Friday, December 25, 2015
Thursday, December 24, 2015
Enchanted: Broken (Chapter 25-26)
Labels:
Enchanted
Merry Christmas!
Maraming maraming salamat sa pagsama ninyo sa akin at sa ating mga karakter sa loob ng dalawang buwan. Maraming salamat sa mga sumusubaybay at sa mga nag-iiwan ng comments. Hindi ko na pahahabain ito. Enjoy reading!
Ang post na ito ay naglalaman ng mga usapin at eksenang hindi akma sa mga bata. Patnubay lamang po.
Sumasainyo,
Peter
Chapter 25
Kariton
“Hindi maganda ang aking mga nakikita nitong huli,” saad ng isang babaeng may puting bato sa noo. Nakatingin siya sa kawalan habang nakatayo sa bintana. Hawak niya sa isang kamay ang isang umuusok na tasa.
Lumapit ang matandang lalaki dito at tumingala rin sa mga tala. “Hindi ko alam kung tama ba ang aking desisyon noon.” Yumuko ang matanda habang hawak ang magkabilang kamay sa likod.
“Nitong huli ay napapadalas ang mga masasamang pangitain. Ang mga panaginip ay nagbabadya ng paparating na lagim.” Humigop si Magda mula sa tasa.
“Alam ko. Alam ko.” Pinatong ng matanda ang kamay sa balikat ng ale. “Malakas siya, Magda. Hindi sinlakas ni Damian noon pero pakiwari ko’y may kaalaman siya sa itim na mahika na maaaring mas magpalakas sa kanya.” Lumingon ang matanda sa lumang librong punit punit na nasa mesang nailawan ng lampara.
“Kuya Melchor, dapat kumilos na tayo habang maaga pa,” saad ng ale. Ang tinig nito ay may halong takot at pag-aalala.
“Paano?” tanong ni Melchor sa kapatid.
Sasagot na sana ang babae nang biglang pumuti ang mga mata nito.
“Magda!” Hinawakan ni Melchor ang mga bisig ng kapatid. Kinuha niya ang tasang may lamang tsaa at pinatong ito sa maliit na mesang katabi ng lampara.
Hindi umimik ang babae. Bagkus ay biglang nag-iba ang ekspresyon nito sa mukha. Kasabay nito ang pagkinang ng batong nasa noo nito. Tila ay natatakot ang ale. Ngunit hindi ito makapagsalita. Ilang minuto itong nanatiling di gumagalaw. Ang mga mata nito’y maputi. Biglang kumunot ang mukha nito na tila natatakot. “Huwag! Huwaaaaag!” Napahawak ito sa kanyang dibdib. Nanumbalik ito sa wisyo.
“Magda, ano’ng nakita mo?”
“Tatlong binata. Sa kagubatan... Hinahabol ng mga lalaking itim.” Hinihingal si Magda.
“Malamang bumubuo ng hukbo si Cassandra. Subalit para saan?”
“Hindi ko alam. May papatayin sila, Kuya.”
Yumuko si Melchor. Nag-iisip ito nang malalim. Ang mga pangitain ay hindi tukoy, at lalong hindi klaro, ngunit nagsisibli ang mga itong babala sa hinaharap. Kung sa nalalapit na hinahanarap o sa matagal na panahon pa ay hindi nila alam. Isa lamang ang sigurado. Mangyayari ang mga nakita ng kapatid. Ibig sabihin kailangan na niyang maghanda. Ibig sabihin kailangan na niyang ihanda ang kanyang apo, ang apo niya na ang hahalili sa kanya sa oras na...
Nakikita niya ang mga senyales na ang apo niya ay may taglay na di pangkaraniwang kakayahan na maaaring hindi pa nito batid sa kasalukuyan. Kung anumang kakayahang meron ang apo ay hindi rin ito batid ni Melchor. Kailangang masanay na niya ito. Ngunit paano siya makakalapit sa apo? Paano niya ipapaliwanag dito na may importante siyang papel sa mga mangyayari sa hinahanarap, na kailangan nitong tanggapin ang kapalaran niya bilang susunod na tagaingat ng mga elemento? Ang mga agam-agam ni Melchor ang nagpapabalisa sa kanya. Kung naipaalam lamang niya noon pa sa apo kung ano ito. Kung nasanay lamang niya ito.
Hindi handa ang kanyang apo sa anumang magaganap. Paano nito lalabanan ang isang katulad ni Cassandra? Base sa kanilang huling paghaharap ay napagtanto ni Melchor na bihasa na si Cassandra sa paggamit ng kanyang taglay na kakayahan sa pagkontrol ng dilim at kaalaman sa mahika. Pakiwari ni Melchor ay tuso ito. At maaaring naghahanda ito sa muli nilang paghaharap. Nais nitong maangkin ang mga bato, at kung magpapabaya si Melchor ay maaaring maangkin na nga nito ang mga bato.
Ang mga bato ay isa pa sa mga nagpapabagabag sa matanda. Hindi nito alam kung bakit hindi pa sumasanib ang mga ito sa nakatakdang humawak sa mga kapangyarihan ng mga ito. Ang alam niya lamang ay sasanib lamang ang mga ito sa mga nakatakda sa tamang oras. Subalit kailan ang tamang oras na ito? Ilang beses ng tinangkang kunin ang mga batong ito.
“Kuya,” saad ni Magda.
Lumingon si Melchor sa kapatid. May pangamba sa mga titig nito.
“Kailangan na nating maghanda. Hindi maaaring maganap ang nangyari dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.”
Umiling si Melchor.
“Ngunit sa nakikita kong premonisyon ay maaaring mas malagim pa ang maganap. Kuya Melchor, ano’ng gagawin natin?”
Bumuntong-hininga ang matandang lalaki. “Hindi ko alam, Magda. Hindi ko alam.” Tumingin ito sa malayo.
“Pero, Kuya, tayo lamang sa ngayon ang maaaring makakapigil sa mga magaganap.”
“Nagkamali ako, Magda.”
“Wala nang saysay ang pagsisisi. Kailangang may gawin na tayo. Kailangan nating maghanda.”
“Ano’ng paghahanda ang gagawin natin, Magda? Sa huli kong pakikipagtuligsa sa anak ni Damian ay halos maubusan ako ng lakas. Hinasa niya ang kanyang sarili sa itim na salamangka. Mahihirapan tayong labanan siya, higit na mahihirapan tayong magapi siya.”
“Hindi maganda ang aking mga pangitain. Kung hindi tayo kikilos sa nalalapit na panahon ay baka wala na tayong magawa.”
“Alam ko. Alam ko. Kailangan ko ng kumilos. Sa susunod na buwan ay magiging pantay ang liwanag at dilim sa buong mundo. Pagkatapos noon ay mas hahaba ang mga araw kaysa sa gabi hanggang sa pagdating ng solstisyo sa hunyo. May oras pa tayo, Magda. Binibigyan tayo ng kalawakan ng pagkakataon.”
“Gamitin mo ang nalalabing panahon upang masanay ang susunod na tagaingat. Kuya --”
“Gagawin ko yan. Gagawin ko yan,” saad ni Melchor sa mahina at paos nitong boses.
“Nararamdaman kong hindi natin aabutin ang dulo ng labang ito,” saad ni Magda na may namumuong luha sa mga mata. “Iba ang pakiramdam ko sa pagkakataong ito, Kuya Melchor. Ang mga pangitain ng lagim ay iba ang sinasabi.” Hinawakan niya ang bisig ng matanda. “Kuya, kailangang maihanda mo na ang susunod na tagaingat sa lalong madaling panahon.”
Tumango lang si Melchor.
“Kapag hindi tayo nagtagumpay masisira ang balanse ng kalikasan.” Nakasimangot si Magda, kita sa mukha nito ang pangamba. “Magaganap ang isang delubyo. Alam mo ito, Kuya. Alam mo!”
“Batid ko ito, Magda.” Yumuko si Melchor at napapikit. “Nakasalalay sa akin ang lahat. Bakit ba sa akin naiatang ganitong tungkulin? Hindi ko ito ginusto. Hindi ko ito pinilit.”
“Wala tayo sa posisyon upang kwestyunin ang ating kapalaran, Kuya. Nagkataon lang na ipinanganak tayo sa kakaibang angkan.”
“Bakit pa kasi may mga taong sakim sa kapangyarihan, na gagawin ang lahat makuha lamang ang kanilang gusto?” Bumuntong-hininga si Melchor. Sandaling tumahimik ang matanda. “Magda, kailangan ko ng umalis. Magpahinga ka na.” Pagkatapos ay kinain na si Melchor ng mga butil ng ilaw at naglaho. Naiwan ang lamparang nagbigay liwanag sa maliit na tahanang tila ay nasa liblib ding lugar.
Nakatayo si Melchor sa tapat ng bahay ng kanyang anak at apo. Kinubli niya ang sarili sa lilim ng isang punong hinarang ang ilaw na nagmumula sa poste. Nakatingin ang matanda sa bahay na malalim ang iniisip. Paano niya ipapakilala ang sarili? Napatawad na kaya siya ng anak sa paglisan nito? Paano niya ipapaliwanag ang kanyang pagkawala? Paano niya sasanayin ang apo? Kailan niya gagawin ang lahat ng ito?
Hinihingi na ng pagkakataon na gawin niya ang lahat ng ito. Makapangyarihan ang kanilang katunggali. Hindi simpleng kalaban ang anak ni Damian. Kinain ito ng puot at paghihiganti. At kung tama ang premonisyon ng kapatid ay bumubuo o bubuo ito ng hukbo ng mga mandirigma at nagpapalakas, samantalang sila ay tumatanda na at nanghihina. Magiging mahirap para kay Melchor ang mga susunod na yugto sa kanyang buhay.
Biglang nakaramdam ng kakaiba sa paligid ang matanda. Lumingon-lingon ito. Agad itong naglaho.
Lumitaw muli ang matanda sa isang madilim na kalyeng may mga lumang gusaling kinakalawang. May mga sako ng basura sa gilid at mga natapong plastik na may lamang mga basura. Walang katao-tao ang lugar. Lumingon-lingon ang matanda. “Sinusundan mo ako. Alam ko. Pero hindi ka magtatagumpay sa binabalak mo.” Narinig niya ang matining na halakhak.
“Nagiging paranoid ka na, Tiyo,” saad ni Cassandra na biglang naglakad galing sa isang madilim na sulok. “Look, ako ang may benda. Hindi ikaw.”
“Hindi lang ‘yan ang mangyayari sa iyo kapag nagtangka kang muling maghasik ng lagim.” Pilit na nilakasan ni Melchor ang mahina at paos na boses.
“’Wag kang mag-alala. Wala akong gagawin ngayon. Gusto lang kitang makita.” Tumawa si Cassandra.
“Alam ko kung anong ginagawa mo. Sinusundan mo ako,” kalmadong saad ni Melchor.
“Hindi ba obvious?”
“Bakit ba hindi ka na lang makuntento sa buhay mo, Cassandra? Mukhang komportable ka naman. Mayaman. Ano pa ba ang gusto mo? Bakit kailangan mong maghasik ng kasamaan?”
“Pag-uusapan na naman ba natin ‘yan? Alam mo na ang dahilan.”
“Walang kwenta ang paghihiganti mo. Wala itong maidudulot na kabutihan sa ating lahat, maging sa iyo.”
“Tumahimik ka! Ikaw ang puno’t dulo ng lahat ng ito.”
“Ginawa ko lang ang dapat gawin.” Tinitigan ni Melchor ang babaeng may benda sa isang balikat.
“Ang pumatay?” Ngumisi ito.
“May mahalagang dahilan kung bakit ko nagawa iyon. Ngayon, ikaw bakit mo ba ginagawa ito?”
“Nasabi ko na ang mga dapat kong sabihin.” Matalim ang mga tingin ni Cassandra.
“Gumamit ka na naman ba ang orasyon para masundan ako?”
Ngumisi ang bruha. “Gaya ng sinabi ko sa’yo ay hindi lang ikaw ang may taglay na mga kaalamang hindi pangkaraniwan.”
“Alam ko. Alam ko.” Mula sa bulsa sa suot ni Melchor ay dinukot nito ang lumang libro ng mga orasyon. “May naiwan ka yata.” Iwinagayway ito ng matanda.
Nagulat si Cassandra. “Paanong?”
“Nakuha ko ito sa silid ng mga imbestigador nang hindi nila nalalaman. Hindi ito pwedeng mapunta kung kani-kanino.”
“Akin na yan!” Aktong kukunin ni Cassandra ang libro nang ilayo ito ni Melchor.
“Hindi mo na pwedeng gamitin ito, pamangkin.” Ngumisi si Melchor. “Dito mo ba nakuha ang iyong mga kaalaman sa salamangka?”
Sumimangot si Cassandra. “Ibigay mo ‘yan, matanda ka, o...”
“O?”
Kinumpas ni Cassandra ang kamay na walang benda at lumabas ang enerhiyang itim mula rito at dumaloy papunta sa mata, ilong, at bunganga ng matanda. “Sinwerte ka lang noong nakaraang gabi, tiyo. Pero hindi ka laging suswertehin.” Nanlilisik ang kanyang mata habang ginagamitan ng itim na salamangka ang pobreng matanda.
Nakahawak sa dibdib ang matanda na nahihirapang magsalita at huminga. Pumipikit ito sa tila ay sakit na nadarama. Umungol ito pagkatapos ay naglaho.
Lumitaw si Melchor sa isang eskinita. Hinihingal ito habang nakahawak sa pader ang isang kamay. May ilaw sa di kalayuan na mahinang tumama sa marupok na katawan ng matandang nababalutan ng marumi at gusot gusot na damit. Nakahawak pa rin ito sa punit punit na libro.
“Mahina ba ang kapangyarihan mo sa lalim ng gabi, tiyo?” Humalakhak si Cassandra. Naglalakad ito sa eskinita mga ilang metro kay Melchor. “O pinahina ka ba ng nakaraan nating duelo?” Isa pang matining na halakhak. Mula sa kamay niyang nasa gilid ng kanyang bewang ay namumuo ang itim na enerhiyang nagpaikot ikot sa kanyang kamay.
“Hindi mo na maaangkin ang aklat na ito.” Pilit nilakasan ni Melchor ang humihinang boses na tila mas namamaos pa.
“Sa tingin ko ay kailangan mo munang magpalakas, tanda. Ngunit bibigyan pa ba kita ng pagkakataon?” Inangat ni Cassandra ang kamay na nakaturo ang isang daliri sa matanda. “Akin na ang libro!”
“Hindi mo makukuha ito.” Nakayukong naglakad papalayo ang matanda. Hawak niya ang lumang libro sa isang kamay, ang dibdib sa kabilang kamay.
“Kung ganon...” Muling ginamitan ni Cassandra ng kapangyarihan ng dilim ang tiyuhing umiika-ika.
Binalot ni Melchor ang sarili sa mga umiikot na liwanag. Dama nito ang hirap sa pagsangga sa kapangyarihang itim na muli ay nais tumaklob sa pagkatao niya. Umuungol ang matanda habang naririnig niya ang tawa ng pamangkin. “Liwanag sa silanga’y ako’y pakinggan. Salamangkang itim iyong wakasan. Liwanag sa silangan iyong iwaksi... aaarrghh...” Umuungol si Melchor.
Humalakhak si Cassandra habang naglakad papalapit sa matanda. “Para bang walang silbi ang iyong kaalaman ngayong gabi, tiyo.”
“... Sa kadilimang ito ako’y ikubli,” bigkas ni Melchor. Walang nangyari.
Humalakhak si Cassandra nang mas matining. “Nakakaawa ka, tiyo.”
Inulit ni Melchor ang orasyon. Pilit nitong nilakasan ang pagkakabigkas kahit sa hirap na nararamdaman. “Liwanag sa silanga’y ako’y pakinggan. Salamangkang itim iyong wakasan. Liwanag sa silangan iyong iwaksi. Sa kadilimang ito ako’y ikubli.” At binigkas pang muli ang orasyon ng isa pang beses. Pagkatapos ay tumindi ang liwanag na bumabalot sa kanya. Nagpaikot ikot ang mga butil ng ilaw na unti-unting lumaki at naging animo’y mga makikislap na liwanag na nagpaikot-ikot kay Melchor. Ngunit mabilis na numipis ang mga ito hanggang sa maglaho. Kasabay ng paglaho ng mga umiikot na liwanag ay ang paglaho ni Melchor.
Sumigaw si Cassandra. “Hindi!” Tinakbo nito ang kinaroroonan ng matanda. Wala na ito. “Hindi pa tayo tapos, tiyo! Hindi paaaaa!” Dilat na dilat ang kanyang mga mata.
“Hoy, ang ingay mo! Natutulog ako,” sigaw ng lalaking biglang bumulaga mula sa karitong tinutulugan sa di kalayuan.
“Haaaaaaaaaaa!” sigaw ni Cassandra habang nakaangat ang kamay nito paharap sa kinaroroonan ng lalaki. Dumaloy ang itim na usok papunta sa mata, ilong, at bunganga nito. Nangisay ito at bumulagta sa kariton nito. Lumapit siya dito at tiningnan niya ang nakadilat na mata at nakabukas na bunganga ng lalaki. Patay na ito. “Humanda ka, Tiyo. Pagsisisihan mo ang kapangahasan mo.” Naglakad si Cassandra papalabas ng eskinita at naglaho.
* * *
“Ate Sandy?” gulat na tanong ng dalagang tila ay nasa mga bente singko nang biglang makita si Sandy. Nakasuot ito ng pulang sleeveless at masikip na pantalong hindi umabot sa paa nito.
“Diana?” gulat ding tanong ni Sandy. Ngumiti ito. “When did you arrive?”
“About an hour ago. Tagal kasi kaming pinababa from the plane because of so many inspections,” sagot ni Diana.
“I’m glad you got home safe,” saad ni Sandy na niyakap ang kapatid.
“Wait! Ano’ng nangyari sa’yo, ate? Bakit ka may benda?” Nakasimangot si Diana kay Sandy.
“I was in an accident.”
“Really?”
