang ginawa niyang kalokohanan. Tumawa lang ito nang malakas

"What the fuck ty, this is nanay cleng's...." pasigaw ko pero bago pa man matapos sana ang sasabihin ko, mabilis pa sa alas kuwarto nito tinakpan ang aking mga labi nang kanyang kamay.  He giggled devishly. Dali dali kong itinago ang bulaklak sa loob ng bag ko nang mapansin ko si nanay cleng palapit sa amin galing dinning room. Lalong napalakas ang tawa nitong si Tyler.Aaargh kahit kailan talaga!

Inaya kami ni nanay cleng mag almusal at gaya kagabi, sabay kaming kumain. Tahimik itong si Ty habang kumakain, animo'y parang nahihiya kay Nay Cleng, unlike si jek, maingay at laging bida sa pagkukuwento. 

"she may look serious, but she's sweet. Don't be afraid of her." bulong ko rito. Napatango lang ito at tinuloy ulit ang pagkain. 

"nakakaintindi ka ba nang tagalog hijo?" tanong ni Nanay Cleng kay Tyler. 

"Opow, but mahirapan pow akow salita." sagot ni Tyler at sobrang namula ang mukha nito sa kahihiyan.  Natuwa itong si Nanay Cleng  sa pilit na pilit na pagta-tagalog niya. At simula noon, nagkapalagayan na sila ng loob at nagkuwentuhan.

Dala nito ang kanyang kotse kaya sa nakisabay nalang ako. Bigla kong naisip ko si jek. Huminto kami sa tapat ng bahay nila pero sumigaw lang itong si tita lorna na kanina pa raw nakaalis ang matalik kong kaibigan. Weird.

Pagkarating na pagkarating namin sa School, inakbayan ako agad nito pagkalabas ng koste. He's all around me habang naglalakad papasok at papuntang classroom namin. Lahat ng tao ay nagulat at ang kanilang mga mata ay nakatitig sa amin ni Tyler. Bigla akong nahiya at napayuko. Pero itong si Tyler, parang feel na feel pa ang spotlight at pakaway kaway pa sa mga kakilalang nadadaanan namin. If you remember Edward Cullen and Bella, noong araw na pumasok sila sa Campus na magkasabay after aminin ang kanilang pagmamahalan, ganoon na ganoon ang eksena namin, iyon nga lang parehas kaming lalaki.  Starting from the parking lot hanggang sa hallway, lahat nakamasid at mga itsura nila ay hindi maipinta. Siguro, nagtataka ang mga ito kung bakit magkasama ang dalawang taong dati ay halos magpatayan sa asaran. May mga naririnig akong mga bulong, mga ipit na pagtawa na animo'y kinikilig o nangungutya, mga tawanan at palakpakan. I can hear my name, and so as Ty's. He held my hand as we reached the door of our classrom. The gods almost cried and this guy's could care less of what the word will say. Ako na nga talaga! "Mamatay kayo sa inggit mga putang hitad kayo!" sigaw ng kontrabida kong isipan.

Sinalubong kami nang mga tili at palakpakan mula sa aming mga kaklase. Hindi ko naisip na makakarating sa kanila ang balita nang ganito kabilis, not until I saw Joy screaming out her happiness. Sigurado ako, ito na naman ang may pakana at nagtsismis ng lahat.

Napalingon ako sa lalaking nakaupo sa sulok, si Jek. Walang reasksyon sa ingay ng mga tao at parang walang naririnig. Dali dali akong tumakbo at nilapitan ang aking matalik na kaibigan.

"uy pogi.." bati ko. Hindi ito lumingon at kunwari nagbabasa ng libro. Hinablot ko ang binabasa nito and he lifted his head but can't look straight to my eyes. He looks different. He looks sad or something.  "Anong nangyari sa bestfriend ko?" tanong ng aking isipan.  

"may problema ba?" sunod kong tanong pero kagaya nang nauna, hindi parin ito sumagot. Napahinto ako. Alam kong may mali nga. Hahawakan ko sana ang balikat nito nang biglang tumayo si jek sabay hablot ng libro mula sa aking kamay. At bago ko pa man matanong ulit ,  lumabas ito nang classroom at tumakbong palayo.  Buti nalang busy ang iba sa kaka-tsismis at hindi nila napansin ang pagwalk out ni jek.

"something wrong?" tanong sa akin ni Tyler nang mapansing naiwan akong nakatayo sa sulok, tulala. Hindi ako makasagot kasi hindi ko naman alam ang isasagot ko. "What happened to Jek? Nag away ba sila ni Joyce? Pinagdiskitahan ba siya ng mga in-laws niya?" sunod sunod na mga tanong sa aking isipan. Damn it! Ayoko nang ganito si jek.

"I dunno. Jek's not the same." sagot ko kay Tyler. 

"You want me to talk to him?" He asked. 

"No! It's okay. Nagkatampuhan lang siguro sila ng asawa niya. I'll talk to him later." 

Hanggang sa dumating na nga si Eng'r Guengco para sa una naming klase pero di parin bumabalik itong si jek. I am worried, well yeah, really worried. This is actually the first time na makita kong ganito si Jek and I can't stand it. Gusto ko itong hanapin at samahan sa kung ano mang pinagdadaanan nito.  "Jek, where the hell are you?" pabulong ko sa aking sarili.  Lagi akong napapalingon sa bintana baka sakaling dumating  si jek, pero wala! Wala kahit anino nito.

"He'll be fine.." bulong sa akin ni tyler habang busy sa pagdidiscuss itong si Sir sa harapan. Pinilit kong ngumiti.

After ng klase namin, tumayo ako agad at nagpaalam kay tyler na hahanapin ko lang ang kaibigan ko. Nag-alok itong samahan ako pero hindi nalang ako pumayag at nakiusap na antayin nalang ako dito sa classroom. Tumango naman ito at wala nang nagawa. Lumabas ako agad ng room at inikot ko ang buong campus,  pero wala paring jek akong maaninag. Pumunta ako sa tambayan namin sa ilalim ng puno, sa library, sa computer labs, sa sports center, sa labas, walang jekjek! Arrrgh! Jek asan ka na ba? Hindi ko na maiwasang magworry at malungkot.  I know there's something wrong. Sinubukan kong tawagan ang cellphone nito pero unattended. Fuck!

