Ang Roommate Kong Siga [40]

On third Day, Mommy Steff Rose From the Dead

By Michael Juha

getmybo@hotmail.com

fb: Michael Juha Full

----------------------

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay. Ngunit nagising ako nang may narinig akong tinig ng isang babae na kinakausap ako habang umiiyak. “Anak... narito si mama mo. Gumising ka anak. Ayokong mawala ka sa akin, nak!”

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Hindi ko lubos maipaliwanag ang pisikal na naramdaman ko sa aking katawan. Pagod, disoriented na parang nahihilo, masakit ang kalamnan na hindi ko mawari... Nang nakapag-adjust na ang aking mga mata, unti-unting inikot ko ang aking paningin sa paligid. Doon ko narealize na nasa loob ako ng ospital. Nakahiga ako sa ibabaw ng kama, may nakatusok na dextrose sa aking pupulsuhan at may dalawang tubes sa aking ilong para sa oxygen.

“Anak!!!” and sigaw ng boses na nagmaula sa tagiliran ng aking higaan. “Gising na ang anak ko! Nurse! Doktor! Gising na siya!!!” ang sigaw niya, halata ang abot-langit niyang kasiyahan.

Nang nilingon ko siya, nakita ko ang aking inay na nagpahid ng kanyang mga mata, naiyak sa matinding kaligayahan. “Ma... a-anong nangyari???” ang tanong ko kaagad.

“Natandaan mong inulunod tayo ni Arcihe sa gitna ng dagat, anak?”

Nag-isip ako sandali, binalikan sa aking alaala ang mga huling pangyayari. “O-opo ‘nay...”

“Kayong dalawa ni Jerome ang magkapares na itinali samantalang kami naman ni Nella ang magkapares...”

“O-opo...”

Hindi na naituloy ng inay ang mga sasabihin gawa nang humagulgol na ito nang malakas.

“Ano ang nangyari ma? Bakit ka umiiyak? Sagutin mo ako maaaa!” ang sgiaw ko naramdaman ang matinding kaba.

“Si Jerome anak...”

“Ano nga ang nangyari po sa kanya ma! Maawa ka sabihin mo po sa akin ma!!!”

“Huwag kang mabigla anak...”

“Ma please sabihin niyo na! Hindi ako mapakali ma!!!”

“Basta promise anak na maging mahinahon ka, maging kalmante ka... na kaya mong matanggap.”

“Ano nga po ma! Sabihin niyo na po!!!”

“Hindi siya mahanap, anak! Wala pang balita kung asaan siya!!!” at humahagulgol na naman ang inay.

“Ano po!!!” ang pagkabigla ko sabay balikwas sa aking higaan. “Ulitin niyo po ma! Sabihin ninyo pong nagbibiro lang po kayo ma!!!”

Dali-dali naman akong pinahiga ng aking inay. “Huminahon ka anak... H-hinahanap pa nila si Jerome. B-baka naman, b-baka naman b-buhay pa siya...” ang paliwanag naman ng aking inay.

“Bakit ma, ano ba talaga ang nangyari sa kanya at hindi na mahanap?”

“Dumating ang mga pulis, kasama ang mga coastguards at ilang divers. Tinimbrehan na pala sila ni Jerome na nawala tayo bago siya ay ma-hostage din ni Archie. Nang hindi na nila ma-contact si Jerome, doon na sila na-alerto at hinanap nila kaagad si Jerome gamit ang GPS ni Jerome na siyang ininstruct sa kanya ng mga pulis na buksan niya ang kanyang GPS upang hindi sila mahirapang mag-coordinate sa kanilang paghahanpa sa atin.”

“Pagkatapos po?”

“Naalala mong kay Jerome inilagay ang oxygen ninyo? At ikaw ang wala?”

“Opo...”

“Nang matagpuan kayo ng mga divers, nasa iyo na ang oxygen. Ngunit wala na roon si Jerome. Hindi nila alam kung saan siya tinangay ng agos o ano ang nangyari. Kaya inuna ka nilang iligtas at pagkatapos ay si Jerome naman ang kaniang hinahanap. Ngunit sa kasamaang palad ay hindi nila nahanap si Jerome hanggang gumabi na. Kinabukasan ay nagpatuloy sila sa paghahanap ngunit wala pa ring resulta.”

“P-paano nailipat ni Jerome ang oxygen sa akin, ma?”

“Heto ang nakita nila na sumabit sa mga kamay mong nakatali...” ipinakita ng inay ang bagay na naiwan ni Jerome at iniabot iyon sa akin.

“Ang k-kanyang key chain?” sigaw ng isip ko habang tinitigan ito. Naalala ko ang key chain na iyon. Minsan ay iginuguri-guri niya iyon sa kanyang kuko kapag nabobored siya. May nakakabit kasi roon na lagari na kasing liit lang ng daliri ngunit matalim ang mga ngipin. Nang sinabi ko sa kanya na delikado iyon, ang sagot lang niya ay hindi ko raw masasabi ang panahon kung kailangan siya mangangailangan noon. Kasama noon ay ang maliit na pito. Inilagay pa niya ito sa kanyang bibig at sumipol nang malakas. Ang sabi niya ay makatulong din daw iyon kapag may sakuna at hindi siya makapagsalita dahil wala nang lakas, o kaya’y kapag matabunan kapag may lindol. Iyong daw ang puwedeng gamiting pantawag ng saklolo. “Magagamit mo rin ito kapag naligaw ka sa gubat, o bilang alarm kapag may sunog, o kapag nasa dagat ka at manghingi ng saklolo sa mga barkong dumadaan at hindi ka napapansin...” ang sabi rin niya.

Kinuha ko ang key chain mula sa kamay ng inay. “I-ito po ang ginamit niyang pamputol sa tali ng kanyanag kamay?”

Tumango ang inay. “At marahil ay sinadya niyang ilagay iyan sa iyong kamay upang matanggal mo rin ang tali mo. Wala na siguro siyang hangin kaya iniwan na lang niya sa iyo. O baka balak rin sana niyang putulin ang tali mo ngunit...” hindi na itinuloy ang kanyang sinabi.

“At ano po...” ang giit ko upang dugtungan pa niya ang kanyang sinabi.

“At nalunod na siya, baka natangay sa agos... wala pang nakakaalam!”

“Huwag naman po sana ma!”

“Hindi nga natin alam, anak...”

“I-ilang araw na po ba akong walang malay, ma?”

“Tatlong araw anak...”

“At wala pa ring balita kay Jerome?”

“Wala pa rin. Patuloy pa rin silang naghahanap.”

Doon na ako humagulgol nang humagulgol. “Jeromeeeeee! Jeromeeeeeee! Nasaan ka na!!!” 

Niyakap na lang ako ng inay habang hinahaplos ang aking likod. Niyakap ko rin siya. Sobrang sakit ng aking nadarama na ang taong minahal ko ay hindi pa nahanap. “Hindi ko mapatawad ang sarili ko pa kung may mangyaring masama kay Jerome. Mahal na mahal ko siya ma. Sana ako na lang po ang nandoon sa dagat. Sana ay hindi na niya ibinigay sa akin ang kanyang oxygen ma! Bakit pa???”

“Mahal ka kasi niya anak... Pinanigurado niyang mailigtas ka.”

“Pero siya naman itong nawala? Kaya guilting-guilty ako ma! Hindi ko mapapatawad ang aking sarili sa nangyari!!!” at talagang nagsisigaw ako, nagwala sa magkahalong matinding takot, galit, at lungkot.

“Huminahon ka anak. Ipagdasal na lang natin na sana ay buhay pa siya. May awa ang Diyos anak.”

Nasa ganoon akong pag-iiyak nang may naalala ako. “S-si Nella pala ma? Di ba kayo ang pares na inilaglag sa dagat? At siya ang may oxygen?”

Hindi makasagot kaagad ang aking inay. Yumuko siya. Kitang-kita ko ang biglang paglungkot ng kanyang mukha, ang namumuong mga luha sa kanyang mga mata at ang pagbagsak ng malalaking butil ng luha.

Sa nakita ko sa reaksyon ng inay ay naramdaman ko ang paggapang ng takot na hindi ko mawari. “Ma? Anong nangyari sa kanya???”

Inangat niya ang kanyang mukha at tiningnan ako. “B-bago kami inilaglag ni Archie sa dagat, nagsusumamo si Nella kay Archie na ang oxygen na nasa kanya ay ibigay na lang sa akin... D-dahil ang isang oxygen naman daw na nasa inyo ay na kay Jerome. At maaaring mamatay ka, magsama raw kayo. At kung buhay ka man daw at pipilitin ni Jerome na ibigay sa iyo ang oxygen niya, at least masaya siya dahil sigurado siyang aalagaan kita, at ikaw rin, mahal na mahal mo rin daw ako. Kaya pinagbigyan siya ni Archie dahil pareho naman din daw na mamatay kami, mauna lang siya ng isang oras kung nasa akin ang oxygen...” nahinto ang inay dahil hindi niya mapigilan ang paghikbi. Pinahid niya ang kanyang mga luha. “Nang nasa ilalim na kami ng dagat, kitang-kita ko ang kanyang paghihirap. Ibinubuka niya ang kanyang bibig at nagsasalita. Pilit kong binasa ang kanyang mga sinasabi. Ang naintindihan ko ay ipinagbilin ka niya sa akin, na mamahalin kita, alagaan, huwag pabayaan. Nanghingi rin siya ng patawad na masyado niyang iginiit ang kanyang sarili sa iyo. Ayaw raw sana niyang mahiwalay sa iyo ngunit dahil wala na siyang magagawa, masaya na siya na nakitang nasa mabuting mga kamay ka at mahal na mahal mo ako nang higit pa sa pagmamahal mo sa kanya. Gusto niyang ipaabot ko sa iyo na mahal na mahal ka niya, at handa niyang gawin ang lahat para sa iyo...”

Hindi na ako nakasagot pa. Hinayaan ko ang aking inay na magsalita gawa nang hindi ko na napigilan ang mga luhang dumaloy mula sa aking mga mata. Pilit kong pinigilan ang mga ito ngunit tila may sarili silang pag-iisip at kusa na lang silang nagsilaglagan. Napakasakit sa aking kalooban na sa unang pagkikita namin ay hindi maganda ang pakikitungo ko sa kanya, inakusahan ko pa siya na siyang nagpakidnap sa inay, na maruming babae siya at may relasyong nakaraan kay Jerome. Ngunit sa bandang huli pala ay mali ang aking mga paratang. At heto, siya pa ang nagbigay-daan, nagparaya upang mabuhay ang aking inay. Ni hindi ko man lang nakita ang kanyang kabaitan habang buhay pa siya. Ni hindi man lang ako nakahingi ng tawad. Pigil na napahagulgol na lang ako sa matinding pagsisisi.