“You heard about the massive outage the other night, right?”
Tumango si Diana. “You’re okay now naman, di ba?”
“I could use some of your gifts.” Hinawakan ni Sandy ang palad ni Diana.
“Ate, what do you mean?” kunot-noong tanong ni Diana.
Ngiti ang sagot ni Sandy dito.
Umiling si Diana. “Kakarating ko lang.”
“Don’t you want to see me well?” Ngumiti si Sandy dito.
“Ate Sandy, you’re the doctor, not me.”
“I know,” saad ni Sandy na kumuha ng wine sa mesang nasa gilid ng kanilang living room at nilagay sa basong naroon din. “I was just wondering if --”
Lumapit si Diana kay Sandy. “Ate, matagal ko ng kinalimutan ang anumang kaabnormalan na meron ako.”
“Kaabnormalan?” Umiba ang ekspresyon sa mukha ni Sandy. “Are you saying that we’re sick?”
“No, no, it’s not that. It’s just that normal people don’t do what we do. Naiintindihan mo naman ‘yon, ate, di ba?”
“Don’t bother. Besides, okay na rin ‘to.” Tinukoy ni Sandy ang kamay na may benda at ang mga galos. “Oo, nga naman. Baka magulat ang mga tao sa opisina kung biglang maging okay ako.”
“Ate, ginagamit mo pa ba ang...”
Hindi umiimik si Sandy. Uminom lang ito ng alak. “Good night, Diana. I’m tired. You should rest, too.”
“Okay, ate.”
Chapter 26
Kape
“Good morning, sir.”
Nagulat si Errol nang makita si Ivan sa mismong harap nito sa pagdilat ng kanyang mga mata. Nakangiti ito sa kanya. Litaw ang kanyang mapuputing ngipin. At dahil wala siyang pang-itaas, kita ni Errol ang matipuno nitong katawan. Gusto man nitong haplusin ang balat niya ay di niya kayang gawin. Nagkusot na lang siya ng mata at bumati na rin. “Good morning. Nakatulog ka ba nang maayos?”
“Syempre naman.”
Nakakatunaw talaga ang ngiti ni Ivan. Bakit ba lagi itong nakangiti? Nakita niyang nilapit ni Ivan ang kanyang kamay sa mukha niya. Nagtaka naman siya.
“May muta ka,” saad ni Ivan pagkatapos ay tumawa.
Bumaba si Errol sa kama at tiningnan ang mukha sa salamin. Pagkatapos ay lumingon sa kasamang nakahiga pa sa kama. Nakita niyang natatakpan ng kumot ang gitnang bahagi ng katawan nito. Napatigil na naman siya sa napakagandang tanawin. “Di ka pa babangon?”
“Mamaya na. Matigas pa si junior, eh.”
Napalunok si Errol sa narinig. Ano daw? ‘Yung matigas na bagay na tumatama sa likod niya kagabi? At ang loko-loko may pangiti-ngiti pa. Sarap lantakan ng lintek! At dahil hindi na naman alam ng binatang guro ang isasagot sa pilyong ulam na nakahiga sa kama niya ay bumalik ito sa pagsipat sa sariling repleksiyon sa salamin.
“Psst...”
“Ano?” Nandilat si Errol sa nakita.
“Di ba matigas pa?”
Nakita ni Errol na hinawi na ni Ivan ang kumot na nakatakip sa bewang niya at tumambad sa kanya ang bukol sa suot ni Ivan na shorts na halos pumunit na dito. Napalunok si Errol sa nakita. Nakadama na naman ito ng kakaibang tensyon.
“Alangan naman lumabas ako na nakatayo pa alaga ko.”
Inaakit ba siya ni Ivan? Bakit ba panay ang ngiti nitong pilyo na tila nang-aanyaya sa kanya? Parang gusto nang sunggaban ni Errol ang mapang-akit na binata at tanggalin ang natitira nitong saplot, ngunit pinipigil siya ng tatlong bagay. Una, ang pagrespeto nito sa kanilang pagkakaibigan. Pangalawa, ang agam-agam nito sa hindi tukoy na pakikitungo ng binata. Nang-aakit nga ba talaga ito, o pilyo lang talaga? Pangatlo, ang paninigas ng kanyang kalamnan na pumako sa kanya sa kanyang kinatatayuan. “S-Sige, l-labas n-na ako.” Naninikip ang lalamunan niya.
“Teka, sandali.”
“Bakit?”
“Gusto mo makita?”
“Ang alin?”
Tinuro at nginuso ni Ivan ang bukol.
“Bakit mo naman ipapakita?” Ang bilis ng tibok ng puso ni Errol.
“Wala lang. Baka gusto mo lang. Nakakita ka na ba ng ganito?” Pinasok ni Ivan ang kamay sa shorts at nilaro ang nakatirik na bagay na iyon.
Hindi malaman ni Errol kung lalapit o mananatili sa kinatatayuan. At hindi niya alam kung alin kay Ivan ang mag nag-aanyaya sa kanya, ang malaking bukol na iyon o ang mapupungay niyang mata. “Ivan ha. Pinagtitripan mo na naman ako.” Nanginginig ang boses ni Errol. Mababaw ang mga hiningang mabilis na kumakawala sa ilong at bibig niya.
“Bakit ka nanginginig?” Kinagat ni Ivan ang kanyang labi. “Ayaw mo ba makita? Gusto ka daw makita ni junior, eh.”
Napalunok si Errol nang makita niyang aktong ibababa na ni Ivan ang shorts, ngunit tumalikod ito at -- “Mauna na muna ako sa baba. Sunod ka lang.”
“Huy...”
Nang makalabas si Errol sa kwarto ay nakasalubong nito ang ina.
“O, gigisingin ko sana kayo.”
“Good morning, nay.”
“Si Ivan?”
“Tulog pa po, nay.”
“Teka, ba’t namumutla ka?”
“Kakagising ko lang kasi.”
“Ganon?” Umirap ang nanay niya. “O, sige. ‘Yung mga naiwang ulam kagabi, ininit ko na lang kanina. Kung nagugutom kayo, nandun sa lamesa. Kayo na bahala dito, ha.”
“Sa’n po kayo pupunta?”
“Dun sa kanto kina Hilda.”
“Ano na naman gagawin ninyo dun?”
“Nagtext kasi may gusto daw itanong.”
“Ba’t di na lang tinext yung tanong?”
Umiling si Celia at kinumpas ang kanang kamay sa harapan ng anak. “Sus, ‘tong batang ito.”
“Nako, nay, magmamahjong na naman siguro kayo ha. Maaga pa.”
“Alas nwebe na.”
“Talaga?” nakasimangot na tanong ni Errol.
“Kayo ni Ivan ha antagal ninyong nagising. Ano’ng ginawa ninyo?” Ngumiti si Celia.
“Nay, ha.” Hindi namalayan ni Errol na tinanghali pala sila ng gising ni Ivan. Buti na lang walang pasok.
“Nakuuu! ‘Tong mga batang ito. O, siya. Aalis na ako.”
“Si tatay po.”
“Kailangan sila sa opisina nila ngayon. Private companies lang yata ang walang pasok, eh.”
“Ganon ba?”
“O, siya sige. Basta kayo na bahala rito.”
Nang makaalis si Aling Celia ay dumiretso sa banyo si Errol upang umihi. Nang matapos umihi ay humarap ito sa salamin at pumikit. Sariwang-sariwa sa isip nito ang pang-aakit sa kanya ni Ivan. Tumatakbo sa isip niya ang ngiti ng binata, ang masarap nitong katawan, at ang ... ang tirik na tirik na bagay na iyon na halos pumunit at kumawala sa shorts na suot niya.
Kanina pa nakadama ng init sa katawan si Errol.
Hindi pala kanina. Kagabi pa.
Kinapa ni Errol ang gitnang bahagi ng kanyang shorts at dinama ang nagising na bagay sa loob niyon. Hinihimas-himas niya ito hanggang sa tuluyan na niyang inilabas ito at malayang nilasap ang sarap na dulot ng galaw ng kanyang palad at ang mga tumatakbong larawan ni Ivan sa kanyang utak.
Nang marating ang rurok ay nahimasmasan ang binata. Bigla itong nakadama ng hiya sa sarili. Pinagnasaan niya ang bagong kaibigan. Nagawa niya ang isang bagay na kailanman ay hindi niya ginawa na iniisip si Erik. Ngunit masisisi ba naman niya ang sarili gayong inaakit naman siya ng binata. Pinasok na ni Errol ang ari sa salawal nito at finlush ang toilet. Nang humarap ito ay --
“Pwede makiihi?” Ginalaw ni Ivan ang dalawang kilay, pinapungay ang mga mata nito, at ngumiti.
Nanlaki ang mga mata ni Errol. Lumingon ito. “Ah... Ivan...” Nakalimutan nga pala ni Errol na i-lock ang pinto ng banyo.
“Bakit?” Isang nakakalokong ngisi ang binitiwan ng binatang walang pang-itaas.
“Kanina ka pa diyan?” gulat na tanong ni Errol.
“Bago lang. Bakit?”
“Ah, wala.” Nakadama ng matinding hiya si Errol. Pa’no kung nakita niya. Nakakahiya! “Sige labas na ako.” Dumiretso si Errol sa kusina at doon ay pilit na kinalma ang sarili. Pero wala naman sigurong nakita ang kasamang binata.
Naglagay ng mainit na tubig si Errol sa tasa mula sa thermos at nagtimpla ng kape. Umupo ito sa tapat ng mesa at tumingin sa bintana kung saan sumilip ang sikat ng araw na tumama sa diyaryong malamang ay binasa ng kanyang ama bago umalis ng bahay.
Laman pa rin sa pahayagan ang nangyaring malawakang blackout dalawang gabi na ang nakalipas. Halos lahat ng pribadong opisina at pangkomersiyong gusali ay sarado maliban sa iilang tindahang pinilit na magbukas. Pinaigting ang seguridad sa mga papasok at paalis na mga sasakyan. Wala pa ring maibigay na paliwanag ang AFP. May mga bomb at terror threats pa rin, ngunit karamihan sa mga ito ay hindi naman naisakatuparan. Wala pa ring sagot galing sa mga imbestigador. Pinakita rin ang larawan ng mga pangunahing kalsada sa lungsod na halos walang bumabyahe.
Nagtataka pa rin si Errol sa mga nangyayari nitong mga huling araw. Bigla niyang naalala ang panaginip. Ngunit binaliwala na lamang niya ito dahil halos ganon naman ang mga panaginip niya, kakaiba at tila walang katuturan. Baka epekto na rin ng mga nababasa niyang fantasy at horror novels.
“Ahem, pwede maki-coffee?”
Sa gulat ay muntik nang masamid si Errol sa iniinom na kape. Ngunit kinalma nito at kinumbinsi ang sariling walang nakita si Ivan sa banyo. “Sige. Mainit pa ‘yang tubig sa thermos. Pero ordinary lang ‘yung kape namin ha.”
“Mas gusto ko nga ‘yung ganito lang. ‘Yung hindi pre-mixed.”
Narinig ni Errol ang tunog ng kutsarang tumatama sa gilid ng tasa habang kinakaraw ni Ivan ang kape nito. Sa gilid ng kanyang paningin ay naaninag niya itong umupo sa harap nito. Hindi na niya makuhang pagtuunan ang binabasa sa diyaryo dahil nangangamba siya sa kapilyuhang gagawin na naman ng malaadonis na bisita. Subalit para bang may nag-uudyok sa kanya na iangat ang tingin at sulyapan ang kaharap. At ‘yun nga ang ginawa niya.
Kumindat si Ivan at ngumiti.
Ano na naman ba ito? Inaakit na naman niya ang pobreng may-ari ng munting tahanang pinagsaluhan nila nang umagang ito.
Yumuko si Errol at nagkunwaring bumalik sa pagbabasa. “Gusto mo pahiramin kita ng damit? May mga malalaki akong t-shirts sa loob.”
“Ayaw mo ba akong nakikitang nakahubo?”
“Hindi naman sa ganon. Pero...”
“Pero?”
“Sige na nga lang.”
Sandaling tumahimik ang dalawa. Nakikiramdam si Errol, ngunit ilang minuto ng walang nagsasalita. Ang tanging naririnig niya ay ang paghigop ni Ivan sa kape niya.
“Nakaraos ka ba?”
Nanlaki ang mata ni Errol sa gulat. “Anong...” Bigla itong kinabahan.
“Kanina sa banyo,” saad ni Ivan.
Nang umangat ng tingin si Errol ay nakita niya ang ngiti nitong nagpalabas sa kanyang mapuputi at pantay na mga ngipin. “Ha? Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tumayo si Ivan mula sa kinauupuan, kinapa ang gitnang bahagi ng suot na shorts, at pinaroo’t parito ang pinabilog na palad na kunwari’y may nilalaro. “’Yung ganon?” Tumawa ito.
Natigilan si Errol at nakadama ng sobrang pagkapahiya. Hindi nito alam ang sasabihin sa gitna ng malakas na pagkabog ng kanyang dibdib.
“Sinong iniisip mo nung ginagawa mo ‘yun?”
Hindi na matingnan ni Errol si Ivan. Gusto niyang bumukas ang lupa sa ilalim niya at kainin siya nito o kaya naman lumitaw ang isang black hole at tangayin siya. Hiyang-hiya siya kay Ivan. Ano na lang ang iisipin nito?
“Psst, huy!”
Hindi umimik si Errol.
“Huy, ano ka ba? Okay lang ‘yun. Gawain naman nating lahat na may titi ‘yun, eh.”
Ngumiti nang bahagya si Errol ngunit ayaw nitong titigan ang binatang makulit.
“Ay, nahiya si sir.”
Hindi na nakatiis si Errol sa pangboboska ni Ivan. Tinapon nito ang diyaryong hawak sa kanya. “Ikaw kasi!”
Tumawa si Ivan at pinulot ang diyaryong nahulog sa sahig. “Anong ano kasi?”
“Kasi, inaakit mo ako.” Yumuko si Errol.
“Ibig sabihin ako ang iniisip mo kanina habang...” natatawang saad ni Ivan.
Tumango si Errol at natawa na rin. “Sorry, Ivan. Di ko kasi napigilan.”
“Ikaw kasi, inaaya kita kanina, ayaw mo.”
“Inaaya na?”
“Na alam mo na.”
Uminit nang husto ang mga pisngi at tenga ni Errol. “Ano?”
“Two weeks na kasi.”
“Anong two weeks?”
“Sus, ito naman masyadong pa-virgin, o!”
“Ivan, kasi ayoko magbago ang tingin mo sa akin.” Umiba ng tingin si Errol.
“Bakit naman magbabago?”
“Baka isipin mo na ganon na lang akong klase ng tao, na pinagpapantasyahan ka.”
“Hindi ah. Okay lang.”
“Anong okay lang?”
“Basta. Nababaitan ako sa’yo, eh.”
“Ano naman koneksiyon nun?”
“Basta, kung halimbawa gusto mo ng magkaexperience...”
Bumilis ang tibok ng puso ni Errol. “Ivan?”
“Willing ako.”
Nakita ni Errol ang ngiti ni Ivan, ngunit sa pagkakataong ito tila hindi siya nagbibiro. Nawala ang kapilyuhan nito sa mukha. Seryoso ba talaga siya? “Ivan, pinagtitripan mo talaga ako ha. Porke’t alam mo na na ganito ako.” Yumuko si Errol at pagkatapos ay hinigop ang natitirang kape sa tasa.
Nakita naman niya na umalis si Ivan sa kinauupuan malamang upang ilagay ang tasa niya sa lababo. Narinig niya ang paglapag ng tasa sa lababo. Hinihintay niyang bumalik ang kausap sa inuupuan nito, ngunit nagulat siya nang maramdaman niya ang tao sa likod niya na biglang humaplos sa kanyang palad. Nagsalita ito sa mababa at malambing nitong boses.
“Seryoso ako, Errol.”
Halos malagutan ng hininga si Errol nang maramdaman ang pagtama ng hininga ni Ivan sa kanyang pisngi.
“Kung handa ka na, kung gusto mo na, nandito lang ako.”
“Pero, Ivan, magkaibigan tayo.” Mabilis ang kabog ng dibdib ni Errol.
“Ayokong kung sino lang diyan ang aanuhin mo o makakaano sa’yo. Baka lokohin o perahan ka lang.”
“Pero, Ivan, ayoko mag-iba ang tingin mo sa akin.”
“Hindi. Hindi mangyayari ‘yun.”
“Bakit, Ivan?” Naramdaman ni Errol ang paghawak ng binata sa magkabila niyang pisngi upang iharap ang kanyang mukha dito. Doon ay nagpalitan sila ng malalim na mga tingin.
“Anong bakit?”
“Bakit ... ginagawa mo ito?”
“Importante ka na sa akin. Ayokong mapa’no ka. Ayokong mapunta ka lang kung kani-kanino.”
Tumagos sa dibdib ang sinabing iyon ni Ivan. Tila ay nagpaulit-ulit sa kanyang diwa ang mga salitang iyon na kailanman ay hindi niya narinig kahit na kanino, kahit na kay Erik. Pilit itong ngumiti, ngunit sabay ng kanyang pagngiti ay ang pagbagsak ng kanyang luha.
“O, bakit ka umiiyak? Iyakin ka talaga,” saad ni Ivan sa mas mababa at masuyo nitong boses.
Naramdaman ni Errol ang paggalaw ng mga hinlalaki ni Ivan sa magkabilang pisngi niya upang punasan ang mga tumulong luha. Yumuko ulit si Errol. Bakit masarap ngunit masakit pakinggan ang mga salitang iyon? Tila ay totoo ang pagmamalasakit sa kanya ng bagong kaibigan. Ngunit sa bawat pagpapakita niya ng malasakit sa kanya ay lumalalim ang pagdausdos niya sa lalaking iyon.
Ayaw niyang mahulog sa tanging binatang nagpakita sa kanya ng kakaibang pakikitungo, ibang-iba sa matalik nitong kaibigan. Ayaw niyang mahulog dito dahil batid niyang hindi siya nito sasaluhin. Kung pwede lang sana, bakit hindi? May karapatan din naman siguro siyang lumigaya.
