EREMOPHOBIA

 By Michael Juha

 

Teaser:

EREMOPHOBIA. Nagsimula ang lahat sa aksidenteng pagkamatay ng ang aking pinakamamahal na alagang aso. Simula noon ay nagkaroon na ako ng phobia na ito.

 

Suriin ninyo ang inyong mga sarili. Baka isang araw ay magising na lang kayo na mayroon na pala kayong mga mounts na itinatago.

 

**********

 

“Mikoooo!!! Ano na naman ito!!!”

 

Ang aking inay. Alam ko ang dahilan kung bakit ganoon na lang siya kung makasigaw. Nakita na naman niya ang aking pinakabagong “mount” o iyong prineserbang hayop na itinatago ko sa aking kabinet. Inaasahan ko na ang sigaw na iyon. Paminsan-minsan kasi ay pumapasok na lang nang kusa ang aking inay sa aking kuwarto, kunin ang mga labahan, magcheck kung makalat ba sa loob, may mga basura bang hindi itinatapon, o kubyertos na hindi isinasauli sa kusina. O kahit ano na lang. Kaya inaasahan ko na ang sigaw niyang iyon. Normal na lang iyon sa akin.

 

Nagtatakbo akong tumungo ng kuwarto. Nang makita ko ang aking inay, hindi na ako nagsalita pa. Hinayaan ko na lang siya sa kanyang sermon at litanya. Ganyan siya palagi.

 

“This rabbit was still alive in its cage yesterday when you bought it. Don’t tell me it died again of a mysterious circumstance and that’s the reason you stuffed it?!”

 

Tiningnan ko na lang siya. Alam ko naman na kahit anong pangangatwiran ko, hindi ako mananalo. Kahit anong gawin ko, mali lahat para sa kanya, hahanapan pa rin niya ako ng dahilan, hahanapan ng butas. Kaya upang huwag nang humaba pa ang sermon, mas maigi pang isara ko ang bibig ko hanggang sa tantanan niya ako at mahanap ko ang katahimikan.

 

Isa iyan sa mga hindi pagkakaintindihan namin ng aking inay, I mean, madrasta. Oo. Madrasta ko lang siya ngunit mahal ko pa rin siya at ayaw kong mawalay sa kanya.

 

Ang totoo, nilisan ako ng aking tunay na inay noong ako ay labing limang taong gulang pa lamang. Hindi ko na lubos maalaala. Ang alam ko lang, gusto na niyang layuan ang aking ama dahil may kabit daw ito. At iyon, bigla na lang siyang naglaho.

 

Sa parehong taon naman, nag-asawang muli ang aking itay. Bigla na lang nyang dinala sa bahay ang kanyang babae at siya ang aking kasalukuyang madrasta. Nang mag 16 na ako, ang aking itay naman ang lumisan.

 

Sariwa pa rin sa aking isip ang araw ng paglisan ng aking itay. Silang dalawa ng aking madrasta ay nasa receiving room ng aming bahay noon. Naririnig ko pa sa aking isip nang ang aking madrasta ay nagsusumamo na huwag kaming iwan. Hindi rin ako sigurado kung ano ang dahilan kung bakit niya kami gustong iwanan. Galit na galit ang aking itay noon at sa gitna ng kanilang mainit na argument ay pinakawalan niya ang isang malakas na suntok sa mukha ng aking madrasta. Nawalan ng malay ang aking madrasta. Gusto kong tulungan ang aking madrasta. Ngunit sa matinding takot ay natulala na lang akong nakatayo at tiningnan ang aking ama na lumisan… Iyon ang huling pagkakita ko sa kanya. Hindi na siya muling nagpakita.

 

Kaya, nagkaroon ako ng takot na iwanang mag-isa ng mga mahal sa buhay. At kapag ganyang may umalis, nagkakaroon ako ng matinding anxiety, magpapanic ako madedepressed. Minsan din ay may magkaroon ako ng palpitation, pinapawisan nang matindi, minsan ay nahihilo, nasusuka, o nahihirapang huminga. At sa gabi, hindi ako makatulog sa kaiisip. At ang lahat ng ito ay sinasarili ko. Kaya siguro hindi ako masyadong mahilig makipagkaibigan, mas masaya ako kapag kapiling ko lang ang taong mahal ko, o mahal sa buhay.

 

Nagsimula ang takot kong ito nang masagasaan ang aking pinakamamahal na alagang aso. Naglalaro kami noon sa tabi ng kalsada at sa hindi inaasahan ay may rumaragasang sasakyan na dumaan at nagkataong tumakbo ang aking alaga sa direksyon ng paparating na sasakyan. Nasagasaan siya, namatay at dahil dito sobrang na depressed ako. Tila gumuho ang aking mundo at dahil dito, naranasan ko ang mga symptoms ng depression, anxiety, insomnia, dizziness, at matinding takot na mawalan ng mahal sa buhay at ang matindi, iyong thought na kitilin ang buhay.

 

Ang ginawa ko, inilagay ko siya sa isang box at ipinasok sa aking kuwarto. Sa panahon na iyon, hindi pa ako marunong sa Taxidermy o pag “preserve” ng patay na katawan ng hayop kay hinayaan ko lang siyang maagnas. At upang hindi lalabas ang amoy, inilagay ko siya sa isang metal box. Hanggang ngayon, nariyan pa rin siya, itinatago ko…

 

Iyon ang unang sakit at takot na aking naranasan. At lalo na noong iniwan ako ng aking inay at itay, ma tumindi pa ang aking takot na iiwang mag-isa.

 

Simula noon ang aking madrasta na ang tumayo bilang tunay kong mga magulang. Hindi niya ako iniwan, at hindi siya tumigil sa pag-aalaga at pagmamahal sa akin. Itinuring niya akong tunay na dugo niya, tunay na pamilya. Kaya kahit sobrang maingay siya at mabilis magalit, napamahal siya sa akin.

 

18 na ako nang isang araw, may bisita ang aking madrasta. “Miko, meet Marco… a friend,” ang pag-introduce niya sa kanyang kaibigan.

 

Nakita kong inabot ni Marco ang kanyang kamay sa akin. Ngunit tila huminto ang aking mundo sa pagkakita ko sa kanyang mukha. Kilala ko ang lalaking iyon. Siya ang pinakaunang taong inibig ko at nagparanas sa akin sa pakikipagtalik. Labing anim na taong gulang pa lang ako noon, kakamatay lang ng aking itay. Nasa plaza ako at tulala sa kakaisip kung ano ang mangyayari sa aking buhay sa pagkawala ng itay, napansin niya ako at nilapitan. Alam niyang may mabigat akong dinadala at depressed na depressed kaya kinausap niya ako. Ano raw ang kanyang maitutulong. Dahil nakita ko ang maamo nyang mukha at magandang hangarin, sinabi ko na wala siyang maitutulong bagamat kung gusto niya, maaaring samahan lang niya ako at kausapin kasi kapag ganoong depressed ako, lahat ng symptoms ko ay lumalabas at maaaring may masama akong gagawin sa sarili.

 

Dinala niya ako sa isang bar. Pinakain at pinainom. Bagamat 16 lang ako sinabi kong 18 na ako upang papasukin ako sa bar. Sa sandaling iyon ay nalimutan ko ang aking paghihinagpis. Naaliw ako sa aming kuwentuhan hanggang sa nalasing ako. Tinanong niya kung saan ang aking bahay dahil ihahatid daw niy ako. At dahil gabing-gabi na at natakot akong pagagalitan ng aking madrasta, sinabi kong ayaw ko munang umuwi. So dinala niya ako sa isang hotel. At doon ay may nangyari sa amin. Pagkatapos noon ay araw-araw ko na siyang dinadalaw sa kanyang pinagtatrabahuhan na restaurant. Waiter siya roon. Sa labas ng restaurant ako naghihintay sa kanyang paglabas ng trabaho. Wala kaming label. Ang alam ko lang ay mahal ko siya at sabi niya, mahal daw niya ako. Hindi ko alam kung totoo iyon. Ngunit nang lumipas ang isang buwan ay bigla na lang niyang sinabi na kalimutan ko na raw siya dahil nalaman nyang 16 lang ako at alam ito ng mga kasama niya sa trabaho, pati ng may-ari ng restaurant. Baka raw makasuhan siya at mabilanggo. Nasaktan ako. Ngunit wala akong magagawa. Bago kami naghiwalay, tinanong ko siya na kung sakaling maging 18 na ako ay babalikan ba niya ako… Tumango siya. Ngunit isang linggo ang nakaraan mula noon, nang binisita kong muli ang restaurant, nagresign na siya. Hindi raw alam ng mga katrabaho niya kung nasaan siya. Kahit sa telepono at sa social media ay hindi ko na rin siya macontact. Muli, nadepressed na naman ako. Tila gumuho ang aking mundo sa sandaling iyon. Iniwan na naman ako ng mahal sa buhay at naranasan ko na naman ang mga symptoms na nakakatakot. Sobrang napakaliit na ng pagtingin ko sa aking sarili. Feeling ko ay hindi ako nababagay na mabuhay.

 

“Miko… nakikipagkamay si Marco sa iyo! Bakit ka natulala riyan!” ang sigaw ng madrasta ko nang mapansin niyang hindi ko tinanggap ang pakikipagkamay ni Marco.

 

Bigla akong nagising sa tila malalim na pagkaidlip. “Ah, eh…” ang nasambit ko na lang. Ngunit ang isip ko ay sumisigaw kung bakit sa lahat ng lalaking puwedeng dalhin ng aking madrasta ay siya pa talaga. Tiningnan ko sa mga mata si Marco. Naroon pa rin ang mga katangiang nakaengganyo sa akin sa kanya – ang kanyang tindig at tangkad, ang makisig at matipuno niyang katawan. Halos walang ipinagbago. Mahaba pa rin ang kanyang wavy na buhok, matangos ang ilong at ang kanyang pantay at mapuputing mga ngipin ay mas lalong nakapagbigay ng bighani kapag numiti. Ang suot naman niyang asul na jeans at semi-fit shirt ay mas lalo pang nagpapatingkad sa kanyang gym-fit na postura.

 

Nang tinanggap ko ang kanyang pakikipagkamay, bahagya ko lang itong hinawakan, pagpapakita na wala akong ganang makipagkumustahan sa kanya. 

 

“Nice to meet you, Miko!” sambit niya.

 

Ngunit hindi ko sinagot ang kanyang paggreet. Bagkus nagmamadali akong tumungo sa aking kuwarto. Malalim ang nararamdaman kong galit. Alam kong hindi lang kaibigan ang tinginan nilang dalawa ng aking madrasta. Bago pa iyon ay may mga narinig na akong sabi-sabi ng mga tao na may bata at makisig daw na kasintahan ang aking madrasta, at ginawa raw siya nitong sugar mommy. Hindi ko inaasahang siya pala…

 

Nang nasa kuwarto na ako, dinig na dinig ko ang paminsan-minsang paghalakhak ng aking madrasta at ng kanyang kasintahan. Kinikilig sila, at ang saya-saya nila. Doon ko napagtanto na talagang nagmamahalan sila. At hindi imposibleng hindi rin mainlove si Marco sa aking madrasta. Sa edad niyang 35, mukhang mas bata siya ng sampung taon kung tingnan kaysa edad niya. Sexy, maalaga sa kanyang katawan at mukha, at palaging nagja-jogging at gym. Napakaganda pa rin niya.

 

At iyan ang mas lalo pang nagpapa-insecure sa akin. Pareho silang guwapo at maganda. At syempre, babae ang aking madrasta, at maaari pa silang magkaanak. At kung matuloy silang magpakasal, hindi ko na alam kung anong mangyayari sa akin. Hindi ako handa na agawin mula sa akin ang pagmamahal at atensyon ng kinikilala kong inay, lalo na kung si Marco lang ang aagaw noon. Ngayong wala na ang tunay kong mga magulang, hindi ko kayang mawala rin ang aking madrasta. At isa pa, kahit bagay man silang tingnan, hindi ako papayag na mapasakamay ng aking madrasta si Marco.

 

Kapag ganyang nasa bahay si Marco ay aalis ako niyan upang maiwasan kong malungkot. Gagala ako sa bahay ng isa kong kaibigan, si Lito. Si Lito ay ang taong nagturo sa akin ng Taxidermy, ang pagpreserve ng patay na hayop sa pamamagitan ng pagbilad at pagsiksik ng mga bulak, tela o ano mang bagay sa loob ng katawan nito. Masaya rin ako na kasama si Lito. Sa edad niyang 30, masasabi kong matanda na siya para maging kaibigan ko. Ngunit dahil pareho kami ng hobby, gustong-gusto ko siyang kasama. Kapag nasa kanila ako ay ipinapakita niya sa akin ang mga gawa niyang stuffed o preserved animals. Sa kanyang collections ay halos lahat ng hayop ay nagawan na niya mula sa mga maliliit na kagaya ng scorpion, gagamba, hanggang sa mga ibon, isda, aso, ahas, at malalaking hayop kagaya ng aso, baboy, usa, kambing, at iba pa. Kaya marami akong natututunana sa kanya.