Hanggang sa mga sumunod na klase namin, walang jekjek na nagpakita. Buong araw na lumiban si jek at hindi nagparamdam.  Nagpahatid ako kay Tyler pagkatapos ng mga klase namin. I really want to see jek,  my bestfriend. Pumayag naman ito and drove me back home. Nasa tapat kami nang bahay nila jek nang bumaba ako agad at hinanap si jek kay tita lorna, sabi lang nito hindi pa raw nakakauwi ang aking kaibigan simula noong pumasok kaninang umaga. Hinanap ko si Joyce, ang asawa ni Jek,  pero sabi rin nito, nasa kanila pa ang mag ina at hindi umuwi kagabi. That gave me an idea na nagkatampuhan nga ang mag-asawa.

Bumalik na ako kay ty at kinuwento rito ang mga nalaman ko mula kay tita Lorna. Tyler then assured me that jek will talk to me soon, he probably just needs time to be alone. Sumang-ayon nalang ako kahit may mga tanong pang tumatakbo sa aking isipan.  Nangako kasi kami dati na walang lihiman, na lagi kami magdadamayan. But why is he facing this alone? He knows he always has me and I am all ears to whatever he wants to say. Tsk! Sinubukan ko ulit itong tawagan but his god damn phone's still fucking off. Aaargh!

Pumasok na muna kami sa loob ng bahay para magpahinga. Nasa sala kami,  nag aantay sa ano mang balita kay jek at sinasamahan si Nanay Cleng sa panunuod ng kanyang paboritong palabas.  Hanggang sa makatanggap nang tawag itong si Tyler. Tumayo ito at sinagot ang tawag.

"what?" sigaw ni  Tyler. Nagulat ako at kinabahan. Basi sa reaksyon nito, ramdam kong may masamang balita. 

"I am on my way." dugtong nito sabay baba ng phone. Nagpaalam ito na uuwi muna siya sa bahay nila sa San Fernando kasi hinimatay daw ang kanyang lola at isusugod sa hospital. Halata ko ang lungkot at kaba sa itsura nito. Niyakap ko ito nang mahigpit para pakalmahin, pansin ko kasi ang kanyang pagkataranta. 

"you want me to go with you?" tanong ko. 

"No babe. It's okay. You stay here,  so you can talk to jek when he comes back. I gotta go. I'll call you later Okay?" paalam nito sabay halik sa aking pisngi. Nagpaalam din ito kay nay cleng at sinabi ang rason ng kanyang pagmamadali. Hinatid ko ito hanggang sa gate.

"Ty, you take care okay?" paalala ko rito. Tumango ito at nagbitiw nang isang matamis na ngiti. 

He rolled down the window and I can see his lips forming the words I LOVE YOU. I didn't hear the sound of it but it touched my heart so deeply. Lumapit ako sa kotse nito at ipinasok ang aking ulo para abutin ang mga labi nito. I kissed him and he cupped my face with his two hands.

"call me as soon as you get there.." pakiusap ko. 

"I will."

At nagdrive na nga ito paalis. Pumasok na rin ako sa loob at umupo ulit sa sala para antayin si jek. Isang oras, dalawang oras, wala parin. Sinubukan ko ulit tawagan ang kanyang cellphone pero nakapatay parin. Naalala ko si Tyler, it only takes an hour for him to drive until San Fernando and he said he will call me as soon as he gets there pero wala rin akong natanggap na kahit ano mula rito. Sinubukan ko rin itong tawagan but his phone just kept on ringing and ringing. Arrrrgh! Ano bang klaseng mga lalaking ito at pinapakaba ako lagi. Tanaydana!

Umakyat na ako ng kuwarto at naligo muna. Sinubukan ko ulit tawagan itong si Tyler after ko magbihis but I just got his Voicemail.

"call me when you hear this." mensahe ko sa inbox nito. I tried to call jek too, but again, unattended. Hanggang sa makarinig ako ng doorbell, sumilip ako sa bintana nang aking kuwarto and saw jek's standing and waiting outside. Dali dali akong lumabas ng kuwarto at tamang tama naman na palabas si Nay Cleng.

"nay ako na, si jekjek po iyan." pahabol ko rito bago pa man makalabas. Tumakbo ako palabas nang bahay at pinagbuksan si jek. Oh God. He looks really different. He looks wasted. At ang dumi nang suot nitong t-shirt na parang nagpagulong gulong sa kalsada. Pumasok ito pagkabukas na pagkabukas ng gate, Walang pasabi sabi, walang Hi, walang Hello. Lasing na lasing ito at pagewang gewang maglakad. May dala pa talaga itong isang bote ng red horse. Umupo ito at sinubsob ang mukha sa mesa. Naawa ako sa itsura nito. I can feel how sad he really feels. Napapaiyak ako sa nakikita ko. Hindi ako sanay na ganito ngayon si Jekjek, ang taong naging matatag para sa akin, ang taong never akong sinukuan.


"jek..." bulong ko sabay haplos sa buhok nito. Tahimik. Ramdam ko ang bigat ng kanyang nararamdaman. Hindi ito sumagot.  Hinawakan ko ang mukha nito at ini-angat para magtagpo ang aming mga mata. His eyes are really cold and lonely.  I can see pain and heartaches.

"jek....." sunod kong bulong. 

"wala na! wala na! wala na!" paulit ulit nitong sigaw at parang bata na nagwawala at pinagsisipa ang upuan.

"anong pinagsasabi mo?" tanong ko. 

"wala na! wala na! wala na, alex" sabay inom ng alak at pagtulo nang mga luha mula sa malulungkot nitong mga mata.

"anong bang problema mo gago ka? wala ka na ng wala diyan, sabihin mo nga sakin."

"Paano na ako? Paano naman ako Alex?" 

"anong paano ka? ano ba jek? ano bang nangyayari sayo?" 