“Ivan, pwede payakap?” Mahina ang boses ni Errol. Pinahina ng pagsikip ng kanyang lalamunan. Pinahina ng mabilis ng tibok ng kanyang puso.
Hinila ni Ivan si Errol patayo at niyakap ito. Yumakap ng mahigpit si Errol dito.
“Ivan, salamat!” Naramdaman ni Errol na mas hinigpitan ni Ivan ang pagyakap sa kanya. “Salamat sa pagdating mo.” Kung sana pwede kitang ibigin, ngunit katulad ka lang din ni Erik. Hindi kita pwedeng mahalin dahil hindi mo naman masusuklian ang pagmamahal na ‘yun kung sakali. Pero salamat dahil sa maikling panahong nakilala kita, pinaramdam mo sa akin ang mga bagay na hindi ko naramdaman kahit kailan. Salamat, Ivan. Salamat. Ngayon ay may puwang ka na sa puso ko na marahil hindi na mabubura. Sana hindi ka magbago. Sana dito ka lang palagi.
Tuluyan na nga bang binura ni Ivan si Erik sa diwa ni Errol?
Maraming maraming salamat sa pagsama ninyo sa akin at sa ating mga karakter sa loob ng dalawang buwan. Maraming salamat sa mga sumusubaybay at sa mga nag-iiwan ng comments. Hindi ko na pahahabain ito. Enjoy reading!
Ang post na ito ay naglalaman ng mga usapin at eksenang hindi akma sa mga bata. Patnubay lamang po.
Sumasainyo,
Peter
Chapter 25
Kariton
“Hindi maganda ang aking mga nakikita nitong huli,” saad ng isang babaeng may puting bato sa noo. Nakatingin siya sa kawalan habang nakatayo sa bintana. Hawak niya sa isang kamay ang isang umuusok na tasa.
Lumapit ang matandang lalaki dito at tumingala rin sa mga tala. “Hindi ko alam kung tama ba ang aking desisyon noon.” Yumuko ang matanda habang hawak ang magkabilang kamay sa likod.
“Nitong huli ay napapadalas ang mga masasamang pangitain. Ang mga panaginip ay nagbabadya ng paparating na lagim.” Humigop si Magda mula sa tasa.
“Alam ko. Alam ko.” Pinatong ng matanda ang kamay sa balikat ng ale. “Malakas siya, Magda. Hindi sinlakas ni Damian noon pero pakiwari ko’y may kaalaman siya sa itim na mahika na maaaring mas magpalakas sa kanya.” Lumingon ang matanda sa lumang librong punit punit na nasa mesang nailawan ng lampara.
“Kuya Melchor, dapat kumilos na tayo habang maaga pa,” saad ng ale. Ang tinig nito ay may halong takot at pag-aalala.
“Paano?” tanong ni Melchor sa kapatid.
Sasagot na sana ang babae nang biglang pumuti ang mga mata nito.
“Magda!” Hinawakan ni Melchor ang mga bisig ng kapatid. Kinuha niya ang tasang may lamang tsaa at pinatong ito sa maliit na mesang katabi ng lampara.
Hindi umimik ang babae. Bagkus ay biglang nag-iba ang ekspresyon nito sa mukha. Kasabay nito ang pagkinang ng batong nasa noo nito. Tila ay natatakot ang ale. Ngunit hindi ito makapagsalita. Ilang minuto itong nanatiling di gumagalaw. Ang mga mata nito’y maputi. Biglang kumunot ang mukha nito na tila natatakot. “Huwag! Huwaaaaag!” Napahawak ito sa kanyang dibdib. Nanumbalik ito sa wisyo.
“Magda, ano’ng nakita mo?”
“Tatlong binata. Sa kagubatan... Hinahabol ng mga lalaking itim.” Hinihingal si Magda.
“Malamang bumubuo ng hukbo si Cassandra. Subalit para saan?”
“Hindi ko alam. May papatayin sila, Kuya.”
Yumuko si Melchor. Nag-iisip ito nang malalim. Ang mga pangitain ay hindi tukoy, at lalong hindi klaro, ngunit nagsisibli ang mga itong babala sa hinaharap. Kung sa nalalapit na hinahanarap o sa matagal na panahon pa ay hindi nila alam. Isa lamang ang sigurado. Mangyayari ang mga nakita ng kapatid. Ibig sabihin kailangan na niyang maghanda. Ibig sabihin kailangan na niyang ihanda ang kanyang apo, ang apo niya na ang hahalili sa kanya sa oras na...
Nakikita niya ang mga senyales na ang apo niya ay may taglay na di pangkaraniwang kakayahan na maaaring hindi pa nito batid sa kasalukuyan. Kung anumang kakayahang meron ang apo ay hindi rin ito batid ni Melchor. Kailangang masanay na niya ito. Ngunit paano siya makakalapit sa apo? Paano niya ipapaliwanag dito na may importante siyang papel sa mga mangyayari sa hinahanarap, na kailangan nitong tanggapin ang kapalaran niya bilang susunod na tagaingat ng mga elemento? Ang mga agam-agam ni Melchor ang nagpapabalisa sa kanya. Kung naipaalam lamang niya noon pa sa apo kung ano ito. Kung nasanay lamang niya ito.
Hindi handa ang kanyang apo sa anumang magaganap. Paano nito lalabanan ang isang katulad ni Cassandra? Base sa kanilang huling paghaharap ay napagtanto ni Melchor na bihasa na si Cassandra sa paggamit ng kanyang taglay na kakayahan sa pagkontrol ng dilim at kaalaman sa mahika. Pakiwari ni Melchor ay tuso ito. At maaaring naghahanda ito sa muli nilang paghaharap. Nais nitong maangkin ang mga bato, at kung magpapabaya si Melchor ay maaaring maangkin na nga nito ang mga bato.
Ang mga bato ay isa pa sa mga nagpapabagabag sa matanda. Hindi nito alam kung bakit hindi pa sumasanib ang mga ito sa nakatakdang humawak sa mga kapangyarihan ng mga ito. Ang alam niya lamang ay sasanib lamang ang mga ito sa mga nakatakda sa tamang oras. Subalit kailan ang tamang oras na ito? Ilang beses ng tinangkang kunin ang mga batong ito.
“Kuya,” saad ni Magda.
Lumingon si Melchor sa kapatid. May pangamba sa mga titig nito.
“Kailangan na nating maghanda. Hindi maaaring maganap ang nangyari dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.”
Umiling si Melchor.
“Ngunit sa nakikita kong premonisyon ay maaaring mas malagim pa ang maganap. Kuya Melchor, ano’ng gagawin natin?”
Bumuntong-hininga ang matandang lalaki. “Hindi ko alam, Magda. Hindi ko alam.” Tumingin ito sa malayo.
“Pero, Kuya, tayo lamang sa ngayon ang maaaring makakapigil sa mga magaganap.”
“Nagkamali ako, Magda.”
“Wala nang saysay ang pagsisisi. Kailangang may gawin na tayo. Kailangan nating maghanda.”
“Ano’ng paghahanda ang gagawin natin, Magda? Sa huli kong pakikipagtuligsa sa anak ni Damian ay halos maubusan ako ng lakas. Hinasa niya ang kanyang sarili sa itim na salamangka. Mahihirapan tayong labanan siya, higit na mahihirapan tayong magapi siya.”
“Hindi maganda ang aking mga pangitain. Kung hindi tayo kikilos sa nalalapit na panahon ay baka wala na tayong magawa.”
“Alam ko. Alam ko. Kailangan ko ng kumilos. Sa susunod na buwan ay magiging pantay ang liwanag at dilim sa buong mundo. Pagkatapos noon ay mas hahaba ang mga araw kaysa sa gabi hanggang sa pagdating ng solstisyo sa hunyo. May oras pa tayo, Magda. Binibigyan tayo ng kalawakan ng pagkakataon.”
“Gamitin mo ang nalalabing panahon upang masanay ang susunod na tagaingat. Kuya --”
“Gagawin ko yan. Gagawin ko yan,” saad ni Melchor sa mahina at paos nitong boses.
“Nararamdaman kong hindi natin aabutin ang dulo ng labang ito,” saad ni Magda na may namumuong luha sa mga mata. “Iba ang pakiramdam ko sa pagkakataong ito, Kuya Melchor. Ang mga pangitain ng lagim ay iba ang sinasabi.” Hinawakan niya ang bisig ng matanda. “Kuya, kailangang maihanda mo na ang susunod na tagaingat sa lalong madaling panahon.”
Tumango lang si Melchor.
“Kapag hindi tayo nagtagumpay masisira ang balanse ng kalikasan.” Nakasimangot si Magda, kita sa mukha nito ang pangamba. “Magaganap ang isang delubyo. Alam mo ito, Kuya. Alam mo!”
“Batid ko ito, Magda.” Yumuko si Melchor at napapikit. “Nakasalalay sa akin ang lahat. Bakit ba sa akin naiatang ganitong tungkulin? Hindi ko ito ginusto. Hindi ko ito pinilit.”
“Wala tayo sa posisyon upang kwestyunin ang ating kapalaran, Kuya. Nagkataon lang na ipinanganak tayo sa kakaibang angkan.”
“Bakit pa kasi may mga taong sakim sa kapangyarihan, na gagawin ang lahat makuha lamang ang kanilang gusto?” Bumuntong-hininga si Melchor. Sandaling tumahimik ang matanda. “Magda, kailangan ko ng umalis. Magpahinga ka na.” Pagkatapos ay kinain na si Melchor ng mga butil ng ilaw at naglaho. Naiwan ang lamparang nagbigay liwanag sa maliit na tahanang tila ay nasa liblib ding lugar.
Nakatayo si Melchor sa tapat ng bahay ng kanyang anak at apo. Kinubli niya ang sarili sa lilim ng isang punong hinarang ang ilaw na nagmumula sa poste. Nakatingin ang matanda sa bahay na malalim ang iniisip. Paano niya ipapakilala ang sarili? Napatawad na kaya siya ng anak sa paglisan nito? Paano niya ipapaliwanag ang kanyang pagkawala? Paano niya sasanayin ang apo? Kailan niya gagawin ang lahat ng ito?
Hinihingi na ng pagkakataon na gawin niya ang lahat ng ito. Makapangyarihan ang kanilang katunggali. Hindi simpleng kalaban ang anak ni Damian. Kinain ito ng puot at paghihiganti. At kung tama ang premonisyon ng kapatid ay bumubuo o bubuo ito ng hukbo ng mga mandirigma at nagpapalakas, samantalang sila ay tumatanda na at nanghihina. Magiging mahirap para kay Melchor ang mga susunod na yugto sa kanyang buhay.
Biglang nakaramdam ng kakaiba sa paligid ang matanda. Lumingon-lingon ito. Agad itong naglaho.
Lumitaw muli ang matanda sa isang madilim na kalyeng may mga lumang gusaling kinakalawang. May mga sako ng basura sa gilid at mga natapong plastik na may lamang mga basura. Walang katao-tao ang lugar. Lumingon-lingon ang matanda. “Sinusundan mo ako. Alam ko. Pero hindi ka magtatagumpay sa binabalak mo.” Narinig niya ang matining na halakhak.
“Nagiging paranoid ka na, Tiyo,” saad ni Cassandra na biglang naglakad galing sa isang madilim na sulok. “Look, ako ang may benda. Hindi ikaw.”
“Hindi lang ‘yan ang mangyayari sa iyo kapag nagtangka kang muling maghasik ng lagim.” Pilit na nilakasan ni Melchor ang mahina at paos na boses.
“’Wag kang mag-alala. Wala akong gagawin ngayon. Gusto lang kitang makita.” Tumawa si Cassandra.
“Alam ko kung anong ginagawa mo. Sinusundan mo ako,” kalmadong saad ni Melchor.
“Hindi ba obvious?”
“Bakit ba hindi ka na lang makuntento sa buhay mo, Cassandra? Mukhang komportable ka naman. Mayaman. Ano pa ba ang gusto mo? Bakit kailangan mong maghasik ng kasamaan?”
“Pag-uusapan na naman ba natin ‘yan? Alam mo na ang dahilan.”
“Walang kwenta ang paghihiganti mo. Wala itong maidudulot na kabutihan sa ating lahat, maging sa iyo.”
“Tumahimik ka! Ikaw ang puno’t dulo ng lahat ng ito.”
“Ginawa ko lang ang dapat gawin.” Tinitigan ni Melchor ang babaeng may benda sa isang balikat.
“Ang pumatay?” Ngumisi ito.
“May mahalagang dahilan kung bakit ko nagawa iyon. Ngayon, ikaw bakit mo ba ginagawa ito?”
“Nasabi ko na ang mga dapat kong sabihin.” Matalim ang mga tingin ni Cassandra.
“Gumamit ka na naman ba ang orasyon para masundan ako?”
Ngumisi ang bruha. “Gaya ng sinabi ko sa’yo ay hindi lang ikaw ang may taglay na mga kaalamang hindi pangkaraniwan.”
“Alam ko. Alam ko.” Mula sa bulsa sa suot ni Melchor ay dinukot nito ang lumang libro ng mga orasyon. “May naiwan ka yata.” Iwinagayway ito ng matanda.
Nagulat si Cassandra. “Paanong?”
“Nakuha ko ito sa silid ng mga imbestigador nang hindi nila nalalaman. Hindi ito pwedeng mapunta kung kani-kanino.”
“Akin na yan!” Aktong kukunin ni Cassandra ang libro nang ilayo ito ni Melchor.
“Hindi mo na pwedeng gamitin ito, pamangkin.” Ngumisi si Melchor. “Dito mo ba nakuha ang iyong mga kaalaman sa salamangka?”
Sumimangot si Cassandra. “Ibigay mo ‘yan, matanda ka, o...”
“O?”
Kinumpas ni Cassandra ang kamay na walang benda at lumabas ang enerhiyang itim mula rito at dumaloy papunta sa mata, ilong, at bunganga ng matanda. “Sinwerte ka lang noong nakaraang gabi, tiyo. Pero hindi ka laging suswertehin.” Nanlilisik ang kanyang mata habang ginagamitan ng itim na salamangka ang pobreng matanda.
Nakahawak sa dibdib ang matanda na nahihirapang magsalita at huminga. Pumipikit ito sa tila ay sakit na nadarama. Umungol ito pagkatapos ay naglaho.
Lumitaw si Melchor sa isang eskinita. Hinihingal ito habang nakahawak sa pader ang isang kamay. May ilaw sa di kalayuan na mahinang tumama sa marupok na katawan ng matandang nababalutan ng marumi at gusot gusot na damit. Nakahawak pa rin ito sa punit punit na libro.
“Mahina ba ang kapangyarihan mo sa lalim ng gabi, tiyo?” Humalakhak si Cassandra. Naglalakad ito sa eskinita mga ilang metro kay Melchor. “O pinahina ka ba ng nakaraan nating duelo?” Isa pang matining na halakhak. Mula sa kamay niyang nasa gilid ng kanyang bewang ay namumuo ang itim na enerhiyang nagpaikot ikot sa kanyang kamay.
“Hindi mo na maaangkin ang aklat na ito.” Pilit nilakasan ni Melchor ang humihinang boses na tila mas namamaos pa.
“Sa tingin ko ay kailangan mo munang magpalakas, tanda. Ngunit bibigyan pa ba kita ng pagkakataon?” Inangat ni Cassandra ang kamay na nakaturo ang isang daliri sa matanda. “Akin na ang libro!”
“Hindi mo makukuha ito.” Nakayukong naglakad papalayo ang matanda. Hawak niya ang lumang libro sa isang kamay, ang dibdib sa kabilang kamay.
“Kung ganon...” Muling ginamitan ni Cassandra ng kapangyarihan ng dilim ang tiyuhing umiika-ika.
Binalot ni Melchor ang sarili sa mga umiikot na liwanag. Dama nito ang hirap sa pagsangga sa kapangyarihang itim na muli ay nais tumaklob sa pagkatao niya. Umuungol ang matanda habang naririnig niya ang tawa ng pamangkin. “Liwanag sa silanga’y ako’y pakinggan. Salamangkang itim iyong wakasan. Liwanag sa silangan iyong iwaksi... aaarrghh...” Umuungol si Melchor.
Humalakhak si Cassandra habang naglakad papalapit sa matanda. “Para bang walang silbi ang iyong kaalaman ngayong gabi, tiyo.”
“... Sa kadilimang ito ako’y ikubli,” bigkas ni Melchor. Walang nangyari.
Humalakhak si Cassandra nang mas matining. “Nakakaawa ka, tiyo.”
Inulit ni Melchor ang orasyon. Pilit nitong nilakasan ang pagkakabigkas kahit sa hirap na nararamdaman. “Liwanag sa silanga’y ako’y pakinggan. Salamangkang itim iyong wakasan. Liwanag sa silangan iyong iwaksi. Sa kadilimang ito ako’y ikubli.” At binigkas pang muli ang orasyon ng isa pang beses. Pagkatapos ay tumindi ang liwanag na bumabalot sa kanya. Nagpaikot ikot ang mga butil ng ilaw na unti-unting lumaki at naging animo’y mga makikislap na liwanag na nagpaikot-ikot kay Melchor. Ngunit mabilis na numipis ang mga ito hanggang sa maglaho. Kasabay ng paglaho ng mga umiikot na liwanag ay ang paglaho ni Melchor.
Sumigaw si Cassandra. “Hindi!” Tinakbo nito ang kinaroroonan ng matanda. Wala na ito. “Hindi pa tayo tapos, tiyo! Hindi paaaaa!” Dilat na dilat ang kanyang mga mata.
“Hoy, ang ingay mo! Natutulog ako,” sigaw ng lalaking biglang bumulaga mula sa karitong tinutulugan sa di kalayuan.