 

May isa rin siyang kaibigan, si Rommel. Kasing-edad siya ni Lito at may-ari ng sikat na restaurant sa aming bayan. Pinipilahan ang kanyang restaurant dahil sa kakaiba nitong style sa pagluluto at sarap dahil sa sikretong ingredients na namana pa niya sa kanyang kanunu-nunuan. Kapag kami ng tatlo ay nasa bahay ni Lito, mag-iinuman kami at magdadala siya ng pulutan para sa aming tatlo. Silang dalawa lang ang tanging mga kaibigan ko.

 

“Saan ka ba nanggaling, Miko! Diyos ko, gabing-gabi na! Hindi mo ba alam na may mga nawawalang tao rito sa ating lugar at kagabi lang ay d’yan sa kapitbahay natin,” turo niya sa bahay ng aming kapitbahay, “hindi na umuwi ang kanilang bunsong anak na babae!” ang bungad ng aking madrasta pagdating ko ng bahay galing kina Lito.

 

“Nariyan lang iyan,” giit ko. Kasi marami naman akong naririnig na mga taong bigla na lang naglaho ngunit ang ending ay lumayas lang pala at babalik naman, o di kaya ay nagtanan o nagrebelde dahil naiingayan sa bungangerang inay nila,” ang pagpaparinig ko sa aking madrasta.

 

“Ano! Anong sinabi mo?”

 

“Wala…”

 

“At anong nariyan lang iyan? Ganyan lang kasimple? Hindi ka ba nag-isip? Mag-aalas dose na ng gabi hindi pa umuwi yung bata! Hanggang ngayon ay hindi pa mahanap! Paanong nariyan lang iyon? Dapat ay nasa bahay na ang batang iyon sa ganitong oras!”

 

“Basta ako, ma, lalaki ako at matanda na. Walang magka-interest sa akin. Kung mayroon man, aswang, dahil walang pinipili iyon. At wala namang aswang dito sa atin!”

 

“Aba’t kung makasagot ito! Napakapilosopo! Bahala ka nga! Basta ayaw kong lumalabas ka at uuwi ng gabing-gabi na! Sundin mo ang gusto ko, kung ayaw mong malintikan ka sa akin!”

 

“Opo!” ang sagot ko na lang bagamat wala talaga akong balak sundin ang kanyang sinabi.

 

---------

 

“Mikooooo!!!” sigaw na naman ng aking madrasta isang umaga.

 

Dali-dali akong tumakbo patungo sa aking kuwarto. Nakita ko siya sa harap ng aking aparador. Bukas na ito at lumantad ang nasa loob na mga gawa kong preserved animals – pusa, ilang ibon, rabbit, may daga, pagong, at isdang arowana. Tumayo lang ako roon, hinintay ang sunod niyang litanya.

 

Iyang bagong pusa, saan mo kinuha iyan? Pinatay mo rin ba ba iyan? Huwag mong sabihing nalaglag lang iyan mula sa langit at bumagsak nang patay! Wala ka bang balak ihinto itong kahibangan mo? Pinapatay mo ang mga hayop, ‘di mo ba nantindihan iyan? Wala ka bang awa! May damdamin din ang mga iyan!”

 

“Hindi ko sila pinatay, ma! Kabaligtaran sa paniniwala mo, buhay ang ibinigay ko sa kanila. Eternal na buhay! Walang kamatayan!”

 

“Ano? Diyos ka ba! Nababaliw ka na Miko!”

 

“Mahal ko ang mga hayop na ito, Ma. Kaya hindi ko gustong mawalay sila sa aking paningin.”

 

“Kahit kinitil mo ang buhay nila? Kahit pinapahirapan mo sila?” sigaw niya sabay walk out.

 

Naiwan akong mag-isa. Ngunit tama ang madrasta ko. Pinatay ko ang marami sa mga preserved animals ko. Ngunit ito ay dahil mahal ko sila, at ayaw kong mawalay sila sa akin.

 

Isang hapon, bumisita uli si Marco sa bahay at dahil wala pa ang aking madrasta, kaming dalawa lang ang naroon. Dahil naiinis nga ako sa kanya, pumasok ako sa aking kuwarto at naiwan siya sa sala.

 

“Saan ka pupunta Miko, samahan mo ako rito!”

 

“Samahan mong mag-isa sarili mo! Matanda ka na matakutin ka pa rin?” ang sarkastiko kong sagot. Sa totoo lang, nasasabik ako sa kanya. Pero kunyari lang iyong pag walk out ko dahil sa galit ko. Sa loob-loob ko ay excited akong makita siya at makausap, at sundan niya ako sa kuwarto. At sadyang hindi ko nilock ang aking pinto.

 

Natawa lang si Marco. Dinig na dinig ko ang kanyang tawa habang nagdadabog akong naglakad patungo sa aking kuwarto. Nang nasa loob na ako, binuksan ko ang TV at pinatugtog ito nang malakas.

 

At pumasok nga siya sa loob ng kuwarto ko. “Bakit pumasok ka sa kuwarto ko!” ang galit-galitang bulyaw ko.

 

“O kalma lang… kalma lang bunso. Hindi ako nagpunta rito upang awayin ka.”

 

“So, anong pakay mo?”

 

“Gusto ko lang makita ka. Gusto kong manghingi ng tawad.”

 

Nahinto ako. Medyo kinilig ng slight sa kanyang sinabi. “Kaya pala bigla kang nawala sa iyong tinatrabahuhan. Kaya pala blocked mo na ang mga tawag at messages ko, wala ka naman palang nararamdaman para sa akin. Hindi mo ba alam na halos ikamamatay ko ang pag-iwan mo sa akin noon? Wala kang puso! Salbahe ka!”

 

“Sorry bunso, litong-lito ako sa panahon na iyon. Nahuhulog ako sa iyo pero hindi ko alam kung tunay ang nararamdaman ko. Lalaki ako, at ako man ay nalilito. Kaya dahil sa nangyari sa atin, napagdesisyunan kong lalayo muna at hanapin ang sarili.”

 

“At…?”

 

“Napagtanto ko na, mas maiging lumayo sa iyo upang makalimutan mo ako. Ayaw kong masaktan kita sa bandang huli. At the same time, makahanap ka rin ng iba, kung sino man iyon, iyong taong handang panindigan ka, hindi kagaya ko.”

 

Doon na ako umiyak. Hindi ko matanggap ang kanyang sinabi. “Puwes, hindi ako nakahanap ng iba at wala akong balak na maghanap ng iba! Sana ay hindi mo na lang ako pinangakuan! At bakit kung lalaki ka? Puwede mo pa rin naman akong mahalin di ba? Marami namang lalaki diyan na nagmahal sa kapwa lalaki!”

 

“Hindi ganoon kasimple, Miko… Sila, walang pakialam sa maaaring maramdaman sa kanilang partner sa bandang huli. Pero ako, ayoko ng ganoon…” ang sagot niya.

 

Lalapit pa sana siya sa akin nang biglang narinig namin ang pagbukas ng main door ng bahay. Naputol ang aming pag-uusap. Dali-dali siyang lumabas upang salubungin siya. Nanatili lang ako sa kuwarto.

 

“Oh! Nandito ka pala!” ang narinig kong sambit ng aking madrasta.

 

“Oo, halos kararating ko lang din,” ang sagot ni Marco. Ba’t ganyan pala ang mukha mo?”

 

“Iyang bahay diyan sa may bilihan ng ice, nagkagulo ang mga tao dahil hindi raw umuwi ang kanilang anak na dalaga na galing pa ng Maynila. Sa manila kasi nag-aaral iyon, nagbakasyon lang dito. At pagdaan ko sa may tulay, maraming tao ang naroon. Maraming dugo ang nagkalat sa may batuhan at nang sinuri ito ng mga pulis, dugo ito ng tao! Ang nakapagtataka, hindi nila mahanap ang katawan,” ang sambit ng aking madrasta.

 

“Baka naman dinala sa ospital.”

 

“Tatlo lang ang hospital rito. At sa tatlo na iyon ay wala raw ang babaeng nawala sa kanila.”

 

Habang nagkukuwentuhan sila, palihim naman akong lumabas ng bahay. Ayaw kong makita o ni marinig silang naglalampungan, nagtatawanan o ganyan ka intimate na nag-uusap. At kagaya ng aking nakasanayan, tumungo ako kina Lito.

 

Naroon si Rommel nang makarating ako sa bahay ni Lito. Kasalukuyan silang nag-iinuman. Sumali ako sa kanilang tagay.

 

“Lito, may nawala na naman daw kagabi! Isang dayo raw galing Maynila. Anak nina Aleng Sioning at Mang Estong,” ang sambit ko.

 

“At saan mo na naman narinig iyang tsismis na iyan?”

 

“Sa mama ko…”

 

“Sa madrasta mo? Huwag kang magpaniwala d’yan. Wala naman akong narinig. Atsaka, sabi-sabi lang nila iyan. Alam mo na, inimbento lang nila ang kuwwento na iyan upang huwag gumala ang mga kabataan sa gabi,” sagot ni Lito. At baling niya kay Rommel, “Ikaw bro, naniwala ka ba na may serial kiler dito sa atin?”

 

“Kung totoo man iyan, at makilala ko iyong killer, isuggest ko sa kanya na unahin iyong mga kurakot sa gobyerno,” sabay tawa. Tumawa na rin si Lito.

 

“At ako, kung totoo man iyan, kausapin ko siya na dalhin na lang dito sa akin ang mga pinatay niya at gagawin kong preserved na tao,” sabay tawa din.

 

Nagkatinginan kami ni Rommel. Tiningnan namin si Lito. Seryoso ang aming mga mukha.

 

“Ano???” tanong ni Lito sa amin. “Bakit kayo nakatingin ng ganyan sa akin?”

 

“B-baka mamaya, ikaw pala ang killer ha?” sambit ko.

 

Tumawa nang malakas si Rommel. At baling kay Lito, “Ayan, ikaw tuloy napangbintangan.”

 

“Hindi ko sinabing ako ang pumaty. Ang sinabi ko lang ay kung nagkataon na kakilala ko iyong pumatay… at bakit, patay na iyon, puwede nang gawing preserved na tao, ‘di ba?”

 

“Puwede naman. Pero ikaw nga daw ang talagang pumatay doon sa mga nawawala…” ang pang-aasar pa ni Rommel.

 

Kaya sa inis ni Lito, hinablot niya ang patalim na ginagamit niya sa kanyang specimen. Itinutok iyon sa akin, “O sige, kung ako nga, patayin ko na itong si Miko upang gawin kong presereved na tao. Gusto mo?”

 

Sa takot ko ay dali-dali akong tumakbo. Hinabol ako ni Lito, Humahalakhak naman si Rommel na nakatingin lang sa amin.

 

Subalit dahil medyo lasing na ako, natumba ako sa damuhan. Akala ko talaga ay totohanin ni Lito ang pagpatay sa akin. Ngunit nakatayo lang siya sa harap ko at humalakhak din sabay abot ng kanyang kamay sa akin, itinabi na ang patalim. Tinanggap ko ang kanyang kamay. Tinulungan niya akong makatayo. “Biro lang iyong sa akin… ito naman! Maputi pala ang itlog mo. Sobrang matakutin ka!” pang-aasar niya.

 

“Sino bang hindi matatakot, eh, may patalim ka at hinabol mo ako!”

 

“Joke nga lang iyon. Kung totoo ngang may mga pinatay at ako nga ang killer, buhay ka pa kaya hanggang ngayon? Hindi ko kayang pumatay. At iyang mga stuffed animals ko, mga patay na iyan bago ko ginawa. Ang karamihan diyan ay patay na nang ibinigay ng mga pet owners na gustong ipreserve ang mga paboritong pets nila. At sila din ang mismong bumibili ng mga pinapagawa nila sa akin.”

 

Hindi na ako umimik. Bumalik na lang ako sa aming umpukan at ipinagpatuloy ang aming pag-inom. Hanggang sa nagpaalam na akong umuwi. Naiwan silang dalawa na nag-inuman pa rin.

 

Lumipas pa ang ilang linggo at sa bawat linggo na ay hindi nawawalan ang report ng mga taong bigla na lang naglaho sa aming lugar. Minsan nga ay may dalawang taong nawawala sa isang linggo. Kaya takot na takot ang mga tao. At ako man ay halos hindi na nagtitiwala kahit kaninong tao. Ang mga pulis naman ay walang magawa. Either mga tamad sila, incompetent, o baka may kinalaman din sa mga krimen. Ngunit sa isip ko, malaki pa rin ang aking pagdududa na may kinalaman si Lito. Ramdam kong siya ang serial killer dahil sa mga sinabi niyang kaya niyang gumawa ng preserved na tao. At alam ko, sa ilalim ng kanyang bahay ay may imbakan siya ng mga tapos nang gawang preserved animals. Sinabi niya iyon sa akin ngunit ayaw na ayaw niyang silipin ko ang mga ito. At malaki ang hinala kong naroon ang mga taong pinatay at prineserve nya. Kaya may naisip akong paraan upang ma expose ang kanyang karumal-dumal na gawain.

 

Kinabukasan ay binisita ko si Lito sa kanyang bahay. Kagaya ng dati, nakikipagkuwentuhan lang, nakikipag inuman. Ngunit pahapyaw na tinanong ko ang kanyang imbakan sa underground stockroom ng kanyang bahay.