"Putang ina naman oh, nagseselos ako alex!" sigaw nito sa mukha ko.

Start Over 14

Author's Note:


Here's the next chapter of the START OVER. Sana po magustuhan niyo. Thank you ng marami sa mga sumusuporta sa aking kuwento. Sorry napapabagal na ang pag-update, medyo busy po kasi sa work.
Again, thank you so much.




Enjoy Reading Guys.




Mahal ko kayo, 
Alexander Chua





----------------------------------------------





He moved so fast and brushed his lips against mine. I tried my best to get him off but he just won't let me. His lips are so soft like newly made strawberry jellies. I can taste its sweetness.  I closed my eyes and the World disappeared. Nothing else mattered. No one else existed, just the car, him, me and the rain.  I can feel my heart jumping in and out like dancing for whatever reasons. I hear the sound of the silver liquid drops, and the gentle creek bubbling makes it even better. I hear the rain sings to a romantic melody as the clouds playing cupid. The feeling is inexplicably beautiful. Hinawakan ko ang kamay nito sa aking mukha and slightly opened my mouth to give way to his conquest. I have never imagined myself in this situation again. I have tried so hard to keep and deny this from myself. I have promised to be sure of something before doing anything. But why do I feel different now? Why do I feel myself wanting this and enjoying his lips? Why do I let my heart override my brain? I have been building my walls before me, but he easily just smashed 'em off. I opened my eyes and saw myself kissing him back, hot and hardly. He released himself to part our lips but I held his nape and pulled him back, giving our lips another shot of kisses and lusts. Our lips are moving in one sensuous rhythm, intensely and urgently. Our lips are in unison,  shifting to one and kissing our hearts out. I stopped, he stopped. I looked at him and his soft brown eyes already locked on mine. I rested my head on his forehead. I can feel his warm breath and short gasps as he exhales them to my mouth. He pulled back and gave me that smile, the smile that caught my heart since the first time I laid my eyes on him. He ran a fingertip from my forearm to my neck, up to my cheek until he cupped my face with his hand, his thumb running back and forth along the curve of my cheekbone like the wings of a butterfly. It left me a trail of goosebumps blooming in their wake. I nestled into his hand, feeling his warmth soul. He, again, kissed me, passionately and full of hunger and desire.  His minty mouth invades mine like one of the Lords of the Seven kingdoms buying for the Iron Throne. He then headed South and kissed my jawline in a erotic manner. He started kissing then lightly licking in small, slow cirlces, making me the hardest man I could ever be. He marched down and licked my neck like a Lion lapping cream.  He pushed the recliner to make me lie down and to rest my back. He then moved on top of me in a crawling position, smirking, before crashing his soft lips onto mine again.   He slowly undid each button of my shirt until he sees my soul. I can feel his crotch rubbing against my shaft and God, the feeling of it makes me forget everything and moan like a wolf under the crest moon. I can feel his manhood getting more and more defined. I can imagine what's hiding under his jeans and I know I am not wrong when I thought of it larger than Life. He suckeled my neck down to my chest. His lips-brushed-against-my-skin is really something incredible. He knows exactly  how to make me shiver to orgasms and eternal bliss. Inabot ko ang kamay ko sa polo nito and tried to unbutton his shirt. He naughtily smiled like asking for a permision to go down and dig a lil'l deeper. I smirked the way he asked for it. I nodded and freely gave him my soul. He brushed again his lips against my chest and then... 

"may problema po ba?" tanong ng isang boses, sabay katok sa bintana ng kotse. Nagulat ako at bigla kong tinulak itong si Ty. Dali dali naman itong bumalik sa pwesto at nag ayos ng sarili. Fuck, I'm half naked. Mabilis pa sa alas kuwarto ko nilagay ang mga butones ng aking polo. Nakarinig ulit kami ng katok. Buti nalang the window's dimmed and darkish so no one can really see whatever's happening inside. I rolled down the window, and saw a traffic enforcer. Pansin ko ang pagka-taranta nitong si Tyler na animo'y di niya alam ang gagawin at sasabihin.

"Sir, pasensiya po, tumirik kasi." palusot ko.

"Ty, try it again. Start the engine.." baling ko kay Tyler. Kunwari pa iling iling naman itong si Ty and then he started the again. Parang nanalo ito sa lotto at pumalakpak pa ng marinig ang makina. "what a lame act" says my mind.

"sir, Ayos na po pala. Pasensiya po ulit." pakiusap ko sa traffic enforcer,

"ah ganoon ba bossing"

"sige po sir.. Salamat. " paalam ko.

At pinaandar na nitong si Ty ang sasakyan at nagdrive. Napapailing ito sa tawa. Hindi ko rin maiwasan ang mapangiti. Of all places, sa gitna pa talaga ng daan. And the fuck that I let him do what he did. " what were you thinking bitch? you're supposed to be mad and keeping the distance, but instead you let your guards down and let his tounge savor your skin." says my mind. Maya maya pa, walang nagsasalita. Tahimik. Tumila narin ang pagbuhos ng ulan. The sky's dark now and I can hear frogs warbling to joy. 

"Ty..."

"hmmm?"

"Please take me home. I really don't want to go. Please?" pakiusap ko habang nakayuko.

"even just for a few hours. I promise to drive you home after."

"I'm tired... please..."

"give me one good reason why you don't want to go.."

Hindi nalang ako nagsalita. Feel ko pagod na pagod ako. Hinayaan ko nalang siya, bahala na. I stared out of the window and shut myself off. I'm tired of arguing things with this creep. Besides, he doesn't listen, he doesn't take my words, he does everything he wants. 

"guess that answers it all.." his last words before I closed my eyes. I didn't actually sleep,  I just wanted to take my eyes off him. I don't want to see him driving, I don't want to see his face, his smile because the longer I lay my eyes on him, the easier my walls get broken. And I don't want that, I have worked so damn hard to keep this thing inside and hide it to the deepest hole ever.  

I felt the car stopped. I opened my eyes and we're already in front of their place, in Marisol. Gusto kong sumigaw sa inis pero wala narin ako magawa. I feel like I am drained, tired and my body's going down. Something's wrong. I can feel my eyes tepid and my breath's heavy. He stepped out of the car and walked around to open the door for me.