“Haaaaaaaaaaa!” sigaw ni Cassandra habang nakaangat ang kamay nito paharap sa kinaroroonan ng lalaki. Dumaloy ang itim na usok papunta sa mata, ilong, at bunganga nito. Nangisay ito at bumulagta sa kariton nito. Lumapit siya dito at tiningnan niya ang nakadilat na mata at nakabukas na bunganga ng lalaki. Patay na ito. “Humanda ka, Tiyo. Pagsisisihan mo ang kapangahasan mo.” Naglakad si Cassandra papalabas ng eskinita at naglaho.
* * *
“Ate Sandy?” gulat na tanong ng dalagang tila ay nasa mga bente singko nang biglang makita si Sandy. Nakasuot ito ng pulang sleeveless at masikip na pantalong hindi umabot sa paa nito.
“Diana?” gulat ding tanong ni Sandy. Ngumiti ito. “When did you arrive?”
“About an hour ago. Tagal kasi kaming pinababa from the plane because of so many inspections,” sagot ni Diana.
“I’m glad you got home safe,” saad ni Sandy na niyakap ang kapatid.
“Wait! Ano’ng nangyari sa’yo, ate? Bakit ka may benda?” Nakasimangot si Diana kay Sandy.
“I was in an accident.”
“Really?”
“You heard about the massive outage the other night, right?”
Tumango si Diana. “You’re okay now naman, di ba?”
“I could use some of your gifts.” Hinawakan ni Sandy ang palad ni Diana.
“Ate, what do you mean?” kunot-noong tanong ni Diana.
Ngiti ang sagot ni Sandy dito.
Umiling si Diana. “Kakarating ko lang.”
“Don’t you want to see me well?” Ngumiti si Sandy dito.
“Ate Sandy, you’re the doctor, not me.”
“I know,” saad ni Sandy na kumuha ng wine sa mesang nasa gilid ng kanilang living room at nilagay sa basong naroon din. “I was just wondering if --”
Lumapit si Diana kay Sandy. “Ate, matagal ko ng kinalimutan ang anumang kaabnormalan na meron ako.”
“Kaabnormalan?” Umiba ang ekspresyon sa mukha ni Sandy. “Are you saying that we’re sick?”
“No, no, it’s not that. It’s just that normal people don’t do what we do. Naiintindihan mo naman ‘yon, ate, di ba?”
“Don’t bother. Besides, okay na rin ‘to.” Tinukoy ni Sandy ang kamay na may benda at ang mga galos. “Oo, nga naman. Baka magulat ang mga tao sa opisina kung biglang maging okay ako.”
“Ate, ginagamit mo pa ba ang...”
Hindi umiimik si Sandy. Uminom lang ito ng alak. “Good night, Diana. I’m tired. You should rest, too.”
“Okay, ate.”
Chapter 26
Kape
“Good morning, sir.”
Nagulat si Errol nang makita si Ivan sa mismong harap nito sa pagdilat ng kanyang mga mata. Nakangiti ito sa kanya. Litaw ang kanyang mapuputing ngipin. At dahil wala siyang pang-itaas, kita ni Errol ang matipuno nitong katawan. Gusto man nitong haplusin ang balat niya ay di niya kayang gawin. Nagkusot na lang siya ng mata at bumati na rin. “Good morning. Nakatulog ka ba nang maayos?”
“Syempre naman.”
Nakakatunaw talaga ang ngiti ni Ivan. Bakit ba lagi itong nakangiti? Nakita niyang nilapit ni Ivan ang kanyang kamay sa mukha niya. Nagtaka naman siya.
“May muta ka,” saad ni Ivan pagkatapos ay tumawa.
Bumaba si Errol sa kama at tiningnan ang mukha sa salamin. Pagkatapos ay lumingon sa kasamang nakahiga pa sa kama. Nakita niyang natatakpan ng kumot ang gitnang bahagi ng katawan nito. Napatigil na naman siya sa napakagandang tanawin. “Di ka pa babangon?”
“Mamaya na. Matigas pa si junior, eh.”
Napalunok si Errol sa narinig. Ano daw? ‘Yung matigas na bagay na tumatama sa likod niya kagabi? At ang loko-loko may pangiti-ngiti pa. Sarap lantakan ng lintek! At dahil hindi na naman alam ng binatang guro ang isasagot sa pilyong ulam na nakahiga sa kama niya ay bumalik ito sa pagsipat sa sariling repleksiyon sa salamin.
“Psst...”
“Ano?” Nandilat si Errol sa nakita.
“Di ba matigas pa?”
Nakita ni Errol na hinawi na ni Ivan ang kumot na nakatakip sa bewang niya at tumambad sa kanya ang bukol sa suot ni Ivan na shorts na halos pumunit na dito. Napalunok si Errol sa nakita. Nakadama na naman ito ng kakaibang tensyon.
“Alangan naman lumabas ako na nakatayo pa alaga ko.”
Inaakit ba siya ni Ivan? Bakit ba panay ang ngiti nitong pilyo na tila nang-aanyaya sa kanya? Parang gusto nang sunggaban ni Errol ang mapang-akit na binata at tanggalin ang natitira nitong saplot, ngunit pinipigil siya ng tatlong bagay. Una, ang pagrespeto nito sa kanilang pagkakaibigan. Pangalawa, ang agam-agam nito sa hindi tukoy na pakikitungo ng binata. Nang-aakit nga ba talaga ito, o pilyo lang talaga? Pangatlo, ang paninigas ng kanyang kalamnan na pumako sa kanya sa kanyang kinatatayuan. “S-Sige, l-labas n-na ako.” Naninikip ang lalamunan niya.
“Teka, sandali.”
“Bakit?”
“Gusto mo makita?”
“Ang alin?”
Tinuro at nginuso ni Ivan ang bukol.
“Bakit mo naman ipapakita?” Ang bilis ng tibok ng puso ni Errol.
“Wala lang. Baka gusto mo lang. Nakakita ka na ba ng ganito?” Pinasok ni Ivan ang kamay sa shorts at nilaro ang nakatirik na bagay na iyon.
Hindi malaman ni Errol kung lalapit o mananatili sa kinatatayuan. At hindi niya alam kung alin kay Ivan ang mag nag-aanyaya sa kanya, ang malaking bukol na iyon o ang mapupungay niyang mata. “Ivan ha. Pinagtitripan mo na naman ako.” Nanginginig ang boses ni Errol. Mababaw ang mga hiningang mabilis na kumakawala sa ilong at bibig niya.
“Bakit ka nanginginig?” Kinagat ni Ivan ang kanyang labi. “Ayaw mo ba makita? Gusto ka daw makita ni junior, eh.”
Napalunok si Errol nang makita niyang aktong ibababa na ni Ivan ang shorts, ngunit tumalikod ito at -- “Mauna na muna ako sa baba. Sunod ka lang.”
“Huy...”
Nang makalabas si Errol sa kwarto ay nakasalubong nito ang ina.
“O, gigisingin ko sana kayo.”
“Good morning, nay.”
“Si Ivan?”
“Tulog pa po, nay.”
“Teka, ba’t namumutla ka?”
“Kakagising ko lang kasi.”
“Ganon?” Umirap ang nanay niya. “O, sige. ‘Yung mga naiwang ulam kagabi, ininit ko na lang kanina. Kung nagugutom kayo, nandun sa lamesa. Kayo na bahala dito, ha.”
“Sa’n po kayo pupunta?”
“Dun sa kanto kina Hilda.”
“Ano na naman gagawin ninyo dun?”
“Nagtext kasi may gusto daw itanong.”
“Ba’t di na lang tinext yung tanong?”
Umiling si Celia at kinumpas ang kanang kamay sa harapan ng anak. “Sus, ‘tong batang ito.”
“Nako, nay, magmamahjong na naman siguro kayo ha. Maaga pa.”
“Alas nwebe na.”
“Talaga?” nakasimangot na tanong ni Errol.
“Kayo ni Ivan ha antagal ninyong nagising. Ano’ng ginawa ninyo?” Ngumiti si Celia.
“Nay, ha.” Hindi namalayan ni Errol na tinanghali pala sila ng gising ni Ivan. Buti na lang walang pasok.
“Nakuuu! ‘Tong mga batang ito. O, siya. Aalis na ako.”
“Si tatay po.”
“Kailangan sila sa opisina nila ngayon. Private companies lang yata ang walang pasok, eh.”
“Ganon ba?”
“O, siya sige. Basta kayo na bahala rito.”
Nang makaalis si Aling Celia ay dumiretso sa banyo si Errol upang umihi. Nang matapos umihi ay humarap ito sa salamin at pumikit. Sariwang-sariwa sa isip nito ang pang-aakit sa kanya ni Ivan. Tumatakbo sa isip niya ang ngiti ng binata, ang masarap nitong katawan, at ang ... ang tirik na tirik na bagay na iyon na halos pumunit at kumawala sa shorts na suot niya.
Kanina pa nakadama ng init sa katawan si Errol.
Hindi pala kanina. Kagabi pa.
Kinapa ni Errol ang gitnang bahagi ng kanyang shorts at dinama ang nagising na bagay sa loob niyon. Hinihimas-himas niya ito hanggang sa tuluyan na niyang inilabas ito at malayang nilasap ang sarap na dulot ng galaw ng kanyang palad at ang mga tumatakbong larawan ni Ivan sa kanyang utak.
Nang marating ang rurok ay nahimasmasan ang binata. Bigla itong nakadama ng hiya sa sarili. Pinagnasaan niya ang bagong kaibigan. Nagawa niya ang isang bagay na kailanman ay hindi niya ginawa na iniisip si Erik. Ngunit masisisi ba naman niya ang sarili gayong inaakit naman siya ng binata. Pinasok na ni Errol ang ari sa salawal nito at finlush ang toilet. Nang humarap ito ay --
“Pwede makiihi?” Ginalaw ni Ivan ang dalawang kilay, pinapungay ang mga mata nito, at ngumiti.
Nanlaki ang mga mata ni Errol. Lumingon ito. “Ah... Ivan...” Nakalimutan nga pala ni Errol na i-lock ang pinto ng banyo.
“Bakit?” Isang nakakalokong ngisi ang binitiwan ng binatang walang pang-itaas.
“Kanina ka pa diyan?” gulat na tanong ni Errol.
“Bago lang. Bakit?”
“Ah, wala.” Nakadama ng matinding hiya si Errol. Pa’no kung nakita niya. Nakakahiya! “Sige labas na ako.” Dumiretso si Errol sa kusina at doon ay pilit na kinalma ang sarili. Pero wala naman sigurong nakita ang kasamang binata.
Naglagay ng mainit na tubig si Errol sa tasa mula sa thermos at nagtimpla ng kape. Umupo ito sa tapat ng mesa at tumingin sa bintana kung saan sumilip ang sikat ng araw na tumama sa diyaryong malamang ay binasa ng kanyang ama bago umalis ng bahay.
Laman pa rin sa pahayagan ang nangyaring malawakang blackout dalawang gabi na ang nakalipas. Halos lahat ng pribadong opisina at pangkomersiyong gusali ay sarado maliban sa iilang tindahang pinilit na magbukas. Pinaigting ang seguridad sa mga papasok at paalis na mga sasakyan. Wala pa ring maibigay na paliwanag ang AFP. May mga bomb at terror threats pa rin, ngunit karamihan sa mga ito ay hindi naman naisakatuparan. Wala pa ring sagot galing sa mga imbestigador. Pinakita rin ang larawan ng mga pangunahing kalsada sa lungsod na halos walang bumabyahe.
Nagtataka pa rin si Errol sa mga nangyayari nitong mga huling araw. Bigla niyang naalala ang panaginip. Ngunit binaliwala na lamang niya ito dahil halos ganon naman ang mga panaginip niya, kakaiba at tila walang katuturan. Baka epekto na rin ng mga nababasa niyang fantasy at horror novels.
“Ahem, pwede maki-coffee?”
Sa gulat ay muntik nang masamid si Errol sa iniinom na kape. Ngunit kinalma nito at kinumbinsi ang sariling walang nakita si Ivan sa banyo. “Sige. Mainit pa ‘yang tubig sa thermos. Pero ordinary lang ‘yung kape namin ha.”
“Mas gusto ko nga ‘yung ganito lang. ‘Yung hindi pre-mixed.”
Narinig ni Errol ang tunog ng kutsarang tumatama sa gilid ng tasa habang kinakaraw ni Ivan ang kape nito. Sa gilid ng kanyang paningin ay naaninag niya itong umupo sa harap nito. Hindi na niya makuhang pagtuunan ang binabasa sa diyaryo dahil nangangamba siya sa kapilyuhang gagawin na naman ng malaadonis na bisita. Subalit para bang may nag-uudyok sa kanya na iangat ang tingin at sulyapan ang kaharap. At ‘yun nga ang ginawa niya.
Kumindat si Ivan at ngumiti.
Ano na naman ba ito? Inaakit na naman niya ang pobreng may-ari ng munting tahanang pinagsaluhan nila nang umagang ito.
Yumuko si Errol at nagkunwaring bumalik sa pagbabasa. “Gusto mo pahiramin kita ng damit? May mga malalaki akong t-shirts sa loob.”
“Ayaw mo ba akong nakikitang nakahubo?”
“Hindi naman sa ganon. Pero...”
“Pero?”
“Sige na nga lang.”
Sandaling tumahimik ang dalawa. Nakikiramdam si Errol, ngunit ilang minuto ng walang nagsasalita. Ang tanging naririnig niya ay ang paghigop ni Ivan sa kape niya.
“Nakaraos ka ba?”
Nanlaki ang mata ni Errol sa gulat. “Anong...” Bigla itong kinabahan.
“Kanina sa banyo,” saad ni Ivan.
Nang umangat ng tingin si Errol ay nakita niya ang ngiti nitong nagpalabas sa kanyang mapuputi at pantay na mga ngipin. “Ha? Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tumayo si Ivan mula sa kinauupuan, kinapa ang gitnang bahagi ng suot na shorts, at pinaroo’t parito ang pinabilog na palad na kunwari’y may nilalaro. “’Yung ganon?” Tumawa ito.
Natigilan si Errol at nakadama ng sobrang pagkapahiya. Hindi nito alam ang sasabihin sa gitna ng malakas na pagkabog ng kanyang dibdib.
“Sinong iniisip mo nung ginagawa mo ‘yun?”
Hindi na matingnan ni Errol si Ivan. Gusto niyang bumukas ang lupa sa ilalim niya at kainin siya nito o kaya naman lumitaw ang isang black hole at tangayin siya. Hiyang-hiya siya kay Ivan. Ano na lang ang iisipin nito?
“Psst, huy!”
Hindi umimik si Errol.
“Huy, ano ka ba? Okay lang ‘yun. Gawain naman nating lahat na may titi ‘yun, eh.”
Ngumiti nang bahagya si Errol ngunit ayaw nitong titigan ang binatang makulit.
“Ay, nahiya si sir.”
Hindi na nakatiis si Errol sa pangboboska ni Ivan. Tinapon nito ang diyaryong hawak sa kanya. “Ikaw kasi!”
Tumawa si Ivan at pinulot ang diyaryong nahulog sa sahig. “Anong ano kasi?”
“Kasi, inaakit mo ako.” Yumuko si Errol.
“Ibig sabihin ako ang iniisip mo kanina habang...” natatawang saad ni Ivan.
Tumango si Errol at natawa na rin. “Sorry, Ivan. Di ko kasi napigilan.”
“Ikaw kasi, inaaya kita kanina, ayaw mo.”
“Inaaya na?”
“Na alam mo na.”
Uminit nang husto ang mga pisngi at tenga ni Errol. “Ano?”
“Two weeks na kasi.”
“Anong two weeks?”
“Sus, ito naman masyadong pa-virgin, o!”
“Ivan, kasi ayoko magbago ang tingin mo sa akin.” Umiba ng tingin si Errol.
“Bakit naman magbabago?”
“Baka isipin mo na ganon na lang akong klase ng tao, na pinagpapantasyahan ka.”
“Hindi ah. Okay lang.”
“Anong okay lang?”
“Basta. Nababaitan ako sa’yo, eh.”
“Ano naman koneksiyon nun?”
“Basta, kung halimbawa gusto mo ng magkaexperience...”
Bumilis ang tibok ng puso ni Errol. “Ivan?”
“Willing ako.”
Nakita ni Errol ang ngiti ni Ivan, ngunit sa pagkakataong ito tila hindi siya nagbibiro. Nawala ang kapilyuhan nito sa mukha. Seryoso ba talaga siya? “Ivan, pinagtitripan mo talaga ako ha. Porke’t alam mo na na ganito ako.” Yumuko si Errol at pagkatapos ay hinigop ang natitirang kape sa tasa.
Nakita naman niya na umalis si Ivan sa kinauupuan malamang upang ilagay ang tasa niya sa lababo. Narinig niya ang paglapag ng tasa sa lababo. Hinihintay niyang bumalik ang kausap sa inuupuan nito, ngunit nagulat siya nang maramdaman niya ang tao sa likod niya na biglang humaplos sa kanyang palad. Nagsalita ito sa mababa at malambing nitong boses.
“Seryoso ako, Errol.”
Halos malagutan ng hininga si Errol nang maramdaman ang pagtama ng hininga ni Ivan sa kanyang pisngi.
“Kung handa ka na, kung gusto mo na, nandito lang ako.”
“Pero, Ivan, magkaibigan tayo.” Mabilis ang kabog ng dibdib ni Errol.
“Ayokong kung sino lang diyan ang aanuhin mo o makakaano sa’yo. Baka lokohin o perahan ka lang.”
“Pero, Ivan, ayoko mag-iba ang tingin mo sa akin.”
“Hindi. Hindi mangyayari ‘yun.”
“Bakit, Ivan?” Naramdaman ni Errol ang paghawak ng binata sa magkabila niyang pisngi upang iharap ang kanyang mukha dito. Doon ay nagpalitan sila ng malalim na mga tingin.
“Anong bakit?”
“Bakit ... ginagawa mo ito?”
“Importante ka na sa akin. Ayokong mapa’no ka. Ayokong mapunta ka lang kung kani-kanino.”
Tumagos sa dibdib ang sinabing iyon ni Ivan. Tila ay nagpaulit-ulit sa kanyang diwa ang mga salitang iyon na kailanman ay hindi niya narinig kahit na kanino, kahit na kay Erik. Pilit itong ngumiti, ngunit sabay ng kanyang pagngiti ay ang pagbagsak ng kanyang luha.