 

“Hindi nga puwedeng buksan iyon. Para lang iyon sa akin. Atsaka, hindi pa totally dry iyong iba, may amoy pa.”

 

At sa isip ko, “That’s it! Presko pa ang iba!” Syempre, kapag tao iyan, hindi madaling matuyo lalo na kung hindi ito nakalatag sa araw.

 

Kahit anong pilit kong tingnan ang lihim na imbakan niya ay ayaw talaga nyang pumayag. Kaya ang plano ko ay lasingin siya. Ngunit nakailang tagay na kami at tila ako yata ang unang malalasing. Ang ginawa ko ay humiling na lang ako na i-demo niya kung paano gumawa ng stuffed animal kapag isang tao ang specimen.

 

Tinitigan niya ako nang matulis sa hiling kong iyon. “Bakit? Naniwala ka ba talaga na ako ang serial killer?” ang tanong niyang medyo tumaas ang boses. Lasing na kasi siya, at ako, lasing na rin.

 

“Uy, wala akong sinabing ganyan! Defensive ka ah!” ang sagot ko. Kaya mas lalo akong nagduda sa kanya.

 

“Wala ngang sinabi pero kung makapagsalita ka naman, parang ako na talaga!”

 

“Gusto ko lang talagang matuto. Malay mo darating ang panahon na malalaking specimen na rin ang mount ko. Halimbawa, gorilya, kabayo…”

 

“Ah… ang sagot niya habang pinisil-pisil niya ang aking hita. Hindi ko pinansin iyon. Sa tagal ko na sinyang nakasama, wala naman akong napansing malisya sa kanyang pakikipagkaibigan sa akin. Hinayan ko lang siya.

 

Ngunit maya-maya lang ay hinawakan niya ang aking kamay at iginiya iyon patungo sa kanyang ari. Doon na ako nagulat at napatingin sa kanya.

 

Sa totoo lang at marahil ay dahil na rin sa aking kalasingan, may nararamdaman akong kiliti sa kanyang ginawang iyon. Simula noong ginawa sa akin ni Marco, 16 years old pa lang ako, hindi na nasundan pa iyon. Kapag nag-iisa ako, palaging pumapasok sa isip ko ang ginagaaa naming iyon. At nasasabik akong makaranas uli.

 

Muli kong tinitigan si Lito. Hindi siya kaguwapuhan ngunit dahil sa ganda ng kanyang katawan at tindig, malakas ang kanyang appeal at nakakalibog siyang tingnan lalo na’t naka short lang siya, malulusog ang kanyang mga hita, at wala siyang damit pang-itaas.

 

Hindi siya nagreact sa aking pagtitig, bagkus binitawan lang nya ang isang pilyong ngiti na lalo pang nagpapalibog sa akin.

 

Tiningnanan ko ang kanyang kamay na kasalukuyang pumipisil-pisil sa aking hita. Muli ko siyang tinitigan. Nakipagtitigan siya. Maya-maya ay nagtanong siya. “M-maaari ba kitang halikan?”

 

Hindi ako umimik. Hindi rin ako umiling. Nagpaubaya lang ako kung ano ang sunod niyang gagawin. Dahil doon, bigla na lang nyang idinampi ang kanyang mga labi sa aking bibig. Tinanggap ko at sinuklian ang kanyang mga halik. Dahil sabk ako sa ganoon, naging mapusok ang aming paghahalikan.

 

“Matagal na akong nagpapantasya at nagnanasa sa iyo…” ang bulong niya sabay sa paghaplos niya sa aking kamay at pagkatapos ay iginiya iyon patungo sa umbok ng kanyang tirik na tirik na pagkalalaki.

 

Wala akong nagawa kundi ang hipuin ang at pisil-pisilin ang kanyang ari habang nanatiling nagdikit ang aming mga labi.

 

Maya-maya ay binuksan ko ang zipper ng kanyang short, at hinawi ang kanyang brief. Nang lumantad sa akikng mga mata ang tirik na tirik niyang ari, dali-dali ko itong isinubo.

 

Napahinga siya nang malalim nang pumasok ang kabuuan ng kanyang sandata sa aking lalamunan. Itinaas-baba ko ang aking aking ulo sa kanyang harapan. Umungol siya ng umungol habang hinawakan ng dalawa niyang kamay ang aking ulo. Ako man ay mas lalo pang nalibugan sa kanyang ungol at sa kanyang pag-igtad sa bawat galaw ng aking ulo.

 

“Ang sarap, Miko… ang sarap moooo...” ang mahinang sambit niya habang sinasabayan ito ng kanyang ag-ungol.

 

Maya-maya ay tumayo siya at pinatayo niya rin ako. Habang nakatayo kaming dalawa, sinunggaban uli ng kanyang mga labi ang aking bibig.

 

Gumapang ang kanyang bibig sa aking leeg. Pinaliguan iyon ng halik at sinisipsip-sipsip ang balat. Maya-maya lang ay hinila naman niya ang aking T-Shirt pataas upang matanggal ito sa aking katawan. Muli niyang idinampi ang kanyang bibg sa aking dibdib, sa aking utong at sinisipsip iyon, habang ang isa naman niyang kamay ay hinila pababa ang aking pantalon at brief. Kinapa niya ang aking ari at nilaro-laro iyon. Nang mapansin niyang naglalaway na sa sa paunang dagta ang aking ari, kiniskis niya nang kiniskis ang kanyang palad sa pinaka-ulo niyon. Napa ungol ako nang malakas dahil sa magkahalong matinding kiliti at sarap. Niyakap ko siya nang mahigpit. “K-kuuya Lito….” Ang nasambit ko lang habang kinakagat-kagat ko ang kanyang dibdib.

 

“Masarap ba, Miko? Marasap ba…?”

 

“Opo… sobrang sarap po...” ang sagot kong nanginginig ang kalamnan. Halos hndi ako makahinga sa sobrang kiliti at sarap.

 

Hinila niya ako patungo sa mesa at don ay kinarga niya ako at pinatihaya. “Pasukin kita Miko, okay lang ba?” ang tanong niya habang nakatayo sa dulo ng mesa at ako ay nakatihaya.

 

“O-po, opo…” ang sagot ko.

 

Nilawayan nya ang kanyang kamay at ipinahid iyon sa aking butas. Napaigting ako sa unang pagpasok nang ipinasok na niya ang kanyang gitnang daliri. “Dahan-dahan kuya…” ang bulong ko.

 

Muli niyang nilawayan ang kanyang kamay at muling ipinasok ang kanyang daliri. Sa pagkakataong iyon ay hindi ko na ramdam ang sakit at dahil doon, itinutok na niya ang kanyang ari.

 

Napaigting ako sa sakit nang idiniin niya ang kanyang ari sa aking butas. Hinawakan ko ang kanyang baywang upang ihinto niya ang pag-ulos. Muli niyang nilawayan ang aking butas at nang idiniin na niya ang kanyang ari ay medyo nakayanan ko na. Doon na siya umulos. Nagsimula sa mabagal hanggang sa naging pabilis nang pabilis ito. “Gusto mong sabay tayong labasan?” tanong nya.

 

“Opo kuya….” Ang sagot ko. Kaya habang inulos niya nang inulos ang aking butas, sinalsal naman niya ang aking ari. Hanggang sa mstulang nagdedeliryo na siya at bumulong, “Malapit na ako, malapit na ko Mikoooo!”

 

“Sabay tayo, kuya malapit na rin akooooo”

 

At habang binilisan niya ang pag-ulos ay binilisan ko na rin ang pagsalsal ng aking ari. Hanggang sa pumulandit ang aking katas sa aking dibdib tiyan, at mukha at sa kaloob-looban ko naman ay naramdaman ko ang mainit na likidong pinakawalan niya mula sa kanyang ari. “Ahhhhh!” ang pag-ungol niya.

 

Nang lubusan nang maipalabas ni Lito ang kanyang dagta, ibinagsak nya ang kanyang katawan sa ibabaw ng aking katawan… Wala nang ungol, wala nang mabilisang paggalaw ng aming mga katawan. Ngunit habol-habol pa rin ang aming paghinga. Hinayaan lang namin ang aking dagta na magkalat at dumikit sa aming mga katawan.

 

Nang humupa na ang aming naramdaman, muling hinalikan ni Lito ang aking dibdib, sinamsam ang dagta na dumikit doon at pagkatapos ay inilapat niya ang kanyang mga labi sa aking bibig. Nalasahan ko ang aking sariling dagta na nanggaling sa kanyang bibig. Pareho naming sinamsam iyon hanggang sa mga laway na lang ang aming pinagsaluhan. Sandaling nanatili siya sa ibabaw ng aking katawan. Maya-maya lang ay hinalikan niya muli ang aking bibig sabay tayo at suot sa kanyang brief at short.

 

Tatayo n asana ako upang magbihis nang may naalala ako. Tumayo ako at hinarap si Lito. Kinapa ko ang ari niya sa ilalim ng kanyang brief at nilaro-laro iyon sa aking kamay. Tinitigan nya ako habang binitiwan ang isang ngiting nakakaloko. “Gusto mo pa?” tanong niya.

 

“Sa kamay ko na lang habang hahalikan mo ako,” sagot ko.

 

Tumango siya. Kaya nilaro-laro ko iyon sa aking mga kamay hanggang sa tumigas muli habang patulog niya akong hinahalikan. Sarap na sarap siya sa paghalik sa akin na animoy isa siyang tigre na gutom na gutom sa laman.

 

“Aray!” ang sigaw niya.

 

“Sorry. Aksidenteng nahila ko…” sagot ko nang mahablot ko ang kanyang bulbol. 

 

Ipinagpatuloy nya ang paghalik sa akin. Hanggang sa umungol nang umungol na naman siya at inunat ang kanyang katawan.

 

“Isubo mo! Isubo mo! Malapit na ako…!” ang utos niya, ang kanyang boses at tila nagdedeliryo.

 

Wala na akong nagawa kundi ang isubo ang ari niya, ang kanyang kamay ay hinawakan ang aking ulo, iginiya upang mas bumilis pa ang pagtaas-baba noon sa kanyang harapan habang kumakanyod siya.

 

“Nariyan na akooooo!” ang sigaw niya. Idiniin niya ang kanyang gitnang katawan sa aking bibig at ang kanyang kamay inilock sa aking ulo upang masagad sa aking lalamunan ang kanyang ari habang pumulandit ang kanyang dagta.

 

Nalunok ko ang karamihan ng kanyang tamod. Kahit naduduwal ako idiniin pa rin nya ang aking ulo upang hindi makawala.

 

Muli na naman siyang napaaray nang sinadya kong hablutin ang makapal na bulbol niya. Ngunit hindi na niya iyon ininda. Hinalikan ko siya at ang natirang dagta niya sa aking bibig ay iniluwa ko sa bibig niya. Nilunok niyang lahat iyon.

 

“Ano bang ggawin mo sa bulbol ko? Hablot ka nang hablot eh. Ansakit,’ ang tnong niya nang matapos na kami.

 

“”W-wala. Souvenir ko lang sa iyo,” sagot ko.

 

“Baka mamaya, inlove ka na sa akin niyan!”

 

Binitawan ko lang ang isang pilyong ngiti sabay kindat sa kanya.

 

Hinalikan niya akong muli sa bibig. Isang quick kiss.

 

“So… ganito rin ang ginagawa ninyo ni Rommel?” ang tanong ko.

 

Tinitigan nya ako at binitiwan ang isang ngiting nakakaloko. “Oo… at kapag kaming dalawa lang ang nandito, ikaw ang madalas naming pag-uusapan.”

 

Medyo naintriga ako sa aking nalaman. Hindi ko inaasahan na lalaking-lalaking tingnan silang dalawa ngunit lalaki rin pala ang mga gusto nila. Naalala ko tuloy, noong high school ako, may ilang kaklase akong babae at lalaking barkada na nagsabi sa akin na type daw nila ako at pinagpapantasyahan. Wala lang naman sa akin iyon. Pero may isa akong karanasang biglang nanumbalik sa aking isip, sa isang Science practice teacher naming lalaki. Bata pa, at guwapo, campus crush ng mga estudyante at kapwa teachers. Lalaking-lalaki rin kung kumilos at magsalita. Hindi ko alam kung bakit niya ako pinapapunta sa laboratory 45 minutes bago ang simula ng klase. Ang sabi niya magpapatulong lang daw maglinis sa mga equipment. Syempre, guro iyon kaya on time ako. Sa ikalawang araw nang pagpunta ko ng maaga, doon na nangyari ang krimen. Habang pinunasan ko iyong scale at microscope, bigla niya akong niyakap mula sa likuran sabay bulong ng, “Miko, may nagsasabi na ba sa iyo na ang guwapo-guwapo mo?”

 

Sa gulat ko ay humarap ako sa kanya na nanlaki ang mga mata, “P-po?” ang sagot ko.

 

“Nakaranas ka na ba ng halik?”

 

Ngunit bago pa man ako nakasagot ay bigla na lang niyang idinampi ang kanyang bibig sa aking mga labi. Sa pagkabigla ko ay hindi kaagad ako nakakilos habang hinahalikan niya ako. At habang pinaprocess ng aking utak ang nangyayari, enjoy na enjoy naman si Sir sa kakanamnam sa aking mga inosenteng labi. Sobrang takot ko sa pangyayaring iyon. May kiliti akong nadarama ngunit kinakabahan dahil baka mahuli kami.