"We're here.." bati nito. Hindi ako sumagot and gave him a blank stare. Inabot nito ang kanyang kamay pero di ko ito kinuha at lumabas ako ng kotse. Basa parin ang suot ko, and so as his. Hindi ko alam paano ako haharap sa mga kaibigan nito sa itsura ko. Para akong basang pokpok na ni-rape sa eskinita. Gustong gusto ko siyang suntukin sa inis, gustong gusto kong umuwi nalang at matulog pero I guess, wala na talaga akong choice.  Napabuntong hininga ako. Pinagbuksan kami ng gate ni Joy at dali dali nito akong niyakap.

"I'm glad you can join us.." she said. Pinilit kong ngumiti. Napansin nito ang basa naming suot ni Ty at napatawa lang sa itsura namin. Pinapasok kami sa loob para makapagbihis. Pagkapasok ko sa loob, halos mamatay ako sa kahihiyan. Hindi lang pala silang magkakaibigan kundi pati pala ibang mga kaklase namin at ibang schoolmates. Shit! Nakakahiya tlaga ang itsura ko. I heard some calling my name, saying Hi, saying they're glad to see me here. Poooosh! Napayuko ako. Then I felt Ty's hand and pulled me to his room. Wala akong nagawa kundi parang asong sumunod nalang. 

Here I am, AGAIN, in his room. Parang walang nagbago. Everything looks the same. Napalingon ako sa kama nito and I remember the last time I laid my back against it. I remember every single thing that happened before. I smiled and I can feel my heart starting to bet for another race. I looked at ty and he's busy looking for something inside of his closet. Alam kong naghahanap ito ng masusuot. Nakatayo lang ako sa likod ng pintuan at inantay 'to. Kinapa ko ang under garment ko and thank God, hindi 'to basa. I pulled my phone out of my pocket, buti nalang di rin 'to nasira. Inabot nito ang isang short at white plain shirt. Kinuha ko naman ang mga 'to at tinungo ang banyo. Dali dali akong naghubad at nag-shower narin. Pagkatapos kong maligo at magbihis, bumungad agad sa akin itong si Tyler, mukhang katatapos din nitong maligo. He looks gorgeous in yellow sando and khaki short. He's on his bed, leaning his back against the wall. He smiled when our eyes meet, but I didn't answer him back. Umupo ako sa gilid ng kama.

"Something wrong?" he initiated. Hindi parin ako kumibo. I felt his hand on my shoulder pero tumayo ako bigla. I'm really not feeling okay. I feel so tired of eveything. I am tired arguing things with him, I am tired of  fighting for myself, making my excuses, I'm tired of defending myself, hiding eveything. I am so tired of trying so hard to build this fucking wall. I am tired of giving it up easily when I'm near him.  I am tired and I feel pity for myself. I feel sorry for myself.

Lumabas ako nang kuwarto at nakihalubilo sa mga kaklase namin. I can see how happy they talk and mess around. Some are dancing their asses to the ground, some are laughing, singing, and jumping their hearts out to excitement. The music's loud and the house is perking its way up to sex and ecstacy. I can feel the smoke but I just don't appreciate it right now. I am really not myself. I grabbed a bottle of beer and a stick of cigarette. I walked out of the place and lit it up. Napabuntong hininga ako.

"Small World" pang gulat ng isang boses. I turned my head around and saw this guy's smiling. I remember him, the hottie and sporty, charming yet married President of the Student Council, Andrew Garcia.

"Hey Boss.." I replied.

"Oh Cut it off man, I ain't your boss.." he pleaded. I smiled.

"I didn't know you and Mr. Green are friends.."

"we're not... trust me.." I said. He chuckled.

" how 'bout you? I didn't know you and these people are friends.."

"Joy's in the council too."

"I could use that excuse.."

"haha you are funny.." he said. Hindi na ako sumagot at ngumiti nalang.  Napatingin ako sa taas. Kanina lang, the sky's crying silver drops but now, I can see the stars shining their spirits out. I can see 'em moving and shaking like they want to join the party inside. Yet the moon's cold and lonely. It's like she knows what I'm feeling inside. Sigh. Napainom ako ng alak.

"they say, If a person keeps on staring at the sky , he's hurting inside."  he said. 

"and why is that?" tanong ko.

"they say, when you look above and stare at those little stars, it's like you're wishing you're in somewhere else, that you're not where you are right now.."

"that sucks.." pangontra ko.

"I know right.. especially, when you're with me, whereelse would you like to be?"

"now, i'm starting to believe .."

"hahaha you know your way out man. that's cool"

"but seriously, do you believe it?" tanong ko.

"Maybe, I dunno. But sometimes, when I feel like I want to be someone else, I just look up above.."

"I didn't know someone like you would like to be someone else. You look..."

"I look....?" 

"you look like you have everything in this World." palusot ko, muntikan na akong madulas.

"nah, I don't have everything, sometimes I even feel like I don't have anything at all. But that's too far to talk about. How about you? why you staring at the sky?" pangbawi nito,

"I dunno.. to clear my head, maybe.. I really don't know.."

"is there something bothering you? you know you can talk to me, right?"

"naah.. I'd rather keep them inside of my head, and hope they just get lost soon.. thanks though.."

"okay, I won't force you.. but you know you can talk to me, right?" pang pilit nito. Napangiti naman ako.

"Yeah.. thanks...some other day.."

"cheers to that" sabi nito sabay taas ng bote. Napatawa naman ako.

"cheers.." I said. Tawanan kami. He really looks cool. Sayang nga lang married na. He's very smart, and funny. And dagdag points pa ang mala adonis nitong katawan na parang may halong magic sa sobrang perfect shape nito. Maya maya pa nakaramdam ako ng kamay sa aking balikat. Si Tyler.

"Hey bro." singit nito kay Andrew.

"thanks for inviting me in, bro." sabay abot naman nitong si andrew ng kamay kay Tyler.