“O, bakit ka umiiyak? Iyakin ka talaga,” saad ni Ivan sa mas mababa at masuyo nitong boses.
Naramdaman ni Errol ang paggalaw ng mga hinlalaki ni Ivan sa magkabilang pisngi niya upang punasan ang mga tumulong luha. Yumuko ulit si Errol. Bakit masarap ngunit masakit pakinggan ang mga salitang iyon? Tila ay totoo ang pagmamalasakit sa kanya ng bagong kaibigan. Ngunit sa bawat pagpapakita niya ng malasakit sa kanya ay lumalalim ang pagdausdos niya sa lalaking iyon.
Ayaw niyang mahulog sa tanging binatang nagpakita sa kanya ng kakaibang pakikitungo, ibang-iba sa matalik nitong kaibigan. Ayaw niyang mahulog dito dahil batid niyang hindi siya nito sasaluhin. Kung pwede lang sana, bakit hindi? May karapatan din naman siguro siyang lumigaya.
“Ivan, pwede payakap?” Mahina ang boses ni Errol. Pinahina ng pagsikip ng kanyang lalamunan. Pinahina ng mabilis ng tibok ng kanyang puso.
Hinila ni Ivan si Errol patayo at niyakap ito. Yumakap ng mahigpit si Errol dito.
“Ivan, salamat!” Naramdaman ni Errol na mas hinigpitan ni Ivan ang pagyakap sa kanya. “Salamat sa pagdating mo.” Kung sana pwede kitang ibigin, ngunit katulad ka lang din ni Erik. Hindi kita pwedeng mahalin dahil hindi mo naman masusuklian ang pagmamahal na ‘yun kung sakali. Pero salamat dahil sa maikling panahong nakilala kita, pinaramdam mo sa akin ang mga bagay na hindi ko naramdaman kahit kailan. Salamat, Ivan. Salamat. Ngayon ay may puwang ka na sa puso ko na marahil hindi na mabubura. Sana hindi ka magbago. Sana dito ka lang palagi.
Tuluyan na nga bang binura ni Ivan si Erik sa diwa ni Errol?
Tuesday, December 22, 2015
Queer: Star-Crossed (Short Story)
Labels:
fantasy,
Short Story,
supernatural
Alternative Title: The Death of the Sorceress
Let’s take a break from Enchanted and take a peek into David and Dane’s tragic story. I scribbled this story earlier this year before I even learned how to actually write one. Those who are familiar with the rules of handling narratives can spot the careless shifting of the POV. They call it “head-hopping,” something I did away with in Enchanted. I could no longer fix the head-hopping here, though, because my consciousness doesn’t live in this fictional dimension anymore.
I think at this point I’m going to have to consider this as an alternate microverse of David and Dane’s story called Queer. If anyone of you has taken a tour to my quiet WattPad corner, you probably saw The Mind Bender. That’s a short novel I’m currently writing. It’s a prequel to Queer.
The reason I’m discarding this from the actual Queer universe is because I’ve already kind of used this angle in the second book of Enchanted. I don’t like to reuse similar elements. Besides, in book 3 (Enchanted: The Chase), I will introduce David and Dane.
I hope I get enough time to do all of these things. Anyway, I’m really more comfortable writing in English than in Tagalog. Hindi naman sa expert ako sa English, pero mas mabilis yung utak ko kapag English. Mas nagnonosebleed ako sa Tagalog.
Merry Christmas in advance! I’ll post chapters 25 and 26 of Enchanted tomorrow or on the 24th.
This post contains graphic violence and is not appropriate for young audiences.
-------------------------------
Queer: Star-Crossed
What David saw several feet from where he stood made his heart jump in fear. Dane lay sprawled on the dusty floor with his head turned to the left, revealing a cut on his right temple, from which fresh blood oozed, and a dark bruise on his right jaw right beside his lips. His clothes were heavily soiled, blood-stained, and torn all over. The tears on his clothes revealed deep cuts across his chest and on his arms, thighs, and legs. A rope tied his wrists together.
Affected by deep pity and horror, David ran towards the unconscious abductee and crouched beside him. Right away, with his shaking hands, he untied the rope that held Dane’s hands together and pressed on his skin. David gasped as he saw the brown marks on his partner’s wrists.
He shook Dane’s body and tapped his cheeks in his earnest attempt to rouse him, but Dane remained unconscious. A rush of fear suddenly sent chills down David’s spine. He started to panic and shake the unconscious body even harder. “Dane! Dane, wake up. It’s me.” The desperation in his voice was apparent. “Dane, can you hear me? I’m here. I’m already here. Please ... wake up now.” But Dane didn’t move. He was still breathing, though barely.
What happened a few moments later gave David a sliver of hope. He heard Dane in his head. Barely alive, the telepath struggled to make his thoughts heard, and David felt this struggle.
“Stay alive for me, David.”
David could feel Dane’s consciousness fading. He was slipping away, and David could feel it. He heard another whisper so soft, it was almost inaudible. The voice inside his head was fading as if the person speaking to him was drifting farther away.
“Stay alive,” echoed the soft voice.
David sat beside Dane and grabbed his body. He rested Dane’s head on his forearm, gently pulled his head close to his chest, and looked at his beautiful eyelashes and his pale, expressionless face. Stricken by fear of the obvious, he broke down. The tiny hope he held moments ago slipped out of his grasp. “No, Dane, please don’t do this. We can still make it. Please,” he pleaded, his voice breaking. “Please don’t go. Not now!”
“I love you, David...” Dane’s voice was even fainter.
Finally, David’s worst fear happened. He felt Dane’s last breath, and then Dane’s presence in David’s head ceased to exist. The stark realization that the life of the body he was holding close to him existed no longer seared his heart. David had never felt this pain and never felt so alone in his whole life until this moment. His chest burned with pain and rage, but the only thing his strength could muster was a scream of despair.
He cried violently, shaking Dane’s cold body as if hoping it would suddenly come to life. Tears flowed down his cheeks and onto Dane’s bloodied, dirt-covered forehead. David held Dane’s face close to his own and wiped his forehead with his fingers. He kissed his lover’s forehead and then his lips, the cold lips that would no longer kiss him back. Tears continued to fall.
He had never been guiltier. He thought that maybe if he had come sooner, he would have saved Dane from the sorceress. But it was too late.
Broken glass was everywhere. Only the light from an old lamp in the corner of the hall lit up this desolate place of shabby drapery, dust-coated floor, and creaking furniture. David buried himself in guilt, frustration, and pain. His groans filled the lonely hall with this deep sense of mourning and suffering, disturbed only by the occasional flapping of the curtains that danced with the breeze that tore through the open windows.
Suddenly, the hall glowed in purple light. David looked around to see what was happening. The purple glow grew stronger and it slowly gathered itself in the corner not too far from where he and Dane were. The evil, icy laugh of the sorceress greeted David, who knew he would finally see the murderess.
“Boyfriend to the rescue. But is it not too late?” The purple-clad witch appeared a few tens of feet away from where he held Dane’s cold lifelessness. She clasped her palms close to her chest, closed her eyes, inhaled deeply, and taunted the disheveled and distraught mortal. “I heard nothing but sobs from a poor man I so pity right this instance.”
“My regrets for your loss,” she continued as she stared into David’s red, leaking eyes, sniggering coldly because she knew her sorcery succeeded in breaking the force she thought was formidable until earlier today. She glanced at the surviving partner of the mind reader, the man who she saw looked like a mess. “Do you remember the first time you and your boyfriend fought me?” Lorna asked, recalling the first encounter she had with the two.
David could recall that encounter perfectly well, but he was too devastated and furious to respond to the murderess’ question. He just stared at Lorna fiercely.
“I underestimated you,” Lorna continued to speak. “You were inseparable, and that was your strength. Quite noteworthy. The love you shared made you two a dangerous opponent. You shared a special connection and amplified each other’s powers. That was my oversight that I swore shall never again be.”
“Yeah, we were inseparable. You should’ve left us alone,” David replied curtly while keeping his gaze fixed on Dane’s pallid face and clenching his fists.
“He was always part of the plan, of the grand scheme of things that I waited too long to carry out. His psychic abilities, the best, most powerful I’ve ever witnessed and felt, are crucial for my plan to work. But then I couldn’t get to him without getting to you, and that meant to get to him I had to get to you together.
“A head to head battle with the two of you proved to be useless,” the glowering witch continued, “so I had to do my little tricks and buy my time. And you were stupid and naive enough to fall for those tricks. Maybe you didn’t really love him that much, did you?”
“You think I’m interested in hearing about all your twisted ploys?” David leered at the witch. Her litany only infuriated him further.
Lorna ignored the question. “Didn’t you wonder why he couldn’t contact you telepathically for help?”
David just breathed heavily. His heart raced inside his chest. He realized all this verbose talk was meant to provoke him.
“That was the difficult part. I had to keep him asleep after I brought him here. I needed his blood for my anti-telepathy potion to work. I drank it, and voila! No more reading my mind. No more annoying telepathic attacks. Also, I needed his presence to create an incantation that would keep him from using his powers. He couldn’t tap into the minds of anyone outside the walls of this castle. Ingenious, isn’t it?
“As the days went by, your boyfriend grew weary and lonely and helpless. I never intended to enslave him. I wanted to just ensnare him to make him comply, to make him be my ally. But his mind was tough. He broke free from all the enchantments I cast on him. I was left with no other choice but to steal his powers using a very old spell and this ancient athame.” Lorna grinned and showed David a dagger, the athame, while touching its pointed tip with her finger.
“You’re one hell of a murderer! I swear I’ll make you pay for killing Dane and hurting my friends!” David shouted. The veins in his temples throbbed. His fury made the windows, furniture, and the pieces of broken glass on the floor tremble. It seemed as though the entire hall was vibrating.
“Sorry about the cut on his forehead! That was needed for the spell to work. About the other cuts on his body, I’m sorry about those too. I was just a little carried away.” Lorna chuckled and put the dagger on a small table in the corner of the hall where she stood. “Dane’s was such a sad story. If only he stopped resisting, it wouldn’t have been so difficult for him.”
“You’re insane! You killed him, and now he’s gone. Are you happy now?” David tearfully responded.
“Don’t be such a crybaby. I lost him too. I loved him. Did you know?”
“Love? What do you know about love? You’re a psychopath!”
“Believe it or not, I loved him. I lusted over him? A fine young man with gifts that could help me become the empress that the world leaders would bow down to,” she continued in a high, eerie tone, almost devoid of humanity, as she leered at the unkempt man who knelt beside a dead man across the hall and stared back sternly at her.
“But Dane refused. Oh, how I despise morals. How could he have such a fervent concern for people, for humanity, when he got nothing from them but hate and ridicule? Humanity doesn’t deserve Dane’s sympathy or yours!” Lorna feigned disappointment, looked at Dane, and shook her head. “Such a pitiful creature. Such a waste of life. Then again, I already have his powers, and they would serve me well. His death is not entirely a loss.”
The sorceress toyed with David. “You look awful. Do you want me to fix your hair or wipe your face?” She raised her hand and appeared as if she was about to recite an incantation, but then she just broke into a fit of laughter as she watched David’s glare.
“I don’t know why you’re doing all these evil things. Why couldn’t you just―”
“Evil? My intentions are never evil. Humanity needs to come together peacefully under one rule. Aren’t you sick of countries fighting each other? Of politics? Of crazy ideologies waiting to crush each other?”
“The world doesn’t need another mass murdering tyrant!”
“Oh, human sentiments! I know you still feel bad about your boyfriend’s demise. That was never my intention, but he was a recalcitrant imbecile, very much like you actually. I only give people two options,” the witch said, glowering, “yield or die!”
David breathed heavily. His rage at this point was insurmountable. “ENOUGH!” With his loud growl, he let out a telekinetic wave that heaved shards of glass away from him and Dane. The energy shattered the windows and sent pieces of furniture flying away.
Lorna’s magic shielded her from the blast. The lady in purple clapped in excitement. “Such power! The taste of it!” She closed her eyes, lifted her hands, and appeared as if she was holding something in midair. “That energy! You can be a prized possession. Be ... my servant, and help me create a new world.” Lorna bargained with pride.
“You’re out of your mind! What makes you think I would serve an egomaniacal, murderous psychopath, like you?” He firmly retorted and clenched his jaw.
Lorna rolled her eyes and replied coldly, “Fine then. Prepare”―looking at and playing with her fingers―“for your sweet demise. I wasn’t expecting anything much from you anyway.”
David let go of Dane’s lifeless body and slowly stood up. “You’re not killing two people today!”
“Let’s see.” She smirked. “Let’s see what Dane’s powers feel like.” She tried to read David’s mind. She pressed her fingertips on her temples and fixed her gaze into David’s eyes. She focused hard to invade his mind, but she couldn’t see anything. She tried again, this time harder. Nothing happened.
David felt a bit of relief and feigned a chuckle. Shaking his head, he ridiculed Lorna. “Guess your spell didn’t work, dumb witch!”
Lorna tried again. She was desperate. She waited 19 years for this―not to fail. She panicked. “This cannot be!” she exclaimed, eyeing David, her eyes wide with disgust.
David taunted the witch more. “What’s the matter? You fucked up?” He laughed at the confused sorceress who glared back at him.
“He tricked me!” yelled the outraged witch. The anger and hatred burned in her. She began to shake her body and make strange hand movements. She was casting a spell.
It was too late when David realized what she was doing. Before he could do anything, he felt the purple blast hit him and send him flying into the air. He hit the wall and fell to the floor on his right side. He felt like something snapped in his right shoulder. He whimpered in pain. But he had to endure this pain. He knew he couldn’t fail, not this time, not when his guilt kept screaming inside his head.
The lady in purple bellowed, “You, puny gifted humans, don’t mess with the sorceress supreme!” She walked closer to David, who tried to get up. Her fury covered her in purple flames. Her voice became deep and demonic. “You shall pay for your lover’s trickery!” She glanced at the lifeless body, passed by, and walked forth towards the injured warrior.
David heard the lady’s footsteps as she drew closer. His right shoulder was burning. Moving it and getting up seemed impossible, yet he must get up. But before he could press his left arm against the floor and push himself up, he felt a rush of energy engulfing and immobilizing him almost completely. Lorna had cast another spell.
“You’re not getting out of this place alive, David.” She motioned her hands, from which jets of purple energy flowed towards the man in front of her.
David couldn’t move. He felt his muscles paralyzed. His breathing, stifled. His heart, racing. “P... Please stop.” David begged for the witch to lift the spell.
But she only drew her face closer to his, squinted, clenched her jaws, and taunted him. “Does it hurt?” She laughed at the sight of David’s agony. “You look pathetic. Makes me want to end this fast.”
David could barely move. He tried as hard as he could to move even just a muscle. “Aaarggghh! Stoppp!”
Lorna just scorned at him. “Don’t fight it, young man! Em ... brace”—this time emphasizing every syllable of the word she was saying—“your ... death!”
David could feel his veins throbbing and his sweat dripping all over his body. The magic that surrounded him felt like it was about to crush him at any moment. He cried like a helpless boy. He tried very hard to move his head to look at Dane’s remains and then broke into what he thought would be his last words. “Dane, I... I’m”—gathering all the strength he could get to utter every word—“I’m sorry.”
He’s in severe pain as if all his bones were getting crushed and his flesh, burned. He could pass out at any moment, and all this torment wouldn’t matter anymore.
“What’s the matter, young man? Afraid to die? You’ll be joining your lover in a minute,” said the witch who enjoyed every moment of her sadistic fit.
David curled helpless on the floor. Maybe this was his fate. Maybe it had to end like this. The pain was unbearable, but the force of the dark magic that paralyzed him made screaming impossible.
He had succumbed to his helplessness, convinced himself resistance was in vain, and braced for his immediate fate when he heard a voice in his head. It was calling his name. He felt it was Dane. But he was dead. Yet something else was happening. The voice reverberated inside his head, but David couldn’t make anything out of the discordant symphonies that he was hearing. He felt the light of hope burning inside him. He felt Dane and at the same time dismissed the irrationality of what he was feeling at the moment. He felt his life force.
David saw vivid, familiar images that appeared before him. He saw a tall, brawny guy bumping into a slightly shorter and lean guy who was carrying a number of books. They were in a hallway. Pissed off, the tall guy told off the shorter guy around onlookers who watched with either curiosity or indifference as the latter picked up the books that earlier fell onto the floor.
The next scene was of the tall guy unlocking a door to a room and letting the shorter guy come in. The scene quickly shifted into another scene where the two guys laughed hysterically at each other’s crazy Halloween costumes, the laughter that was soon punctuated by their deep gazes into each other’s eyes.
David’s red cheeks became wet with tears.
Another scene played before him. The two guys were having a heated argument. The bigger guy shoved the shorter guy and prodded him in the forehead, telling him to stay away from him. The shorter guy just drooped his head and slumped his shoulders as he watched the other guy storm out of their room.
The next scene made David break down even harder. A guy was standing in the sand, facing the sea. The sullen guy was oblivious of the frothy waters that crawled up on the shore and drenched the bottom of his pants. He looked at the sun that hung low in the sky, almost kissing the horizon, and cast golden reflections on the sea. He was in this state of reflective melancholy and solitude when someone spoke from behind. They looked at each other, stared into each other’s then teary eyes, drew their faces close to each other, and kissed each other fervidly.
David was seeing the fond memories he had with Dane. A few more scenes flashed before him—a few more sweet moments together, the kisses they shared, the intimacy, and all the other things that he would sorely miss.
But despite the vivid recollections that aggravated his sense of loss, he suddenly and ironically felt more alive. Slowly the energy that surrounded him hurt him less and less. He was then able to move his fingers, press his left palm against the floor, and bring his right knee forward—to the witch’s bewilderment.
“Impossible!” she exclaimed in astonishment. “How can you resist it? None of my victims has ever fought back against it.” She started to get worried. Lorna watched David as he slowly got up. She must act quickly if she was to bring death.