“Sobrang naawa ako sa kanya dahil habang ako ay naka-oxygen, na sana ay para sa kanya iyon, siya na nasa harapan ko ay naghihingalo, pilit na lumalaban. Ngunit wala akong magawa dahil nakatali ang mga kamay at paa ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin... Kitang-kita ko pa ang huli niyang pagbuka sa kanyang bibig na animoy nagsasabi ng ‘paalam’” Muling nahinto ang inay dahil sa paghikbi. “Nang dumating ang mga pulis at scuba divers, huli na ang lahat. Bagamat mulat ang aking mga mata, si Nella naman ay wala nang malay. Agad na tinanggal nila ang mga tali namin, pati na rin ang mga pabigat at bitag. Nang tuluyan na kaming naiahon, lupaypay na ang kanyang katawan. Nakapikit ang kanyang mga mata bagamat bakas ang kapayapaan sa kanyang mukha at mga labi. Dali-daling nirevive ng mga divers ang kanyang paghinga sa pamamagitan ng CPR. Ngunit talagang wala na silang nagawa. Nang dumating na kami ng ospital, doon na kinompirma ng doktor na patay na nga siya.

Ramdam ko ang matinding bigat ng aking konsyinsya sa narinig. Ramdam ko rin ang matinding panghihinyang. Nagsisisi ako sa aking masamang pagtrato sa kanya. Ni hindi ko man lang siya nayakap, ipinagkait ko sa kanya ang tawagin siyang inay, hindi ko siya binigyang importansya. “Napakasama ko, ma! Napakasama kong tao!!! Nagsisisis ako sa mga sinabi ko sa kanya ma! Nagsisisi ako sa hindi magandang pagtrato ko sa kanya!!!” ang sigaw ko.

Mabilis akong naka-recover at kinabukasan lang ay nakauwi na ako ng bahay. Ngunit dahil sa nangyari ay tila nawalan ako ng ganang mabuhay. Sobrang depressed ko sa bawat araw na lumipas. Habang nakaburol ang aking biological na inay, hindi naman mahanap si Jerome, o kahit balita man lang kung buhay ba siya o bangkay man. Nawalan ako ng lakas, nawalan ako ng focus at direksyon. Naibsan ang pananampalatayo ko sa taas.

Hanggang dumating ang araw na ililibing ang aking biological na inay. Sa umaga pa lang ay kinausap na ako ng aking inay.

“Alam mo, anak... may sasabihin ako sa iyo. Sana ay hindi ka magagalit,” ang pambukas na sabi sa akin ng inay.

“A-ano po iyon, nay?”

“Nalala mo pa ba isang beses, High school ka pa lang noon, nagpunta tayo ng mall dahil bibilhan kita ng laptop. Tapos nang nakapili ka na at excited ka dahil nag-iisa na lang siya at iyong mga specifications niya ay ang talagang gusto mo, bigla kitang binatak at ang sabi ko ay natatae ako. Sa pagkagulat mo ay hindi ka nakapalag at sumunod na lang sa akin. Ngunit nang nasa kalagitnaan na tayo patungo ng CR ay tinanong mo ako na bakit kita binatak samantalang puwede namang ako lang ang mag CR. At gusto mong bumalik dahil baka may bumili noon, marami pa namang tao sa shop na iyon. Ngunit nagpumilit ako na samahan mo ako. Nagmamaktol ka. Tapos paglabas ko ng CR, dinala naman kita sa sinihan imbes na pabalik sa shop.”

“N-naalala ko nga iyon ma... Galit na galit ako sa iyo, hindi kita kinibo ng ilang araw dahil pagbalik natin sa shop ay sarado na ito at nang binalikan natin kinabukasan ay may nakabili na sa laptop...”

“Tama. At alam mo ba kung bakit kita binatak?”

“Bakit ma?”

“Nakita ko sa shop na iyon si Nella,” nahinto siya saglit dahil muli na naman siyang umiyak. “Oo anak, matagal ko nang alam na si Nella ay naghahanap sa iyo. Ngunit itinatago ko ito sa iyo dahil ayaw kong mawalay ka sa akin. Marahil ay kung n-nagkakilala kayo sa panahong iyon, buhay pa sana siya ngayon,” humaglgol na naman ang inay. “Mabait si Nella anak. At alam ko kung gaano ka niya kamahal, at kung gaano kalalim ang kanyang pagsisikap upang mahanap ka. Alam ko rin kung gaano kasakit ang mawalan ng anak...” Muli na naman siyang humagulgol. “Sobrang laki ang kasalanan ko sa iyong tunay na ina, anak. Patawarin mo ako...”

Hindi ako nakaimik. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa aking inay.

“K-kaya n-naisipang kong magpakalayo, anak kasi nagi-guilty ako na hayan, naghahanp ang tunaymong inay ngunit nariyan din ako, nakakahadlang. Naawa ako kay Nella. Naawa ako sa iyo. Kaya iyon ang naisip kong paraan...”

Wala na akong nagawa kundi yakapin ang aking inay. “Naintindihan kita, ma... at hindi ako galit sa iyo. Marahil ay sadyang itinadhana talaga na ganito ang kahahantungan ng lahat,” ang sagot ko na lang.

Araw ng paglibing. SOBRANG BIGAT ng aking damdamin habang pinagmasdan ang aking biological na inay sa likod ng salamin sa loob ng kabaong. Binuksan kasi ang uluhang bahagi nito bago isinilid sa kanyang nitso. Muli na naman akong humagulgol. Naalala ko ang aking mga ginawang hindi maganda sa kanya. Sobra-sobra ang panghingi ko ng tawad.

Halos magsiuwian na ang lahat ng tao at ang aking inay ay naghintay na sa akin sa sasakyan. Nasa harap pa rin ako ng nitso ng aking biological na inay.

“Ma... patawarin niyo po ako na kailangan pang umabot sa ganito upang marealize ko na napakabait niyo po palang tao, martir po kayo at deserving na tawagin inay at mama. Alam kong ngayon lang kita tinawag na ‘mama’. Nagsisi po ako sa aking mga nagawang kasalanan. Ngayon ko lang narealize kung gaano kasakit para sa inyo ang makita akong pinagdududahan ka, ang tawagin lang kitang Nella, kung gaano kahirap ang pinagdaanan mo upang hanapin ako at pagkatapos ay hindi mo man lang mayakap. Ang sama ko po... Sana po ma ay mapatawad mo po ako. Pangako ko sa iyo, ma, na palagi kitang dadalawin dito. At sa sunod nating pagkikita ay yayakapin na kita nang mahigpit. Ma, saan ka man naroroon, sana ay palagi mo akong gabayan. Rest in peace po...”

Lumipas ang isang buwan, dalawa, tatlo, hanggang anim na buwan na aming paghahanap kay Jerome ngunit ni bakas kung nasaan siya ay wala. Kung saan-saan na lang kami nakarating. Hindi pa rin ako maka move on. Palagi ko pa ring naaalala si Jerome. Para akong baliw na kinakausap siya, nanghihingi ng tawad sa kanya sa maling hinala ko tungkol sa kanila ng aking biological na inay. Hindi rin maalis sa isipan ko ang mga kuro-kuro na baka nalunod si Jerome at tinangay ng alon, o baka kinain ng pating. Ngunit syempre, umaasa pa rin akong nakaligtas siya, o inanod lang ng daloy ng dagat at nakarating sa dalampasigan na buhay.

Kunag anu-ano na lang ang sumagi sa aking isip. Nariyan iyong balak na kitilin ang sariling buhay upang magsama na kami ni Jerome kung patay na talaga siya, nariyan iyong magalit sa taas kung bakit niya hinayaang maging kami ni Jerome ngunit kunin niya rin pala ito, nariyan iyong sisihin ang mga taong may kinalaman sa pagkawala ni Jerome...

“Anak, ang lalim naman ng iniisip mo. Maaari bang kuwentuhan mo ako?” ang tanong ng inay isang gabi na naroon lang ako sa terasa ng bahay ng aking daddy, nag-iisa, nakatingin sa kawalan habang naglalaro ang isip sa mga katanungan kung bakit basta-basta na lang pumanaw ng ganoon ang biological na inay, kung nasaan na si Jerome, at kung bakit ganoong klaseng pagdurusa ang ibinigay sa amin.

“Alam mo naman kung ano ang nasa isip ko ma, ‘di ba?” ang matamlay kong sagot ko.

Hinila niya ang isang silya at inilagay iyon sa tabi ko. Umupo siya atsaka inabresyete ang kanyang braso sa aking braso. “Paano ba ako makakatulong sa iyo, nak? Ang hirap kasing tingnan na ganyan ka, eh. Gusto mo, gumala tayo?”

“Anong gagawin natin sa labas, ma?”

“E ‘di ano pa, mag bar. Dating gawi. Mag-inom, hanap ng boys,” ang sambit niya, sabay bitiw ng pilit na tawa.

“Lalo ko lang maalala si Jerome ma...”

Binitiwan ng aking inay ang isang malalim na buntong-hininga. “O ‘di dito na lang tayo mag-inom,” ang sambit niya sabay tayo at tumbok sa ref. “Sandali lang at kukuha ako ng mainom natin. Huwag kang umalis. D’yan ka lang.”

Hindi ko na siya pinigilan pa. Muli kong ibinaling ang aking paningin sa kawalan, sa taas kung saan naroon ang maraming bituin. Tila gusto ko silang kausapin isa-isa kung nakikita ba nila si Jerome at kung nasaan siya ipinadpad.

Nang dumating ang inay, inilatag niya kaagad sa mesa ang anim na bote ng beer at dalawang wine glass. Binuksan niya ang dalawang beer at ibinuhos ang mga iyon sa tig-iisang baso namin.

“Ma... totoo kaya iyong sabi nila na bawat tao raw ay may kanya-kanyang bituin sa langit na nagmamatyag sa atin? Saan kaya ang kay Jerome d’yan? Nagmamatyag kaya siya sa amin? Alam kaya niya kung ano ang nangyari kay Jerome. Nararamdaman din kaya niya ang tindi ng sakit na naramdaman ko?”

“Hay naku, Hulyo... ano ka ba! Buksan mo ang puso mo at tanggapin kung ano man ang nangyari sa kanya. ‘Di ba, ikaw rin ang nagsabi na ang pagkamatay ni Nella ay nakatadhana? Na hindi mo ako sinisisi dahil, wala na tayong magagawa at wala tayong control sa mga pangyayari. Di ba?”

“Ang sakit lang kasi ma... madaling sabihin ngunit kapag ikaw ang nakaranas, sobrang hirap...” nahinto ako sandali. “Kayo po ma, noong naghiwalay kayo noong first love mo, ano ang ginawa mo?”

“Ano pa nga ba, e ‘di naglasing,” ang sagot niya.

“I mean, nasaktan ba kayo, iyong parang ikamamatay mo ang sakit, o hindi naman masyado at kaya mo pa ring gawin ang mga normal mong mga nakagawiang gawin?

“Iyong totoo? Syempre, sobrang sakit. Iyong sinabi mo, parang ikamamatay ang sakit, ramdam ko iyon. Para kang mababaliw. Parang gusto mong mandamay at sunugin ang mga bahay na makikita mo, o mang-itak ng mga lalaki...”

“Ano ang ginawa mo upang makapagmove-on?”

“Iniyak ko nang iniyak. Pagkatapos kasi ng napakahabang pag-iyak, doon mo maramdaman ang kaunting pagluwag ng iyong dibdib.”

“Umiinom ka rin po?”

“Oo naman. Inom, iyak, mukmok... para akong namatay. Pero after 3 days, naisipan kong bumangon, lumaban, at ipagpatuloy ang buhay. Iyong ‘on the third day he rose again from the dead’... Iyon. Pero hindi ko pa nagawa iyong, ‘he will come back to judge the living and the dead.”