 

Mabuti na lang at may kumatok sa pinto at doon na natauhan si Sir. Tarantang itinulak ako.

 

“Mukhang tulala ka ah,” ang sambit ni Lito nang hindi kaagad ako nakasagot sa sinabi niya.

 

“Ano nga uli ang pinag-uusapan ninyo tungkol sa akin?” ang tanong ko.

 

“Wala… guwapo ka raw, maputi, makinis ang kutis na parang babae, matangos ang ilong, nakakabighani ang lalo na kapag ngumiti, at kahit hindi ka gym-fit, proportioned ang katawan mo at walang kataba-taba sa tiyan. Ang sarap mong tikman.”

 

“Ganoon?” ang sagot ko. “Pero hindi naman siya magagalit kung malaman niyang may nangyari sa atin?”

 

“Hindi iyon. Pantasya nga namin na maka tatluhan ka namin. Papayag ka kaya?”

 

Naweweirduhan ako sa sinabi niyang iyon. Hindi ko maimagine ang sarili ko na sasali sa ganoon ka wild na tagpo. Isa pa bagamat sa loob-loob ko ay may naglalarong kaunting curiousity. At biglang may naisip ako. “Sige, papayag ako ngunit sa sang kundisyon,” ang sagot ko.

 

“Ano?”

 

“Ipatingin mo sa akin ang lagayan mo ng mga tagong gawa mo, iyong ayaw mong ipakita sa iba. Gusto kong makita.”

 

“Sige…” ang sagot niyang halatang may pag-aalangan.

 

Tumayo ako. Dinampot ko ang aking mga damit at isinuot ang mga iyon. “Tara, puntahan na natin.” Sambit ko.

 

Dali-dali din siyang nagsuot ng short, nakahubad pa rin ang kanyang pang-itaas na katawan. Pagkatapos ay tinumbok namin ang isang bahagi ng na natabunan ng luma at gusot-gusot nang carpet. Yumuko siya, hinawi ang carpet at lumantad ang takip na hugis kuwadrado. “Ito ang lagusan…”

 

Pinindot niya ang switch ng ilaw na nasa gilid lang ng pinto. Nang umilaw na ay bumaba siya sa hagdanan. Sumunod ako. Nang nasa baba na kami, naaamoy ko bumungad sa aking pang-amoy ang naagnas na laman. Naroon nga ang mga gawa niya. Ngunit puro hayop lamang ang mga ito, at ang pinakamalaki ay ang gawa niyang bakulaw at kalabaw na bata pa. “Wala na bang iba nito?” ang tanong ko.

 

“Ito lang eh…” ang sagot niya.

 

“Sure ka?” Inikot ko ang aking mga mata sa paligid. May napansin akong bahagi ng dingding na tila pintuan at tinakpan ng carpet. “Ano iyan?” tanong ko.

 

“Wala iyan. Lagayan ng mga gamit pang karpintero, pang garden, pangkusina, may mga gamit diin dyan para sa gawain ko sa taxidermy.”

 

“Puwedeng tingnan ko?”

 

“Huwag na, wala kang makikita d’yan…” ang sagot niya.

 

“Saglit lang.”

 

“Huwag na nga. May lihim na lagusan dyan palabas. Hindi na ginagamit iyan simula noong namatay ang aking lolo. Kaya baka may namamahay na riyan na kung anong mga hayop o nilalang.”

 

“Di nga?”

 

“Oo…”

 

Ngunit sinilip ko pa rin ttalaga. Nang hinawi ko ang carpet na nakatakip, nakita kong pintuan nga. At isa itong makapal na bakal na puno ng kalawang. At pati ang malaking lock ay puno na rin ng kalawang.

 

“Wala nang susi yan. Di naming alam kung saan itinatago ng aking lolo.”

 

Kaya wala na akong nagawa kundi ang bumalik sa labas at nagpaalam na umalis na. Dali-dali kong tinungo ang pintuan at umalis.

 

Kinabukasan ay may nakita na namang dugo na nagkalat sa isang eskinita na hinid kalayuan sa lugar namin. Wala uling bangkay na nakita, at kagaya ng mga naunang krimen, wala pa ring makitang lead ang mga pulis.

 

Agad kong tinungo ang lugar kung saan nangyari ang krimen. Dinala ko ang iilang hibla ng bulbol ni Lito at lihim kong inilaglag ang mga iyon sa ibabaw ng nagkalat na dugo.

 

Pagkatapos ay bumili ako ng bagong SIM at ginamit koi to para tawagan ang police. “May irereport po akong suspect sa mga krimen na nangyari, Sir…” ang sambit ko. Medyo iniba ko ang aking boses.

 

“Anong pangalan mo, at taga saan ka?”

 

“Anonymous lang po ako Sir, gawa nang baka ako naman ang balikan ng Kriminal. Ang pangalan po niya ay Lito, nakatira sa #56 E. Delos Santos Street dito sa lungsod natin.”

 

“May ebidensya ka ba?”

 

“Wala po pero gumagawa po siya ng mga preserved animals, ang karamihan ay ibinibenta niya. Ngunit may kadudaduda po siyang lihim na underground stockroom kung saan ay itinatago niya ang mga gawa niya na ayaw niyang ipakita kahit kanino.”

 

“Nakita mo ang mga gawa niyang ito?”

 

“Hindi po. Ngunit malakas ang kutob ko na naroon ang bangkay ng mga nawawalang tao at maaaring ginawa niyang preserved na tao o stuffed human. Kung maaari po ay i-raid ninyo ang kanyang bahay at upang mabuksan ang kanyang sikretong stockroom.”

 

“Okay salamat sa tip.”

 

“At o nga pala sir, balikan ninyo ang lugar kung saan nangyari ang krimen. Maaaring may mahanap pa kayong mga ebidensya na magdiin sa kanya,” dagdag ko.

 

Nang umuwi ako ng bahay, naroon pala si Marco nakaupo sa gazebo sa harap ng aming bahay. Wala kasing tao gawa nang nasa trabaho ang aking madrasta at hindi siya makapasok.

 

“Hi Miko! Kumusta?”

 

“Okay naman! Ba’t nandito ka. Wala rito si Mama!”

 

“Alam ko, kaya nga nandito ako!”

 

Sa sinabi niyang iyon ay halos mabingi ako sa lakas ng kalampag ng aking dibdib. Hindi ko akalain na dalawin talaga niya ako. Dumiretso ako sa main door at binuksan ang pinto. Sumunod siya at sabay kaming pumasok.

 

Nang nasa loob na kami, napansin ko ang malaking bandage sa kanyang braso. “Napaano iyan?” tanong ko.

 

“May nakabanggaan lang ako sa road rage. Nagalit na naovertakan ko siya. Binuntutan ako at nang hinintuan ako, may patalim palang dala at akmang sasaksakin sana ako. Nakailag ako at nabawi ko ang patalim. Kaya heto, may tama.”

 

“M-may nawala na namang lalaki kagabi, isang retired pulis. Kaninang umaga ay may nagkalat na naman ng dugo diyan sa eskinita dito lang sa ating village,” sambit ko.

 

“Ah… Narinig ko nga,” ang sagot lang niya.

 

“Kumain ka na? Magluluto ako…” ang tanong ko nang naupo na kaming magkatabi sa sofa.

 

“Huwag na, busog ako. Kumain na ako bago ako tumungo rito.”

 

“So anong pakay mo sa akin?”

 

Tinitigan niya ako. “Hindi mo ba ako namiss?” tanong niya.

 

“Namiss, syempre. Kaso, galit ako sa iyo… Sabi mo priority mo si Mama.”

 

“Sorry na… Totoo naman iyang sinabi ko.”

 

“So ano ang pakay mo sa akin? Wala rito ang priority mo.”

 

“Wala lang… gusto ko lang makipagkuwentuhan, makita ka.”

 

“Iyon lang?”

 

“Oo iyon lang. Puwede ring mag-inuman tayo habang nagkukuwentuhan,” mungkahi niya.

 

“Sige,” ang sagot ko.

 

Kaya lumipat kami sa loob ng aming kuwarto at nag-inuman kami. Habang umiinom kami ay panay naman ang tsansing ko sa kanya. Nariyan iyong hihipuan ko siya. Nariyan iyong hahalikan ko ang kanyang pisngi. Nariyan yung yayakapin ko siya. Pinagbigyan naman niya ako. Hanggang sa medyo nalasing na kami at hinalikan ko na siya sa bibig. Naghalikan kami. Humantong ang lahat sa kama, at sa bembangan. Pagkatapos ay umuwi na siya, hindi nagpakita sa aking madrasta. Sobrang saya ko sa tagpo naming iyon.

 

Paglipas ng dalawang araw ay nalaman kong ni-raid ang bahay ni Lito. Ngunit laking pagkadismaya ko nang malamang ang laman pala ng kanyang sikretong stockroom ay mga hayop din pala at kung bakit ito ay nakatago, dahil mga protected species ang mga ito. Ngunit may naipakita naman daw siyang mga patunay na binili niya ang mga ito mula sa mga legit na pet shops at ang iba ay binigay sa kanya ng mga zoo. Subalit may penalty pa rin siya at mabibilanggo ng ilang araw. Hindi rin daw napakinabangan ang mga bulbol na nakita nila dahil napansin ng mga detective na may naglagay lang nito roon dahil wala naman daw ang mga ito sa una nilang pag-inspection sa crime scene.

 

Napag-isip-isip ko na kung hindi s Lito ay maaaring si Rommel ang salarin. Ngunit hindi ko alam kung paano i-connect ang dahilan ng pagpatay nya sa tao. “May personality disorder kaya siya? Or mental illness?” ang tanong ko sa sarili.

 

Nasa ganoon akong pagmumunimuni nang maaalala ko ang sugat ni Marco sa braso noong araw na dumalaw siya sa akin. At gabi bago iyon ay may nangyari ring krimen. “Hindi rin kaya siya?” Doon na gumapang sa aking katawan ang matinding takot. Ayokong malaman na siya ang criminal ngunit gusto ko ring makasiguro na ang taong aking minahal ay malinis at walang bahid na tinatagong krimen.

 

Sa bandang huli ay kay Marco nakatutok ang aking isip bilang suspect. Inaral ko ang kanyang mga lakad at galaw at kinumpara ko ito sa mga nangyayaring krimen. At karamihan sa mga oras na may nawawala, wala rin si Marco sa kanyang bahay. Halos gabi-gabi ay wala rin siya sa bahay nila. At walang nakakaalam kung saan siya nagtungo.

 

Isang gabi ay tinawagan ko siya ngunit hindi siya sumasagot. Tinawagan ko rin ang kanilang bahay ngunit ang sabi ng katulong ay umalis daw. Ang ginawa ko ay sinubukan kong umikot sa mga lugar na halos walang tao o di kaya ay madilim. Nang napadayo ako sa isang lumang grandstand na inabandona, may narinig akong sigaw ng tila tunog “Tulong!” ngunit mahina lamang ito na animoy nanggaling sa bibig ng isang taong binusalan. Dali-dali kong hinanap ang pinanggalingan ng boses. At napadayo ako sa ilalaim ng grandstand kung saan ay nakita ko ang isang maliit na tulugan na yari sa mga karton. Ito ay tulugan ng isang homeless na tao.

 

Nakita ko ang isang taong naka-hood, may takip ang mukha at abala sa pagsilid sa katawan ng isang taong tila walang malay sa loob ng sako. “Hoy!” ang sigaw ko.

 

Napatingin ang tao sa akin, sabay pilit na kinarga sa kanyang balikat ang sako kung saan niya isinilid ang biktima. Subalit dahil sa bigat ay iniwan na niya ito habang kumaripas ng takbo.

 

Hinabol ko siya. Ngunit bigla siyang nawala sa madilim na bahagi ng lansangan. Hawig ang kanyang porma sa pangangatawan kay Marco, at pati na ang kanyang pagtakbo.

 

Agad akong tumawag ng pulis na dali-dali ring rumesponde. Nang naroon na ang mga pulis, tinanong nila ako sa aking mga nasaksihan. Tinanong din nila ako kung bakit ako naroon. Sinabi kong dahil may pinagdudahan akong taong siyang responsable sa serial na pagkawala ng mga tao sa lungsod. Tinanong nila ako kung sino ang suspect ko. At sinagot ko sila na si Marco. Marco Quiro.

 

Nagkatinginan sila. “S-si Marco ay pulis at kasama namin. Myiembro iyan ng CIDG, Criminal Investigation Detection Group. Sila ang humahawak sa mga kaso ng pagpatay, krimen, at iba pa.”

 

Tila nasabugan naman ako ng isang malakas na bomba sa narinig. “N-nasaan siya ngayon?” ang tanong ko.

 

“May ibang assignment siya. Pero sigurado ako, hindi siya iyong killer.”

 

Hindi na ako umimik. Sa isip ko ay hindi rason ang pagiging pulis niya upang hindi siya maaaring suspetsahan. Ang pagiging kriminal ay walang kinalaman sa kanyang pagiging pulis, dahil ang criminal ay nasa lahat ng propesyon, pari, madre, guro, pulis, doctor, engineer… lahat ay puweding mapasukan ng kriminal.