"anytime.." sagot nitong si Tyler. Ramdam ko ang paghigpit ng hawak ng kamay nito sa aking balikat. Nasasaktan ako. Sinubukan ko itong alisin na hindi napapansin ni Andrew but he just won't take it off. 

"let's all go inside.." anyaya nitong si Tyler. Tumanggi itong si Andrew at sinabing magpapahangin lang muna siya. Bago pa man ako makapagsalita at sabihing magpapahangin lang din muna ako, he pulled me papasok ng bahay. Tumango nalang ako kay Andrew paalam rito then he smiled. 

"nasasaktan ako" bulong ko kay tyler habang papasok kami sa loob na nakahawak parin ang kamay nito sa aking balikat. He then released his hand.

"I don't want you to talk to him, ever again." sagot nito. Nagulat ako. Since when did he get the right to act this way? Sumusobra na ata! But for the sake of not having an argument again, hindi nalang ulit ako sumagot at yumuko ako papasok ng bahay. Umupo ako sa tabi ni Joy at sinubukang maki-ride on sa kwentuhan nila. Pinilit kong makisama. Pinilit kong makipagkuwentuhan, tumawa at ngumiti pero alam kong may mali. I want to go home and want to lay down to my bed and forget everything. I just don't know how.

Para namang napansin nitong si Joy ang pagtamlay ko at inaya ulit ako nitong lumabas muna at magpahangin. Umupo kami sa may harapan, malapit kung saan nakatambay si Andew. Inabutan ako nito ng isang beer at chips.

Tahimik. Walang nagsasalita. Napatulala na naman ako sa kalangitan. Napalingon ako kay Andrew and I smiled secretly.

"Are you okay?" she asked. Tumango lang ako at ngumiti. Binalik ko ulit ang aking tingin sa mga bituin. Naramdaman ko ang kamay nito sa aking noo na parang pina-pakiramdaman ang aking katawan.

"Oh Gosh. You're burning like hell."

"No, I'm really okay. I just need to rest., maybe.." I said.

"You should've not come here and just rest." she said. Bigla akong napaisip. Napayuko ako at kinuwento ko nga sa kanya ang mga nangyari, kung paano ako nakapunta dito sa place nila, that I really don't have any plans of joining in their party and how her friend forced me and left me with no choice. She looks disappointed.

"that jerk!" sigaw nito, alam kong patukoy ito kay Tyler. Inaya ako nito sa loob para makapagpahinga at makainom ng gamot but I refused and just asked her if she can drive me home. She nodded but wants to me take a med first. Dali dali itong pumasok sa loob. Naiwan akong nakaupo sa labas. Maya maya naririnig ko nang may nagsisigawan sa loob. Alam ko ang mga boses na iyon, kay Tyler at Joy. Oh crap, sana hindi dahil sa mga sinabi ko kay Joy kaya nag babangayan ang dalawa. Napalingon ako at halos tumakbo itong si Tyler palapit sakin. Dali dali ako nito inalalayang tumayo at pinakiramdamn and aking leeg at noo.

"God, you're really hot. Why the hell didn't you tell me?" tanong nito habang inaalayaan ako palakad papasok. Hindi ako sumagot at yumuko nalang. Then here's Joy, holding a glass of water and medicine. 

"Here take this.." sabay abot nito sakin.

"Thank you.." mahina kong bulong at dali dali ko namang ininom 'to.

"Let's go" sabay hila sa akin mula sa pagkakahawak nitong si Ty.

"Where you goin'?" tanong ni Ty.

"I'm driving him home.." si Joy.

"NO, I am taking him home.." pilit nitong si Ty.

"Are you hearing yourself Ty? He begged you to drive him home, but you didn't listen. Becasue you don't actually listen. You just think of yourself, and only for yourself. You're selfish, and to think this is even your fault why he's having this fever in the first place. So please, If you really care for him, go inside and let me, LET ME drive him home." bulyaw nitong si Joy, Nagulat ako sa mga sinabi nito. Hindi ko alam na kaya niyang supalpalin itong si Tyler. Walang nagawa itong si Ty kundi yumuko na parang maamong tupa at hinayaan nalang si Joy na ihatid ako.

 While Driving, hindi ko na rin napigilan ang katawan ko. I feel like I'm really going down. My head's hurting like a dozen of screws trying to carve in. My muscles are like shivering to chills and shaking to zero boiling point. My body's getting heavier and heavier.

"I am really sorry, lex." she said.

"Please don't be. Not your fault. Kanina pa talagang masama pakiramdam ko."

"Iyon na nga eh, tapos pinilit ka pa nang walang hiyang Tyler na 'yon. Ihhh nakakagigil. Sarap sampalin." sagot nito. Napangiti naman ako sa asar nito kay tyler.

"Joy.."

"yep?"

"Can I ask you something?"

"of course yes, what is it?"

"promise me, you won't talk to anyone about this, okay?"

"I promise.."

"Why is he doing this to me?"

"you mean tyler?"

"Yes."

"I wish I can tell you that easy.. but.. It's just that..because...  hmmm..."  pautal utal na sagot nito pa parang hindi alam ang sasabihin.

"It's okay. I understand.."

"Sorry..."

"No.. No.. It's really Okay.."

 Tahimik.

"Alex.."

"hhmmm?"

"How do you feel about Tyler?" tanong nito. Para naman akong nasa Grand Stage, asked to answer the One Million Dollar Question. Nanlamig ako lalo at parang gusto kong himatayin.

"Honestly? I dunno. I am confused. Really confused, to the extent that I don't even know what to think anymore."

"Sorry to hear that.."