“Inay naman eh. Seryoso!”

“Seryoso nga, eh. Third day lang, alive and kicking na agad ako. Nariyan pa ang pain pero manageable naman at importantly, may strong will ako to survive.”

“Ambilis naman. Sana ganoon din ako,” nahinto ako sandali. “Pero at least ang sa iyo, ma, may klarong closure. Itong sa amin ay wala eh... ni good bye ay wala. Hindi ko rin alam kung buhay pa siya o...” hindi ko na itinuloy pa ang pagsasalita.

“Pareho lang iyan... iiyak mo rin at unti-unting mawawala iyan.”

“Mahal mo pa ba ang first love mo, ma?”

“Oo naman. Narito pa rin siya,” ang sagot niyang hindi makatingin-tingin sa akin.

“Kaya hanggang ngayon ba’y wala ka pa ring napupusuan maliban kay Mang Kanor?”

Inismiran ako ng inay. “Hmp. Fuck boy ko lang iyang si Kanor! Wala iyan sa puso ko. Hanggang puson lang iyan!”

“Love mo yata, eh,” ang biro ko.

“Kung love ko, e ‘di nagsama na sana tayo. Siya na sana ang ipinakilala ko sa iyo na itay. Gusto mo ba na itay na ang tawag ko sa kanya? Dalhin ko siya rito sa mansiyon mo.”

Napangti ako ng hilaw. Hindi ko pinatulan ang sinabi niya. “So iyong first love lang mo talaga ang nagmamay-ari ng puso mo, ma hanggang ngayon?”

Tumango ang inay.

“Siguro ako... ganyan din. K-kung sakaling talagang wala na siya, siya pa rin ang laman ng puso ko. Baka kagaya mo ma, hindi na ako muling iibig pa...”

“Like mother, like daughter!”

Tawanan.

Kahit papaano ay napagaan ng inay ang aking dinadala

“O siya, magpakalasing na lang tayo!” ang sambit ng inay habang itinaas ang kanyang wine glass. “Cheers!”

Itinaas ko na rin ang aking wine glass, “Cheers!”

Dinagdagan pa ng inay ang aming beer hanggang sa pareho na kaming nalasing. Nagsasayaw na siya habang ako ay nanatiling nakaupo, tinitingnan siya. Doon na naman sumagi sa isip ko si Jerome. Iyong unang bonding naming tatlo ng aking inay kung saan ay magkaaway pa kami noon at inis na inis ako sa kanya dahil ninakaw niya ang aking motor at imbes na maguilty, lihim pa niya akong iniinis at sinabi sa aking inay na nag-best friends daw kami. Hanggang sa binugbog siya at ako ang nag-abuno ng dugo sa kanya, at palagi na niya akong hinahatid-sundo gamit ang bisekleta. Hanggang sa tumulong na siya sa akin sa paglalaba at paglilinis ng kuwarto namin, at iyon, naging responsable na siya. Natulungan din namin siyang hanapin ang kanyang mommy at mga kapatid... Napabuntong-hininga na lang ako.

“Hoy Hulyo! Sabay tayong sumayaw!” ang sambit ng inay.

Ngunit tila wala akong narinig sa kanyang sigaw. Hinayaan kong dumaloy nang dumaloy na lang ang aking mga luha habang yumuko. Hanggang tuluyan ko nang isinubsob ang aking ulo sa ibabaw ng mesa.

Isang araw habang nagmumuni-muni ako. Dahil sa sitwasyon kong halos mawalan na ng pag-asa, kung anu-anong bagay na lang ang pumapasok sa aking isip. Biglang naalala ko ang isang karanasan ni Jerome kung saan ay sumailalim siya sa isang klaseng therapy na tinatawag nilang hypnotic regression. Muli kong binalikan sa aking isip ang mga sinabi ng kanyang doktor. Nagresearch ako tungkol sa pilosopiyang ginamit. At nasabi ko sa aking sarili na kung talagang totoo iyon, sigurado akong hindi nawala si Jerome at isang araw at muli kaming magsama sa mundong ito. Tila nakaramdam ako ng kaunting pag-asa. Naramdaman kong malaki ang maitulong nito sa paghilom ng aking sugat at pagtanggap sa masaklap na nangyari.

“Ma... naniniwala ka ba sa reincarnation?” ang tanong ko sa aking inay.

“Anak... everything is possible. Sa pisikal na mundong ito, we can only learn so much. Bakit mo naitanong iyan?”

Nahinto ako sandali. Pinigilan ang sariling huwag umiyak. “K-kasi... kung sakaling patay na si Jerome at kung saan man siya naroroon, magkikita pa rin kami sa sunod na lifetime namin.”

“Oo naman, anak. Lahat naman tayo, pagpanaw natin ay magkikita pa tayo sa kabilang banda.”

“Eh... mali pala ang paniniwalang kapag namatay na tayo ay hindi na tayo makakabalik dahil either pupunta tayo sa langit o impyerno?”

“Ah...” nahinto siya sandali. “Ako man ay doubtful d’yan. Kasi, kagaya ng maraming namatayan, may mga naririnig akong sabi, ‘Nasa heaven na si papa. Magkikita na sila ni mama’ paano sila sure na nasa heaven nga? Kahit nga iyong mga buwayang pulitiko, iyong pamilya nila ay sasabihin nasa heaven na mga magulang o sila. Wala pa talaga akong narinig, na iyong mga pamilyang kurakot, gahaman, mang-aapi, kawatan ng per ng bayan, na nagsasabing, “Nasa impiyerno na sila. Magkikita na sila roon. I mean, wala akong objection kung sa heaven ang bagsak nila talaga eh. Pero paano naman tayo pag nandoon na rin? May election uli doon? Nanakawin na naman nila ang pera, resources at kaban ng kalangitan? Yayaman uli sila roon? Sila uli ang mamumuno? Kawawa naman si satanas sa impiyerno. Mag-isa lang siya roon. Unfair din sa kanya iyon, ‘di ba?”

“Mama naman eh!”

“Sarcasm iyon, gaga! What I mean is... I’m more inclined to believe na when we die, our souls go to another dimension, to our ‘home’, heaven kung tawagin. And in there, God would show us the life we’ve spent habang nandito pa tayo sa mundo, nakaraang buhay natin. Then, based sa makikita mong kagagahan at kabutihang ginawa mo, God will ask you, kung masaya ka sa ginawa mo, lalo na kapag may natapakan ka? May natutunan ka bang leksyon sa buhay? Naging productive ba ang life mo? Or pansarili lang ba ang mga ginagawa mo sa buhay na iyon at marami kang inapi? Then kapag may naramdaman kang guilt, unfinished business or pagsisisi, God will allow you to return or reincanate to correct or atone for your misdeeds, or simply to complete unfinished business. At pagkatapos ng ilang lifetimes mo at natuto ka na, or na-complete mo na ang iyong ‘mission’ mo, then that’s the time you settle in ‘heaven.’ Hindi ka na magreincarnate. Lahat ng tao sa mundo, kahit iyong pinakademonyo ang gawain, ay may chance na makapunta ng heaven. That’s how fair God is, for me.”

“Wow! That’s fair! Pero paano naman iyong naniniwala na hindi na makababalik ang tao?”

“Hayaan mo na sila sa kanilang paniniwala. Kanya-kanya iyan eh. Ilang religions ba mayroon sa mundo? Marami, ‘di ba? Ilan ang naniniwala sa langit at impiyerno? Marami rin ‘di ba? Ilan ang mga naniniwala sa reincarantion? Sa india lang, mahigit isang bilyon na. Dagdagan mo pa sa mga bansang Japan, South Korea, karamihan sa China, mga bansang kasapi sa ASEAN gaya ng Cambodia, Vietnam, Thailand, Laos, Myanmar, Singapore. Nariyan din ang Bhutan, Nepal... Marami sila. Masasabi ba nating mali rin sila?”

Niyakap ko ang aking inay. Sa pagkarinig ko sa kanyang sinabi ay lalo itong nagpalakas sa aking sarili na isang araw ay magsama pa rin kami ni Jerome. Lalo na’t may ipinangako siya sa akin. “Alam niyo po ma, kaya ko naitanong ang tungkol sa reincarnation dahil hindi ko po maiwasang hindi balik-balikan ang session ng hypnotic regression ni Jerome. At naisip  ko na marahil ay sinadyang mangyari iyong pagpapagamot ni Jerome upang dahil doon ay matuto ako at mabigyan ng lakas dahil alam ng nasa taas na mangyari ang lahat ng trahedyang ito. At iyong karanasan ni Jerome ang magiging lakas ko at sagot sa mga katanungan ko.”

“I agree anak...” ang sagot ng inay bagamat hindi ko alam kung iyon talaga ang paniniwala niya, o dahil anak niya ako at hindi niya kayang tingnan ako na naghihirap kung kaya ay sumang-ayon na lang siya. “Ang at nararapat mong gawin ngayon ay ipagpatuloy ang buhay, pakawalan mo ang galit, tanggapin ang lahat nang nangyayari sa buhay mo na maluwag sa iyong puso. Make the most of your life, be the best person that you can be, and at the same time, hanapin mo ang misyon mo sa mundo, lalo na sa pagtulong sa kapwa...”

Kumalas ako sa aming yakapan at tiningnan ko ang akinginay. “Ngayon ma ay maluwag na sa aking kalooban na tanggapin ang lahat... At alam ko na rin ang aking gagawin. Maraming-maraming salamat ma.”

Binitiwan ng aking inay ang isang matipid na ngiti. At muli niya akong niyakap.

“Ma... g-gusto kong bisitahin si Archie sa kulungan.”

“Okay lang anak. Alam kong maging mahinahon ka sa pakipag-usap sa kanya.”

Kinabukasan ay agad naming binisita si Archie. Sinabi ko sa kanya na hindi na mahanap pa si Jerome, na namatay ang biological kong inay. Sinabi ko rin sa kanya na wala na akong galit sa kanya, na pinatawad ko na siya at wala na akong kinimkim ng sama ng loob sa kanya.

Napaiyak siya sa narinig. Humagulgol. Ramdam ko ang matinding pagsisisi niya. “Napakabait mo talaga, ‘tol. Sa kabila ng kademonyohang ginawa ko sa inyo ni Jerome at sa iyong dalawang inay, pinatawad mo pa rin ako. Wala na nga akong mukhang ihaharap sa iyo ngunit heto ka, binigyan mo ako ng lakas ng loob at pag-asa. Napakadalisay ng iyong puso. Hindi ko akalain na may tao pa palang katulad mo.

“Sana ay magpakabait ka rito, Kuya upang mabigyan ka ng parole. At kapag nakalabas ka na, palawakin natin ang negosyo ng ating ama. Wala nang 5% 5% n iyan. Partner tayong dalawa sa pagpapalago nito. At baguhin natin ang pangalan ng business empire na itinatag at pinaghirapan ng ating ama. Gusto kong “Zamora Brothers” na ito.

“Maraming salamat sa pagtitiwala mo pa rin sa akin, ‘tol. Ipapangako ko sa iyo na magpakabait ako rito upang maagang makalaya.”

“At hihintayin namin, Kuya ang iyong paglabas.”