 

Sa pag-uwi ko ng bahay ay pinagalitan nanaman ako ng aking madrasta. “Saan ka na naman nanggaling! Bakit kahit gabing-gabi na ay gumagala ka pa rin! Hindi mo ba naintindihan na marami nang mga taong nawawala at hindi malaman kung patay na ba sila o buhay pa? Gusto mo bang mawala ring katulad nila? Naintindihan mo ba talaga ang mga pangyayari sa lugar na ito? Wala ka na bang matinong gawain? Blah! Blah! Blah!”

 

At kagaya ng nakasanayan, hindi ko siya sinagot. Alam ko, hahaba na naman ang kanyang sermon kung sasagutin ko. At nasa akin naman talaga ang mali. Matigas ang ulo ko, at alam kong ayaw lang niyang mapahamak ako. Ngunit hindi ko hahayaang mauubos kami sa aming lungsod nang hindi nalulutas ang mga krimen. Kaya may galit din ako sa mga pulis. “Mga walang silbi. Mga tamad. Puro incompetent. Kung may kakayhan lang sana ako, lahat sila ay tatanggalin ko sa puwesto,” sa isip ko lang.

 

Kinabukasan ng gabi ay bumisita na naman si Marco sa aking madrasta. Ako ang nagbukas ng pinto. Nang makita niyang ako ang nagbukas ay kinindatan niya ako. Ngunit malamig ang pakikitungo ko. Tila wala akong nakita. Pagpasok niya ay agad akong lumabas. Tinanong pa niya ako kung saan ako pupunta. Hindi ko siya sinagot. 

 

Tumungo ako sa restaurant ni Rommel. Sumagi kasi sa isip ko na baka nagkontsabahan sina Lito at Rommel dahil sa relasyon nila. Ramdam kong hindi lang sila FUBU kundi tunay na magkasintahan. At maaaring na kay Rommel ang mga ebidensiya na magpapatunay na tama ang hinala kong si Lito talaga ang utak ng lahat ng krimen sa aming lugar.

 

Walang tao sa lugar ni Rommel sa sandaling iyon. Sarado rin ang restaurant kaya inikot ko ang property. Magkadikit kasi ang bahay at restaurant at iisa lang ang entrance papasok.

 

Sa pag-iikot ko ay napansin ko ang maliit na guwang sa dingding ng restaurant. Pinuwersa ko itong hilahin upang makapasok ako. At sa kahihila ko, lumaki ito at pinilit ko ang sariling lumusot.

 

Sa restaurant ako humantong. Dahil dikit lang ang kuwarto ng bahay sa restaurant, naririnig ko ang ingay ng nakabukas na TV at may paminsan-minsang sumisingit na boses ng dalawang lalaking nag-uusap.

 

Malinis na ang bahagi ng kainan. Wala nang display na ulam at bagamat may kaunting tira, inilagay iyon sa isang sulok. Masinop. Wala kang makikitang bahid ng anomaliya.

 

Ang restaurant ni Rommel ay hinahanap-hanap ng mga tao sa aming lugar. Lahat ng mga tagaroon ay kilala ito at kahit ang mga taong galing sa malalayong lugar, ang restaurant ni Rommel ang kanilang dinadayo. Pati mga turistan, sa resaurant niya kumakain. Ako man ay nasasarapan din sa mga luto nila. Walang katulad. Simula nang magbukas ito sa panahon ng kanyang lolo, wala raw ipinagbago ng lasa nito. Tunay na masarap pa rin. Marami ring vloggers ang nagfifeature nito sa kanilang youtube chnnels at sites. At napakalinis. Bawat check ng Health Department, wala silang makikitang kahit anong violation. Organized pati, sumusunod sa tamang patakaran, walang mintis.

 

Patiyad na tiningnan ko ang freezer ng iba’t-ibang klase ng karne, ang chiller ng mga gulay at prutas, ang stockroom ng mga bigas, flour at iba pang dry items at sangkap, wala akong makitang nakakaduda.

 

Ngunit nang nasa dulo na ako ng kusina, malapit sa dingding may manipis na kakaibang alingasaw na tila dumaan lamang sa aking pang-amoy at bigla ring nawala. “Ano iyon?” ang tanong ng isip ko. Amoy mapanghi, masangsang, ngunit natatabunan din ng amoy ng nakatambak na mga bagay na gamit sa kusina.

 

Idinikit ko ang aking ilong sa dingding, sa sahig, sa freezer, sa imbakan ng tubig, sa mga lugar na maaaring pagmulan ng amoy. Ngunit hindi ko talaga mahanap kung saan iyon nanggaling. Bigla kong naisip ang underground stockroom sa bahay ni Lito. Inisip ko na maaaring may kagaya ring set-up ang looban ng restaurant ni Rommel. Dahan-dahang hinawi ko ang carpet na nakatakip sa sahig. At doon ko Nakita ang isang eskwadrado na hugis na tila isang pintuan. Binuksan ko iyon. Ngunit bago ko pa man nasilip ang ilalim, nasagi ko ang isang timba na lata na nakapatong sa isang estante. Malakas itong kumapampag. Ako man ay napatalon sa gulat. Dahil dito ay nabitiwan ko ang takip ng underground stockroom at agad kong ibinalik ang carpet na nakatakip noon. Dali-dali rin akong nagtago sa isang sulok, hindi kumilos at nagmasid kung may biglang dumating at mag-usisa.

 

Nasa ganoon ako katinding gulat nang nasilip ko si Rommel na tumungo sa kusina. Ngunit nang makita niya ang nalaglag na timba, inikot niya ang kanyang paningin sa paligid. Nang wala siyang makitang kaduda-duda, dinampot niya ang timba at ibinalik sa kinalalagayan nito. “Timba lang… baka hangin,” ang narinig kong isinigaw niya sa kanyang kasama na nasa loob ng kuwarto.

 

Nanatili lang akong nakatago. Maya-maya ay naisipan kong silipin sila sa kuwarto upang makasiguro kung tulog ba sila o nanunuod pa ng TV. Binaybay ko ang pasilyo patungo sa kuwarto at sisilipin ko na sana ang loob noon. Subalit sa paglingon ko sa aking likuran ay naroon si Lito, hubo’t-hubad at may hawak na patalim, “Huli ka!” ang sambit sabay tawa. Hinablot niya ako sa braso at kinaladkad patungo sa kuwarto ni Rommel. “Huwag kang pumalag kung ayaw mong maging isa sa mga nawawalang tao dito sa lugar natin!” ang panankot niya, ang mga mata ay nakadilat sa akin.

Hindi ako umimik nang kinaladkad niya ako sa kuwarto. Bagamat halos sasabog ang aking dibdib sa takot, nanatili akong kalmado. Nang nakapasok na kami sa kuwarto, naroon si Rommel at hubot-hubad din ito. Mukhang kasisimula pa lang nilang magbembangan. Naudlot lang ito dahil sa kalampag ng timba sa kusina.

 

Itinali ni Lito ang aking dalawang kamay sa aking likuran. Tinalian din niya ang aking dalawang paa. Habang tinalian niya ako, nagsisigaw siya sa galit, “Tarantado ka rin ano? Alam kong ikaw ang nagsumbong sa akin sa pulis! Mabuti na lang at pinyansahan ako ng mga suki ko at mga kaibigan sa taxidermy!”

 

“Eh… hindi ako ang nagsumbong sa iyo!”

 

“Hindi ikaw? Eh ano yung bulbol na nagkalat kasama sa dugo na naroon sa crime scene dahilan upang ma-trace ng mga pulis na ako ang may-ari! Alam ko, hinalbot mo mga bulbol ko noong nag lovemaking tayo! Akala ko souvenir mo lang iyon! Iyon pala ay may balak kang masama sa akin! Traydor ka! Tangina ka! Ang laking perwisyong binigay mo sa akin!” ang galit na galit na sigaw pa rin niya.

 

Hindi ako sumagot. Nang matapos na niya akong talian ay kinarga niya ako at hinagis sa kama, sa tabi ni Rommel.

 

Tumagilid si Rommel sa akin, iginuro-guro ang kanyang daliri sa aking mukha. “At ano naman ang pakay mo sa kusina?” ang tanong ni Rommel.

 

“Eh…” ang nasambit ko, hindi alam kung ano ang isasagot. “Ano… n-nagtungo ako sa bahay ni Lito at hindi ko siya makita roon. Kaya nagbakasakali akong narito siya.”

 

“At doon mo agad siya naisipang hanapin sa kusina ng restaurant?”

 

“Nag tao-po naman ako. Kaso ang ingay-ingay ng TV ninyo!” ang sagot kong tumaas ang boses.

 

“Kaya ba sinira mo ang dingding ng restaurant dahil sa lakas ng TV?”

 

Natameme naman ako sa kanyang sinabi. Kaya sa takot ko ay tumahimik na lang ako.

 

“Dahil nandito ka na rin naman, at ‘di ba sabi mo kay Lito, papayag kang makikipag 3-some sa amin?”

 

“H-hindi ah!” 

 

“Sus! Pahard-to-get- pa ‘to. Alam kong pumayag ka, sabi ni Lito nang magbembang kayo!”

 

“Ano ka… Sumang-ayon lang ako noon dahil gusto kong tingnan ang mount niya!”

 

“Anong mount? Yung bukol niya?”

 

“Tangi. Yung finished product na preserved niyang animal. May mga itinatago siyang ayaw niyang ipakita kaya gusto kong tingnan!”

 

Natawa silang dalawa. “Akala ko naman yung bukol niya yung mount. Pero whatever. Wala kang magagawa kung gustuhin naming isali ka sa aming laro… Hindi ka bastabasta makaalis rito!” sabay halakhak.

 

Minuwestrahan niya si Lito na sumampa sa kama, sa tabi ko. Nang nasa ibabaw na siya ng kama, sabay nila akong pinaliguan ng halik. Wala na akong nagawa dahil nakatali ang dalawa kong kamay. Maya-maya ay sa bibig naman ako hinalikan ni Rommel habang si Lito ay abala sa pagsisipsip sa utong ko. Doon na ako nagsimulang mag-init. Hanggang sa bumaba ang bibig ni Lito sa aking ari at isinubo niya iyon. Napaungol ako at hindi ko na napigilang ang sariling makaramdam ng libog at tigasan sa kanyang ginagawa.

 

Maya-maya ay lumuhod naman si Rommel sa harap ni Lito at idiniin niya ang ulo ni Lito sa kanyang ari. Isinubo iyon ni Lito habang umuungol naman ng malakas ni Rommel. Maya-may ay tumayo si Lito at silang dalawa ay nakatayong naghalikan habang ako na nakatihaya ay nanonood lang sa kanila. At kahit nakaramdam ako ng pagka-awkward sa sistwasyon, libog na libog akong nakita silang naghahalikan.

 

Pinadapa ni Rommel si Lito sa ibabaw ko. Nilagyan niya ng pampadulas ang ari niya at ang butas ni Lito atsaka ipinasok doon ang ari niya. Hinalikan naman ako n Lito habang binabayo siya ni Rommel. Sa lakas ng ungol ni Rommel at Lito ay napaungol na rin ako. Ilang minuto rin sila sa posisyon na iyon.

 

Bumaba ang bibig n Lito sa aking utong at kinagat iyon ng marahan at sinisipsipsipsip. Doon na ako napaungol nang malakas. Iyong sakit na sobrang kiliti ko sa aking utong na sinipsip niyan ng malakas habang kingat-kagat. Nagpabaling-baling ang aking katawan, umuungol nang malakas at tila mababaliw sa sarap.

 

Maya-maya ay painatihaya naman ni Romel si Lito habang hinahlikan naman ako ni Rommel. May apat na minutos kami sa ganoong posiyon hanggang sa itinaas ni Rommel ang aking mga paa at pinasok niya ako sa aking likuran. Nakaluhod naman si Lito at naghahalikan sila habang binobomba ako ki Rommel. Sobrang torrid ang kanilang paghahalikan. Sobrang libog nilang dalawa.

 

Nagpalit uli sila ng posisyon. Si Lito naman ang tumira sa akin habang si Rommel ay nasa likod ni Lito at ipinasok niya ang kanyang ari sa kanya. Ilang minutos din iyon, hanggang sa tila nagdedeliryo si Lito, “lalabasan na ako, lalabasan na akoooo!” Binilisan niya ang pagbomba sa aking likuran at pati ako ay napaungol nang malakas sa bilis ng kanyang pag indayog.

 

Nang nilabasan na si Lito, itinutok niya ang kanyang ari sa aking tiyan at doon pumulandit ang kanyang katas. Si Rommel naman ay pinasok ang aking butas at at binayo ako habang naghahalikan sina Lito. Hanggang sa nilabasan siya at kagaya ni Lito ay sa tiyan at dibdib ko ipinalabas ng kanyang dagta.

 

Nang matapos na silang dalawa, pinagtulungan naman nilang sipsipin ang aking utong at kagat-kagatin ang mga ito habang salitan nilang jinakol ang aking ari. Nakalimang minuto rin nila akong sinalsal. Dahil matagal, inupuan na ito ni Lito at itinaas-baba ang kangyang pang-upo sa aking trik na tirik na ari.