"Even from the start, I wasn't sure of anything, but I still did things because I was happy with him, until that day came when he lied about me, when he lied everything..I don't even know if he really lied to me or perhaps he just don't feel anything at all, that everything for him was just a game. Again, I don't know but I was hurt, really bad, Coz I was expecting something else. Since then, I tried my best to forget him, everything that happened between us, everything that he said, coz I wasn't sure anymore what to think. I tried so fucking hard to keep myself away from him, to build these walls between us, and not to think of him anymore, it was hard coz honestly, I felt  something for him. Now that everything's okay, everything's running smoothly in my life, here he comes again, and I dont know what the fuck he's up to. If this another game, was hurting me before not enough? Why'd he has to come back? I told him to keep the distance and to stay away from me..coz I'm afraid, I am afraid that everything that I have been working for and everything that I have been avoiding and hiding, will just come back and I dont want to see myself hurting again. I really dont know Joy what to think. It's like my head's spining 'round and 'round. I am confused. I am not even sure why I am here, and why I am talking to you about this." Mahaba kong eksplinasyon. Mabigat ang pakiramdam ko. Naramdamn ko ang pamumuo ng mga luha sa gilid ng aking mata, pero pilit ko itong nilalabanan. I'm so tired of being weak. Lagi nalang ganito. Simula nang inentertain ko 'tong pagiging ganito ko, lahat naging iba. Lahat naging komplikado, lahat naging masakit. Ngayon nasa point akong sana kinimkim ko nalang lahat dati at itinago hanggang sa makalimutan ko kung sino nga talaga ako. Coz I'm tired of fighting for what I really feel, the more I think about it, the more pain I feel inside. Sana I just lied about what I really am and just hid everything. Hindi sana ganito ngayon.


"Oh dear. You know, sometimes we have to stop thinking and let our hearts decide. I understand you've been hurt before that's why you've been putting these walls and blocks before you, but you will never get your answer until you lay all your cards down. Life is a Game, you have to be brave to risk anything to get one thing.  You are afraid,I know. But you won't get what your heart really wants if you keep on letting your mind decides. I wish I can do something else."

"Ayos lang, pagod lang siguro ako. O di kaya dala narin ng lagnat 'to. ."

"iyon nga eh, dapat nagpapahinga ka ngayon kung di ka lang binuwisit nang tyler na 'yon.. lagot siya sa akin mamaya.."

"No.. Please.. Hindi naman talaga niya kasalanan eh." pagtatanggol ko.

"Uy... defending his one true love.."

"one true love ka diyan.. Hindi no!"

"but you just said you feel something for him.."

"I said, I FELT!, past tense, FELT!"

"whatever"

Tawanan kami.

"pero thanks alex, for the trust. Your secrets are safe with me."

"thank you.."

 Pagkarating ng bahay, sinamahan ako nito hanggang sa loob. Pinakilala ko ito kay Nay Cleng at halos magkanda uga-ugaga itong si Nay Cleng nang nalamang may lagnat nga ako. 

Maya maya pa nagpaalam na itong si Joy at nagpasalamat naman ako sa paghatid sa akin. Inakyat ako nitong si nanay cleng sa aking kuwarto at ihiniga sa aking kama. Tinanong ako nito kung asan ba ang sasakyan ko at nagdahilan nalang ako na hiniram ni jek. Sinabihan ko rin 'to na gusto kong magpahinga at huwag akong istorbohin kahit na magpumilit pa si jek mamaya, kasi sigurado akong pupuntahan ako nun pag nalaman nga na may sakit ako. Nakiusap akong paki lock nalang yung pinto. Tumango naman itong si nanay cleng at lumabas na ng kuwarto. Pinikit ko ang aking mga mata at nagpahinga narin. 

After an hour or so, I don't know, I heard jek knocking on the door, I heard him calling out for my name, then shouting. Pft! I want to stand up and open the door for him, but I can't. I'm feeling cold, and my body's nipping like it's winter outside. Hinila ko ang comforter at nagtalukbong. Then I heard the door opened. I can hear footsteps approaching.  Nakaramdam ako ng palad na dumampi sa aking noo.

"Naku, ano bang pinaggagawa mong bata ka, ang taas parin ng lagnat mo." si nanay cleng.

"Nay, pakuha naman po ng towel at malamig na tubig pati alcohol." boses ni Jek.

Hinila nitong si jek ang comforter at umupo sa aking tabi.

"jek, malamig." bulong ko sabay hila ng kumot.

"dapat nga sumingaw yung lagnat mo.. saglit lang." si jek.

Hindi ko ito pinansin and I closed my eyes again. Then I felt his hands trying to take off my shirt.  

"jek, ano ba?"

"Ssshhh.."

"Manang, ako na po bahala" baling nito kay nay cleng at dinig ko rin ang paglabas nito ng kuwarto at pagsara ng pinto. Tinuloy nitong si jek ang paghubad sa akin. Habang pilit nitong binababa ang short na suot ko, pilit ko rin itong hinihilang pataas. Napatawa ito.

"Huwag na kasing lumaban pa.."

"jek naman eh. malamig."

"kaya nga po, dapat po mag punas ng tubig para gumaling."

Hindi na ako sumagot at hinayaan ko nalang itong hubarin ang short ko. And when I was left with only my underwear, nagulat ako ng hawakan nito ang garter at gustong tanggalin din ito.

"fuck! jek, okay na yan. Huwag na pati brief kasi!"

"haha nahiya ka pa.."

"hindi naman kasi ako husto na sanay maghubad sa harapan ng kahit na sino."

"bahala ka nga." sagot nito na parang nagtatampo. Sinimulan nitong punasan ang buong katawan ko ng towel soaked in cold water. Every drape he does with the towel against my skin gives me something that I can't explain. At first, lalo akong nanlamig but I can feel how soothing and consoling it can give. Pinunasan nito ang mga kamay ko, leeg, buong katawan, mga legs. At after nito, nag lagay siya ng isa pang towel sa noo ko. Sabi nito makakatulong daw to free the heat. Hindi ko alam kung pamahiin lang ba ito or isa na naman sa kalokohan niya but I can feel the difference. Tumayo ito at niligpit ang mga ginamit sa akin. Sinundan ko ito ng mata at binuksan niya ang closet ko para maghanap ng masusuot. I smiled. What did I do to this guy and why is he doing these things to me? He's not obliged to do so, it's not even his reponsibilty but he just won't stop caring for me and helping me all through out. I am so blessed with guy. If only he's not tied to Joyce yet, I would kill to marry this man.