Iyon ang ipinangako ko kay Archie. Zamora rin naman siya. At bagamat adopted lang, siya itong lumaki sa piling ng aming daddy. Kaya nararapat lang na katuwang ko siya sa pagpapalago sa negosyo.

“Ma’am Steff! Ma’am Steff!” ang narinig kong sigaw ng isa sa aming mga katulong habang nagtatakbo patungo sa living room kung saan ay naroon ang inay, nagbabasa ng diyaryo. Simula kasi noong nangyaring trahedya at nabilanggo si Archie, sa bahay na ng aking daddy tumira ang inay. Inalok ko siya ng posisyon sa isa sa mga kumpanya ng daddy ngunit tumanggi siya, hihintayin daw niyang tuluyan na akong makalimot, makapagmove-on at manumbalik ang dati kong sigla. Gusto niyang nasa tabi ko siya upang personal niya akong nagagabayan. Kaya nasa bahay lang siya, nakikipagbonding sa akin kapag tapos na ako sa eskuwelahan. Kinakausap ako, pinapayuhan, tinutulungan sa lahat ng bagay, lalao na kapag inaatake ako ng lungkot.

“Ano ba, Maria! Kung makasigaw to, kala mo napaka-importante ng sasabihin, magtsitsismis lang naman tungkol sa mga guwapo at machong bading sa labas! Lukaret na to!” ang narinig kong sagot ng inay.

Pinakinggan ko lang sila. Ganyan sila ng inay kung mag-uusap. Parang magbest friends lang. Nasa kusina ako noon, uminom ng tubig.

“Change subject tayo ngayon, Ma’am Steff. Seryoso ito!”

“Gaano kaseryso ba? Seryoso na ang pagkabakla ng crush mo?”

“Hindi! Iyon, ito naman! Alam ko nang bading iyon! Lumabas kasi ako kanina at nakausap ko iyong kaibigan kong katulong sa kabilang subdivision at ang sabi niya ay may narinig daw siyang panawagan sa radyo ng isang Funeral Parlor na may tatlong patay raw sila na matagal na at walang kumuha. At ang isa raw doon ay may ilang buwan na, natagpuan sa tabing dagat!”

Hindi pa man ako nakatapos na aking pag-inom ng tubig ay agad kong inilagay ang baso sa ibabaw ng mesa. Siya ring pagkarinig ko sa pagtawag ng inay sa akin. “July! July!!!”

“Ano’ng sabi mo, Maria?” ang tanong ko.

“Iyon nga Sir, may patay roon sa isang Funeral parlor na walang kumuha. Kasi ipapalibing na raw nila sa isang linggo.”

“Puntahan natin, ma!” ang sambit ko kaagad.

“Sige, tawagan natin ang mommy ni Jerome upang malaman din nila.”

Kinuha ng inay ang pangalan ng funeral parlor atsaka dumiretso na kami.

“May nagreport sa amin tungkol sa bangkay. Kinuha namin doon sa tabing-dagat at naghintay na may mag-claim. Ngunit walang naghanap eh. Kaya naisipan naming manawagan,” ang paliwanag sa amin ng manager ng funaeral parlor.

“Puwede po bang silipin namin?” ang pakisuyo ng inay.

Minuwestrahan kami ng manager na sundan siya. Tiningo namin ang kanilang morgue. Isa itong kuwarto kung saan ang mga sulok ay may tila malalaking drawers ngunit ang laman sa ilalim ay mga bangkay na naka-freezer.

Hinugot ng isang trabahente ang isang drawer at nang lumantad sa amin ang katawang nakatihaya, halos masusuka kami sa amoy! Nakahubad ang bangkay at hindi na makilala ang mukha. Naagnas na ito.

Tininganan ko ang dibdib kung may tattoo ba. Si Jerome kasi ay may tattoo sa isang bahagi ng dibdib niya. Ngunit dahil nangingitim na ang balat at naaagnas na ay hindi na rin maklaro kung may tottoo ito.

“Sa palagay namin ay ilang araw na siyang nagpalutang-lutang sa dagat. Atsaka hayan, kinakain na rin ng mga isda o lamang-dagat ang ibang bahagi ng katawan niya,” ang pagsingit ng manager.

“’Di ba nakatali tayo?” ang tanong ni inay sa akin.

“Opo, ma. Ngunit kung nagawa ni Jerome na mailipat sa akin ang oxygen, ibig sabihin noon ay nakalagan niya ang kanyang sarili”

“Sabagay...”

Maya-maya lang ay dumating naman ang mommy ni Jerome. Nang makita niya ang bangkay ng anak ay umiiyak na ito at sumisigaw. “Jerome! Jeromeeee!!!”

“Grace... s-sigurado ka bang si Jerome iyan?” ang tanong ng inay.

“Ramdam kong siya iyan. Dahil tingnan mo ang tangkad! Tingnan mo ang ilong. Iyong ngipin! Siya iyan! Walang duda!” at muli siyang humiyaw.

Muli kong tiningnan ang bangkay. Tama ang mommy ni Jerome. Kahawig nga ni Jerome ang mga parte ng katawan na kanyang binanggit.

Maya-maya lang ay dumating din ang daddy ni Jerome. Inusisa niya ang bangkay. Pansin kong umiling-iling siya. Tapos biglang nagsalita, “Hindi iyan si Jerome.”

Gulat na dinilatan siya ng mommy ni Jerome. “Hindi nga iyan si Jerome. Kailan mo ba siya kilala? Mas kilala mo pa ang ibang tao kaysa kanya! Sarili mong anak ay hindi mo kilala! Sarili mong anak ay lumayas sa poder mo! Anong klaseng ama ka! Kaya hindi mo talaga siya kilala!”

“Kilala ko si Jerome!” ang tumaas na boses ng daddy ni Jerome.

Binulyawan din siya ng mommy ni Jerome. “Kilala mo! Pagkatapos mo siyang...” ngunit hindi na niya itinuloy pa ang sabihin nang napansin niyang naroon ang manager ng funeral parlor at dalawang mga trabahante. Ayaw niyang isiwalat lalo na sa harap ng ibang tao ang ginawang kababuyan ng kanyang dating asawa sa kanyang anak. Ibinaling na lang niya ang tingin niya sa akin. “Di ba July, si Jerome iyan, ‘di ba?”

Sa pagkabigla ko ay wala na akong ibang nasabi kundi, “O-opo! S-siya nga po iyan!”

“Iuuwi namin ang bangkay ni Jerome at bibigyan namin ng marangal na libing at himlayan!” ang pagsingit ng mommy ni Jerome.

“Gawin ninyo. Ngunit hindi ako makisali sa katarantaduhang ritwal na gagawin ninyo para sa hindi kaanu-anong bangkay!”

“Okay lang kung wala ka! Sanay si Jerome na wala ka sa piling niya. At sanay si Jerome sa mga pagpapahirap mo sa kanya! Alam kong expected na ni Jerome na kahit sa kahuli-hulihang sandali kung saan ay ihahatid siya sa kanyang himlayan ay hindi ka darating. Ganyan ka sa anak mo!”

“Sinabi ko nang hindi iyan si Jerome. At sigurado akong hindi iyan ang anak mo! Ipa-DNA test ko ang bangkay na iyan. Kapag talagang siya si Jerome, pupunta ako sa kanyang libing!”

“Huwag na! Hindi ka namin kailangan!”

Hindi na hinintay pa ng mommy ni Jerome ang sinabing DNA test na ipapagawa. Agad na pinaayos niya ang pagpapalabas ng bangkay at kinagabihan ay nagsimula kaagad ang lamay.

Sa totoo lang ay may pagdadalawang-isip ako kung bangkay nga ni Jerome ang aming pinaglalamayan. Parang may kung anong kulang. Kinakausap at inieksamin ko ang aking sarili kung si Jerome nga ba iyon. Tinatawag ko rin ang pangalan ni Jerome bago ako matulog upang kung siya man iyon ay bigyan niya ako ng tanda. Ngunit hindi ko maramdaman na si Jerome nga iyon. At ang pinakamabigat sa lahat, iyong sinabi ng daddy niya na sigurado siyang hindi iyon ang bangkay ni Jerome. “May pag-asa pa!” bulong ko sa aking sarili. Kahit papaano, mayroon pa rin akong pinaghahawakang kahit katiting na pag-asa.

Pagkatapos ng apat na araw na lamay ay inihatid na si Jerome sa kanyang huling himlayan.

Kahit may pagdududa pa rin ako, hindi ko lubos maipaliwanag ang sakit na naramdaman. Mistulang tinadtad ang aking puso habang naglalakad kaming nakabuntot sa kanyang karo. At ang mas lalo pang nakapagbigay ng bigat sa aking damdami ay mga kantang na pinapatugtog ng punerarya, “Pagdating ng Panahon”, “The Way You Look at Me”, “Fallen”, “Think I’m In Love Again”, at iba pa.

Nang matapos na ang paglibing nagpaiwan ako sandali at nagpaalam sa kanya. “Jerome, kung ikaw man talaga iyan – at sana naman ay hindi – salamat sa pagsagip mo sa buhay ko. Grabe iyong ginawa mong pagsagip sa akin. Talagang inuna mo ang aking kapakanan. Hindi ka nagdadalawang-isip na ibigay sa akin ang life-support mo. Sobrang humanga ako sa iyo, kinilig na hayan, mahal mo talaga ako. Ngunit sa totoo lang, hindi ko alam kung matuwa ako o magsisi dahil heto buhay ako ngunit ikaw naman ang nawala. Ang sakit lang. Naisip ko nga na sana ay ako na lang ang namatay kasi ang sakit-sakit pala... Mabti ka nga riyan, wala nang sakit. Hindi ka na nagdurusa. Hindi ko alam kung paano mabuhay kung wala ka eh. Palagi kitang iniisip, palagi kitang hinahanap. Alam mong mahal na mahal kita. Pasensya ka na rin pala kasi nasaktan kita bago nangyari ang lahat. At pasensya na rin dahil noong naging tayo pa, matigas ang ulo ko at palagi kitang inaaway. Sana ay panatag ka na riyan. Hindi ko malilimutan ang sinabi mo sa akin pagkatapos mong gumaling sa iyong hypnotherapy. Ang sabi mo, ‘palagi tayong magsasama kahit sa sunod pa nating buhay’. Iyan na lang ang pinaghahawakan ko; na isang araw ay magkikita at magsama tayo riyan at sabay tayong bumalik sa mundong ito, buuin nating muli ang kuwento ng ating naudlot na pagmamahalan. Ipangako ko sa iyo na habang narito pa ako sa mundong ito, ikaw lang ang magmamay-ari ng aking puso. Paalam Jerome, kung ikaw man talaga ito. Hintayin mo ako. Mahal na mahal kita. Pero sana, sana Jerome... buhay ka pa at naghintay lang na ma-rescue. Hinding-hindi pa rin kami hihinto sa paghahanap sa iyo...”

Tatalikod na sana ako nang sa hindi inaasahan ay napansin ko ang isang taong dumating at nag-alay ng mga bulaklak sa ibabaw ng nitso ni Jerome.

Nang lingunin ko kung sino, nagkasalubong ang aming paningin.

Tila binagsakan ako ng langit at pinupunit ang aking puso nang mamukhaan ko siya. Gusto ko sana siyang sigawan ng, “Bakit ka pa nagpunta rito! Sana ay hindi ka na lang nagpakita paaaaa!!!”

