Love. Sex. Insecurity. [Chapter 19]

Love. Sex. Insecurity.

[Chapter 19]

By: Crayon

****Kyle****

6:18 pm, Wednesday

June 13

First day of school, first day ng dapat ay pagbabago ko ngunit lahat ng planong iyon ay nasira ng makilala ko ang instructor ko sa first subject ko. Ngayon naman ay may hambog na asungot ang sunod ng sunod sa akin. 

"Hoy tumigil ka nga muna para makapag-usap tayo ng maayos!", wika sa akin ni Lui.

"Hindi ako nagpunta dito para tumanga at makipagkwentuhan sayo.", masungit kong sabi sa kanya habang patuloy ako sa pagtakbo. Naiinis ako dahil kanina niya pa ako kinukulit. Ang inaasam kong relaxation habang nagjojogging ay hindi nangyari dahil sa ingay ng bwiset na ito.

"Bakit ba ang sungit mo at ayaw mo kong kausapin ha?", naiinis na din niyang sagot. Kapal talaga ng mukha, akala mo kung sinung santo na kailangan kong kausapin oras na iutos niya.

"Ang baho kasi ng hininga mo!", malakas kong sabi sa kanya para lalo siyang mainis. Pinamulahan na naman siya ng mukha at lumutang ang kakaiba niya kakyutan sa tuwing napapahiya.

"Sobra ka, foul na yun ah.", parang bata niyang reklamo sa akin.  "Hindi mo ba alam na binibili ng Armani ang laway ko para ilagay sa pabango nila.", hindi talaga mawawala ang kayabangan ng isang to kahit anong sabihin ko sa kanya.

Nilakasan ko na lamang ang volume ng aking cellphone para hindi ko marinig ang mga walang kwentang bagay na sinasabi niya.

Naka-isang ikot pa ako sa oval bago ako nagpasyang umupo sa damuhan at magpahinga. Habol ang aking hininga habang nakaupo sa damuhan. Medyo madilim na din sa paligid dahil pasado alas sais na din ng hapon. 

Wala pang ilang segundo ay umupo sa tabi ko si Lui. Inabot niya sa akin ang isang bote ng gatorade. Hindi na ako tumanggi dahil nauuhaw na din talaga ako at nakalimutan ko din bumili ng tubig bago nagsimulang tumakbo.

"Next time na tatakbo ka ng ganoon, magdadala ka ng maiinom. Pwede kang magpass out sa ginawa mo.", mahina niyang sabi habang pinapanood akong uminom mula sa bote ng gatorade. Nakakahiya man ay naubos kong agad ang laman ng bote. Inalok niya ang kanyang inumin ngunit tinanggihan ko na iyon.

Nanatili lamang ako sa aking pwesto at pinanood ang isa-isang pag-alis ng mga tao sa aking paligid. Nakakabigla ding hindi nag-iingay ang aking katabi, tila kasi mula ng magsimula kaming tumakbo ay wala ng tigil ang bibig nito sa pangungulit sa akin.

"Bad breath ba talaga ako?", seryoso niyang tanong sa akin. Hindi ko na napigilang bumunghalit ng tawa. Halos maiyak ako katatawa dahil sa tanong niya, di ko lubos maisip na seseryosohin niya ang sinabi ko. Nang tingnan ko siya ay nakatingin lang siya ng masama sa akin. 

"Nagto-tooth brush ka ba every after meal?", natatawa ko pa ding tanong sa kanya.

"Lakas mo mang-trip no!? Eh ikaw tong may tinga sa ngipin.", sagot niya sa akin. Bigla naman akong na-concious sa sinabe niya. Agad ko namang kinapa ng aking dila kung mayroon ngang tinga ngunit wala naman akong nasalat.

"Wala naman eh.", sabi ko pagtapos.

"Meron kaya, ayan oh!", wika niya sabay turo sa aking ngipin.

Napilitan akong kunin ang aking panyo para maka-paninga ng maayos. Ginamit ko din ang camera ng aking cellphone para makita kung nasaan ang sinasabi ni Lui na tinga. Maya-maya ay nakarinig ako ng pigil na pagtawa sa aking gilid, nang lingunin ko siya ay nakaplaster sa mukha niya ang malapad na ngiti. 

"Bwiset ka talagang asungot ka!", sigaw ko sa kanya sabay hampas ng plastik na bote ng gatorade sa kanyang balikat.

"Hahaha gumaganti lang ako no.", tatawa-tawa pa din niyang sabi sa akin.

"Ewan ko sayo.", masungit kong sabi sa kanya at saka nagsimulang maglakad paalis ng oval. Narinig ko pa ang pagtawa niya habang bumubuntot sa aking likod.

"Hoy saan ka na pupunta?", tanong niya sa akin ng abutan ako.

"Uuwi ka na agad? Hindi pa nga tayo nakakapagkwentuhan eh."

"Wala naman akong dapat ikwento sayo eh."

"Sa akin ba wala kang gustong malaman?", napatingin ako sa kanya dahil sa aking narinig. Para kasing timang ang isang to.

"Naka-damo ka ba? Wag ka nga masyadong feeling close."

"Grabe ka talaga. Nagbibiro lang naman, kanina mo pa kasi ako 

sinusungitan.", reklamo niya sa akin.

"Ang kulit mo kasi."

"Namiss lang naman kita. Tara, magdinner na lang muna tayo bago ka umuwi.", yaya niya sa akin.