David tried to push himself up, away from the floor. The force of the sorcery surrounding him seemed to be weakening. With his left hand and right knee on the floor, he attempted to get up on his right foot, looked up, and stared at the astounded sorceress, who he saw was awash in glowing purple smokes. “Your spell is weakening, Lorna,” he said, smirking in satisfaction. “It’s my turn!” David’s eyes glowed fiery orange. A faintly visible energy surged from all over his body. The purple magic that caged him dispersed into thin air. At last, he broke free from Lorna’s spell.
Lorna stood several feet away from David and was obviously taken aback. Glaring at the man who just broke free from her incapacitating spell, she beckoned a more powerful, a deadly incantation. “You will die, impertinent mortal!” She twisted her body and waved her hands and then unleashed an incredible force.
David just smirked, stepped his right foot backwards, raised his left hand, and opened his palm. He saw the lethal spell coursing towards him, but like a true warrior he was able to conjure his telekinetic shield just in time, saving him from a surely deadly blow. Nevertheless, the force of Lorna’s spell was incredible. It almost pierced through his shield, and the impact pushed him back and made his boots grind against the dirt-covered floor. But he couldn’t let her take the victory. He survived her onslaught for a reason. He mustered all the strength that was left of him and tried to make a step forward, keeping his hand up to feed the invisible force that protected him from the wrath of the livid, purple-clad sorceress. With each step he made, he sensed his powers getting stronger, surging out of him with even greater intensity. At the same time, Lorna watched in awe―and fear.
David smirked. “I can feel your spell weakening ... your majesty!”
He walked towards her as if the force of the spell no longer deterred him. His eyes glowed fiery. He swiftly turned his body to the left, moved his left arm backwards, opened his palm, and spread his fingers as if grabbing something in the air while still keeping his shield up. Then he quickly threw his arm back forward as though he was hurling something towards Lorna, at the same time screaming with this extraordinary exertion that made the veins in his neck and arms bulge.
Colossal amounts of energy surged out of David’s hand. For a brief moment, it seemed as though the dark magic of the sorceress was wrestling with the telekinetic surge. But soon it was obvious that even its immense momentum didn’t stand a chance. The energy that David released was too strong, it deflected the sorceress’ death spell. The dark purple and smoke-like energy coursed in midair towards its conjurer in a split second.
Unable to cast a protection spell fast enough to block the incoming death, the sorceress glanced dumbstruck and helpless. Lorna’s death spell bounced back and hit her in the chest, her eyes widened in disbelief, for she knew it was her last second to live. The force of David’s telekinetic assault sent her flying across the hall, hitting and breaking the wall, and then landing into a room. The diffusion of the energy cracked the walls and the ceiling and hurled pieces of furniture into the air.
The chandelier from about fifty feet up swung and then broke free from its attachment, sending itself down as if to greet David for his victory over the megalomaniacal magic wielder. He stopped the chandelier from speeding down on its way to the floor. It fell gracefully and then landed on the floor with a clunking noise that broke the silence of the frigid night.
David rested his hands on his knees and stooped to catch his breath. Things happened too fast. He was in disbelief. He walked to the room where he saw the sorceress fell into her death.
Lorna lay with her body twisted awfully. One of her arms was bent backwards. Her right shinbone, broken. Her eyes gazed blankly into the abyss, bloodshot. Blood oozed out of her nose and mouth. What had once been a shiny, velvety, flowing, purple dress looked badly torn all over, revealing the enormous impact of her spell that backfired and the blast from David’s assault. It was an eerie scene.
Suddenly, flames started to consume her body. The flames raged. David stood taken aback. Then the sorceress was reduced to ashes. She was gone.
The overwhelming mixture of grief and relief arrested David. But before he could process what had just happened, the doors and windows started creaking. The cracks on the walls grew bigger. Bricks, pieces of wood, and other pieces of debris started falling from the ceiling.
David hurried to grab Dane’s body. It was too heavy, but he couldn’t leave the remains of the love of his life inside the place where a force of evil snuffed his life out. Despite his burning right shoulder, he lifted him with all the might he could muster.
“I’ll take you home, my love.” He lifted Dane with the remaining strength he had and ran towards the front door and finally about a few hundred steps away from the collapsing castle. David watched from afar as the castle crumbled with a spine-chilling rumble.
He lay Dane on the grass-covered ground. It was all over. But the exhaustion was already too much. His consciousness started to drift away. He fell close to Dane’s body, crawled closer to him, and then touched and stroked his cheek. Tears fell again as he kissed Dane’s cold, dry lips.
The air bathed the sweat- and dirt-laden survivor in a cool gentle breeze that made the moonlit grass sway gracefully, peacefully. All he could hear was the rustling leaves of the nearby trees. Yet even this serenity wasn’t enough to soothe his torn soul. He was about to fall into a deep slumber when he heard voices from afar. But the exhaustion crippled him, unable to look up, unable to utter a word, unable to even care. David lay unconscious beside Dane, his hand over the latter’s cheek, his face beside his.
* * *
Let’s take a break from Enchanted and take a peek into David and Dane’s tragic story. I scribbled this story earlier this year before I even learned how to actually write one. Those who are familiar with the rules of handling narratives can spot the careless shifting of the POV. They call it “head-hopping,” something I did away with in Enchanted. I could no longer fix the head-hopping here, though, because my consciousness doesn’t live in this fictional dimension anymore.
I think at this point I’m going to have to consider this as an alternate microverse of David and Dane’s story called Queer. If anyone of you has taken a tour to my quiet WattPad corner, you probably saw The Mind Bender. That’s a short novel I’m currently writing. It’s a prequel to Queer.
The reason I’m discarding this from the actual Queer universe is because I’ve already kind of used this angle in the second book of Enchanted. I don’t like to reuse similar elements. Besides, in book 3 (Enchanted: The Chase), I will introduce David and Dane.
I hope I get enough time to do all of these things. Anyway, I’m really more comfortable writing in English than in Tagalog. Hindi naman sa expert ako sa English, pero mas mabilis yung utak ko kapag English. Mas nagnonosebleed ako sa Tagalog.
Merry Christmas in advance! I’ll post chapters 25 and 26 of Enchanted tomorrow or on the 24th.
This post contains graphic violence and is not appropriate for young audiences.
-------------------------------
Queer: Star-Crossed
What David saw several feet from where he stood made his heart jump in fear. Dane lay sprawled on the dusty floor with his head turned to the left, revealing a cut on his right temple, from which fresh blood oozed, and a dark bruise on his right jaw right beside his lips. His clothes were heavily soiled, blood-stained, and torn all over. The tears on his clothes revealed deep cuts across his chest and on his arms, thighs, and legs. A rope tied his wrists together.
Affected by deep pity and horror, David ran towards the unconscious abductee and crouched beside him. Right away, with his shaking hands, he untied the rope that held Dane’s hands together and pressed on his skin. David gasped as he saw the brown marks on his partner’s wrists.
He shook Dane’s body and tapped his cheeks in his earnest attempt to rouse him, but Dane remained unconscious. A rush of fear suddenly sent chills down David’s spine. He started to panic and shake the unconscious body even harder. “Dane! Dane, wake up. It’s me.” The desperation in his voice was apparent. “Dane, can you hear me? I’m here. I’m already here. Please ... wake up now.” But Dane didn’t move. He was still breathing, though barely.
What happened a few moments later gave David a sliver of hope. He heard Dane in his head. Barely alive, the telepath struggled to make his thoughts heard, and David felt this struggle.
“Stay alive for me, David.”
David could feel Dane’s consciousness fading. He was slipping away, and David could feel it. He heard another whisper so soft, it was almost inaudible. The voice inside his head was fading as if the person speaking to him was drifting farther away.
“Stay alive,” echoed the soft voice.
David sat beside Dane and grabbed his body. He rested Dane’s head on his forearm, gently pulled his head close to his chest, and looked at his beautiful eyelashes and his pale, expressionless face. Stricken by fear of the obvious, he broke down. The tiny hope he held moments ago slipped out of his grasp. “No, Dane, please don’t do this. We can still make it. Please,” he pleaded, his voice breaking. “Please don’t go. Not now!”
“I love you, David...” Dane’s voice was even fainter.
Finally, David’s worst fear happened. He felt Dane’s last breath, and then Dane’s presence in David’s head ceased to exist. The stark realization that the life of the body he was holding close to him existed no longer seared his heart. David had never felt this pain and never felt so alone in his whole life until this moment. His chest burned with pain and rage, but the only thing his strength could muster was a scream of despair.
He cried violently, shaking Dane’s cold body as if hoping it would suddenly come to life. Tears flowed down his cheeks and onto Dane’s bloodied, dirt-covered forehead. David held Dane’s face close to his own and wiped his forehead with his fingers. He kissed his lover’s forehead and then his lips, the cold lips that would no longer kiss him back. Tears continued to fall.
He had never been guiltier. He thought that maybe if he had come sooner, he would have saved Dane from the sorceress. But it was too late.
Broken glass was everywhere. Only the light from an old lamp in the corner of the hall lit up this desolate place of shabby drapery, dust-coated floor, and creaking furniture. David buried himself in guilt, frustration, and pain. His groans filled the lonely hall with this deep sense of mourning and suffering, disturbed only by the occasional flapping of the curtains that danced with the breeze that tore through the open windows.
Suddenly, the hall glowed in purple light. David looked around to see what was happening. The purple glow grew stronger and it slowly gathered itself in the corner not too far from where he and Dane were. The evil, icy laugh of the sorceress greeted David, who knew he would finally see the murderess.
“Boyfriend to the rescue. But is it not too late?” The purple-clad witch appeared a few tens of feet away from where he held Dane’s cold lifelessness. She clasped her palms close to her chest, closed her eyes, inhaled deeply, and taunted the disheveled and distraught mortal. “I heard nothing but sobs from a poor man I so pity right this instance.”
“My regrets for your loss,” she continued as she stared into David’s red, leaking eyes, sniggering coldly because she knew her sorcery succeeded in breaking the force she thought was formidable until earlier today. She glanced at the surviving partner of the mind reader, the man who she saw looked like a mess. “Do you remember the first time you and your boyfriend fought me?” Lorna asked, recalling the first encounter she had with the two.
David could recall that encounter perfectly well, but he was too devastated and furious to respond to the murderess’ question. He just stared at Lorna fiercely.
“I underestimated you,” Lorna continued to speak. “You were inseparable, and that was your strength. Quite noteworthy. The love you shared made you two a dangerous opponent. You shared a special connection and amplified each other’s powers. That was my oversight that I swore shall never again be.”
“Yeah, we were inseparable. You should’ve left us alone,” David replied curtly while keeping his gaze fixed on Dane’s pallid face and clenching his fists.
“He was always part of the plan, of the grand scheme of things that I waited too long to carry out. His psychic abilities, the best, most powerful I’ve ever witnessed and felt, are crucial for my plan to work. But then I couldn’t get to him without getting to you, and that meant to get to him I had to get to you together.
“A head to head battle with the two of you proved to be useless,” the glowering witch continued, “so I had to do my little tricks and buy my time. And you were stupid and naive enough to fall for those tricks. Maybe you didn’t really love him that much, did you?”
“You think I’m interested in hearing about all your twisted ploys?” David leered at the witch. Her litany only infuriated him further.
Lorna ignored the question. “Didn’t you wonder why he couldn’t contact you telepathically for help?”
David just breathed heavily. His heart raced inside his chest. He realized all this verbose talk was meant to provoke him.
“That was the difficult part. I had to keep him asleep after I brought him here. I needed his blood for my anti-telepathy potion to work. I drank it, and voila! No more reading my mind. No more annoying telepathic attacks. Also, I needed his presence to create an incantation that would keep him from using his powers. He couldn’t tap into the minds of anyone outside the walls of this castle. Ingenious, isn’t it?
“As the days went by, your boyfriend grew weary and lonely and helpless. I never intended to enslave him. I wanted to just ensnare him to make him comply, to make him be my ally. But his mind was tough. He broke free from all the enchantments I cast on him. I was left with no other choice but to steal his powers using a very old spell and this ancient athame.” Lorna grinned and showed David a dagger, the athame, while touching its pointed tip with her finger.
“You’re one hell of a murderer! I swear I’ll make you pay for killing Dane and hurting my friends!” David shouted. The veins in his temples throbbed. His fury made the windows, furniture, and the pieces of broken glass on the floor tremble. It seemed as though the entire hall was vibrating.
“Sorry about the cut on his forehead! That was needed for the spell to work. About the other cuts on his body, I’m sorry about those too. I was just a little carried away.” Lorna chuckled and put the dagger on a small table in the corner of the hall where she stood. “Dane’s was such a sad story. If only he stopped resisting, it wouldn’t have been so difficult for him.”
“You’re insane! You killed him, and now he’s gone. Are you happy now?” David tearfully responded.
“Don’t be such a crybaby. I lost him too. I loved him. Did you know?”
“Love? What do you know about love? You’re a psychopath!”
“Believe it or not, I loved him. I lusted over him? A fine young man with gifts that could help me become the empress that the world leaders would bow down to,” she continued in a high, eerie tone, almost devoid of humanity, as she leered at the unkempt man who knelt beside a dead man across the hall and stared back sternly at her.
“But Dane refused. Oh, how I despise morals. How could he have such a fervent concern for people, for humanity, when he got nothing from them but hate and ridicule? Humanity doesn’t deserve Dane’s sympathy or yours!” Lorna feigned disappointment, looked at Dane, and shook her head. “Such a pitiful creature. Such a waste of life. Then again, I already have his powers, and they would serve me well. His death is not entirely a loss.”
The sorceress toyed with David. “You look awful. Do you want me to fix your hair or wipe your face?” She raised her hand and appeared as if she was about to recite an incantation, but then she just broke into a fit of laughter as she watched David’s glare.
“I don’t know why you’re doing all these evil things. Why couldn’t you just―”
“Evil? My intentions are never evil. Humanity needs to come together peacefully under one rule. Aren’t you sick of countries fighting each other? Of politics? Of crazy ideologies waiting to crush each other?”
“The world doesn’t need another mass murdering tyrant!”
“Oh, human sentiments! I know you still feel bad about your boyfriend’s demise. That was never my intention, but he was a recalcitrant imbecile, very much like you actually. I only give people two options,” the witch said, glowering, “yield or die!”
David breathed heavily. His rage at this point was insurmountable. “ENOUGH!” With his loud growl, he let out a telekinetic wave that heaved shards of glass away from him and Dane. The energy shattered the windows and sent pieces of furniture flying away.
Lorna’s magic shielded her from the blast. The lady in purple clapped in excitement. “Such power! The taste of it!” She closed her eyes, lifted her hands, and appeared as if she was holding something in midair. “That energy! You can be a prized possession. Be ... my servant, and help me create a new world.” Lorna bargained with pride.
“You’re out of your mind! What makes you think I would serve an egomaniacal, murderous psychopath, like you?” He firmly retorted and clenched his jaw.
Lorna rolled her eyes and replied coldly, “Fine then. Prepare”―looking at and playing with her fingers―“for your sweet demise. I wasn’t expecting anything much from you anyway.”
David let go of Dane’s lifeless body and slowly stood up. “You’re not killing two people today!”
“Let’s see.” She smirked. “Let’s see what Dane’s powers feel like.” She tried to read David’s mind. She pressed her fingertips on her temples and fixed her gaze into David’s eyes. She focused hard to invade his mind, but she couldn’t see anything. She tried again, this time harder. Nothing happened.
David felt a bit of relief and feigned a chuckle. Shaking his head, he ridiculed Lorna. “Guess your spell didn’t work, dumb witch!”
Lorna tried again. She was desperate. She waited 19 years for this―not to fail. She panicked. “This cannot be!” she exclaimed, eyeing David, her eyes wide with disgust.
David taunted the witch more. “What’s the matter? You fucked up?” He laughed at the confused sorceress who glared back at him.
“He tricked me!” yelled the outraged witch. The anger and hatred burned in her. She began to shake her body and make strange hand movements. She was casting a spell.
It was too late when David realized what she was doing. Before he could do anything, he felt the purple blast hit him and send him flying into the air. He hit the wall and fell to the floor on his right side. He felt like something snapped in his right shoulder. He whimpered in pain. But he had to endure this pain. He knew he couldn’t fail, not this time, not when his guilt kept screaming inside his head.
The lady in purple bellowed, “You, puny gifted humans, don’t mess with the sorceress supreme!” She walked closer to David, who tried to get up. Her fury covered her in purple flames. Her voice became deep and demonic. “You shall pay for your lover’s trickery!” She glanced at the lifeless body, passed by, and walked forth towards the injured warrior.
David heard the lady’s footsteps as she drew closer. His right shoulder was burning. Moving it and getting up seemed impossible, yet he must get up. But before he could press his left arm against the floor and push himself up, he felt a rush of energy engulfing and immobilizing him almost completely. Lorna had cast another spell.
“You’re not getting out of this place alive, David.” She motioned her hands, from which jets of purple energy flowed towards the man in front of her.
David couldn’t move. He felt his muscles paralyzed. His breathing, stifled. His heart, racing. “P... Please stop.” David begged for the witch to lift the spell.
But she only drew her face closer to his, squinted, clenched her jaws, and taunted him. “Does it hurt?” She laughed at the sight of David’s agony. “You look pathetic. Makes me want to end this fast.”
David could barely move. He tried as hard as he could to move even just a muscle. “Aaarggghh! Stoppp!”
Lorna just scorned at him. “Don’t fight it, young man! Em ... brace”—this time emphasizing every syllable of the word she was saying—“your ... death!”
David could feel his veins throbbing and his sweat dripping all over his body. The magic that surrounded him felt like it was about to crush him at any moment. He cried like a helpless boy. He tried very hard to move his head to look at Dane’s remains and then broke into what he thought would be his last words. “Dane, I... I’m”—gathering all the strength he could get to utter every word—“I’m sorry.”
He’s in severe pain as if all his bones were getting crushed and his flesh, burned. He could pass out at any moment, and all this torment wouldn’t matter anymore.