 Maya maya pa'y tinulungan ako nito magbihis. After ko masuot ang damit, tumayo ito sa aking harapan at nakatitig lang sa akin. Napakunot noo ako. Ano na naman kaya binabalak nitong kaibigan ko?

Dahan dahan nitong hinubad ang kanyang pantaas, yung tipong parang nasa tabing ilog at kinukuhanan ng camera para sa isang sensual na MTV, dahan dahan at mainit. Pagkatanggal ng damit, bumungad sa akin ang mukha nito, seryoso, at ang mga mata'y parang nang aakit, sabay kagat labi pa. Napangiti ako. Yumuko ito at tinanggal ang butones ng kanyang blue jeans short. Tinignan ako nito at sabay kindat, hindi ko na napigilan ang aking sarili kundi napatawa nalang ako at napapailing. Maya maya pa, ibinaba nito ang zipper at ang kanyang short. Ngayon, eto si jek, naka brief sa harapan ko. Maganda ang hubog ng kanyang katawan, yung tipong hindi nadaan sa pagwork out pero sa gawaing bahay, pinoy na pinoy at mapapalangoy si dyesebel sa pasig river sa postura nito, kung fetish mo ang mabuhok na pusod, panalo ka na kay jek. Naglakad ito palapit sa akin, dahan dahan na parang hinahabol ako sa dalampasigan. Umakyat ito ng kama at pumatong sa akin. Tinulak ko agad ito pagilid.

"Gago ka, ano bang ginagawa mo?"

"Body Heat!"

"sira! Nilalagnat ako! At lalo lang akong lalagnatin sa ginagawa mo"

"sabi mo kanina nilalamig ka.."

"basta.. magbihis ka na nga.."

Hindi ito nakinig at pumatong ulit sa akin at niyakap ako. I can feel his bulge against mine. Shit, at ang gago, kiniskis-kiskis pa ito sa akin. Now, I can feel mine waking up. Napailing ako. Niyakap ako nito nang mahigpit and nuzzled his face against my neck. His beard gives me shiver down to my spine. Tinulak ko ulit ito, at napahiga sa tabi ko.

"Dito nalang ako matulog, bantayan kita."

"sira. Umuwi ka na, baka magwala pa si Joyce. Saka, ipapahinga ko lang 'to. Bukas magaling na ako"

"Nagpaalam na ako kanina. Pumayag naman siya eh."

"Kahit na. Paano naman ako makakapag pahinga sa mga pinaggagawa mo?"

"ano bang ginagawa ko?"

"body heat, body heat, parang porn star lang!"

"haha totoo naman, kailangan mo ng body heat!"

"ewan ko sayo!"

"uy aminin, nalibugan ka lang sa katawan ko noh. hindi naman kita masisisi.. "

"haha kapal mo, gago!"

"eh bakit parang may biglang tumigas diyan sa gitna ng legs mo.." Hindi na ako nakasagot sa hiya at hinampas ko nalang ito ng unan.

"Uwi ka na nga.. Bukas nalang ulit."

He nodded and stood up. Pinakiramdaman muna ulit nito ang noo ko bago ito nagbihis. Bago pa man nito buksan ang pintuan, bumangon ako at pinilit umupo sa kama.

"jek.." pilit kong sigaw. Napalingon ito.

"Salamat ha?"

He smiled and turned around. Naglakad ulit ito palapit sa akin at niyakap ako, mahigpit at ramdam ko ang sarap ng kanyang pag aalala.

"pagaling ka...please?" bulong nito sa aking tenga.

Tumango ako.

"dalawin kita ulit bukas. Pahinga ka na ulit." bulong ulit nito sabay halik sa aking ulo.  After nitong lumabas ng kuwarto, humiga na ako ulit at nagpahinga.


Sunday.


I woke up around 9 in the morning . Magaan na ang pakiramdam ko, pinakiramdaman ko ang aking sarili at salamat sa Diyos, hindi na ako nialalagnat. Pero ramdam ko parin ang bigat ng aking ulo. Tumayo ako agad at dali daling naligo para makahabol pa sa Last Mass.

 Pagkarating ko nang Sto. Rosario Church, nagsimula na ang Mass, puno narin ang simbahan. Wala na akong choice kundi tumayo narin sa may likuran, just right after the entrance. I closed my eyes and bowed my head.

"My mind is torn apart by questions and doubts. It steals my sleep at night and my peace during the day. My weakness is my heart, and I am afraid my mind's trying to poison it from within. I am so weary of fighting over these things running back and forth.  I want to release myself from the grip of my own mind, and to keep me away from my own destructive thoughts. I don't know what to do now.  So here I am, humbly asking you to help me take these off my shoulders. Show me the light and be with me as I find all the answers. Thank You. " panalangin ko.

I opened my eyes at naki-pila para sa Holy Communion. I bowed my head again as I followed the line going near the Priest until I felt a tap on my shoulder. I turned my head around, but I see no one but strangers. I turned my head on the other side, and I saw Tyler and his Grandmom. Nagmano ako sa lola nito at pinilit kong ngumiti kay Ty.

"How you feelin?" bulong nito. 

"better" tipid kong sagot. Ngumiti ito na parang walang nangyari. Hindi ko na ito pinansin pa at dumiretso na ako sa pila.

After the Mass, dali dali akong lumabas. I heard someone calling out my name . Napalingon ako and saw Tyler approaching, binilisan ko ang paglakad hanggang makapasok na ako sa sasakyan.

"Can we talk?" he asked while knocking on the window. I didnt answer him back instead I started the engine and drove away. This will be a lot better. If he can't keep the deal of watching the disctance, then I will do it myself. He's all but troubles and heartaches.

Pagkauwi ko nang bahay, dinatnan ko itong si jek at joyce, karga karga naman nitong si Nay Cleng si baby alex.  Umakyat ako sa kuwarto para makapag bihis.

Habang nagtatanggal ako ng damit, halos maibuga ko ang baga ko sa gulat ng may naramdaman akong kamay na pumisil sa aking pwetan. Paglingon ko, si jek tumatawa. Hinampas ko ito ng natanggal ko nang damit.