"Hindi ko dala yung wallet ko, iniwan ko sa apartment ko.", sagot ko sa kanya.

"Lilibre na lang kita madami naman akong pera eh.", nakangisi niyang sabi.

"Yun naman pala eh, madame kang pera. Bakit hindi mo i-try magpa-check up sa psychiatrist? May mali sa takbo ng utak mo eh."

"OA ka, tara na kasi. Hindi naman kita lulubayan hanggang hindi ka sumasama sa akin kaya wag na natin pahirapan ang isa't-isa.", nakangiti niyang pagbabanta sa akin.

-----------

Wala na nga akong nagawa kundi ang sumama sa hambog na to. Mukha kasing seseryosohin niya ang banta na hindi ako lulubayan hanggang hindi ako sumasama sa kanya. 

Nakarating kame sa Tresto, isa sa mga dating paborito kong kainan na lugar sa elbi (UPLB), Lola Linda's pa ang pangalan ng lugar dati. Matapos nilang i-renovate ang lugar ay lalong nagkaroon ito ng class at magandang ambiance.

"Anung gusto mo?", tanong niya sa akin habang nakatingin ako sa menu.

"Tuna and cheese omelette.", iyon kasi ang paborito kong kainin dito noon. Simpleng itlog, cheese at flakes in oil na tuna na kapag dito niluto ay nag-iiba ang lasa. Hindi ko alam kung ano ang nilalagay nila pero hindi ko talaga magawang gayahin ang lasa ng omelette nila.

"Okay, kuya sa akin chicken salpicao. Dalawang iced tea tsaka, mango crepe. Pero mamaya mo na i-serve yung crepe.", sabi ni Lui sa waiter. 

Hinugot ko ang yosi ko mula sa aking bulsa at nagsindi ng isang stick habang hinihintay namin ang inorder naming pagkain.

"Matagal ka na bang nagyoyosi?", tanong sa akin ni Lui.

"Oo."

"Itigil mo na yan, hindi bagay sayo. Mas bagay sayo yung mukhang inosente lang.", nakangiti niyang sabi sa akin.

"In time i will. Pero hindi ngayon.", naisip ko kasi ang dami ng aking pinagdaraanan at ayaw ko muna magpaalam sa usok na minsang nagbibigay sa akin ng relaxation.

"Ok, basta promise mo ha titigil ka din.", di ko mapigilang tingnan siya. Hindi ko kasi nagugustuhan ang mga kinikilos niya.

"So kamusta ka na?", seryoso niyang tanong sa akin.

"Ok naman. Fortunately, nakakalakad pa naman.", sarkastiko kong sagot sa kanya.

"Galit ka pa din ba dahil doon? Hindi ko naman talaga sinasadya eh.", malungkot niyang sabi.

"Wala naman akong sinabing galit ako."

"Eh bakit lagi kang masungit?"

"I hate your guts.", diretsa kong sabi.

"Ganun ba?", halatang napahiya siya sa aking sinabi. Medyo nakonsensya naman ako.

"Wag ka na lang kasi masyado makulit, magkakasundo tayo.", sabi ko na lang sa kanya para gumaan ang pakiramdam niya. Hindi naman ako nabigo dahil ngumiti siya ng bahagya.

Ilang minuto din kaming natahimik hanggang sa dumating ang inorder naming pagkain. Medyo naging awkward ang sitwasyon, lalo ko tuloy pinagsisihan ang nasabi ko sa kanya.

"So what are you doing here again?", tanong ko na lang sa kanya habang kumakain para mawala ang awkwardness.

"Ah, kumukuha ako ng master's degree. Ikaw?"

"Finishing my bachelor's degree."

"Anung course?"

"Statistics."

"Wow. Ilang sem ka pa?"

"Tatlo."

"Sabay pala tayo matatapos eh.", nakangiti niya ng sabi.

"Hmmm.",naubusan na ako ng sasabihin.

"San ka nakatira dito?"

"Dyan lang sa may Raymundo."

"Pasensya ka na kung makulit ako ha. Namiss lang kita."

"Bakit mo naman ako mamimiss? Were not that close."

"Masama ba? Sabi mo kasi noon magtetext ka sakin kapag nagka-cellphone ka na. Hindi naman nangyare yon, inaantay ko kaya ang text mo."

"Pasensya na naiwala ko kasi yung papel na pinagsulatan mo ng number."

"Ok lang yon kasi fate brought me to you again.", sabi niya sabay pakita ng isang malapad na ngiti.

Hindi na ako nakasagot sa sinabi niya. Una dahil nabighani ako sa ganda ng mga ngipin niya, pangalawa hindi ko alam ang dapat na reaksyon sa sinabi niya. Tinapos ko na lamang ang aking pagkain.

Matapos kumain ay inimbita niya pa akong uminom ngunit tumanggi na ako. Hinatid niya na lang ako sa aking apartment.

****Aki****

7:45 pm, Wednesday

June 13

Nilalamon na ako ng lungkot. Hindi ko alam kung saan ako nagkamali o kung saan ako nagkulang. Masisiraan na ako ng bait dahil di ko na alam ang dapat kong gawin. Ilang linggo na akong hindi kinakausap ni Kyle. Hindi niya sinasagot ang mga text at tawag ko.

Now, i'm desperate. I am driving along Nlex, pupuntahan ko na siya sa bahay niya. Wala akong pakialam kung haharapin niya ako o hindi. All i want is to see him and be able to talk to him.