“What’s the matter, young man? Afraid to die? You’ll be joining your lover in a minute,” said the witch who enjoyed every moment of her sadistic fit.
David curled helpless on the floor. Maybe this was his fate. Maybe it had to end like this. The pain was unbearable, but the force of the dark magic that paralyzed him made screaming impossible.
He had succumbed to his helplessness, convinced himself resistance was in vain, and braced for his immediate fate when he heard a voice in his head. It was calling his name. He felt it was Dane. But he was dead. Yet something else was happening. The voice reverberated inside his head, but David couldn’t make anything out of the discordant symphonies that he was hearing. He felt the light of hope burning inside him. He felt Dane and at the same time dismissed the irrationality of what he was feeling at the moment. He felt his life force.
David saw vivid, familiar images that appeared before him. He saw a tall, brawny guy bumping into a slightly shorter and lean guy who was carrying a number of books. They were in a hallway. Pissed off, the tall guy told off the shorter guy around onlookers who watched with either curiosity or indifference as the latter picked up the books that earlier fell onto the floor.
The next scene was of the tall guy unlocking a door to a room and letting the shorter guy come in. The scene quickly shifted into another scene where the two guys laughed hysterically at each other’s crazy Halloween costumes, the laughter that was soon punctuated by their deep gazes into each other’s eyes.
David’s red cheeks became wet with tears.
Another scene played before him. The two guys were having a heated argument. The bigger guy shoved the shorter guy and prodded him in the forehead, telling him to stay away from him. The shorter guy just drooped his head and slumped his shoulders as he watched the other guy storm out of their room.
The next scene made David break down even harder. A guy was standing in the sand, facing the sea. The sullen guy was oblivious of the frothy waters that crawled up on the shore and drenched the bottom of his pants. He looked at the sun that hung low in the sky, almost kissing the horizon, and cast golden reflections on the sea. He was in this state of reflective melancholy and solitude when someone spoke from behind. They looked at each other, stared into each other’s then teary eyes, drew their faces close to each other, and kissed each other fervidly.
David was seeing the fond memories he had with Dane. A few more scenes flashed before him—a few more sweet moments together, the kisses they shared, the intimacy, and all the other things that he would sorely miss.
But despite the vivid recollections that aggravated his sense of loss, he suddenly and ironically felt more alive. Slowly the energy that surrounded him hurt him less and less. He was then able to move his fingers, press his left palm against the floor, and bring his right knee forward—to the witch’s bewilderment.
“Impossible!” she exclaimed in astonishment. “How can you resist it? None of my victims has ever fought back against it.” She started to get worried. Lorna watched David as he slowly got up. She must act quickly if she was to bring death.
David tried to push himself up, away from the floor. The force of the sorcery surrounding him seemed to be weakening. With his left hand and right knee on the floor, he attempted to get up on his right foot, looked up, and stared at the astounded sorceress, who he saw was awash in glowing purple smokes. “Your spell is weakening, Lorna,” he said, smirking in satisfaction. “It’s my turn!” David’s eyes glowed fiery orange. A faintly visible energy surged from all over his body. The purple magic that caged him dispersed into thin air. At last, he broke free from Lorna’s spell.
Lorna stood several feet away from David and was obviously taken aback. Glaring at the man who just broke free from her incapacitating spell, she beckoned a more powerful, a deadly incantation. “You will die, impertinent mortal!” She twisted her body and waved her hands and then unleashed an incredible force.
David just smirked, stepped his right foot backwards, raised his left hand, and opened his palm. He saw the lethal spell coursing towards him, but like a true warrior he was able to conjure his telekinetic shield just in time, saving him from a surely deadly blow. Nevertheless, the force of Lorna’s spell was incredible. It almost pierced through his shield, and the impact pushed him back and made his boots grind against the dirt-covered floor. But he couldn’t let her take the victory. He survived her onslaught for a reason. He mustered all the strength that was left of him and tried to make a step forward, keeping his hand up to feed the invisible force that protected him from the wrath of the livid, purple-clad sorceress. With each step he made, he sensed his powers getting stronger, surging out of him with even greater intensity. At the same time, Lorna watched in awe―and fear.
David smirked. “I can feel your spell weakening ... your majesty!”
He walked towards her as if the force of the spell no longer deterred him. His eyes glowed fiery. He swiftly turned his body to the left, moved his left arm backwards, opened his palm, and spread his fingers as if grabbing something in the air while still keeping his shield up. Then he quickly threw his arm back forward as though he was hurling something towards Lorna, at the same time screaming with this extraordinary exertion that made the veins in his neck and arms bulge.
Colossal amounts of energy surged out of David’s hand. For a brief moment, it seemed as though the dark magic of the sorceress was wrestling with the telekinetic surge. But soon it was obvious that even its immense momentum didn’t stand a chance. The energy that David released was too strong, it deflected the sorceress’ death spell. The dark purple and smoke-like energy coursed in midair towards its conjurer in a split second.
Unable to cast a protection spell fast enough to block the incoming death, the sorceress glanced dumbstruck and helpless. Lorna’s death spell bounced back and hit her in the chest, her eyes widened in disbelief, for she knew it was her last second to live. The force of David’s telekinetic assault sent her flying across the hall, hitting and breaking the wall, and then landing into a room. The diffusion of the energy cracked the walls and the ceiling and hurled pieces of furniture into the air.
The chandelier from about fifty feet up swung and then broke free from its attachment, sending itself down as if to greet David for his victory over the megalomaniacal magic wielder. He stopped the chandelier from speeding down on its way to the floor. It fell gracefully and then landed on the floor with a clunking noise that broke the silence of the frigid night.
David rested his hands on his knees and stooped to catch his breath. Things happened too fast. He was in disbelief. He walked to the room where he saw the sorceress fell into her death.
Lorna lay with her body twisted awfully. One of her arms was bent backwards. Her right shinbone, broken. Her eyes gazed blankly into the abyss, bloodshot. Blood oozed out of her nose and mouth. What had once been a shiny, velvety, flowing, purple dress looked badly torn all over, revealing the enormous impact of her spell that backfired and the blast from David’s assault. It was an eerie scene.
Suddenly, flames started to consume her body. The flames raged. David stood taken aback. Then the sorceress was reduced to ashes. She was gone.
The overwhelming mixture of grief and relief arrested David. But before he could process what had just happened, the doors and windows started creaking. The cracks on the walls grew bigger. Bricks, pieces of wood, and other pieces of debris started falling from the ceiling.
David hurried to grab Dane’s body. It was too heavy, but he couldn’t leave the remains of the love of his life inside the place where a force of evil snuffed his life out. Despite his burning right shoulder, he lifted him with all the might he could muster.
“I’ll take you home, my love.” He lifted Dane with the remaining strength he had and ran towards the front door and finally about a few hundred steps away from the collapsing castle. David watched from afar as the castle crumbled with a spine-chilling rumble.
He lay Dane on the grass-covered ground. It was all over. But the exhaustion was already too much. His consciousness started to drift away. He fell close to Dane’s body, crawled closer to him, and then touched and stroked his cheek. Tears fell again as he kissed Dane’s cold, dry lips.
The air bathed the sweat- and dirt-laden survivor in a cool gentle breeze that made the moonlit grass sway gracefully, peacefully. All he could hear was the rustling leaves of the nearby trees. Yet even this serenity wasn’t enough to soothe his torn soul. He was about to fall into a deep slumber when he heard voices from afar. But the exhaustion crippled him, unable to look up, unable to utter a word, unable to even care. David lay unconscious beside Dane, his hand over the latter’s cheek, his face beside his.
* * *
Monday, December 21, 2015
Dear Stranger (Chapter 7) - Love, Stranger Book 2
Labels:
Dear Stranger,
Love Stranger,
White_Pal
AUTHOR'S NOTE
Next update will be on Wednesday or Thursday.
Next time na lang po ang mga ibang bagay. ^_^
MARAMING SALAMAT PO!
MAY MGA TYPO'S AND PROBABLY GRAMMAR ERROR ITO. 'DI KO PA NA-EEDIT DAHIL MEDYO BUSY PO AKO. SA BOOK VERSION (SOON IN BUQO), NANDOON PO ANG EDITED VERSION AND BETTER VERSION. (May mga bonus clip and scenes din po akong balak idagdag doon so kung gusto niyo pong mabasa, I suggest you get a copy po once na available na.)
CHAPTER LINKS:
"LOVE, STRANGER" (BOOK 1)
"DEAR STRANGER" (BOOK 2)
======================================================
DEAR STRANGER
(Book 2 of "Love, Stranger")
CHAPTER SEVEN
RAY:
"Calm down Ray.” Malakas kong sigaw sa lalaki sa salamin. Bahagya kong hinawi ang bangs ko, tinaas ko ito. “Ay ewan, nakakatamad mag-ayos. Bakit ba ako nag-aayos eh si stranger lang naman ang pupuntahan ko?” sabi ko. Inirapan ko ang lalaki sa salamin at pagkatapos ay kinuha ang Toshiba laptop ko kasama ang yellow transparent folder. Agad kong tinumbok ang pinto at lumabas. Hindi ko pa man nasasarado ang pinto ay may narinig akong isang boses mula sa aking kaliwa.
“Nandito na pala ang teacher ng boyfriend ko.” Sabay pamewang at ngisi. Lumingon ako, nakita ko ang bruha. Malakas kong hinatak ang pinto, kumalampag ito, hindi ko pa rin inaalis ang tingin sa kanya. “Ano? Uumpisahan mo na bang turuan ang boyfriend kong maging baklang kagaya mo?”
Hindi ko napigilang tumawa ng malakas sa narinig. What an ignorant stupid bitch.
“Ang aga-aga mo namang nagkakalat ng katangahan mo. Pwede ba sa susunod paki-dala ang utak at huwag iwan sa Pinas. ‘Wag kang ignorante. Ang pagiging bakla ay hindi natututunan. Pinanganak kaming ganito. Parang ikaw pinanganak kang babaeng mahilig sa lalaki. If you know what I mean.” Sabay dilat ng mata at ngiti. Tumalim ang kanyang tingin.
“At least ako, may hinaharap at matres, eh ikaw?” malutong ang tono ng kanyang boses.
“Hindi ko kailangan niyan. In fact ayoko maging babae. Hindi ko trip magkaregla at manganak, hindi ko kakayanin eh. Masaya akong katawan ko ay lalaki. Tsaka ngayon pa nga lang na lalaki ako pero hinahabol na ako ng boyfriend mo.” Bakas sa tono ng boses ko ang pang-iinis. Nanlaki ang mata niya sa narinig. Linapit ko ang mukha ko sa kanya. “Paano pa kung babae ako? Saan ka na kaya nun?” sabi ko sabay ngisi at naglakad papunta sa katabing pinto ng kwarto ko na siyang kwarto ni Rome. Dinaan ko siya, sinadya kong iwasan ang madikit sa kanya.
“What did you say!?” sigaw ni Gel sabay hablot sa braso ko, ramdam ko ang pagbaon ng matulis niyang mga kuko. Masakit, parang nagasgasan ako. Malakas ko itong tinabig, tumalsik ang kamay at braso niya.
“Don’t touch me! You heard what I said.” Sabay himas sa braso kong nagasgasan.
“Liar!” sigaw niya.
“Then ask him. Kahapon ng madaling araw nagkita kami sa park. Itanong mo sa kanya kung anong ginawa niya.”
“Kahit ano pang sabihin mo, ako ang pipiliin niya. Babae ako, at lalaki si Rome! At wala akong ginusto na hindi ko makukuha.”
“Okay... Hindi naman ako nakikipagkumpetensiya sa iyo eh. Sinasabi ko lang ang totoo. Ikaw, nagsasabi ka ba ng totoo? O delusional ka na?”
Kinain kami ng katahimikan. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang lahat ng lumalabas sa bibig ko, alam kong minahal naman siya ni Rome, nakita ko ‘yun dahil iniyakan niya ito noong nasa Tokyo kami pero hindi kasi ako kumbinsido sa relasyon nila ngayon base sa nakikita ko. Napansin ko na lang na tumalikod si Gel at mabilis na naglakad palayo. Nagbitiw ako ng malalim na hinga.
“Salamat lumayas na rin.” Sabi ko sabay doorbell sa pinto sa tapat ko. Wala pang isang segundo ay bumukas ito, nakita ko siya. “Ang bilis naman. Excited ka bang makita ako? Para siguro mainis mo na naman ako ano?” sabi ko sabay ngisi.
“Kanina pa ako sa pinto. I heard everything.” mahina niyang sabi.
“Chismoso ka rin pala. Papapasukin mo ba ako o babalik na ako sa kwarto ko para makapagpahinga ako?”
Hindi siya kumibo. Sinubukan niyang kunin ang hawak kong laptop at folder pero mabilis ko itong linayo sa kanya.
“Ako na, kaya ko.” Matigas kong sabi. Tumango siya at gumilid. Pumasok ako. Sinarado niya ang pinto.
Tahimik. Ilang segundo ang lumipas ay binasag niya ito.
“Ray, hindi naman sa ano pero sana ‘wag mo naman ganunin si Gel.” Mahinahon niyang sabi.
Natigilan ako sa paglalakad dahil sa narinig ko. Lumingon ako sa aking likod. Nagtama ang aming mga mata, may pinapahiwatig ito na hindi ko mabasa. Napansin kong napakalapit pala niya sa kinatatayuan ko; mga three inches siguro. Naiilang ako. Hindi ako makahinga ng maayos, hindi ko alam kung dahil ito sa sinabi niya o dahil sa masyado kaming magkalapit. Pilit kong pinakalma ang sarili ko.
“Ano bang ginawa ko sa kanya?” bakas sa boses ko ang inis.
“You’re disrespecting her since yesterday.”
“Bastos kasi siya! Taklesa na nga malandi pa!”
“Babae ‘yun, respetuhin mo pa rin kahit papaano.”
Malamig man dahil winter ay ramdam ko ang biglang pag-init ng tenga ko sa narinig. Ramdam ko ang nakakapasong init na umiikot sa ulo ko.
“Putanginang pagkababae niya!” sigaw ko sabay bato ng laptop at folder ko, bumagsak ito sa kama niya. “Bakit? Rinespeto niya ba ako noon ha!? Kahit babae siya, wala siyang karapatang ganunin ako!” sigaw ko sa kanya. Gumapang ang magkahalong init at lamig sa buto ko, para itong tumutusok sa bawat dulo ng ugat ng katawan ko, nag-umpisang manginig ang kalamnan ko. “Nandoon ka noong ginanoon niya ako at wala kang ginawa. Hinayaan mo siyang gawin ang gusto niyang gawin sa akin, kaya hayaan mo ako ngayon sa mga gagawin ko dahil wala kang karapatang sabihin sa akin kung paano ko siya tatratuhin!” napansin kong dinuduro ko ang mukha niya gamit ang nanginginig kong hintuturo.
“I’m sorry.” Yumuko siya. Binaba ko ang daliri ko at tinago ito sa aking likuran. Huminga ako ng malalim, pilit pinakalma ang sarili.
“Let’s finish this shit para makapagpahinga na ako.” Sabi ko sabay kuha ng mga gamit ko sa kama niya at sinet-up ito.
“Okay. Ray tulungan na kita.”
“Sensei... ‘Yan ang itawag mo sa akin simula ngayon.” Mataray kong sabi sabay tingin sa kanya. Tumango siya na parang isang batang maamo.
***
“I suggest mag-advance study ka ng mga lessons. May libro ka naman pala, I think that will do. Para naman masmabilis ang phasing natin at matapos tayo agad.” Dire-diretso kong sabi na walang bahid ng emosyon. Tumango lang siya. Kaunting basic nihongo lang ang alam ni Rome, sa pagkakaalam ko rin ay wala siyang alam tungkol sa Japanese culture na isa sa mga aaralin din namin sa mga susunod na araw. Goodluck sa akin, mukhang matatagalan ang pagtitiis ko sa kanya.
"Sensei I have a question.”
“What?”
“Ano kaibahan ng AISHITERU sa DAISUKI?" tanong ni Rome na wala naman sa lesson namin. Tumaas ang kilay ko. Siguro ay pag nalaman niya ang pagkakaiba ng dalawa ay sasabihin niya ang isa doon kay Gel. Both words are way of expressing your emotions, hindi lang basta emotions kundi deep romantic emotions. Pero kahit ganoon ay wala akong naramdaman na kahit na ako kahit alam kong gagamitin niya ang malalaman niya sa landian nila ni Gel.
"Intindihin mo muna ang lesson natin ngayon bago ka lumandi sa girlfriend mo." sabi ko sabay irap sa kanya habang inaayos ang gamit ko.
"Nagtatanong lang ah. Bawal ba 'yun?" sabay hawak sa gamit ko, hindi naiwasang magkadikit ang aming kamay. Ngayon na lang ulit nagdikit ang aming balat. Gaya dati, nagdulot ito ng kuryente sa akin. Kung dati ay nagdudulot ito ng ngiti at saya sa akin, ngayon ay inis at sama ng loob ang aking nararamdaman. Malakas ko itong tinabig.
“Stop pestering me.” Sabi ko sabay hugot ng charger ng laptop at binilog ito. I need to get out of this room now.
“Gusto mo bang tawagan ko si Mr. Kyou at sabihing hindi mo ginagawa ang trabaho mo?” tumigas ang tono ng kanyang boses, nagkaroon ito ng angas, lalaking-lalaki.
"Fine! Daisuki is I like you a lot. Aishiteru is I love you. Okay na?" mataray kong sigaw, hindi ko pa rin siya tinitingnan.
"Aishiteru din Ray ko." malambing niyang sabi. Parang umikot at nayanig ang mundo ko sa narinig. Nakakabingi. Nakakakilabot, ang kilabot na ito ay nagdulot ng matinding kirot sa puso ko, naramdaman ko ang init dito na hindi ko kanina nararamdaman, gumapang ito sa ugat ko at umikot sa buong katawan ko. Bumilis ang tibok ng puso ko. Naging irregular ang aking paghinga. Putangina ano na naman ito?