 

Napaungol ako nang malakas nang isinagad ni Lito sa kaloob-looban ng kanyang butas ang aking pagkalalaki. Nakailang ulos lang siya at maya-maya lang ay nagdedeliryo na ako at ikinanyod ko na rin ang aking gitnang katawan sa butas ni Lito.

 

Pumulandit ang aking katas sa loob ni Lito. Habolbahol lo pa ang aking paghinga.

 

Nang matapos ay napahiga silang dalawa sa tabi ko, pinawisan ng marami at habol-habol ang kanilang paghinga.

 

Hindi ko namalayan na naidlip pala ako ng ilang minuto. Maya-maya ay naramdaman ko na naman ang mga labi sa aking bibig. Si Rommel. At hinahalikan niya ako.

 

Nagpumiglas ako. “Ayoko na!” ang sigaw ko.

 

Tumawa si Rommel. “Paano kung gusto pa namin?”

 

“Magsisgaw ako!” ang pananakot ko.

 

“Okay ganito na lang. Round 2 tayo at pagkatapos ay pauuwiin ka na namin. Okay ba? Dahil kung ayaw mo, pipilitin ka pa rin naming at maging mas marahas kami sa iyo. Pagkatapos, hindi ka na namin pakakawalan. Tandaan mo, maraming nawawalang tao rito sa atin, magiging isa ka na lang sa kanila. Alam ko, hindi alam ng madrasta mo na dito ka pumunta sa akin. Pupunta man ang mga pulis dito, wala silang makikitang Miko rito.”

 

Dahil sila nga ang pinagdududahan kong mga serial killer, natakot ako sa banta ni Rommel. Kaya wala na akong nagawa kundi ang sumang-ayon. At least. makakauwi pa rin ako.

 

“Pero may isa pang kundisyon,” dugtong ni Lito.

 

“Magiging f*ck buddy ka na rin namin. At kahit anong oras na gusto naming magparaos, darating ka rito.”

 

Tumango uli ako.

 

Kaya natuoy ang second round. Mapusok pa rin ang kanilang paghahalikan at pagtatalik habang ako, nakahiga lang doon, nagpapaubaya kung ano an ggusto nilang gawin sa akin.

 

Hanggang sa natapos kami at tinupad naman nila ang kanilang sinabi na pauwiin ako.

 

Nakahinga ako nang maluwag. Ngunit sa isip ko ay babalikan ko pa rin ang restaurant na iyon at sisiguraduhin kong mapasok ko ang imbakan ng kung ano man ang naroon ilalim ng sahig niya sa kusina.

 

Dahil malalim na ang gabi at siguradong pagagalitan na naman ako ng aking madrasta, dahan-dahan kong binuksan ang pinto upang hindi mapansin. Subalit habang napadaan ako sa kuwarto ng aking madrasta, napansin kong may nag-uusap Naroon pa pala si Marco at dinig na dinig ko ang pinag-uusapan nila.

 

“Pagkatapos ng kasal natin, sa France tayo maghoneymon. Isang buwan tayo roon. May namana akong bahay roon mula sa aking mga magulang. Pamangkin ko ang caretaker doon. Perfect ang lugar na iyon para sa atin. Pagkatapos ng isang buwan ay babalik tayo rito upang ibenta ang property na ito,” ang sabi ng aking madrasta.

 

“Paano si Miko?” ang sagot ni Marco.

 

“Bibilhan ko siya ng maliit na apartment at bahala na siya sa buhay niya. Magkanya-kanya na kami. Hindi ko naman siya kadugo. Magfocus na lang ako sa iyo. Ikaw na lang ang aalagaan ko.”

 

Natahimik sila sandali.

 

“I love you…” ang narinig kong sambit ng aking madrasta.

 

“I love you too…” ang sagot naman ni Marko.

 

Doon na ako sobrang nasaktan. Tila sinaksak nang maraming beses ang aking puso. Sobrang sakit na pakiwari ko ay gumuho ang aking mundo. Ang buong akala ko ay tunay talaga akong mahal ng aking madrasta. Ipagpalit lang pala niya ako sa isa ng lalaki, at si Marco pa na aking mahal. Mas masakit pa ang kanilang ginawa kaysa ginawa sa akin nina Lito at Rommel. At si Marco, hindi man lang niya ininsist na isama ako, na maaari naman nila akong gawing katulong.

 

Dumiretso ako sa aking kuwarto. Walang humpay ang aking pag-iyak. “Akala ko, kasali ako sa mga plano at pangarap ng aking madrasta. Akala ko, siya na ang natatangi kong pamilya. Akala ko, hindi ako bibitawan hanggang sa tatanda kaming pareho. Pati pala siya, iiwan din ako,” ang bulong ko sa aking sarili. Sa gabing iyon ay sumumpong na naman ang aking eremophobia. Nakaramdam ako ng matinding depresyon at overthingking. Hindi ako makatulog, nanginginig ang aking buong katawan, naduduwal at nasusuka ako.

 

Kinabukasan ng gabi ay muli kong binalikan ang lugar kung saan naroon ang restaurant ni Rommel. Nagmanman muna ako sa paligid. May iilang customer pang kumakain at nakita ko si Rommel na inaasikaso sila.

 

Maya-may lang ay nagsialisan na ang mga customer habang si Rommel ay nagsasara sa retaurant. Nanatili akong nagmanman sa di kalayuan. Inabangan ko kung darating ba si Lito o si Rommel ang dadayo kay Lito sa bahay niya.

 

Nakita kong lumabas si Rommel. Saglit na sinundan ko ng tingin ang ang kanyang pag-alis. At napagtanto ko na sa bahay ni Lito ang kanyang tungo.

 

Dali-dali akong pumasok sa restaurant ni Rommel at sa pagkakataong iyon ay sa bintana ako dumaan. Pinaghandaan ko talaga iyon kaya nagdala ako ng metal bar upang madali kong masugkit ang lock sa loob.

 

Nang makapasok na ako ay agad kong tinumbok ang kusina at ang daanan patungo sa underground na stockroom. Inangat ko ang pintuan ng lagusan at dali-daling bumaba. Dala ang flashlight itinutok ko ito sa aking daanan. Nang hinawi ko ang kurtina na sinadyang iharang upang itago ang kung ano ang nasa loob, doon na lumabas ang nakakasulasok na amoy at kagimbal-gimbal na tanawin. Nakatambak ang iba’t-ibang parte ng katawan ng tao, ang iba ay naaagnas na samantalang ang iba ay bagong-bago pa at nakalambitin. Sa tantiya ko ay nasa labinlimang katawan iyon o mahigit pa.

 

Sa isang sulok ay mayroon ding mga bahagi ng katawan kagaya ng pigi, paa, hita, mga karne ng taong hiniwa-hiwa, mayroon ding giniling. “Grabe! Kaya pala kakaiba ang lasa ng kanilang mga luto! Karne ng tao pala ang kanilang ginamit na karne!”

 

Napaatras ako. Hindi ko napigilan ang sariling sumuka. Ngunit nang mapagtanto kong kailangan ko ng ebidensya, kinuha ko ang aking cell phone at kinunan ng litrato at video ang nakatambak na mga katawan at nagkalat ng mga parte ng katawan ng tao.

 

Nang ibinaling ko ang aking paningin sa isang sulok, nakita ko ang limang preserved na tao – isang dalawang babae at tatlong lalaki! Ang iba ay natuyo na at napakagandang tingnan nila na tila buhay na buhay. Kahit ang mga mata ay tila nangungusap. Napakagandang pagkagawa! Ngunit ang ilan din ay medyo malambot pa ang balat! “Tama nga ang hinala ko! Walang duda na si Lito ay may kinalaman din sa pagkawala ng maraming tao. Magkasabwat sila ni Rommel!”

 

Doon ko naalala na pulis pala si Marco. Dali-dali ko siyang tinawagan. “Hello Marco, ‘di ba hinahanap ninyo ang salarin ng mga nawawalang tao sa ating lugar?” tanong ko.

 

“Oo, bakit?”

 

“Alam ko na kung sino sila! Nandito ako ngayon sa kanilang tagong imbakan ng mga patay na katawan ng tao! Sa sikat na Harold’s Grill & Restaurant! Ginawa pala nilang pagkain ang mga karne ng taong kanilang binibiktima! Kumuha ka ng search warrant upang masearch ninyo ang lugar!”

 

“Wala tayong ebidensyang ipakita sa Judge para mabigyan tayo ng search warrant!”

 

“Magsend ako… ng litrato at video!”

 

Akmang magsend na sana ako nang biglang may nagsalita mula sa kusina ng restaurant, “Alam kong may tao riyan sa loob! Lumabas ka kung ayaw mong barilin kita at ihalo ko sa aking mga pagkain ang katawan mo! Lumabas ka riyannnnnn!” ang narinig kong sigaw ni Rommel.

 

Pinatay ko kaagad ang aking dalang flash light. Doon ko naisipang itago ang aking katawan sa ilalim ng mga nakatambak na patay at pira-pirasong bahagi na tao.

 

Sobrang nakakasulasok ang amoy ng mga bangkay. Ngunit pinigilan kong huwag sumuka at huwag gumalaw.

 

Naramdaman ko ang mga yabag ni Rommel na papalapit sa aking kinaroroonan. “Nasaan kaya iyong gagong iyon?” ang narinig kong sinabi niya. At maya-maya lang ay, “Miko! Nasaan ka. Alam kong nandito ka lang sa paligid,” ang sigaw niyang tila nangungutya. “Malilintikan ka sa akin… Sinasabik mo ako, ha. Huwag kang mag-alala, hindi muna kita papatayin kaagad, hayop ka. Lalapastanganin ko muna iyang katawan mo bago kita gawing karne at sahog sa mga paninda kong ulam. Ipapalaman ko rin ang iba sa hamburger at sipao. Bubugbigin ko ang katawan mo upang mas sasarap pa ang karne mo kapag nabugbog muna. Yan ang isang sikreto ng aking restaurant,” ang sambit niya sabay halakhak.

 

Ngunit nanatili akong tahimik at hindi gumalaw.

 

“Miko… Miko… ayaw mo bang mag esmeringhoy tayo. Lumabas ka na riyan at akoy nasasabik na!” dagdag pa niya.

 

At nang hindi pa rin ako sumagot, nagwala na siya at pinagbabaril ang mga bangkay. Nanginginig na ako sa takot na baka matamaan. Ngunit mabuti na lang at may biglang nag door bell.

 

“Tangina…” bulong niya. Napahinto siya sandali, inikot muna ang kaniyang paningin sa loob ng stockroom. Muling inusisa niya kung saan talaga ako nagtatago. At dahil wala pa rin siyang napapansin, “Sige… diyan ka lang muna. Hindi ka naman makakalabas dahil ilalock ko itong stockroom!” ang sigaw niya.

 

Nang marinig kong isinara niya ang pinto ay agad akong lumabas sa aking pinagtataguan. Sobrang nandiri ako sa mga dumikit na laman-laman ng tao at lalo na sa sobrang nakasusulasok na amoy nito. Agad kong hinugot ang cell phone ko at sinend ang mga litrato at video na nakuha ko. “Nasaan ka na?” ang pagmessage ko kay Marco

 

“Malapit na. Hindi ako makakuha ng search warrant pero may dinala akong kasama sa team. Malapit na kami.”

 

“Dalian ninyo. Muntik na akong mapatay. Nasa kusina ang stock room, sa ilalim ng sahig ang pinto nito at tinakpan ng carpet.”

 

“Okay,” ang sagot lang niya.

 

Nang muli kong narinig ang pagbukas ng pinto ay agad akong nagtago. Ngunit nang naitago ko na ang sarili ko sa ilalim ng nakatambak na mga katawan at karne ng tao, may mga pira-piraso sa taas na nagsilaglagan. “Aha! Huli ka!” biglang pagsigaw ni Rommel.

 

Akmang tatakbo na sana ako patungo sa pinto ngunit tinutukan ako ng baril ni Rommel. Nakatingin lang sa amin si Lito. Siya pala ang nagdoor bell. “Sige, tumakbo ka kung gusto mong sumabog ang bungo mo!”

 

Dinala ako ni ako Rommel sa shower ibinigay niya ang baril kay Lito at itinunutok pa rin ito sa akin. Habang naliligo kami ni Rommel, hindi naman siya magkamayaw sa kahahalik sa akin. Tubig at laway niya ang aking ipinaligo at katas-katas naman ng patay na tao ang tinatanggal ko mula sa aking balat. Hanggang sa itinulak nya ang aking ulo sa kanyang harapan. Alam ko na kung ano ang gusto niyang mangyari. Isubo ko ang kanyang pagkalalaki. Dahil wala akong magagawa, ginawa ko ang gusto niya.

 

Maya-maya ay nakisali na rin si Lito sa shower. Habang sinuso ko si Rommel ay naghalikan silang dalawa. Hinawakan ni Lito ang aking kamay at iginiya iyon patungo sa kanyang tirik na tirik na ring ari. Hinaplos-haplos koi yon at binati…

 

Nasa ganoon sila kaabala sa kanilang paghahalikan. Nakapikit pa ang kanilang mga mata sa sarap nang namataan ko si Marco at kanyang kasama sa isang sulok. Minuestrahan niya ako na tumakbong palabas sa shower.