"Gago ka talaga no?"

Hindi ito makasagot sa kakatawa. Pumasok nalang ako ng banyo para ituloy ang pagbihis. Paglabas ko ng banyo, nakaupo ito ng kama, na parang nag aantay.

"Kumusta ka na?" tanong nito sabay hila sa akin at yakap.

"ayos naman na, medyo masakit lang ulo ko." sagot ko at kumawala ako sa mga bisig nito,

"uminom ka na ng gamot?"

"hindi, itutulog ko lang ulit 'to."

"mamaya ka na, tara sa baba, kain na muna tayo, may dala akong tinola, niluto ko." pagmamayabang nito.

At bumaba nga kami para makakain, sabay sabay kaming kumain. Hindi ako nakaramdam ng pagkailang kay Joyce, alam kong masaya ito at secured, which dapat lang kasi in the first place wala naman talaga. Ngunit nakaramdam ako ng inggit sa nakita kong jek na sinusubuan pa ang kanyang anak. Naalala ko sina Mom, kuya at Dad. "Kailan ko kaya makakasama ulit sina Mom at kuya?" tanong ko sa aking sarili. Napailing ako at tinuloy nalang ang pagkain. After namin,  nagpaalam narin sina jek na uuwi na muna, tinungo ko ulit ang kuwarto para makapagpahinga. 

Alas singko na ng hapon nang makarinig ako ng katok sa pintuan ng aking kuwarto. Bumungad sa harapan ko itong si Nanay cleng na ngumu-nguya nguya pa ng mansanas. Sabi nito may bisita daw ako. Tinanong ko kung sino pero hindi ako nito pinansin at umalis agad. May dalaw ata itong si nanay cleng.  Dali dali naman ako nag ayos ng sarili at bumaba na. Pababa palang ako ng hagdan, pansin ko na si Joy na nakaupo sa sala, katabi nito si Tyler. Fuck! Parang gusto kung tumalikod at umakyat ulit. Pinilit kong ngumiti para di awkward, and they stood up. Sinalubong ako ni Joy at niyakap nito.

"How are you, friend?" bati nito.

"I'm better. thanks." sagot ko. binaling ko ang tingin ko kay tyler at pansin ko ang hiya, lungkot o anumang mabigat na nararamdaman nito. "the hell I care" singit ng aking isipan.

"hey" bati ko rito.

"ha- hi."  nahihiya nitong sagot.  Dumiretso ako ng kusina para pakiusapan si Nay cleng na pakidalhan ng mamerienda ang aking mga bisita.  Tumango lang ito na parang nagsusungit. Pansin ko ang bukas na TV at halos matawa ako sa pumasok sa aking isipan,  kaya siguro nagsusungit itong si nanay cleng kasi palabas na ang sinusubaybayan nitong koreanobela at hindi siya makanuod kasi nasa sala sina tyler at Joy. Napangisi ako.

"Do you want to go out? Mas presko dun." anyaya ko sa dalawa para naman makapanuod na itong si nanay cleng. Sumang ayon naman itong Joy at lumabas nga kami.

Dumiretso kami sa patio at umupo. Umupo ako sa gitna ng dalawa, as if may choice pa ako kasi itong si joy umupo sa gilid, itong si ty sa kabila.

"Oh buti napadalaw kayo?" tanong ko.

"He.. uhmmm someone..tsk, I just.... hmmm want to check up on you.." pautal utal na sagot nitong si Joy na parang pinipigilan ang pagtawa at animo'y may tinatago. Napalingon ako kay Tyler at huling huli ko ang panlaki ng mata nito kay Joy. Napailing ako. I think I know what she really meant.

"Well, I am good, tell that to HIM, or to that SOMEONE, or to yourself. " banat ko naman. Tumawa si Joy na parang alam nito na alam ko kung sino ang tinutukoy naming dalawa. Biglang tumayo itong si Joy at nagpaalam na papasok lang sa loob kasi sinusubaybayan din daw niya yung palabas sa TV. Naiwan kami nitong si Ty, naka upo. Tahimik.

"Are you really feelin okay now?" tanong nito.

"Ang kulit mo! Sabi ng OO eh." pagsusungit ko.

Tahimik. Hindi ako tumitingin sa mga mata nito at baka mahulog lang ang condom ko.

"I am..."

"What do you want, ty?" pang putol ko sa anumang sasabihin sana nito.

"What do you mean?" 

"Wise man doesn't answer a question with another question. so irritating!" pagtataray ko ulit.

"wise man has to be clear with his questions, in the first place." sagot nito.  Aba!

"well, for a wise man to be really wise, he can answer anything even the most unclear questions with no second thoughts" sagot ko.

"wise man needs not to answer all, he has to make sure that whatever words come out, it's certain and definite."

"fuck the wise man." sagot ko. He chuckeled at hindi ko narin napigilan ang sariling mapangiti.

"why are you doing this tyler? Why? What do you want from me? Why can't you just stay away from me?" sunod kong tanong pero hindi parin ako tumutingin sa kanya.

"I don't know it myself, either. All I know is, I am happy with you and I like myself when I am near you"

"then why did you lie before?"

"it's the only way out.."

"the only way out? fuck!"

"you don't understand.."

"help me understand...for christ's sake."

"how am I suppose to fight for you when I wasn't even sure of what I was feeling back then?"

Tahimik.

"I felt something inside, but I don't know what it was, so when I was asked, I got no choice but to just lie over it and pretend like it wasn't there, coz that was the easiest thing to do. I wasn't sure about you. I wasn't sure about US."

"you could've trusted your heart.."

"how could I trust my heart when every minute since I met you, I have been doubting and questioning it's decision?"

"oh yeah, coz you're not gay and trusting your heart may lead to nothing but to your downfall and lossing your superiority..right?"

"this is not about me being straight or being gay anymore, this is about being certain of what I really feel before fighting for it."

Tahimik.

"then why are you coming back? 

"I think..."

Tinignan ko ito sa mata. I can see tears forming. His lips cracking and his voice shaking. He looks unease and nervous. 

"I'm in love with you.." he said.