Ngunit hindi ko kayang gawin iyon sa kanya. Yumuko na lang ako at nagmamadaling tinumbok ang sasakyan ng inay, habang walang humpay ang aking paghikbi at pag-agos ng aking mga luha. “Totohanan na pala talaga ang lahat,” bulong ko sa aking sarili.

“Sino ba iyong taong nahuli at nag-alay ng bulaklak sa ibabaw ng nitso ni Jerome, anak?” ang tanong ng inay nang nasa loob na ako ng sasakyan niya.

Pinilit kong pigilan ang aking paghagulgol. Bumunot ako ng tissue mula sa lagayan at pinahid ang malalaking buting ng luha na patuloy pa ring nagbagsakan mula sa aking mga mata. “Ang daddy ni Jerome, ma. Si Jerome pala talaga ang hinatid natin sa kanyang huling himlayan.”

Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili sa paghiyaw at paghagulgol.

(Itutuloy)

Ang Roommate Kong Siga [39]

By Michael Juha
getmybox@hotmail.com
fb: Michael Juha Full

--------------------------

“Kumusta ang mag-ina? Anong pakiramdam na nabuong muli ang pamilya? Masarap ba? Exciting? Ang sweet naman!” ang sambit niya sabay bitiw ng isang halakhak.

Nang nilingon ko ang pinagmulan ng boses, laking gulat ko sa aking nakita. Nakangisi at nakapamaywang na tuwang-tuwa sa nakita niyang nakatali na nag-iiyak ang aking inay sa isang upuan habang ako naman ay nasa sahig, nakatali rin ang mga kamay sa aking likuran at subsob ang mukha sa semento, pilit na nilingon siya.

Si Archie.

Kasama niya ang apat na katao, puro naka-itim, iyong kaparehas ng suot ng mga ninja sa pelikula. Sila iyong mga kasama niya sa bahay na nadatnan kong kainuman niya nang nakaraang gabi. May mga dala silang high-powered na baril.

“IKAWWWWW!!!” ang gulat kong sigaw, hindi makapaniwala sa aking nakita.

Binitiwan ni Archie ang isang ngiti. Iyong ngiting nang-iinis. “Oo... ako lang naman. Iyong may 5% na mana, binasted sa pag-ibig, at inagawan ng pamilya.”

Nagtatawanan naman ang kanyang mga kasama.

“Ikaw ba talaga? Paanong...” nahinto ako sandali. “’Di ba ginulpi ka, at sinaksak?”

“Acting. Kahit papaano naman siguro, marunong ako noon. Lalo na’t action pa at sa madilim na sulok,” sabay halakhak at lingon sa kanyang mga kasama.

Nagsitawanan uli ang mga kasama niya.

“B-bakit mo ginawa ito, k-kuya? Akala ko ba okay lang tayo!”

“Okay? Baka ikaw okay. Pero ako? Tiningnan mo ba ang kalagayan ko! Ang bigat ng kalooban ko? Na pagkatapos kong paghirapan ang pamilya ko ng buong buhay ko – PAMILYA KO!” ang pag-empahsize niya, “...at bigla na lang may dumating na isang tao at kinuha lahat ang sana ay para sa akin. Tama ba iyon!”

Hindi ako nakasagot sa kanyang sinabi. Hindi ko naman kasi iniisip ang pera at mga ari-arian ng daddy. Abala ang aking isip sa katotohanang nalaman ko, na ampon lang pala ako at dagdagan pa sa pagsulpot ng aking biological na ina at umangkin na anak niya raw ako. Dinagdagan pa ito noong nakakapaghinalang message na nabasa ko sa cp ni Jerome galing sa kanya.

“Hindi ka makasagot, ano??? Dahil selfish ka! Makasarili!”

“H-hindi kuya! Ni kailanman ay hindi ko iniisip ang pera at ari-arian ng daddy. Tuliro lang ang isip ko dahil sa mga pangyayari sa buhay ko! Sa aking inay! At dito sa biological kong ina!”

“Gingagao mo ako eh. Akala mo naman ay naniniwala ako! Ikaw? Hindi nag-iisip sa kayamanan?”

“Archie, maniwala ka. Hindi pera o kayamanan ang habol ng anak ko. Kilala ko iyan,” ang pagsingit naman ng inay.

“Mommy Steff. Huwag ka munang sumabat d’yan. Drama pa ng ampon mo ito. Atsaka, marahil ay dati ay kilala mo siya. Ngayong kasabay ng pagyaman niya ay nabunyag na hindi ka pala niya tunay na ina, ay baka lalayuan ka na niyan. Kawawa ka naman... isa kang talunan.” ang pangungutya ni Archie.

Nagkasalubong ang aming mga tingin ng inay. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang lungkot. “Hindi kita iiwanan ma... promise,” ang sambit ko sa kanya. At baling kay Archie, “Pakawalan mo kami, kuya... ipangako namin na kapag pinakawalan mo kami, kusa kaming aalis sa lugar na ito upang hindi na kami magiging problema mo.”

“Aalis? Ah... sa puntong iyan, huwag kang mag-alala dahil may plano akong siguradong makakaalis kayo rito at hinding-hindi na muling makababalik pa. Medyo kakaiba lang ang proseso pero ganoon na rin iyon,” ang sambit niya sabay tawa.

Nagtatawanan na rin ang mga kasama niya.

Doon na ako mas lalo pang kinabahan. Alam ko ang nasa isip niya. Ipapatay niya kami. “Hindi ka ba naaawa sa akin, Kuya?”

“Maaawa? Ikaw ba ay naawa sa akin? Noong una ay niligawan kita. Binasted mo ako. Okay lang sa akin. Nang nalaman namin na anak ka pala ng daddy, ‘di ba, ako ang nanghikayat sa iyo na ilipat na ang apilyedo mo sa apilyedo ng daddy? Tanggap ko na sa sarili ko na kung hindi man kita maging karelasyon, at least sana ay kapamilya na lang. Pero anong nangyari? Sa bandang huli ay ako pa pala itong mawawalan! At ano nga pala ang sabi ng daddy tungkol sa akin sa habilin niya? Wala akong silbi? Pabigat lang ako? Hindi maaaring mapagkakatiwalaan? Fuck! Pagkatapos kong magpakatino na sana at tulungan siya sa pamamalakad sa mga negosyo? Tapos, balewala rin pala sa kanya? Hindi lang mana ang nawala sa akin kundi tiwala, at ang pinakamasakit sa lahat, pamilya! AMPON LANG AKO AT HINDI KO ALAM KUNG NASAAN ANG MGA MAGULANG KO!!! TANGINANG BUHAY TALAGA ‘TO O!!!” ang bulyaw niya.

Tila may bumara sa aking lalamunan sa sinabing iyon ni Archie. Alam ko kung gaano kasakit ang malamang ampon lang dahil ganoon din ang aking naramdaman. Ang kaibahan lang sa amin ay naging dalawa ang aking inay. Ang sa kanya naman ay kabaligtaran. Nawala ang kaisa-isang taong akala niya ay tunay niyang ama. Siguradong doble-dobleng sakit ang dinadala niya sa kanyang puso.

“A-alam kong nakita na iyon ng daddy eh. Kaso... di ba mabilisan ang kanyang pagpanaw? K-kaya hindi na niya nabago ang kanyang huling habilin. Nakita ko ang pagbabago mo, K-kuya...”

“Oo nakita mo! At nagbago ako nang dahil sa iyo! Pero ikaw itong buhay! At hindi ikaw ang may huling habilin! Ano ang punto kung nakita mo ang pagbabago ko!”

“S-sigurado ako, Kuya na kung hindi lang pumanaw ang daddy ng ganoon kabilis ay babaguhin niya ang kanyang huling habilin. Alam kong bumilib na siya sa ipinamalas mong pagbabago. Lalo na’t ikaw ang dumamay sa kanya sa huling mga araw niya.”

“Puwes, namatay siya at iyan ang impression ng lahat. Iyan ang hindi na mabuburang katotohanan na baon-baon niya hanggang sa libingan.”

“M-may magagawa pa tayo, Kuya...”

“Wala na! Huli na!”

“K-kuya... hindi naman kayamanan ang habol ko, eh. Kung g-gusto mo, maghahati tayo. O di kaya ay bigyan mo na lang ako ng kahit magkano ang puwede mong ibigay. Kahit 5% lang. Kahit wala...” ang sambit ko na lang.

“Wala daw o... Plastik!” ang sagot ni Archie. “Parang ganyan lang kasimple no? Anong akala mo sa akin, tanga?” ang sambit niya. Nilapitan niya ako. Yumuko siya at dinuro ang aking mukha. Nanatili pa kasing nakasubsob ang mukha ko sa semento, nakalingon lang ng kaunti habang ang upuan ay nakatali sa aking katawan. Nangangalay na ang aking leeg ngunit tiniis ko lang. “Ganyan ba ang tingin mo sa akin? Sasabihin mong wala ka nang parte? Tapos iyong huling habilin ay putanginahin na lang natin? At sa tiningin mo ay papayag ang mga abugado noon? Gago ka? Hindi na! Nasimulan na natin ito, kaya tapusin na natin. Bakit ako magpakahirap pa kung puwede namang ako ang kukontrol sa sitwasyon, at ako ang magdidesisyon, ‘di ba? At ang maganda pa nito... dahil kung papatayin ko kayo, si Mommy Nella mo ang pagbintangan ng lahat! Malinis!” Tumawa siya, sabay tayo at tumalikod.

Tumalikod na rin ang mga kasama niya.

“Kalagan mo kami Archie, please!” ang sigaw ng inay.

“Saka na lang, Mommy Steff!” ang sagot ni Archie na hindi man lang lumingon.”

“Kapag pinakawalan mo kami, Archie, tutulungan ka naming hanapin ang tunay na mga magulang mo.

“Hahahaha! Excited naman ako, Mommy Steff! Parang sa buong mundo ay kayo lang ang puwedeng gumawa niyan. Salamat na lang.”

“Ano ba ang kailangan mo sa amin, Archie! Huwag mo kaming pahirapan, please. Lalo kang madidiin sa batas kapag nalaman ng mga tao na ikaw ang kumidnap sa amin!” ang sigaw ng inay.

“Pag-usapan na lang natin ito, kuya o...” ang dugtong ko naman.

“Huwag kayong mag-alala. Malapit na kayong makapagpahinga... may ikokompleto lang akong plano.”

At narinig ko na lang ang mga yabag na nasa malayo na, hanggang ang ingay ng pagsara ng pinto at pagpadlock nito kasabay sa bahagyang pagdilim ng paligid gawa ng pagsara ng malaking pintuan.

“Bantayan ninyo silang maigi!” ang narinig kong utos ni Archie sa mga tauhan niya.

“Anak, piliting mong tumihaya. Pilitin kong uusog patungo sa iyong uluhan.” Ang sambit ng inay nang wala na sina Archie. Nakita kasi niya ang hirap ng aking posisyon na subsob ang mukha sa semento at hindi ko maaring igalaw ang aking ulo.

Iyon ang ginawa ko. Ilang beses ko ring sumubok na tumihaya. Halos gigive up na ako ngunit sa wakas ay naitihaya ko rin ang aking sarili. Nang ang aking ulunan ay nakapatong na sa paa ng aking inay, hindi ko naman inaasahan na itumba niya ang kanyang upuan.