Natatandaan ko pa naman ang address niya mula noong huli kong punta. Makalipas ang halos kwarenta minutos ay narating ko din ang bahay nila.

"Tao po. Kyle?", sigaw ko habang kumakatok ako sa gate ng bahay nila. Nakailang tawag din ako bago may nagbukas ng gate.

"Ay iho! Napadalaw ka halika pasok.", bungad sa akin ni Tita Geleene.

"Tita, magandang gabi po.", sagot ko sabay mano. "Pasensya na po at gabing-gabi na eh nang-iistorbo pa ako.", paumanhin ko sa ginang.

"Diyos ko, wala iyon. Welcome na welcome dito ang mga kaibigan ng anak ko kahit anong oras.", nakatawang sabi ni Tita.

"Salamat po kung ganoon. Tatanung ko lang po sana kung nandyan si Kyle."

"Wala iho, hindi ba kayo nagkakausap pa ng anak ko?"

"Hindi nga po eh, hindi ko kasi siya makontak sa number niya."

"Ganun ba? Nagpunta na kasi si Kyle sa Laguna, tinutuloy niya ang kanyang pag-aaral doon."

"Ah, mabuti naman po kung ganun.", sabi ko na lang kahit na para akong sinasakal ng lungkot sa nalaman.

"Bata talagang iyon oo, hindi man lang ata nagpaalam ng maayos sa mga kaibigan niya. Mayroon ka ba noong bagong number niya?"

"Wala po eh."

"Sige tatawagan ko si Kyle para masabihan na i-text ka. Medyo nagmadali din kasi siyang bumalik ng Laguna. Excited ata."

"Maraming salamat po."

"Wala iyon iho, pasensya ka na din sa anak ko ha."

"Wala pong kaso iyon. Sige po mauna na po ako. Baka po magpapahinga na kayo naistorbo ko pa kayo."

"Sige, sasabihan ko na lang ang anak ko na balitaan ka. Nag-abala ka pa tuloy pumunta rito. Makakatikim talaga sa akin yung batang iyon.", nakangiting wika ng Mama ni Kyle.

"Hehehe, ayos lang po iyon. Sige po tita, good night po.", paalam ko sa ginang.

"Good night din iho. Ingat ka sa pagdri-drive mo."

Pumasok na ako sa aking kotse at kumaway ng pamamaalam kay Tita Geleene.

Habang daan ay iniisip ko ang susunod na gagawin. Nasa Uplb na si Kyle. Alam kong malaki ang campus na iyon pero wala akong pakialam. Handa ko siyang hanapin. Magfifile muna ako ng leave sa opisina. Pinayuhan din naman ako ng aking boss na magpahinga na muna bilang reward sa aking pagtatrabaho sa Davao.

I need to fix things. Hindi ako susuko. Hindi ngayon.

...to be cont'd...

Ang Lalaki Sa Burol [21: Last Part]

By: Mikejuha

Email: getmybox@hotmail.com

Fb: getmybox@yahoo.com

Author’s Note:

Gusto kolamang pong ipost muli ang aming kailangang leading roles sa gagawin naming indie:

MSOB will produce a low-budget M2M “Indie Film” and we arelooking for lead actors (we will need two) who are willing to be a part of theteam.

We plan to have them screened by June, 2013. Maytalent fee po ang dalawang mapipiling talents na ito. But we want them to be100% committed sa project.

Heto po ang mga qualifications:

1) Age: 18 – 28 years old
2) Height: 5’8 and above
3) Body: Well-built, though not necessarily muscular
4) With strong appeal
5) Experience: Not necessary basta committed, may potential, and willing to learn and give his best
6) Willing to go as far as torrid M2M kissing (no frontal nudity)
7) Straight acting. Lalaking-lalaki sa kilos.
8) Available kahit for one week shooting sa probinsya.

Para po sa mga interesado, please send me your pic and bio-data by -

1) PM in my fb, "Michael Juha" or
2) Email me at getmybox@hotmail.com (lagyan ng title na "Volunteer" ang message kasi baka sa junk mapasok)

We need din po ng mga interesadong mag invest. Ang aking napagdisisyonan po ay gagawin na lang talaga itong full indi/digital movie. At ang usapan naming mga volunteers (at sponsors) ay kapag nagclick ang pelikula, we will share the profit based on our contribution.

Maraming salamat po!

-Mikejuha-

----------------------------------------

“Hah??? P-paanong nangyari???”  ang gulat na sagot ni James.

“M-may nasilip sila sa mga papeles ng tunay na tagapagmana ni Sophia.”

“S-sino???”

“I-ikaw kuya…”

“B-bakit ako?”

“Di ba nang ikinasal kami, nagkunyari akong ikaw. At pangalan mo ang nakalagay sa marriage certificate. Kaya ikaw ang legal na tagapagmana ng lahat na mga ari-arian ni Sophia.”

Mistulang natulala si James sa kanyang narinig.

“Ikaw ang mayaman kuya, hindi ako…”

Tinitigan ni James ang kambal. “Dala-dala mo ba ang mga papeles na nagpapatunay na ako nga ang tagapagmana?” ang tanong niya.

“Opo…” sagot ni John sabay bukas sa kanyang bag at noong nabuksan na, hinugot ang mga envelopes at inabot kay James.

Tinanggap naman ni James ang mga dokumento. “So… ano ngayon ang plano mo ngayon?”

“Wala… mag apply sa iyo ng trabaho.” Sabay bitiw ng hilaw na ngiti.