 

Sa pagkakita ko sa muestra niya, agad din akong tumalima. Mabilis akong tumakbo palabas ng shower. Nagulat sina Rommell at Lito sa bigla kong pagtakbo palabas. “Hoy! Saan ka!” ang sigaw ni Rommel.

 

Doon na lumabas sina Marco at kanyang kasama. Pilit na inabot ni Lito ang baril na nasa gilid ng pintuan ng shower at binaril niya sina Marco. Ngunit naunahan siya ni Marco. Natamaan siya sa dibdib at bumagsak sa sahig. Samantala, si Rommel naman ay tumakbo patungo sa kanyang kuwarto. Kumuha siya ng isa pang baril at nakipagbarilan kina Marco. Habang nagtatago si Rommel sa ilalim ng kama, hindi niya alam na nasilip pala siya ni Marco sa salamin. Kinausap ni Marco na sumurrender na lang si Rommel dahil wala na siyang matataguan pa.

 

Lumabas si Rommel mula sa ilalim ng kama nanakataas ang mga kamay. Inutusan siya ni Marco na ilaglag sa sahig ang baril. Tumalima naman si Rommel. Ngunit nang lumapit si Marco sa kanya upang posasan siya, biglang dinampot ni Rommel ang baril na nasa sahig upang barilin sana si Marco. Ngunit naunahan siya ng kasama ni Marco. Natamaan sa ulo si Rommel at bumagsak ito sa sahig.

 

Agad na tumawag ng paramedics si Marco. Tumawag din siya sa kanyang headquarter at nireport ang situwasyon.

 

Nang tingnan nina Marco ang stockroom, hindi sila makapaniwala sa sobrang tindi at karumaldumal na ginawa ng dalawa. Sobrang kahindikhindik.

 

Hindi nakaabot ng hospital sina Lito at Rommel. Idineklara silang dead on arrival.

 

Kumalat ang balita s aming lungsod at laking pasasalamat ng mga tao sa pagkahuli ng mga salarin. Syempre, naging hero din ako sa laki ng naitulong ko sa pagkadiskubre sa mga salarin at sa kanlang pagkamatay.

 

------

 

Simula noon ay natahimik na ang aming bayan. Wala ng ulat na may nawawala at wala na ring mga kahina-hinalang taong umiikot sa gabi. Muli ring lumakas ang tiwala ng mg atao sa pulis… Lahat ay kampante na sa kanilang araw-araw na pamumuhay. Muli na ring sumigla ang mga kalakal at ibang gawain ng lungsod. Hindi na rin takot ang mga tao na gumala sa gabi.

 

Lumipas pa ang isang buwan. Isang hapon ay bumisitang muli si Marco habang wala ang aking madrasta. “May seminar siya sa Maynila. Bukas pa ng gabi ang uwi niya,” ang sambit ko.

 

Tumalikod na siya upang umalis ngunit pinigilan ko, “Ba’t hindi ka na lang muna tumambay rito? Nandito naman ako.”

 

Bigla siyang napalingon. “I’m sorry?”

 

“Ba’t ‘di ka muna tumambay rito. Habang wala pa ang mama ko, magbonding tayo, future step-son mo naman ako, ‘di ba?” ang sabi ko. Hindi ko sinabi sa kanya na alam ko ang plano nilang iwan ako. 

 

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi ko. Bumalik siya, binitawan ang isang abot-taingang ngiti at ginulo ang buhok ko. “Nice idea!” sambit niya.

 

Pumasok siya sa loob ng bahay, umupo sa sofa. “So what is your idea of a good bonding with your future step-dad?”

 

Tinumbok ko ang isang bote ng gin na nakadisplay sa istante. “How about a drink?” sambit ko habang ipinakita ko ito sa kanya.

 

Natawa siya. “Okay… that’s good!” sagot niya.

 

So, kumuha ako ng dalawang baso at ice. Nag-inuman kami.

 

“Hindi yata kita nakikitang nakikipaglaro sa mga kapwa mo binata sa subdivision na ito. Hindi ka ba naglalaro ng basketball?” ang tanong niya.

 

“Hindi,” ang malabnaw kong sagot.

 

“So ano ang pinagkaabalahan mo?

 

“I preserve animals and stuff them...”

 

“What?”

 

“Taxidermy. Patay na hayop, tatanggalan ng laman-loob, lagyan ng mga tela o bulak sa loob, patuyuin... Iyan ang pinagkakaabalahan ko. Ang tawag nito sa English ay mount, o prineserbang hayop.”

 

“Kagaya ng hobby noong isang serial killer na nahuli natin?”

 

Napangiti ako. “Oo… at actually, siya ang nagturo sa akin kung paano gawin ang pagpreserve ng mga hayop.”

 

“Ah… kaibigan mo pala siya?” ang tanong ni Marco.

 

“Oo…”

 

“Hmm…” nahinto siya sandali.

 

“Puwede mo ring tingnan ang mga gawa ko, kung gusto mo lang. Nasa kuwarto ko sila. Galit kasi sa akin ang mama ko kapag nagpipreserve ako ng mga hayop kaya itinatago ko ang mga ito sa aking kuwarto.”

 

“Ok. Hindi ako galit sa mga preseerved animals. Come on, ipakita mo sila sa akin!” ang excited niyang reaksyon.

 

Dala-dala ang aming inumin, pumasok kami sa kuwarto. Nang nasa kuwarto na, inilatag ko ang wine at ice bucket sa ibabaw ng mesa habang nakatayo lang siya, pinagmasdan ang aking bawat galaw.

 

Binuksan ko ang aparador, at lumantad ang aking mga gawa.

 

“Whoaaaaaa! Shit! Parang totoo! Paano mo ginawa ito?” Nakita ko ang kanyang mga mata na nanlaki.

 

“Experience! Para sa akin, mas presko ang iyong specimen, mas maganda ang resulta,” sambit ko habang iniabot ko sa kanya ang kanyang baso.

 

Kinuha niya ang baso at uminom, “Ibig mong sabihin, iyong kamamatay lang na hayop…”

 

“Tama. Yung mainit-init pa ang katawan, at hahatiin ko, tanggalan ng dugo, laman-loob…”

 

“Amazing! Masyado kang talentado!”

 

“Parang tarantado yata ang sabi mo eh,” ang biro ko.

 

Natawa siya.

 

Nakakalahati na kami sa bote na aming iniinom at ramdam kong medyo lasing na si Marco. Naramdaman ko na rin na tila umiikot na ang aking paligid. Inabot ko ang remote at binuksan ang monitor. Nagbukas ako ng isang bold mula sa aking laptop na konektado sa monitor.

 

Natahimik kaming dalawa nang nagsimula na ang palabas na bold. Ang ingay na naririnig lang namin ay mga ungol na nanggaling sa palabas. Paminsan-minsanng siyang lumagok ng alak. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa monitor.

 

“Horny ka na ata…” ang biro ko.

 

 Muling ginulo niya ang buhok ko.

 

“Huwag mo ngang guluhin buhok ko! 18 na ako, binata na. Di kagaya noon na 16 pa lang, wala akong pakialam sa buhok ko,” ang magmamaktol ko pa.

 

“Tinitigan niya ako at binitawan niya ang nakakaengganyong ngiti. Mapungay ang kanyang mga mata at ang cute niyang tingnan. Oo nga pala, binata ka na. At ang guwapo mo pa. Kung mahaba lang ang buhok mo, mapagkamalang babae ka talaga. Sigurado kung babae ka lang… maiinlove ako sa iyo.”

 

“Bakit, hindi ka ba naiinlove sa akin ngayon?”

 

Muli niya akong tinitigan. Kinagat niya ang kanyang mga labi. “Kind of… pero alam mo naman, magpapakasal na kami ng mama mo. Magiging stepson na kita.”

 

“P-paano iyan? Mahal kita,” ang direstsahan kong pag-amin.

 

Natigilan siya. Tinitigan niya ang mukha ko. “No… paghanga lang ang nararamdaman mo. Malilimutan mo rin ako balang araw.”

 

“Sinabi mo rin iyan sa akin noon. Pero hindi kita nalilimutan. Naghihintay ako sa iyo…”

 

“Pero nakaya mo naman, ‘di ba?” sambit niya.

 

“P-pero puwede naman nating itago, ‘di ba? Mahal kita, Marco. Mahal na mahal. Simula nang may nangyari sa atin noong 16 pa lang ako, hinahanap-hanap pa rin kita. Halos kitilin ko ang buhay ko nang malamang umalis ka sa iyong pinagtatrabahuhan.”

 

Binitiwan niya ang isang malalim na buntong-hininga. “Alam mo kasi… kapag kasal na kami, gusto kong maging tapat sa mama mo. Gusto kong ipakita sa kanya na tunay ang pagmamahal ko. Kaya hindi ako puwedeng magcheat.”

 

Mistulang sinaksak na naman ang aking puso sa narinig. Sa huling pagbisita niya sa aking madrasta ay narinig ko ang kanilang pag-uusap. Sa darating na linggo na raw sila tutungo ng France at doon magpapakasal. Ibebenta nila itong bahay ng aking daddy, at ako… iiwan nila na parang isang basahan na wala nang silbe.

 

Magdamag akong umiiyak sa aking kuwarto noon. Tila isang bulkan na sasabog ang aking dibdib. Muling nanumbalik ang lahat ng mga alaala ko sa aking pamilaya at mahal sa buhay na lumisan. Ayaw kong maranasang muli ang sakit na inabandona ng sariling mga mahal. Hindi ko kaya…

 

Oo… nawala ang mga salot sa aming lugar. Tahimik na ang buhay sa aming lungsod, at malaya nang nakakalabas at nakakapag-enjoy ang mga tao sa gabi nang walang kinatatakutan. Ngunit ako, nababalot pa rin sa matinding takot. Pakiramdam ko ay may espadang nakatali sa isang hibla ng buhok at nakalambitin sa itaas ng aking ulo at ano mang sandali ay mapapatid ito. Matindi ang naramdaman kong depresyon. Para akong mababaliw. Ayaw ko ng ganito.

 

Tumayo ako at tinaggal ang aking T-shirt. Inilaglag ko ito sa sahig. Pagkatapos ay tinanggal ko naman ang aking short. Inilaglag ko rin ito sa sahig. Brief na lang ang natirang saplot sa aking katawan. “Lasing na ako!” sambit ko.

 

“G-gusto mo bang umalis ako upang makapagpahinga ka?” tanong niya.

 

“Hindi. Gusto kong katabi kita rito sa aking kama…”

 

Hindi siya nakasagot agad. Tinitigan niya ako na tila gusto niyang makasiguro kung tama ang sinabi ko.

 

“Please...? Promise, ito na ang huli nating pagtatalik at pagkatapos nito, handa na akong iiwan mo. At wala na tayong pakialaman,” ang pakisuyo ko habang inunat ko ang aking mga bisig paharap sa kanya. 

 

Nakita ko kung paano niya pinilit na tumayo at pilit na tinanggal ang kanyang T-shirt. Tinanggal niya ang lock sa kanyang sinturon hanggang sa pagbukas sa zipper ng kanyang pantalon. Natumba siya dahil nasabid ang dulo ng sinturon sa kanyang paa.

 

Pinilit niyang tumayo muli at nang nakatayo na, puting boxer shorts na lang ang natirang saplot sa kanyang katawan. Kitang-kita ang malaking bukol sa kanyang harapan. Tinigasan na siya!

 

Tila nasa isang trance ako sa pagkakita ko sa kanyang postura. Malalaki ang kanyang muscles, ang kanyang dibdib at abs ay tila inukit ng isang magaling na iskultor. Sobrang guwapo niya, at sobrang hunk. At iyong balahibong pusa na nakahilera galing sa kanyang pusod patungo sa ilalim ng kanyang boxers… naiimagine ko kung saan ito humantong. Kinikiliti ang aking isip sa maaaring mangyari. Matitikman kong muli ang kanyang katawan at pagkalalaki na simula noong iniwan niya ako, ay hindi ko na muling natikman pa bagamat hinahanap-hanap ko sa tuwing akoy nag-iisa sa aking  kuwarto.

 

Lumapit siya sa akin at niyakap niya ako. Hinigpitan ko pa ang aking pagyakap sa kanya. Sobrang higpit na tila iyon na ang huli naming pagyayakapan.

 

Agad kong sinunggaban ang kanyang ulo upang maglapit ang aming mga labi. Mapusok ang aking mga halik sa kanya na sinuklian din niya ng ganoon kainit na mga halik.

 

Habang naghahalikan kami, ibinagsak namin ang aming mga katawan sa kama. Ninamnam ko ang sarap ng pagdantay ng kanyang balat sa aking balat, ang pagbubundol ng kanyang matigas na pagkalalaki sa aking harapan, habang ang aming mga dila ay nag-espadahan sa loob ng aming mga bibig.

 

Maya-maya lang ay iginapang niya ang kanyang bibig sa aking leeg, sa aking dibdib. Nagpalipat-lipat ang mga ito sa aking magkabilang utong. Napaunat ako sa kiliti na naramdaman habang sinisipsip niya ang aking mga ito. Hinablot ko ang kanyangbuhok. “Marco…” ang bulong kong halos nanginginig ang kalamnan sa sarap na nadarama.