Nagulat ako sa ingay ng pagbagsak ng kanyang upuan ngunit namangha nang biglang naitayo ang aking upuan at nakaupo na ako nang normal. Ngunit nang tiningnan ko siya, ang upuan naman niya ang nakatihaya.

“Maaaaaa!” ang sigaw ko nang makita siya sa kanyang posisyon.

“Okay na akong ganito, anak. Hayaan mo na ako. Hindi naman ako nahihirapan sa ganitong ayos dahil nakahiga lang ako.”

“Ngunit nadaganan naman ang iyong dalawang braso at kamay, ma!”

“Hindi naman masakit, anak. Kaya ko naman. Huwag mo akong intindihin.”

Pinilit ko pa rin siyang itayo. Ngunit dahil hindi ko naman maigalaw ang aking mga kamay at paa, nangangalay na ang aking katawan sa kapipilit. “Itatagilid na lang kaya kita, ma?”

“Tipirin mo ang iyong lakas, anak. Hindi natin alam kung ano ang gagawin nila sa atin... hayaan mo na ako sa ganitong posisyon,” ang sambit ng inay.

Ngunit nagpumilit pa rin akong ipatagilid ang kanyang upuan. Hanggang sa nagtagumpay ako. Hindi na nadaganan ng upuan at kanyang katawan ang kanyang dalawang braso.

“Bat ka pala umalis at hindi nagpaalam, ma...” ang tanong ko nang saglit na nakapagpahinga kami.

Narinig ko ang pagbitiw niya ng malalim na buntong-hininga. “G-gusto ko lang namang lumayo... Kasi, nararamdaman ko ang kalagayan ni Nella. Alam ko kung gaano kasakit para sa kanya na heto ka, at hindi ka niya kahit mahawakan mang lang nang dahil sa akin. Ayaw kong ako ang magiging hadlang upang mapalapit ang kalooban mo sa kanya... Ngunit linawin ko anak na hindi ako prinessure ni Nella. Nakisusap lang siya na tulungan ko siya... na kahit man lang daw pilitin mong makikipag-usap sa kanya.”

Tila binatukan ako sa aking narinig. Tila ako pa pala ang dahilan kung bakit siya umalis. Hindi ko naisip na ganoon pala ang naramdaman ng aking inay. Ang tanging nasa isip ko ay ang sakit na kanyang naramdaman sa biglang pagsulpot ng aking biological na ina.

“Alam mo, po, Ma... okay na sana na nalaman kong hindi pala siya ang nagkidnap sa iyo, eh. Pero alam mo po, may nabasa akong text niya kay Jerome. Nanghingi rin siya ng tulong kay Jerome upang mapalapit siya sa akin. At tila may relasyon sila ma! Pinagbantaan pa niya si Jerome na isisiwalat niya ang itinatago-tagong sikreto ni Jerome kapag hindi siya tutulungan nito. Ano iyon, Ma!”

Nahinto ang inay. Hindi makasagot agad. “G-ganoon ba, anak? Kung tama ang hinala mo na may relasyon sila, dapat maipaliwanag ito ni Jerome sa iyo kung ano ba talaga ang totoo. Pakinggan mo ang totoong kuwento anak. Baka may may dahilan iyan. Baka may misunderstanding lang.”

“Dahilan ma? Misunderstanding? At ano itong sinasabi niyang pinakatago-tagong lihim? Lihim nila? May nangyari ba sa kanila?”

“Hindi ko rin masagot iyan, anak...”

-----

“Good morning Mommy Steff! Good morning utol kong pinagpala!” ang pagbati ni Archie sa amin kinaumagahan. Kasama pa rin niya ang mga tauhan niya, maliban sa high-powered na baril ay may dala rin silang pagkain na may tatak ng pangalan ng isang sikat na fast food chain. “Kain muna kayo. Baka naman sabihin ninyong napaka-cruel ko,” ang sambit niya.

Minuwestrahan ni Archie ang isang tauhan niya at agad nitong nilapitan ang inay at inayos ang kanyang posisyon upang normal na makaupo siya. Inalagay naman ng isa pang tauhan niya ang mga pagkain sa aming kandungan.

“Paano kami makakain kung nakatali kami?” ang tanong ko.

Minuestrahan ni Archie ang tauhan niya. “Kalagan niyo.”

Kinalagan nila kami ng inay at kumain kami sa ibinigay nilang pagkain.

Nang matapos na kaming kumain, tiningnan ako ng inay. Tila may ipinahiwatig ang kanyang tingin. Gusto ko sana siyang tanungin kung ano ang nasa kanyang isip ngunit dahil nakaharap sa amin ang mga tauhan ni Archie kung kaya ay tumahimik na lang ako.

“Archie, p-puwede bang mag-CR ako? N-natatae na kasi ako eh,” ang sambit ng inay. Doon ko naisip kung ano ang kanyang ibig ipahiwatig. Tatangkain niyang umeskapo.

Kaya, “P-pati na rin ako, K-kuya...” ang pagsingit ko.

“Ok lang Mommy Steff. Basta ikaw...” ang sagot ni Archie sabay muwestra niya sa kanyang tauhan. “Isama niyo na rin si utol July.”

Dinala kami ng dalawang tauhan sa isang lumang CR sa loob ng abandonadong factory na iyon. Binigyan din nila kami ng tissue bago kami iginiya patungo sa magkahiwaly na CR ng lalaki at babae, may sampung metro ang pagitan.

Dahil natatae rin naman talaga ako, tumae ako. Nang nasa aktong maghugas na ako sa aking likuran ay may narinig na akong tila kaguluhan. Maya-maya lang ay may narinig akong,”Bang! Bang!”

Sa takot na baka may nangyari sa inay ay dali-dali kong tinapos ang aking ginagawa upang makalabas na. Doon ko nasaksihan ang dalawang bantay na naghatid sa amin na itinutok ang kanilang baril sa isang sulok na puno ng mga drum.

Nang makita naman nila ako, bigla akong dinakma ng isang guwardiya atsaka tinutukan ng baril. Hindi agad ako nakagalaw sa bilis ng pangyayari.

“Mommy Steff! Kapag hindi ka lumabas riyan, sasabog ang ulo nitong ampon mo!” ang sigaw noong tumutok sa akin ng baril. “Sige ka, dito kayo matitigok, dahil sa iyo.”

Iyon lang. Nakita ko kaagad ang dalawang kamay na umusli mula sa mga nakahilerang drum hanggang sa tuluyang tumayo at tumambad ang inay. Kitang-kita ko ang panginginig niya sa takot.

“Halika na, Mommy Steff...” ang sambit ng isang kasama ni Archie.

Tumalima ang inay. Lumapit siya sa amin habang itinataas ang kanyang dalawang kamay.

“Ang hirap sa iyo, Mommy Steff. Wala kang pakisama eh. Pinayagan ko na nga kayong mag-CR tapos maglalamyerda ka lang pala d’yan sa likuran ng mga drums,” ang sambit ni Archie na dali-daling pinuntahan ang lugar namin nang marining ang mga putok ng baril.

“Eh... t-tiningnan ko lang naman kung may...” ang sagot ng inay, hindi naituloy pa ang sasabihin gawa nang takot at kaba.

“...may malulusutan ka? Iyon ba ang tinitingnan mo?” ang pagdugtong ni Archie sa sinabi ng inay.

“Eh.. p-parang ganoon na nga,” ang nanginginig pa ring pagsagot niya, ngumingiwi pa ang bibig.

“Tapos ay may nahanap ka naman?” Dugtong ni Archie.

“Eh... may pumutok eh,”

“Yun lang!”

Nagtawanan ang mga tauhan ni Archie.

“Naku, naku Mommy Steff. Kahit kailan talaga, pabibo ka... Huwag ka nang maghanap ng malulusutan kasi, may pupuntahn pa tayo. May sorpresa ako sa inyo.”

“Kuya Archie, huwag mo nang idamay ang inay, please. Kung galit ka sa akin, ako na lang ang parusahan mo...”

“Parusahan? O parausan?” ang sagot ni Archie na nakatingin sa akin, hindi maintindihan ang expression ng mukha kung seryoso sa kanyang sinabi o galit na nang-insulto.

Nagtawanan uli ang mga tauhan niya. Hindi naman ako makaimik. Alam kong may pagtingin pa rin siya sa akin. Alam kong hindi pa rin napawi ang pagnanasa niya.

“Ano? Parusahan o parausan?” ang giit niya.

“P-parusahan...”

“Hmmm. Pag-isipan ko pa ‘yan. Peor kung sinbi mo sanang parausan, baka hindi tayo mahirapan sa hiling mong iyan.”

“Bossing puwede mo namang gawin iyan eh. Walang magagawa iyan kahit anong gawin mo!”

“Hindi ako ganyan sa taong mahal ko, Waldo. Kahit mas nanaig ang galit ko sa kanya, hindi ako ganyan.” Nahinto siya sandali. “Subalit... subalit... kung sasabihiin niya ngayon din na mamahalin niya ako at pakakasalan sa ibang bansa kung saan ay legal ang kasalan, pareho ko silang pakakawalan. At agad-agad! Win-win situation kumbaga. Magiging akin siya, magkaroon ako ng pamilya, at syempre, hindi mapupunta sa iba ang mana niya. At siya – este sila naman ay makaraos sa paghihirap o sa kung ano man ang gagawin ko sa kanila. Parehong ‘win’ nga!” At baling niya sa akin, “Ano ‘Tol, parusa o paraos? Win-Win? O Win-Loss?”

Nilingon ko ang inay. Umiling siya na ang ibig sabihin ay ayaw niyang mapilitan lamang ako. Kaya naisip ko na baka naman may pagkakataon pang makatakas kami kung kaya ay sinagot ko siya ng, “Parusa... Please kuya.”

“Ang sakit... mas lumala pa ang sakit na dinanas ko sa sinabi mo, Parang pinatay mo ako ng maraming beses! Binigyan mo ako ng dagdag na dahilan upang gawin sa inyo ang dapat kong gagawin ngayon!”

“Intindihin mo na lang sana ako Kuya...”

“LAHAT NA LANG NG PAG-INTINDI AY IBINIGAY KO NA SA IYO – SA INYO! TANGINA!!!” ang sagot niya.

Hindi na ako kumibo. Ibinalik nila kami sa aming pinanggalingang kuwarto. Tinalian ang aming mga kamay sa likod at pagkatapos ay piniringan ang aming mga mata.

“S-saan mo kami dadalhin Archie?” ang tanong ng inay.

Naramdaman ko ang pagkaladkad nila sa amin. “Saan niyo kami dadalhin?” ang tanong ko nang hindi sumagot si Archie.

Maghintay lang kayo. Tiyak na masosorpresa at mai-excite kayo sa susunod na mga pangyayari,” ang sambit ni Archie sabay tawa.

Paglabas namin ng factory ay ipinasok kami sa van. Saan ninyo kami dadalhin Kuya?” giit kong tanong. Kinakabahan kasi ako. Pakiramdam ko ay may masamang balak si Archie sa amin.