“O e di kung ganoon, patuloy ka lang sa pagtatrabaho mo sa restaurant. Bibigyan kita ng appointment letter.”

“Talaga kuya?” ang sambit ni John.

“Oo. At ikaw na rin ang prisidente at CEO ng kumpanya.”

Habang nag-uusap ang kambal, si Ricky naman ay panay ang biro sa akin. Kinilig ba sa kalagayan namin ni James na kahit papaano ay talagang pinanindigan ako ni James. Marami-rami rin kaming napag-usapan ni Ricky. Inapppoint kasi siya ni John na isa sa mga managers sa restaurant. At masayang-masaya na rin si Ricky sa kalagayan niya. Imagine, tumaas ang ranggo niya. “Pero mas maswerte ka pa rin igan. Kasi may mabait at guwapo ka ng jowa, magiging first lady ka pa ng MCJ restaurant!” sabay tawa.

“Woi… sobra ka naman. Walang interest si James d’yan! Ayaw nga niyang may responsibility pa siya sa mga bagay-bagay na pag-aari ni Sophia. Mas masaya siya sa pagiging security guard. Gusto niya ay ang simpleng buhay lamang sa bukid.”

“Oo nga. Sobrang bait talaga ng jowa mo. Sobrang mapagkumbaba. Pinagpala ka talaga igan!”

“Ikaw rin naman eh. Maswerte ka rin. Tingnan mo, manager ka na!”

Napangiti naman si Ricky. “Oo nga! Hindi ko akalalin. Marami na akong pandatung sa mga boys ngayon! Sila na ang maghahabol sa byuti ko!” sabay tawa. “Dahil ito sa iyo itong lahat, igan…” ang seryoso rin niyang dugtong.

“Dahil magaling ka at mabait na kaibigan!”

“Syempre naman! Ambait mo kaya…”

“Sige na nagbobolahan na tayo eh!” ang pag cut ko sa usapan.

“Tol… pupunta tayo sa bayan, magpagawa ako ng letter of appointment para sa kambal ko upang magiging legal ang lahat nang pagtatrabaho niya sa mga restaurant chains ko.” Ang sambit sa akin ni James na ngumiti at kinindatan pa ako. Parang nakakaloko ang ngiti at kindat niyang iyon. Hindi ko lang alam kung ano ang ibig niyang ipahiwatig.

Nagpunta kami sa bayan. At nang nakahanap kami ng isang notary public, pumasok kami. Si James lang ang pumasok, dala-dala ang mga dokumento. Ngunit maya-maya lang ay pinatawag na kaming lahat sa loob.

“Pirmahan ninyo ito, ito at ito as witnesses” ang sabi ng abugado sa amin ni Ricky. At baling kay John, “Ikaw ba si John?” ang tanong niya.

“Opo…”

“Dito ka naman dapat pumirma.”

Dali-dali kaming pumirma ni Ricky. At nang matapos na kaming pumirmang lahat, nagtanong si John. “D-di ba dapat appointment lang? Hindi naman kailangan ang mga witness at notary sa letter of appointment?”

“Hindi appointment ito, John. Ito ay certificate of transfer. Nagpapatunay ito na ikaw na ang may ari ng lahat ng mga properties na na-inherit ng iyong kambal.” Turo niya kay James.

Napatitig si John sa kuya niya. Iyong titig na nabigla at hindi makapaniwala.

“Ano???” ang tanogn ni James.

“Hindi mo naman kailangang gawin ito kuya eh…” sagot ni John.

“Hayaan mo na. Gusto kong ang lahat ng mga pangarap mo sa buahy ay makamit mo at matupad.”

At niyakap ni John ang kanyang kambal. Napaiyak siya. “Ngayon ko napatunayang napakabait mo talaga kuya…”

“O huwag nang magdrama. Ang sagwa! Kapag nakita ka ng itay na umiiyak sasambunutan ka noon kagaya ng ginawa niya sa akin.” sabay tawa.

Tawanan na rin kami. Pati ako ay na-antig din ang damdamin. Ni wala man lang pag-aalangan si James na ibigay ang ganoon kalaking kayamanan sa kanyang kapatid. Kung ibang tao pa iyon, siguradong hinid na niya pakawalan pa ito. Doon ko na rin napagtanto kung bakit ganoon ang ngiti at pagkindat ni James sa akin bago kami nagpunta ng baying. Iyon pala ang gagawin niya.

“P-paano na lang ikaw? Magsi-security guard ka na lang ba talaga habambuhay?” ang tanong ni John nang nasa loob na kami sa kotse ni John at hinatid na niya pauwi sa aking inuupahang kuwarto.

“Tol… hindi porket security guard lang ay trabaho ay hindi na siya maligaya. Hindi lahat ng kaligayahan sa buhay ay nakatali sa ganda ng trabaho, o sa dami ng pera. Minsan nga, ang pera o karangyaan pa ang nagiging dahilan upang mas lumaki pa ang problema ng tao. Tingan mo ang mga simpleng tao, masaya na sila sa mga simpleng bagay. Tingnan mo ang mga problema nila, simple lang din. Iyan ang gusto kong buhay. Gusto ko para sa amin ni Jassim. Sa burol… masaya na ako. Malamig ang simoy ng hangin, maraming kahoy, may maliit na ilog. Ito ang gusto kong balik-balikan, ang lugar na ito – kung saan kami nagsimula ni Jassim.”