 

“Miko…” ang mahina niyang sabi.

 

Ibinalik niya ang kanyang bibig sa pagdampi sa aking mga labi. Muli kaming naghalikan. Hanggang sa hinawakan niya ang aking ulo at itinulak ito pababa – sa kanyang harapan. Alam ko ang ibig niyang mangyari.

 

Agad kong hinila pababa ang kanyang puting boxers at nang natanggal na ito, dali-dalikong isinubo ang kanyang tirik na tirik na pagkalalaki. Dinilaan ko muna ito at pagkatapos ay isinubo.

 

“Ah…” ang pag-ungol niya. Isagad mo pa, Miko” bulong niya. Kaya kahit na may kahabaan at katabaan ang ari niya, pinilit ko itong isagad. Ramdam ko ito sa aking lalamunan bagamat hindi ko kaya ang buong haba nito. Pinilit kong itinaas baba ang aking ulo sa kanyang harapan kahit ilang beses din akong naduwal. Hinipo-hipo naman niya ang aking pagkalalaki at pagkatapos ay ang aking butas sa likuran.

 

Napaungol ako sa bahagyang kirot na may halong kiliti habang pilit niyang ipinasok sa aking butas ang isang daliri. “Ahhhh…”

 

“Masakit ba?” ang bulong niya.

 

“O-okay lang. Ituloy mo lang,” ang sagot ko.

 

Ipinagpatuloy niya ang pag-finger sa akin. Ilang minuto iyon. Doon na ako napaungol. “Ang sarap Marco. Ang sarappp!” ang sambit ko sa kanya.

 

Tumayo at pinatihaya niya ako sa gilid ng kama. Nilagyan niya ng pampadulas ang kanyang ari. “Handa ka na?” tanong niya.

 

“Oo… sabik na sabik na ako sa iyo…” ang bulong ko.

 

Itinaas niya ang dalawa kong paa at ipintong ang mga ito sa kanyang balikat. Pagkatapos ay ipinasok niya na ang kanyang ari sa aking butas at nagsimulang bumayo.

 

Hindi ako magkamayaw sa kauungol sa kanyang ginawa. Hard fuck na tila sabik na sabik siya habang ang pinapakawalan naman niya ang malakas na ungol. Sinabayan ko rin siya sa pag-ungol. Napuno ng ingay ng aming mga ungol ang buong kuwarto.

 

“Marco! Marco! Sige pa! F*ck me, Marco. Idiin mo pa please,” habang bumabayo si Marco at sinasagot ang mga sinasabi ko, “Okay baby, masarap ba, masarap ba? Masarap ba, baby?”

 

“Oo, sarap na sarap ako, Marco. Ang sarap mo. Ang sarap mong bumayo! Tanginamo, gago!” tinatrash talk ko na rin siya.

 

“Ganyan baby. Itrash talk mo ako, habang pinapalo kita sa puwet para mas ganahan pa ako…” sagot naman niya habang pinapalo nang pinapalo ang umbok ng puwet ko.

 

Iniba-iba rin namin ang aming posiyon. Nariyan yung nakataob ako at siya ay nakasquat habang binabayo ako. Nariyan iyong nakataayo kaming dalawa at nakatalikod ako sa kanya. Nariyan iyong helicopter position, nakatihaya ako at nakabend ang aking mga paa pataas habang siya ay nakadapa sa akin at nakapasok sa loob ko ang kanyang ari. Nariyan din iyong siya ang nakatihaya ngunit nakataas ang kanyang paa at ako ang nasa itaas niya, naka squat at hawak ko sa aking bisig ang dalawang paa niya ngunit nakapasok sa aking butas ang ari niya at ako ang bumabayo…

 

Sarap na sarap ako sa ginawa naming iyon. At siya, tila gutom na aso sa kanyang paghahardf*ck sa akin. Tila isiniksik niya sa kanyang isip na iyon na ang huli naming pagniniig at kailangang ibigay niya sa akin ang kanyang best.

 

Hanggang sa huling posisyon namin kung saan ay nakatihaya siya at inuupuan ko ang ari niya… “Lalabasan na ako baby!” ang bulong niya na tila nagdedeliryo.

 

Na sinagot ko naman ng, “Sabay tayo, sabay tayoooo!” habang binabate ko ang sariling ari.

 

Hanggang sa naramdaman ko ang pagtalsik ng mainit-init na likido niya sa kaloob-looban ko at doon ko na rin pinakawalan ang aking dagta sa kanyang tiyan at dibdib.

 

Dali-dali kong hinugot ang kanyang pagkalalaki at isinubo ko ito sa aking bibig habang may natira pang dagta na pupmupulandit rito. Ramdam ko pa ang pagpintig-pintig ng kanyang ari habang may tumatalsik talsik pa ring tamod mula sa kanyang ari na siya ko namang sinisipsip.

 

Nang naramdaman kong nagsimula nang lumambot ang kanyang ari ay tinanggal ko ito sa aking bibig at dinilaan ko naman ang aking tamod na nagkalat sa kanyang tiyan at dibdib. Pagkatapos ko itong gawin ay hinalikan ko siya. Naghalikan kami at ipinasa-pasa ng aming mga dila ang tamod naming dalawa. Hanggang sa puro laway na lamang ang aming sinisipsipsipsip…

 

Nang mapagod at nanatili kaming nakahigang magkatabi ng ilang minutos. Walang imikan ngunit bakas sa aming mga mukha ang sarap at kasiyahan. Hindi ko lubos maisalarawan ang matinding emosyon na nadarama sa pagniniig naming iyon. Si Marco lang ang tanging nakapagbibigay sa akin ng ganoon tindi ng saya.

 

Maya-maya ay hinalikan niya ako. Niyakap. At marahang sinuklay ng kanyang mga daliri ang aking buhok, inayos. Hindi na niya ito ginulo. “Baby,” at pinanindigan na rin niya ang pagtawag sa akin ng baby, “ May sasabihin ako sa iyo,” ang mahinang sambit niya.

 

“Makinig ako…”

 

“I have to admit, n-nagustuhan ko ang ginawa natin... I really do.”

 

Binitawan ko ang isang matipid na ngiti habang ipinatong ko ang aking hintuturo sa kanyang mga labi. “So ... pakakasalan mo pa rin ba ang mama ko?”

 

Tumango siya na halos nakapikit, tila wala sa isip ang aking tanong marahil ay dahil sa matinding pagod.

 

Sa pagkakita ko sa kanyang pagtango sa aking tanong ay muling nabuhay ang matinding sakit na nararamdaman sa aking puso. Ngunit wala akong magagawa. Sinasarili ko na lang ang lahat. “I know… Just go to sleep, baby,” ang bulong ko na lang.

 

Pareho kaming natulog na mahimbing sa gabing iyon.

 

-----

 

Gabi kinabukasan, narinig ko ang pagbukas ng main door ng aming bahay. Dumating ang aking madrasta. Nasa kusina ako nang marinig ko na naman ang kanyang sigaw. “MIKOOOOOOOOOOOOOOOO!!!”

 

Dali-dali akong tumakbo patungo sa aking kuwarto. Hindi na ako nagulat. Routine na para sa akin iyon ang sigaw niyang iyon. Ang kaibahan lang sa sandaling iyon, ay mas malakas ang kanyang tili. Tila nakakabingi. Nakakatakot. Nakakaagaw-pansin. Sigurado, nagpupuyos na naman siya sa galit sa pinakabago kong prineserve na spicemen.

 

Nang naroon na ako, hinanda ko na ang aking sarili sa mga sermon at litanya niya. Ang pagsisigaw, ang pagmumura, ang pagpapaalala tungkol sa animal rights, buhay na kinitil, at kung anu-anong issue na pumapasok sa isip niya. Ngunit nagulat na lang ako dahil imbes na ingay ang sasalubong sa akin, tahimik ang buong kuwarto, at siya… nakahandusay sa sahig at walang malay.

 

“Ma! Ma! Maaaaaaa!” ang sigaw ko. Inaalog-alog ko pa ang katawan niya. Ngunit hindi pa rin siya nagising. Hinipo ko ang kanyang pupulsuhan. Pumipintig-pintig pa ito. Nabuhayan ako ng loob. Sa isip ko, “Mabuti at buhay pa siya...”

 

Tumayo ako at tuluyang binuksan ang bahagyang nakabukas na cabinet gawa ng unang pagbukas nito ng aking madrasta. Doon ay nasilayan ko ang aking bagong specimen. Napakaganda ng pagkagawa ko sa kanya. Buhay na buhay. Hindi ko halos matanggal ang aking paningin sa ganda ng kanyang mukha, sa kanyang mga matang tila ngnaungusap, sa kanyang pantay at mapuputing mga ngipin, sa kanyang mapupula at kissable lips, sa matangos niyang ilong, sa matipunong dibdib pababa sa kanyang six-pack abs, sa kanyang pusod at finally, sa kanyang mataba at mahabang pagkalalaki. Nakatindig siya, at ang porma niya ay tila inukit ng isang napakagaling na iskultor. Isa siyang Adonis, isang Machete…

 

Inilapit ko ang aking tainga sa kanyang dibdib upang pakinggan kung humihinga pa siya. “Ah… nalimutan kong wala na pala siyang puso. Tinanggal ko ito at itinago, upang walang ibang taong magmamay-ari Kundi ako lang,” bulong ko sa sarili. “Hindi na ako papaya na muli mo akong iwan, baby. Hindi na…” 

 

Isinara ko ang cabinet at itinuon ko ang aking paningin sa aking madrasta. Hindi pa rin siya nagising. Tinungo ko ang aking drawer at doon ay hinugot ko ang isang injection.

 

“Mom, just go to sleep and take a good, nice rest…” bulong ko habang itinurok ko sa kanyang pupulsuhan ang injection na may lamang cyanide. Ito ang parehong chemical na itinurok ko sa aking specimen na si Marco.

 

Hinatak ko ang katawan ng aking madrasta patungo sa aming basement. Malaki ang aming bahay, luma na ito ngunit animoy isang kastilyo na may maraming kuwarto. Ako lang ang nakakaalam sa basement na iyon. Sariwa pa sa aking isip ang sinabi sa akin ng aking ama tungkol sa lihim na underground na kuwarto habang binaybay namin ang mahaba at madilim nitong lagusan. “Anak… gamitin mo ang sikertong daan na ito patungo sa basement sa panahon ng emergency, o kung gusto mong umeskapo sa sa kung ano mang mga kabalbalan sa mundo. Masaya ako na nalaman na may ganito palang lihim na kuwarto ang aming bahay. Simula noong bata pa lamang ako, gustong-gusto ko nang gumawa ng kakaibang bagay, iyong hindi pangkaraniwan, iyong nakapagpapataas ng adrenalin at nakapagpapatayo ng balahibo. Iyong misteryoso, sikreto, at mahiwaga… 

                                                                 

Samatala, sobrang bigat ng aking madrasta habang hinahatak ko siya. Hindi ko tinaggal ang mga laman-loob niya dahil sa sobrang pagod. Katatapos ko lang tanggalan ng laman-loob si Marco at kulang na ang aking lakas. At sapat na ang malawak na basement na iyon upang balutin at hindi makalabas ang sangsang at alingasaw ng naaagnas na laman.

 

Pinatayo ko ang katawan ng aking madrasta na ipinasok ko ito sa bakanteng nakatayong ataol. Nang nakatayo na siya, binuksan ko naman ang ataol na katabi nito. Sariwa pa sa aking isip ang lahat. “Dad, pasensya na at hindi kita nabisita sa matagal na panahon. Alam ko namang naintindihan mo ako. At least ngayon, may bago ka nang kasama rito. Alam kong masaya ka na ngayon…”

 

Pagkatapos ay binuksan ko rin ang isang ataol na katabi rin ng itay. “Inay, pasensya ka na, dinala ko ang step-mom ko. Sana ay hindi ka magagalit. Pero, hindi naman siya nang-agaw sa daddy. Nauna ka nang nandito bago siya pinakasalan ng daddy. At isa pa, inalagaan naman niya ako nang maayos… Pamilya na rin natin siya.”

 

“Binuksan ko pa uli ang isa pang ataul, “Hi Alex! Kumusta ka na. Di kita malilimutan kasi ikaw ang una kong crush. Nagkataon lang na lilipat kayo sa ibang bansa kaya dito na kita dinala. Mabuti rito dahil palagi tayong malapit sa isa’t-isa. Crush mo rin naman ako, di ba? Inamin mo iyan sa akin eh… Kaya ka sumama sa akin dito sa bahay.”

 

“O iyong iba d’yan, hindi ko na kayo iisa-isahin. Huwag kayong pasaway dito. Mahigpit iyang madrasta ko. Patay kayo sa kanya kapag nagloko kayo. Bye na sa inyo… Bibisitahin ko uli kayo kapag may bago na naman kayong kasama!

 

At ang pinakahuli kong binuksan ay isang metal box na naglalaman ng pinakauna kong mount - ang pinakamamahal kong alagang aso. “Blackie… kumusta ka na? Namiss ko ang palagi nating paglalaro sa kalsada. Alam ko hindi ka na galit. Nandito rin naman sa tabi mo ang driver na sumagasa sa iyo…”

 

Wakas.