“Sinabi nang may sorpresa ako sa inyo eh. Atat na atat na ba kayo?” ang sagot niya. “Ay, oo nga pala. Tinawagan ko ang pinakamamahal mong lalaki sa balat ng lupa. Hinahanap ka ng gago! Hinanap din daw niya si Mommy Steff niya. At syempre, nagdrama na naman ako. Ipinakita kong sobrang nalungkot ako at na-shock na nawala kayo! Ang sabi ko sa kanya, baka kinidnap ni Nella. Kasi, ‘di ba, gusto niyang kunin ka at dadalhin sa Amerika? Iyan naman talaga ang suspetsa nating lahat, ‘di ba? Na itong si Nella ang kontrabida, siya ang pinakademonyong babaeng may maitim na budhi at kayang pumatay makuha lmang ang bagay na gusto niya? So iyon nga. Magaling akong manulsol eh. At alam mo kung anong reaksyon ng tanga? Galit na galit siya kay Nella!”

“Kuya... huwag mo namang isali si Jerome sa galit mo. Huwag mong saktan ang ibang tao. Ako na lang ang saktan mo!”

Nahinto siya at bigla akong nilingon. “Sandali. Di ba tinanong ko na iyan? Paraos o parusa? May nagbago ba?”

Yumuko na lang ako. Tumahimik.

Kaya nagpatuloy siya, “Iyon nga nga... Alam mo ba kung ano ang tinanong niya sa akin? Gusto niyang malaman ang bahay ni Nella! At syempre, ako naman, matulungin, binigay ko ang address. Hayun... pumunta ang ulol sa bahay ni Nella kagabi. Kaya wala na akong nagawa kundi ang magdrama na naman,” at muling humalakhak si Archie. “Ang dami palang tanga sa mundo! Akala ko ako lang! At ang maganda sa sinabi niya, papatayin daw niya si Nella! Ang galing lang, ‘di ba? Kasi kung ano man ang mangyari sa inyo, papatayin talaga niya si Nella. At kung sakaling hindi niya mapatay ang gaga, ako na ang papatay, at si Jerome ang mabibilanggo! Tapos kayo...” hindi na niya itinuloy pa ang kanyang sinabi. Humalakhak na lang siya. ”Hindi lang two birds in one stone kungi four! FOUR!” Muli siyang humalakhak.

“Huwag mong idamay si Jerome, Kuya! Maawa ka naman sa kanya! Nasaan ba siya ngayon???”

“Eh, surprise nga, ‘di ba? Maghintay lang kayo. Malapit na!”

Sa tantiya ko ay may isang oras na naglakbay ang van. Habang nasa ganoong paglalakbay ay lihim na pinilit ko ring matanggal ang aking tali. Ganoon din ang ginawa inay. Hindi namin ipinahalatang kinakalikot namin ang aming mga tali. Ngunit sobrang higpit at tibay ng pagkakatali sa amin. Hanggang sa huminto ang van at pinalabas kami. Inalalayan nila kaming maglakad gawa nang may piring ang aming mga mata.

Maya-maya lang ay naramdaman kong tila dumaan kami sa isang tulay. Parang tulay na nagdugtong sa pantalan patungo sa barko. Narinig ko pa ang ingay ng alon sa tuwing hahampas ang mga ito sa mga koncretong bagay. Naramdaman ko rin ang pag-inog ng tulay habang nangangapa kaming tumawid sa ibabaw noon.

Nang nakatawid na ay tinanggal nila ang mga piring sa aming mga mata. Nang inikot ng aking paningin ang paligid, hindi nga ako nagkamali. Isa itong barko. Isang napakagandang yate.

“Pag-aari ito ng daddy, este yate mo na pala ito, ‘Star of the Seas’ ang pangalan. Ang ganda, ‘di ba? At ang laki. Malawak din ito, nasa 60 metros ang haba, state-of-the-art ang mga pasilidad. May sarili itong kapitan at mga crew. Pero ngayon, dahil ilegal ang paggamit ko nito, at tinanggal ko na rin sila sa serbisyo, magtyaga na lang tayo sa isang kaibigan ko na marunong magdrive ng bangka...” nahinto si Archie nang matawa ito sa kanyang sinabi. “Alam mo, mahal na mahal ito ng daddy. Mahilig kasi iyon sa dagat at yate. Ni ayaw itong ipagamit sa akin. Kaya isang beses, ninakaw ko ito. Nataranta ang daddy. Hinabol nila ang yate na pinaandar ko. At muntik na itong lumubog dahil nabangga ko ang isa pang yate. Mabuti na lang at naipakumpini pa niya. Alam mo kung magkaano ang gastos sa pagpakumpuni niya nito? Halos isang milyon!” Napailing si Archie. “Kung pinayagan lang sana kasi niya ako, e ‘di sana ay hindi siya makagastos ng mahal. Kaya simula noon, bawal na sa akin ang kahit magbanggit man lang sa pangalan ng kanyang yate,” ang kuwento niya.

Maganda naman talaga ang yate. Sobrang namangha ako sa ganda nito. Napa-elegante ng mga design at muwebles. Mmamahalin. Elegante, Malawak pati at napakalinis. Ang loob ay mistulang sa isang palasyo ng napakayamang hari. May mga mamahaling paintings na nakasabit sa dingding, carpeted ang sahig. Hindi mo akalaing may ganyan palang klaseng barko na parang floating fve-star hotel.

“Tatlong palapag ito lahat. May swimming pool, may home theater, may jacuzzi, at may speed boat,” dugtong niya. “Sayang nga lang at hindi mo na ito mai-enjoy ‘Tol... Pero at least naman, nakita mo.”

“Anong gagawin mo sa amin? Ba’t dito mo kami dinala?” ang pagsingit ng inay nang mapansin naming umandar na ang yate.

“Aw... excited na si Mommy Steff! Huwag kang mainip. Maya-maya lang ay ipapakita ko na ang sorpresa ko. Meanwhile, mag-enjoy muna kayo sa magagandang tanawin habang naglalakbay ang itong yate.”

Dinala nila kami sa rooftop ng yate. Doon daw ipakita ni Archie ang kanyang surprise para sa amin.

May isang oras na naglakbay ang yate nang biglang huminto iyo. Maya-maya lang ay dumating din si Archie.

“Nandito na ang sorpresa ko para sa inyo!” at baling niya sa kanyang tauhan na nasa baba, “Dalhin niyo na rito ang mga iyan!”

Dinala nila ang sinasabing “sorpresa.” At laking gulat ko nang makita ko kung sino ang lumantad sa aming harapan.

Si Jerome.

Nakatali sa kanyang likuran ang kanyang mga kamay, may piring ang kanyang mga mata, may busal ang kanyang bibig, at may tali ang kanyang leeg na parang aso. Napansin ko ring tila lupaypay ang kanyang katawan. May dugong tumagos sa tela na ibinusal sa kanyang bibig at ang iba ay dumaloy patungo sa kanyang baba. May gasgas din ang kanyang dalawang braso at kamay. May bakas ng dugo ang mga ito. May punit din ang kanyang damit. Halatang nakipagpambuno. Halatang pinagtutulungan.

“ANONG GINAWA NINYO SA KANYAAAA!!!” ang bulyaw kong umiiyak.

Nang narinig ni Jerome ang aking boses ay nakita kong nagpupumiglas siya. Ramdam kong may gusto siyang sabihin ngunit hindi makalabas ang salita mula sa kanyang bibig.

“Ano??? Hindi ka masaya na nadito iyan? Dapat nga ay magpasalamat ka, ‘Tol! At least sa huling sandali ng buhay ninyo ay magkasama kayo! O gusto mong ihagis na lang namin iyan sa dagat na wala ka. Masyadong cruel naman iyan! Mahirap ang mag-isa, ‘Tol!” ang sarkastikong sambit ni Archie.

“Ang sama mo, Kuya Archie. Gusto ko sanang intindihin ka ngunit sobra-sobra na itong ginagawa mo sa amin!”

“E, dati naman akong masama, ‘di ba? At hindi pa sobra iyan. Hintayin mo ang finale.”

“Nagbago ka na eh. Mabait ka na. Ayaw ko sanang bumalik ka uli sa kasamaan. Gusto kong kahit hindi tayo magkapatid ay magkasama pa rin tayo bilang isang pamilya...”

“Hay drama naman, ‘Tol! Damhin mo na lang na nandito ang mahal mo. Damhim mo ang pagkakataon na kumpleto kayo bago ko kayo ilaglag sa dagat at kainin ng mga pating at isda!”

Patuloy pa rin sa pagpupumiglas si Jerome. Gusto ko sana siyang yakapain ngunit may tali ang aking mga kamay. Kaya idiniin ko na lang ang aking katawan sa kanya. Kahit naroon pa rin ang inis ko kay Jerome ngunit ayaw ko rin naman siyang saktan ng ganoon.

“Ay, oo nga pala, may isa pa akong sorpresa.” At baling niya uli sa kanyang tauhan na nasa baba, “Dalhin niyo na iyan!”

Lumantad ang aking biological na ina. Si Nella. Ganoon din ang postura niya na kagaya ng kay Jerome. Nakatali, may piring ang mga mata, may busal ang bibig, at may tali sa leeg.

Nagkatinginan kami ng aking inay. Hindi ko alam kung ano ang aking naramdaman sa pagkakita sa kanya. May galit ako dahil sa nakita kong mensahe niya kay Jerome. May awa rin ako na mali pala ang aking hinala na siya ang nagpakidnap sa aking inay.

“Oist, hindi ko kayo sinasaktan ha. Baka naman sabihin ninyong sobra naman akong sadista. Hindi ako ganyan. Itong is utol Jerome lang ang sinaktan ko ng slight. Pero alam niyo naman na sanay na kaming dalawa na nagbubugbugan eh. Minsan nga halos magpapatayan na lang kami at pagkatapos, parang wala lang nangyari. Kaya no big deal iyan sa amin.” At baling niya kay Jerome, “’Di ba, bro?”

“Bakit mo pa kami dinala rito kung ayaw mo naman pala kaming saktan?” ang tanong ko.

“Good question! Syempre, nasa gitna tayo ng dagat. Ano pa ba ang gagawin ko sa inyo, e ‘di ilaglag!” Doon na pumutok ng tawa ang grupo nina Archie.

“Pero bago iyan, ‘Tol, itatanong ko uli sa iyo at baka hindi na kita tatanungin uli. “Parusa? O Paraos?”

Tiningnan ko si Jerome. Wala siyang kamuwang-muwang kung ano ang ibig sabin ng tanong ni Archie sa akin. Nang nilingon ko ang inay, matigas siyang umiling. “Huwag anak. Huwag mong isuko ang kalayaan mong magmahal. Huwag mo akong isipin. Handa akong magsakripisyo para sa iyo!”

Dahil hindi ako sumagot ay inutusan na ni Archie ang mga tauhan niya. “Sige, ayusin na ang dapat ayusin para mas dramatic ang kanilang pagkalunod!”

Agad na lumapit ang anim na katao sa amin. May dalawang tao rin na nakatayo lang, hawak-hawak ang high powered na mga armas.

Isang grupo ang humiwalay sa amin ni Jerome, at ang isang grupo naman ang humiwalay sa aking inay at kay Nella. Kami ni Jerome ay sa kanang gilid ng rooftop at sila naman ay nasa kaliwa.

Ikinabit nila ang aming mga tali upang hindi kami maghihiwalay ni Jerome. May ikinabit din silang kung anu-ano. Tinanggalan na rin nila ng piring sa mata at busal sa bibig si Jerome.