“Sabagay… suwerte ka rin ay Jassim dahil mabait na matalino pa.”

“Mas maswerte ako kay James. Hindi na ako makakahanap pa ng taong kasing bait niya.” Ang pagsingit ko.

“Oo… mabait ang kuya. At pareho kayong mababait.”

“At bubuhayin ako niyan tol.” Sagot ni James.

Tawanan.

“Para na talaga kayong mag-asawa kuya.” ang biglang pagsingit ni John sa issue.

Napatingin sa akin si James. “Actually, mag-asawa naman kami eh. Wala pa lang kasal.” Sagot ni James sabay tawa.

“Oo nga pala no? wala palang same-sex na kasal sa Pinas.”

“Magkaroon din iyan…” ang pagsingit naman ni Ricky.

Bumalik sina John at Ricky sa siyudad na masayang-masaya. At ako, sobrang humanga sa ipinakitang kabaitan ni James. Parang hindi na siya nauubusan ng kabaitan. Parang wala siyang kapaguran sa pagbibigay para sa iba.

“Alam mo Yak… sobrang proud ako sa iyo. Grabeh. Ganyan ka ba talaga kabait?”

“Hindi, salbahe ako!” sagot niya sabay lock ng kanyang braso sa aking leeg at hinila ako patungo sa aking kama.”

“Arrgggg! Salbahe!”

“Salbahe pala. Sige i-rape na kita!”

At nagsambuno na lang kami. At nang mapagod, nakahiga kaming magkatabi sa kama, parehong nakatihaya, tawanan, habol-habol ang paghinga.

Tahimik.

“I love you…” bulong niya

“I love you too” bulong ko rin.

At iyon, nagyakapan kami, naglapat ang mga labi at natahimik ang buong kuwarto. Hanggang sa nabalot na ito ng aming mga ungol…

Lumipas muli ang isang linggo. Bumisita na naman sina John at Ricky. At dahil linggo iyon, araw ng bisita ni James sa akin, naroon din si James.

“Kuya… may magandang balita ako sa iyo.”

“Ano?”

“Nadalaw ko na ang mga magulang natin at ang saya-saya namin!”

“Talaga tol? Anong sabi nila tungkol sa plano mo?”

“Masaya sila kuya. Hindi nila akalain na nagbago na ako. At nagpasalamat din sila sa iyo kuya.”

“Para saan?”

“Sinabi ko kasi sa kanila na ikaw ang tunay na may-ari ng mga negosyo, at ibininigay mo sa akin ang lahat. Tuwang-tuwa sila sa iyo. Di ko tuloy maiwasan na magselos muli. Palagi na lang ikaw, ikaw, ikaw.” Ang birogn sabi ni John.

“E kasalanan mo. Sinabi mo pa kasi!” ang biro ring sagot ni James.

Tawanan.

“Pero tingnan mo naman, nang dahil sa mga plano mo, maging maganda na ang kanilang buhay…” dugtong ni James.

“At may isang plano kaming nabuo kuya.”

“Ano?”

“Dadalhin ko sila sa Baguio upang i-tour. At doon tayo mag-bonding. Isama mo raw si Jassim.”

“Talaga? Good idea!”

“Kaya nga kuya, di ba? Sa buong buhay nila ay puro kahirapan na lang ang kanilang natatamasa. Habang buhay pa sila, malakas pa, gusto kong ipalasap sa kanila ang kahit papaano, ang buhay na kumportable, ang makarating sa ibang lugar, ang maging masaya.”

Mistulang may tumusok naman sa aking puso. Parang inggit ba. Naisip ko rin kasi ang aking mga magulang na sa tanang buhay ay puro mabibigat na trabaho na lang ang inaasikaso at ni hindi man lang naranasan ang magpunta sa ibang lugar upang magpahinga, mag-enjoy sa buhay, namnamin ang ganda ng pagkakataon na wala silang iniisip ng mga problema. Pero isiniksik ko na lang sa aking isip na isang araw ay matupad ko rin ang mga pangarap kong iyan para sa kanila.

“I love it! Kailan tol?” ang sagot ni James.

“Sa sunod na linggo kuya. Kaya maghanda ka na, kayo ni Jassim at pupunta tayo.”

“Ay ambilis naman. Wala pa akong karilyebo sa duty ko… Nasa bakasyon pa ang isa naming guwardya. Baka hindi ako papayagan.” Sambit ni James.

“A-ako rin, bago pa lang ako sa work ko. B-baka hindi rin ako papayagan.” Ang pagsingint ko.

“Ako ang bahala kuya at Jassim. Papayag ang mga amo ninyo kapag ako na ang kumausap sa kanila. Malakas yata ito!” ang biro ni John

“Weee? Di nga?” ang biro rin na sagot ni James.

“Manalig ka lang kuya. Manalig ka…” sagot uli ni John sabay tawa.

“Ok… pilitin kong magpaalam. Tignan natin…”

“Ngayong naniwala ka na, payag na iyon. Natupad na ang lahat.”

Tawanan.

Kinabukasan nga, nagpaalam agad ako sa aking amo kung puwede ba akong mag-absent nang 5 araw. Nagdalawang isip man, nilakasan ko na lang ang aking loob. Ang naririnig ko kasing experience sa mga dating baguhan ay mahigpit daw ang kumpanya namin sa mga absences, lalo na kapag bago. Ngunit dahil gusto ko talagang makasama si James, nagpaalam pa rin ako. At laking tuwa ko nang pinayagan ako ng aking amo! At parang masaya pa siya, ang laki kaya ng ngiti. Biniro tuloy ako ng mga kasamahan sa trabaho na ang lakas ko raw. “Siguro, jowa ka ng may-ari…” biro naman ng isa. Ang may-ari kasi ng koprahan ay isang biyuda.

Nang tinext ko si James, napag-alaman kong pinayagan din daw siya. Nagtaka nga rin daw si James kasi sobrang higpit daw ng kanyang supervisor pagdating sa mga leave, lalo na wala siyang reliever. Pero hindi na siya nagtanong pa. Ang mahalaga raw sa kanya ay pinayagan siya. Tuwang-tuwa kami. Para bang sindya ng pagkakataon na payagan kami.

At natuloy ang balak naming magpunta ng Baguio. Hindi kami nagsabay sa pagpunta. Nauna sina John at mga magulang ni James.

Nakarating naman kami sa Baguio. At sinalubong kami ni John at mga magulang ni James. Sobrang naappreciate ko talaga ang ganda ng lugar. Malamig ang simoy ng hangin, maganda ang kapaligiran. At ang aming hotel, five star.

“Bukas ay magsimba tayo sa pang-alas 9 na misa.” Ang sambit ni John.

Tila gusto kong matawa sa narinig. Kasi naman, ang dating barumabdong si John ay siya pa ang nagyaya sa amin na magsimba.

Ngunit doon na talaga ako natawa nang nagbiro na si James. “Magsimba tayo tol? Baka malusaw ka sa loob ng simbahan!”

“Kuya naman… dati, demonyo ako pero ngayon, anghel na ito ha?”

Tawanan.

At sa araw na iyon sobrang saya namin. Kung saan-saan kami namasyal at pagkatapos ay kumain sa isang sikat din na kainan sa lugar.

Mag-aalas otso na ng umaga nang gisingin kami ni John. “Kuya… gising na kayo at magbihis na upang magsimba!”

“Oo na! Gigising na kami. OA naman nito, an gaga-aga pa eh. Ang layo pa kaya ng alas 9.” Ang pagmamaktol ni James.

“Papasok ako kuya.”

Binuksan ko ang pinto at nakita ko si John na nakapostura na, suot ang putting long sleeves at slacks at dala-dala naman niya ang dalawang pares na ternong tuxedo at itim na mga sapatos. “Good morning Jassim!” ang pagbati niya sa akin.

“Good morning John!”

Pinapasok ko na lang siya. Hindi na ako nagtanong kung para kanino ang mga dala niynag iyon. Inisip ko na lang na baka sa kanilang dalawa ni James iyon. Terno kasi, at kambal pa sila.

“Huwahhh! Kanino iyan?” ang tanong ni James.

“Para sa inyo ni Jassim!”

Napa “Huh!” naman ako. “Bakit kailangan pa namin iyan?”

“Sa hotel na ito, may promotion sila at pipili sa kanilang mga guests na gay couple upang bibigyan nila ng tinatawag nilang special couple award. At nang nakita kayo sa kanilang camera na nag-check in, nag-holding hands pa, kung kaya ay kayo ang napili. Advocate kasi sa LGBT awareness ang German na may-ari ng hotel kung kaya ay may ganitong promo sila sa lahat ng kanilang hotels worldwide.”

“G-ganoon ba? Pero bakit kailangang magbihis ng ganito?”

“Darating kasi ang German na may ari nitong hotel at may mga dignitaries pa na mag-aattend.”

“As in ngayon na talaga kami magbihis? Magsisimba pa tayo, di ba?”

“9:30 ang awarding. Wala nang time. Nakakahiya kung kayo na lang ang hihintayin. Kaya pagkagaling natin sa simbahan ay diretso na tayo sa function room.” Ang sabi ni John na siningitan pa ng tig-iisang puting rosas ang aming mga kanang bulsa sa dibdib.

So wala kaming nagawa kundi ang maligo nang mabilisan at agad isinuot ko ang para sa akin.

Nanibago ako sa aking postura. Ngunit nang tiningnan ko si James sa kanyang ayos, lalo akong nabighani sa kanyang porma. Napakaguwapo niya sa kanyang suot.

At nang nagharap na kami, hindi na rin niya napigilan ang sariling kargahin ako sa kanyang mga bisig at ipinaikot-ikot. Ang guwapo-guwapo ng manyak ng buhay kooooo!!!” halatang nanggigigil.

Tawa nang tawa lang si John. “Tara na late na tayo!” ang sambit niyang nagmamadaling tinumbok ang pintuan ng kuwarto namin.

Dali-dali kaming nagtatakbo palabas ng hotel. May service palang inarkila si John para sa amin. Isang mamahaling puting van. Sumakay kaming tatlo. Nauna na raw pala ang mga magulang ni James.

Dali-daling pinaandar ng driver ang van. Wala pang 15 minutos ay nakarating kami sa mismong simbahan, at ang oras sa aking relo ay 9:05 na.

Kaming dalawa ni James ang naunang bumaba ng van. Inaninag ko muna ang tanawin ng simbahan at ang paligid nito. Hindi siya kalakihan, ngunit maganda ang pagkagawa at ang architecture na makikita sa labas.

Nang nasa bungad na kami ng entrance, nasisilip ko ang maraming nagsigandahang bulaklak, mga ribbons at palamuti sa loob. May mga taong nakaupo na at sa harap ng altar ay naroon na ang pastor at handa nang magsimula sa kanyang misa.