Nagpupumiglas at nagsisigaw si Jerome. Nagmumura na hinamon si Archie ng suntukan. “Tangina mo! Duwag! Matapang ka lang dahil may mga tao ka at may armas! Tayong dalawa lang! Patayan!”

Hindi mahinto si Jerome sa kapipiglas. Habang ako, tuliro ang isip kung tatanggapin ko ang alok ni Archie. Ngunit hindi lang iyon ang nagpatuliro sa aking isip. Bumabagabag din sa isip ko kung ano ang relasyon ni Jerome kay Nella. Gusto kong malaman ang totoo bago ako magdesisyon kung may may kabuluhan bang magpakamatay ako para sa kanya.

“Bago tayo mamatay Jerome, sabihin mo nga sa akin kung ano ang relasyon ninyo ni Nella?” ang halos pabulong ko nang tanong.

“Bago tayo mamatay? Gago ka ba! Hindi tayo mamamatay, tangina! Iyang kinakapatid mo na iyan ang dapat mamatay!” bulyaw niya.

Binulyawan ko rin siya, “Sagutin mo na nga lang ako para ako matahimik! Ano ang relasyon ninyo!!!”

Inis na binitiwan ni Jerome ang isang buntung-hininga. Magkatalikod ang porma namin at pilit na nilingon niya ako. “Wala kaming relasyon, ano ka ba?” ang halos pabulong niyang sagot, galit na pinigilan ang boses.

“Kung wala kayong relasyon, ano iyong text niya tungkol sa pinagsamahan ninyo? At ano iyong sinabi niyang pinakatago-tago mong lihim na ibubunyag niya?”

“Tanga! Kung hindi lang ako nakagapos dito ay babatukan na kita eh! ‘Di ba alam mo na na lumayas ako noong bata pa? Isa iyan si Nella na tumulong sa akin. Tumira ako sa apartment niya ng dalawang taon, nagtrabaho ako sa kanya bilang houseboy bago siya bumalik ng Amerika! Gusto niyang ampunin ako dahil naalala niya ang kanyang anak na lalaki, na ikaw pala iyon! Ang plano ay pagbalik niya galing Amerika aasikasuhin niya ang mga papeles ko. Kaso nang nasa Amerika na siya, umalis ako sa paratment niya nang walang paalam kasi nalulong na ako sa barkada at bisyo. Nalungkot din ako dahil ang akala ko ay hindi na siya babalik dhail nawalan kami ng contact. Nagalit ako sa kanya kaya ayaw ko siyang kausapin!”

Medyo gumaan ang aking pakiramdam sa narinig kong paliwanag niya. Ngunit may isa pa akong tanong. “Iyong sikreto mo naman, ano iyon?”

“’Di ba alam mo na iyon, iyong pinakatago-tago kong sikreto na ginawa sa akin nag aking ama? Gusto mong isigaw ko para malaman nilang lahat? Nasa kagipitan tayo tapos iyang mga pagseselos ang inaatupag mo?... Ang dumi ng isip mo!”

Naramdaman ko naman ang pagka-guilty sa nalaman. “M-mahal na mahal kasi kita eh...”

“Mahal na mahal din kita, kahit minsan ay nakakairita ka na. Kahit anong galit o lungkot ko kapag nakikita kita, nawawala lahat ang mga iyon. Lalo na’t pag nagso-sorry ka pa, para akong ibinabayaw sa langit,” ang sagot niya sabay dugtong at bulyaw sa taong nag-ayos sa pagtali sa amin, “Ano ba iyang inilalagay mo sa bibig ko! Tangina!”

Napalingon ako sa aking likuran. May naaninag akong parang mask na inilagay sa bibig ni Jerome. Hindi ko alam kung ano iyon. Hindi ko na iyon pinansin pa. “S-sorry na. Mali ako. At tama ka, marumi ang isip ko,” ang sagot ko na lang sa sinabi ni Jerome sa akin.

“Ayan, nasa langit na naman yata ako... dahil sa sorry mo,” ang sagot din niya na halos hindi ko na maintindihan dahil sa inilagay na mask sa kanyang bibig.

“Wala pa bossing, nandito pa kayo sa lupa. Di bale at maya-maya lang ay naroon na kayo, iyan ay kung hindi kayo hilahin ni satanas sa impyerno,” ang pagsingit naman ng isa sa mga nagtali sa amin. At baling niya kay Archie, “Boss, tapos na ito,” turo niya sa amin.

Sa sinabing iyon ng tauhan ni Archie ay doon na nagsimula ang aking kaba. Lalo na nang nagsalita si Archie.

“May pa-parlor game si Mayor. Bale ilaglag namin kayo sa dagat na na magpartner. Ngunit may isang oxygen tank na good for one hour lang ang oxygen. Sa inyong magsyota, si Jerome ang may oxygen tank. Mas galit kasi ko kay Utol July eh. Siya ang dahilan ng lahat ng pasakit ko,” ang sambit ni Archie. “ano sa tingin mo, ‘Tol?” ang dugtong na tanong niya sa akin.

Hindi na ako sumagot. Inismiran ko na lang siya.

“Magmakaawa ka naman sa akin, ‘Tol para sa buhay mo. Puwede pang magbago ang isip ko...”

Hindi pa rin ako sumagot. Naghanap lang ako ng pagkakataon na itanong niyang muli sa akin ang alok niya at marinig ito ni Jerome. Alam ko kasing kapag tinanggap ko ang alok niya, may kontrata iyon. Magugulo ang aking buhay. At ano pa ang silbi kung mabuhay ako ngunit hindi rin maging kami ni Jerome. Sa isang bahagi ay napakadali ng pagtanggap ng alok. Lahat kami ay makaiwas sa siguradong kamatayan.

“Okay, kung iyan ang desisyon mo. Sino ba ako na tumutol sa desisyon mo, ‘di ba? Ikaw ba naman ang mabibigyan ng 80% na mana... kasama sa hirap, ginhawa at kamatayan ang jowa, pati dalawang inay... pinagpala ka talaga, ‘Tol!”

“Dami mong satsat! Ilaglag mo na kami! Atat na atat na ako!” ang sigaw naman ni Jerome.

Nilapitan ni Archie si Jerome at sinapak sa ulo. “Mamamatay ka na lang, ‘Tol ang tapang mo pa rin ano? Bilib ako sa tigas mo ah! Hintay ka muna sa instruction ko! Kapag inilaglag ko na kayo at sosolohin mo oxygen tank na putangina mo, makasurvive ka ng isang oras, gago ka. Ngayon, kung magdesisyon ka naman na ibigay mo sa pinakamamahal mong jowa ang putanginang oxygen na iyan, itong putangina ring jowa mo ang maka-survive ng isang oras. Pero may twist iyan, gago ka. Hindi mo na ito puwedeng ibalik sa iyo o magsalitan kayo sa pagsinghap ng hangin dahil kapag ginawa mo iyan, putangina mo...” muli niyang sinapak ang ulo ni Jerome, “...marelease ang spring ng dalawang sibat at tatama ang mga ito sa dibdib ninyong dalawang putangina ninyo! Kaya hindi kayo puwede mag-cheat! Naintindihan ninyo, mga gago??? Pero syempre, dahil nakatali naman ang pareho ninyong mga kamay, imposibleng mailipat mo, gago ka, ang oxygen na iyan sa gago ring jowa mo!” sabay rin batok sa akin. “Kaya sa senaryong ito, siguradong si Jerome lang ang mabubuhay... ng isang oras bago siya susunod sa impyerno sa kanyang pinakamamahal na putanginang jowa! At... oo nga pala. Bago ko malimutan, may sampung kilong pabigat na dumbell ang nakatali sa mga mga katawan ninyo. Kung maka-eskapo pa kayo niyan, ewan ko na lang. Kaya kung ako sa inyo mga putangina kayo... magdasal na at mag-goodbye na mundo!” At muling humalakhak si Archie.

Tiningnan ko ang pagkatali sa amin at naroon nga ang tanke ng oxygen at ang sibat na nakaconnect sa tube ng oxygen. Nakita ko rin ang sinabi niyang bakal na pabigat. Nang ibinaling ko ang aking tingin kina inay at sa biological kong ina, kasalukuyang tinatalian pa sila.

“At oo nga pala...” dagdag ni Archie, “Sa tandem nila Mommy Steff at Madam Nella, si Madam Nella ang bibigyan ko ng oxygen.”

Napatingin ako sa aking inay. Matindi ang aking pagkaawa sa kanya.

“Ngayon ‘Tol...” baling niya sa akin, “Last ko nang tanong sa iyo, “Parusa o paraos?”

“Sandali! Anong tanong iyan?” ang bulyaw na pagsingit ni Jerome.

“Huwag kang makialam sa amin lang ito!” ang sigaw rin ni Archie.

“Kailangang malaman muna ni Jerome!” ang sigaw ko rin gawa nang sinimulan na nilang galawin ang platform upang malaglag kami sa dagat.

“Ok... i-explain mo sa kanya,” ang utos ni Archie sa akin.

Kaya ipinaliwanag ko kay Jerome ang lahat.

“No way! Mas nanaisin ko pang mamatay kaysa mabuhay ako ngunit ikakasal ka sa iba. Maaatim mo ba na mabuhay ngunit hindi mo na ako makikita? Maaatim mo bang magpakasarap habang ako ay mangungulila sa iyo? Magiging masaya ka ba kung makasal ka sa hayop na taong iyan???” ang sigaw ni Jerome. “HINDI AKO PAPAYAG! PATAY NA KUNG PATAY! ILAGLAG NIYO NA KAMI!!!”

Ngunit doon na lalong nag-init si Archie sa sinabing iyon ni Jerome. “Ah ganoon pala! Anong akala mo naman? Na talagang papatulan ko itong jowa mo!!! MAS MAIGI NA KAYONG LAHAT ANG MATODAS DAHIL SAGABAL KAYO SA MGA PLANO KOOOO!!! ILAGLAG NA IYAN!!!” ang sigaw ni Archie.

Gusto ko pa sanang ikumbinsi si Jerome na hindi lang kami ang mamamatay sa desisyon niyang iyon kundi pati ang aking inay, at handa kong tanggapin ang alok ni Archie. Ngunit simbilis ng kidlat ang mga pangyayari. Nilaglag na kami ng mga tauhan ni Archie. At ang tanging naisigaw ko na lang ay, “INAAAAYYYYYYYYYYYYY!!!”

Iyon na ang huling sigaw ko. Naalimpungatan ko na lang ang aming pagbagsak sa tubig at pagbulusok sa ilalim nito.

Nagpupumiglas ako habang palalim nang palalim ang aming paglubog. Subalit sa matinding paggalaw at nirbiyos na rin, ramdam ko ang pagpasok ng tubig sa aking baga. At mas lalo pang nadadagdagan ito sa patuloy kong pagpupumiglas. Hindi ako makasigaw gawa nang papasok ang tubig sa aking bunganga kapag sinusubukan kong gawin iyon. Hindi makahinga. Hindi makagalaw gawa ng mga tali sa aking kamay at paa. Mistula akong binangungot.

Hanggang sa tuluyan na akong nawalan ng hangin. Iyon na ang huli kong naalaala.

(Itutuloy)