Nang nagsimula na kaming maglakad sac enter-aisle papasok patungo sa loob, nagtinginan ang mga tao sa amin ni James. At laking gulat ko nang tumugtog naman ang himig ng tugtog na martsa.

Bigla akong napalingon sa aming likuran. Ngunit kaming dalawa lang ni James ang nasa gitna ng aisle na iyon habang tinitingnan ng mga tao sa loob. Nasa gilid na daanan pala dumaan si John.

Lilihis n asana kami ni James ng daan upang bigyang daan ang kung sino man ang ikakasal. Dahil sa martsa. Doon lang sumagi sa isip ko na may ikakasal pala siguro kung kaya maraming dekorasyon ang loob ng simbahan at doon pa kami dumaan sa dadaanan niya.

Ngunit minuwestrahan kami ni John na mag stay put at itinuro pa ang may kisame sa harap ng altar kung saan naman lumantad ang isang streamer na may nakasulat: James and “Jassim Nuptial”

Kitang-kita ko ang pamumula ng mukha ni James sa nabasa. Ako man ay gulat na gulat at nanlaki ang mga mata, ang isip ay nagtanong, “Kasal ba talaga namin???”

Nang tiningnan naming muli si John, minuwestrahan niya uli kami na ituloy lang ang pagmartsa at turo sa pari na naghintay.

Tawa na lang nang tawa si James sa kanyang sarili, idinampi pa ang kanyang palas sa kanyang ulo at pagkatapos, game na game na inangat ang kanyang braso upang ako ay mag-abresyete sa kanya.

Nagpalakpakan ang mga tao. Ako man ay nalito rin na natawa na na-excite.

At nang inikot ko ang aking paningin sa mga taong nasa loob ng simbahan, doon ko nakita ang maraming taga MCJ Restobar ang naroon at may iilan ding kaibigan namin ni Ricky. At si Ricky, nasa harap ng altar nakaupo at kumaway-kaway pa sa akin.

Wala na kaming nagawa kundi ang ituloy ang pagmartsa. Nang nasa harap na kami ng altar, umupo kami sa dalawang upuang nasa harap ng pastor.

At maya-maya lang, tumayo si Ricky at kinanta ang –

I thought sometime alone, was what we really needed

You said this time would hurt more than it helps

But I couldn’t see that

I thought it was the end of a beautiful story

And so I left the one I love at home, to be alone, alone...

And I tried and found out this one thing is true

That I’m nothing without you, I know better now

And I’ve had a change of heart.

Refrain:

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else

I’d rather be beside you in a storm, than safe and warm by myself

I’d rather have hard times together than to have it easy apart

I’d rather have the one who holds my heart.

And then I met someone and thought she could replace you

We got along just fine but wasted time because she was not you

We had a lot of fun, though we knew we were faking

Love was not impressed with our connection built on lies, on lies

So I’m here ‘cause I found this one thing is true

That I’m nothing without you, I know better now.

And I’ve had a change of heart.

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else

I’d rather be beside you in a storm, than safe and warm by myself

I’d rather have hard times together than to have it easy apart

I’d rather have the one who holds my heart, who holds my heart.

I can’t blame you if you turned away from me like I’ve done you

I can only prove the things I say with time

Please be mine, please be mine

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else

I’d rather be beside you in a storm, than safe and warm by myself

I’d rather have hard times together than to have it easy apart

I’d rather have the one who holds my heart.

Refrain...

Hindi ko namalayang tumulo na ang aking luha sa pagkarinig ko sa mga kataga ng kanta. Sobrang galing kasi ang pagkanta ni Ricky. Iyon bang ang bawat kataga ng liriko ng kanta ay tatagos talaga sa iyong puso. At naalala ko ang unang pagkanta sa akin ni James noon at nang sinabi niya na kahit sa hirap, mas gusto niyang kasama ako kaysa nasa kumportable siyang pamumuhay ngunit sa piling naman ng ibang tao. Naisip ko rin ang lahat nang mga pinagdaanan naming hirap, at ang hirap na aking dinanas upang masagip lamang siya sa mga kamay ni Sophia at upang hindi mawasak ang aming pagmamahalan. At ang pagkakataong iyon ay ang tila rurok na ng tagumpay; ang kumpirmasyon na aking-akin na si James; na kaming dalawa ay isang-dibdib na lamang at hindi na maaaring maghihiwalay pa.

Sobrang saya ang aking naramdaman. Nilingon ko si Ricky habang kumakanta siya. At mas lalo pang nadagdagan ang aking saya nang habang kumakanta siya, tinuro niya ang pintuan ng simbahan. Nilingon ko ito. At nakita ko ang aking itay at inay na pumasok.

At sa puntong iyon, hindi ako nakatiis at tumayo ako at sumigaw, “Tay!!! Nay!!!” habang sinalubong ko sila na kasalukuyang nasa center-aisle na. Humagulgol ako habang mahigpit kong niyayakap ang aking itay. Mistula akong isang maliit na bata na walang pakialam sa aking paligid kung may mga taong nakakita. Naghihikbi ako at nagpapasalamat sa kanya. “Huwag ka nang umiyak. Naghihintay ang pari o... Basta mahal kita anak at kung ito man ang iyong kagustuhan, wala akong magagawa kundi an gsuportahan ka.” Ang sambit ng itay.

Hanggang sa tumayo na rin si James at lumapit sa amin. Nagmano siya kay itay at pagkatapos, niyakap naman siya ng itay. “Alagaan mo si Jassim, James...” ang bulong niya kay James na sinagot naman ni James ng, “Opo tay...” Nagmano rin siya kay inay.

Pinunasan naman ni James ang mga luha sa pisngi ko gamit ang kanyang panyo. “Tara na Yak... magsimula na tayo...” ang bulong niya sa akin.

Bumalik kami sa altar at nagsimula ang seremonya. Hanggang sa dumating ang bahagi kung saan namin sinambit ang salitang “I do” sa isa’t isa atsaka isinukbit sa aming mga kamay ang singsing na nagpapatunay na nariyan kami para sa isa’t-isa – for better or for worse, for richer and for poorer, in sickness and in health, ‘til death do us part.

At sa puntong iyon, kinanta naman ni Ricky ang kantang paboritong kantahin ni James sa akin –

You're my peace of mind in this crazy world.

You're everything I've tried to find, your love is a pearl.

You're my Mona Lisa, you're my rainbow skies,

And my only prayer is that you realize

You'll always be beautiful in my eyes.

The world will turn, and the seasons will change,

And all the lesson we will learn will be beautiful and strange.

We'll have our fill of tears, our share of sighs.

My only prayer is that you realize

you'll always be beautiful in my eyes.

You will always be beautiful in my eyes.

And the passing years will show

That you will always grow ever more beautiful in my eyes.

When there are lines upon my face from a lifetime of smiles,

When the time comes to embrace for one long last while,

We can laugh about how time really flies.

We won't say goodbye 'cause true love never dies.

You'll Walways be beautiful in my eyes.

You will always be beautiful in my eyes.

And the passing years will show

That you will always grow ever more beautiful in my eyes.

The passing years will show that

You will always grow ever more beautiful in my eyes

Tila walang humpay naman ang pagpatak ng aking mga luha sa sobrang kasiyahan.

Natapos ang kasal at dumeretso kami sa hotel. Pumunta rin ang mga dating kasamahan naming sa MCJ restobar at mga kaibigan namin sa school na sadya palang inimbita nina John at Ricky libre pamasahe. Doon ko nalaman na ang lahat ay plano plano pala nina John at Ricky. At pati ang pagkumbinsi sa mga magulang ko ay bahagi rin pala ng kanilang plano.

Sa kainan, ang iingay at ang kukulit ng mga kaibigan namin. Syempre, kahit papaano, may pinagsamahan kami, lalo na sa pakikipaglaban namin sa pagka-tyrant ni Sophia. Kaya sobrang close din namin ang mga bisitang iyon.

“Ba’t pala kayo na-late sa pagdating sa simbahan tay, nay?” ang tanong ni John sa aking mga magulang. Itay at inay na rin kasi ang tawag niya sa mga magulang ko, dahil kambal naman daw sila ni John.

“Eh... iyong ibinigay sa amin na guide, hindi rin pala kabisado ang lugar. Nakikipag-away pa sa taxi driver!”

Tawanan.

“Kuya... heto ang regalo ko sa iyo” ang sambit ni John nang nagbukasan na ng mga regalo.

“Ok.. ano kaya ito, mukhang malaman” ang sarcastic na biro ni James sa kambal. Paano, malaking envelope lang ang kanyang regalo.

“Malaman talaga iyan kuya...”

Pero ako naman ay naghinala. Naalala ko kasi ang pagbigay niya sa mga ari-arian niya kay John. Di ko tuloy maiwasan nab aka ibinalik ito ni John sa kanya.

“Ok, tingnan natin.” Sagot ni James sabay bukas sa envelope.

Kitang-kita ko sa aking mga mata ang pagkagulat ni James na napatingin sa kanyang kapatid, nakangiti. “Niresbakan mo ako ha?”

Tiningnan ko ang laman ng mga dokumento. At ang nabasa ko ay isang ownership certificate ng isang kumpanya “Michael’s International Trading”.

Napatingin na rin ako kay John. “I-ito iyong kumpanya naming ni James di ba?”

“Oo...  binili ko para sa inyo.”

“K-kailan mo pa ito nabili?”

“Noong nagpunta ako sa inyo at inimbita kayo...”

“Ampota! Kaya pala walang kahirap-hirap ang pagpapaalam namin! Alam na ba nila roon?”

Nakangiting tumango lang si John.

“Tado ka! Naisahan mo kami ah!”

Tawanan.

Nagsama na kami ngayon ni James sa aming lugar, kasama ang aking mga magulang. An gaming bahay na dati ay isang kubo lamang ay ipinakongkreto na ni James, dalawang palapag. Kumpleto na sa gamit. Ang itay ko naman ay ang siyang namamahala ngayon sa mga tauhan naming sa bodega habang ang inay ay nanatiling housewife. Ako na rin ang general manager at president ng aming negosyo.

At si James, bagamat siya ang may-ari ng pinakamalaking exporter ng kopra at abaka sa aming rehiyon, ay nanatili pa ring isang security guard... sa bodega sa may burol. Ang sabi niya palagi sa akin. “Masaya na ako sa ganitong trabaho. Gusto kong sa araw-araw ay naaalala mo ako; bumabalik-balik sa isip mo na dahil sa trabaho kong ito ay nag-krus ang ating mga landas. Ayaw kong sa ating pagsasama, ni kahit katiting na sandali ay mawaglit sa isip mo – ang lalaki sa burol...”

Wakas