Tumingin ako sa kanya, nagsalubong ang aming mga mata. Muli kong nakita ang kislap nito na nakikita ko lang sa tuwing tinitingnan niya ako. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi pupwede ito.
“Aishiteru... Kahit ganyan ka na ngayon... Mahal pa rin kita.” Ang kanyang mga mata ay may dalang pang-aamo. Nakakapanlambot. Nakakatunaw. Pero bakit ganoon? Ang tigas-tigas pa rin ng puso ko? Hindi pa rin ako bumibigay? Muli kong naalala ang lahat ng mga pinagsamahan namin. Parang may gera sa utak at puso ko ngayon, pero paulit-ulit na umaalingawngaw sa tenga ko ang salitang “Aishiteru” at “Mahal pa rin kita”. Parang sasabog ang puso ko sa sobrang pagmamahal na muli kong naramdaman ngayon. Hindi ko na kaya, unti-unti akong natunaw.
Gumising sa tuliro kong utak ang isang napakahigpit at napakainit na yakap, sobrang init na hindi sapat ang lamig ng hangin ng winter sa Osaka para muling palamigin ang puso’t pagkatao ko. Pumikit ako. Dinamdam ko ang mainit niyang brasong nakabalot sa akin, naramdaman ko ang pagapang ng kanyang kamay sa aking likuran pataas. Narinig ko ang malakas na tibok ng kanyang puso, narinig ko ang akin. Naging isa ang kanilang boses, para silang nagduduet na may sinasabayang musika na sila lang ang nakakaintindi.
Naramdaman ko ang paglapit niya ng kanyang bibig sa aking tenga, bahagyang dumikit ito sa aking balat. Nagdulot ito ng kiliti sa akin. Naramdaman ko ang mainit niyang hinga, para akong naging estatwa. Huminga ako ng malalim. Napatayo ang balahibo ko at nanginig ang aking kalamnan nang marinig ko ang sunod niyang sinabi...
“Hindi kita susukuan... Kasi mahal na mahal kita.”
ITUTULOY
Saturday, December 19, 2015
Enchanted: Broken (Chapter 23-24)
Labels:
Enchanted
Maraming salamat sa mga nagbabasa at lalo na sa mga nag-iiwan ng komento. Namnamin niyo ang mga kilig moments dahil hindi lahat ng tagpo ay may kilig. Pay attention to Chapter 24 dahil may gustong ipahiwatig ang kabanatang iyan.
Maaaring nagtataka kayo kung bakit hindi ako nagpopost ng pictures. Gusto ko kasi kayo mismo mag imagine kung sino si Errol, Ivan, o si Erik. I'm sure may mga iniimagine na kayo.
Paalala lang, ang romance ay isang aspeto lang ng kwentong ito. This is more of a plot-driven than a character-focused story. Gayunpaman maraming salamat sa pagtangkilik. Sana wag ninyo akong iwanan.
Happy weekend!
----------------------------
Chapter 23
Kumot
Nagulat din si Ivan, pero -- “Hi po, tita. Okay lang po ba?”
“Nako, iho! Hindi aircon ang bahay namin. Baka hindi ka sanay.”
“Okay lang, po. Kahit dito lang po ako sa sala.”
“Nako magkakastiff neck ka pa dito. Dun ka na sa kwarto ni Errol.”
“Nay, nakakahiya.” Sinimangutan ni Errol ang ina at humarap sa bisita. “Dun ka na lang sa kwarto ko, Ivan, tapos ako dito sa sala para komporable ka naman.”
“Hindi naman pwede ‘yun,” saad ni Ivan.
“Ivan, okay lang naman sa’yo na magkatabi kayo nitong anak ko, di ba?”
Tumango si Ivan at binigyan si Errol ng pilyong ngiti. Nakita niyang umiwas ito ng tingin ngunit pinandilatan ni Aling Celia ng mata.
“Sige na. Nakakahiya. Ayusin mo na muna ‘yung kwarto at kama mo. Pareho naman kayong lalaki. Wala namang mabubuntis sa inyo.”
“’Wag kayong mag-alala, tita, di ko po bubuntisin si Errol.” Kinindatan ni Ivan si Errol bago ito tumungo sa kwarto niya. Nakita niyang napangisi ito ngunit umiwas ng tingin. Kinausap naman siya ni Aling Celia na umupo sa kanina ay inupuan ni Errol.
“Mukhang nalalagi ka na dito, ah.”
“Okay lang po ba?”
“Basta kaibigan ng anak namin, welcome dito sa bahay. As if naman ang ganda-ganda nitong bahay namin. Nakakahiya nga sa iyo, eh.”
“Nako, ‘wag po kayong mag-alala, tita. Wala pong problema sa akin.”
“Mabuti naman kung ganon. Kelan lang kayo nagkakilala ng anak ko ha pero mukhang malapit na kayo.”
“Magaan po kasi ang loob ko sa anak niyo, tita.”
“Talaga? Bakit naman?”
“Parang kapatid ko na po ‘yan eh.”
“Walang kapatid na lalaki ‘yan. Baka kaya siguro magaan rin ang loob niyan sa iyo.”
“Ganun po ba?”
“Hindi ‘yan nagdadala dito ng lalaking kaibigan maliban sa’yo at kay...”
“Erik po?”
“Nakwento niya na pala sa’yo.”
“Opo. Napagkukwentuhan kasi namin ang mga buhay buhay namin.” Nakita ni Ivan na sumiryoso ang mukha ni Aling Celia.
“Alam mo...” Pinatong ni Celia ang kamay sa tuhod ni Ivan.
“Ano po?”
“Hindi ako manhid. Nakikita ko sa anak ko na gusto ka niya.”
Hindi malaman ni Ivan kung ano’ng isasagot.
“Nakita ko ng nasaktan ‘yang anak kong ‘yan. Masakit sa akin na makita ‘yang umiiyak. Kahit wala ‘yang sabihin alam ko kung anong nararamdaman niyan. Nanay niya ako, eh.”
“Naiintindihan ko po, tita.”
“May ipapakiusap lang ako sa’yo.”
“Ano po ‘yun?”
“Wag mong paasahin ang anak ko.”
Seryoso ang mukha ni Ivan. Hindi niya alam ang isasagot.
“Mahal na mahal ko iyang si Errol. Kahit ganyan ‘yan napakabait niyan. Hindi ‘yan marunong manakit. Kaya nasasaktan ako pag nakikita ko iyang malungkot o umiiyak.”
“Pangako hindi ko po paiiyakin si Errol.”
“Alam ko namang lalaki ka, iho. So, dadating din ang panahon na bubuo ka ng pamilya mo. Si Errol, mukhang hindi. Kaya hanggang nandito pa kami ng tatay niya, kami lang ang pamilya niya. Nalulungkot man akong maaaring ganon nga ang kahihinatnan niya bilang ganyan siya, wala naman kaming magawa.”
“Pinapangako ko pong di ko iiwan si Errol, tita.”
“Iho, wag kang mangako ng ganyan. Baka di mo mapanindigan. Ipangako mo lang na sa mga oras na kasama mo ang anak ko ay magiging masaya siya.”
Natigilan si Ivan sa mga narinig. Sa isip niya ay ang swerte ni Errol na magkaroon ng mga magulang nagmamalasakit sa kanya. Maya-maya pa ay nakita niya nang lumabas ng silid si Errol.
“O, sya sige. Maiwan ko na kayo. Ivan, kung maliligo ka, manghiram ka na lang ng extrang twalya kay Errol. Errol, ikaw na bahala sa kaibigan mo.”
“Opo, nay.”
Pumasok na si Celia sa kanilang kwarto ni Gary.
Napansin ni Ivan na may chessboard sa ilalim ng TV. “Marunong ka magchess?”
“Oo, libangan namin ni tatay yan.”
“Laro tayo. Maaga pa naman para matulog.”
“Marunong ka rin?”
“Syempre!”
Halos dalawang oras naglaro ang dalawa. Laging talo si Ivan.
“Ang galing mo talaga. Grabe. Bilib ako sa’yo!”
“Hindi naman. Nagpapatalo ka lang yata, eh.”
“Hindi! Magaling ka talaga.”
“Di ka pa inaantok?” tanong ni Errol.
“Medyo. Ikaw ba inaantok na?”
“Oo, eh.”
“Errol, pwede favor?” tanong ni Ivan kay Errol na nililigpit ang chessboard.
“Ano ‘yun?”
“Pwede makiligo?”
“O, sige, teka.”
Nakita ni Ivan na pumasok si Errol ng kwarto at kumuha ng puting twalyang inabot nito sa kanya. “Sa kwarto mo na lang ako maghuhubad ha.” Nakita niyang tumango si Errol.
“Sige. May extra akong tsinelas diyan. Gamitin mo na lang.”
“Sige, salamat.” Pumasok na si Ivan sa kwarto ni Errol. Nakita niyang hindi ito kasing gara at laki ng kanyang kwarto ngunit malinis at maayos ito at walang kakalat-kalat. Napangiti ang bisita.
Lingid sa kanyang kaalaman na habang hinuhubad niya ang kanyang mga saplot sa katawan ay may nararamdamang kabog sa dibdib ang may-ari ng kwarto na naghihintay sa labas ng maliit na silid.
Nininerbyos si Errol lalo pa’t alam nitong naghuhubad ang kaibigan sa loob ng kanyang kwarto at anumang segundo ay lalabas itong nakatwalya na lang. Hinihintay niyang na lumabas ng kwarto si Ivan nang marinig niyang tumunog ang kanyang cellphone na nasa sala. Tinungo niya ito at nakita niya ang pangalan ni Erik. Pinindot nya ang “answer.”
“Erik, napatawag ka.”
“Kamusta?” tanong ni Erik sa kabilang linya.
“Okay lang. Ikaw ba?”
“Okay lang din. Nakaalis na ba si Ivan?”
“Hindi pa.”
“Bakit andiyan pa siya eh may curfew?”
“Dito sya matutulog.”
“Ha?”
“Teka, ba’t parang galit ka?”
“Hindi naman. Pero di ba kakakilala mo lang diyan?”
“Mabait si Ivan. Magkaibigan na kami.”
“Rol, magtapat ka nga. Gusto mo na ba ‘yang Ivan na ‘yan?”
Dinig ni Errol ang tila suyang tono sa boses ni Erik. Kahit mababa at malumanay itong magsalita pansin pa rin niya ang medyo brusko nitong tono sa pag-uusap nila ngayon. “Bakit ba ganyan ang tono mo, Erik?”
“Sagutin mo na lang ‘yung tanong.”
“Ano naman sa’yo ha?”
“Best friend mo ako.”
“So?” Nairita na rin si Errol. “At saka, teka, best friend pa ba talaga kita?”
“Ganon? Porke’t dumating ‘yang Ivan na ‘yan etsapwera na ako.”
Hindi malaman ni Errol kung naglalambing si Erik o nanunuya. “Bakit ka ba nagkakaganyan, Erik?”
“Nagseselos ako.”
Natigilan si Errol. “Ano? Anong nagseselos?”
“Kasi pinagpalit mo na ako.”
“Erik, kanina ka pa ha. Hindi kita maintindihan.”
“Namimiss ko na kasi yung best friend ko.”
“Lagi tayong nagkikita sa school.”
“Lagi ka rin namang umiiwas.”
“Magkasama nga tayo kanina.”
“Oo, kasi wala ka ng choice. Di ka makalipat ng mesa.”
“Sus!”
“Akala mo di kita nahahalata. Umiiwas ka sa akin.”
“Erik, ano ba? Ano’ng problema?”
“Namimiss nga kita. Namimiss ko ‘yung dating tayo.”
“Pag-usapan na lang natin ‘to ng personal, Erik. Hindi ko maintindihan bakit parang ang weird mo ngayong araw.”
“Sige. Punta ako sa inyo bukas.”
“Okay sige. Teka, ‘wag mong sabihin sa kwarto mo matutulog ‘yung Ivan.”
“Dun nga. Tabi kami matutulog,” naiinis na saad ni Errol. “Bakit ba?”
“Rol --”
“Sige na, Erik. Bukas na lang tayo mag-usap. Good night.” Bumuntong hininga si Errol pagkatapos ay binaba ang telepono. Namimiss din niya naman si Erik pero nakapagpasya na siya. Ayaw niyang maging hadlang sa kanila ni Shanice. Ayaw na din niyang masyadong bigyan ng ibang kahulugan ang pangungulit nito. Malamang nga namimiss siya nito. Pero ano naman? Kung sana wala siyang kasintahan ay wala sanang problema. Kung sana ay wala siyang pait na nadarama sa hindi pagsukli ni Erik sa kanyang nararamdaman ay okay sana. Pero okay na siya ngayon. May ibang tao ng nagpapangiti sa kanya.
Bumalik si Errol sa kwarto niya. Kinakabahan siya na sa unang pagkakataon ay may tatabi sa kanyang lalaki sa pagtulog. Alam niyang naliligo pa ang binata. Nakita niya ang mga damit nitong nakasampay sa silya niya sa tapat ng kanyang mesang may laptop. Lumapit siya dito. Kinuha niya ang puting polo ng binata at inamoy ito. Naghalo ang amoy pawis ng lalaki at pabango ni Ivan. Nakakakiliting amoy. Naalala ni Errol na niyakap siya ng binata kanina. Pagkatapos niyang amuyin ang polo ay nakita niya ang itim na briefs ng lalaking nakapatong sa pantalon nito. Natutukso siyang amuyin ito ngunit may pumipigil sa kanya.
Kinuha niya na lang ang kanyang binabasang libro at binuksan ito sa pahinang iniwan nito noong isang araw. Subalit walang pumapasok sa utak niya. At sa bawat segundong lumilipas ay mas tumitindi ang kaba na kanyang nararamdaman. Maya-maya pa ay narinig na niyang bumukas ang kanyang pinto at pumasok ang bagong ligong binata. Nagkunwari lang siyang nagbabasa ng nobela.
“Errol, pwede pahiram ng shorts?”
“Baka maliit ‘yung mga shorts ko sa’yo. Ang laki mo kayang lalaki.” Hindi niya ito tiningnan. Hindi niya ito matingnan.
“Okay lang. Eh, di parang nakaboxers lang ako.”
“Okay sige.” Hindi sinulyapan ni Errol ang lalaki. Maaakit lang siya sa kahubdan dito. Binuksan niya ang kanyang aparador at kumuha ng shorts sa mga nakatupi. “Ito, malaki-laki ‘to.” Inabot niya kay Ivan ang shorts nang nakayuko, kunyari may hinahanap sa loob ng kanyang aparador.
“Sa’n ko isasabit itong twalya?”
“Akin na. Ako na magsasabit.” Kinuha ni Errol ang inabot na twalya. Hindi pa rin niya tinitingnan si Ivan. Kumuha ito ng hanger at sinabit ang twalya sa sabitan malapit sa kanyang aparador.
“Tingnan mo nga kung bagay sa akin.”
Lumingon naman si Errol upang tingnan kung ano’ng itsura ni Ivan sa shorts na suot niya, ngunit laking gulat niya nang...
Dumako ang tingin ni Errol sa matipunong mga binti at hita ni Ivan, sa kanyang mga pumuputok na mga braso at dibdib, sa kanyang batak na tiyan, at sa bahaging iyon na nagpatigil sa kanya. Inangat niya ang kanyang tingin sa mukha ng binatang ngumisi sa kanya nang pilyo. Hawak niya sa isang kamay ang shorts na dapat ay naisuot na niya. Ngunit hindi makuha ni Errol na ngumiti. Napako siya sa kanyang kinatatayuan at nakaramdam ng panginginig. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Rinig na rinig niya ang bawat kabog nito na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.
Nakita ni Errol na unti-unting nag-iba ang ekspresyon sa mukha ni Ivan na dali-daling isinuot ang shorts at lumapit sa kanya.
“Huy, okay ka lang? Teka, bakit nanginginig ka?”
Nakita ni Errol ang seryosong mukha ni Ivan. Tumango naman siya. “Okay lang ako. Nagulat lang ako.”
“Sorry, sorry. Di ko na uulitin.”
“Teka, magbabanyo muna ako.” Agad umalis si Errol sa kwarto at tumungo sa kanilang banyo. Humarap ito sa salamin at pumikit. Hindi mawaglit sa isip nito ang nakitang hubo’t hubad na katawan ni Ivan. Tiningnan niya ang kanyang mga kamay na nanginginig pa rin. Huminga siya ng malalim at bumuga ng hangin sa kanyang bibig nang ilang beses upang marelax. Pagkatapos ay naghilamos at nagtoothbrush. Nang makabalik ito ng kwarto ay nadatnan niyang may binabasa sa kanyang smartphone si Ivan.
“Okay ka na?” tanong ni Ivan.
Tumango si Errol at yumuko. Iniwas nito ang tingin kay Ivan hangga’t maari at tinungo ang kabilang bahagi ng kama kung saan siya nakaupo kanina. Kinuha niya ulit ang binabasang libro kanina, ngunit bago niya ito buklatin ay sinulyapan niya ang binatang nakatalikod sa kanya habang nagbabasa ng mensahe sa kanyang cellphone. Humahanga talaga si Errol dito. Malaya niyang pinagmasdan ang matipuno nitong likod, ang maputi nitong batok na tila nag-aanyayang mahalikan, at ang makinis nitong balat.
Naaasiwa man ay napangiti na rin si Errol. Ngayon ang unang gabing may kasama siyang lalaki sa kama niya, at hindi lang basta kung sinong lalaki, kundi isang gwapo at kaakit-akit na likha ng kalikasan. Kinakabahan pa rin siya sa kung anumang kapilyuhan ang iniisip nitong lalaking nasa kwarto niya. Bumalik na lamang siya sa pagbabasa. Nakakailang minuto na siya sa kanyang pagbabasa nang maramdaman niyang gumalaw ang kama.
“Mahilig ka ba sa novels?”
“Hindi naman. Pastime lang.” Hindi ginawaran ng tingin ni Errol si Ivan. Maiilang lang siya dito lalo pa’t wala na naman itong pang-itaas. “Okay ka lang ba talaga dito? Di aircon ‘tong kwarto, electric fan lang. Baka di ka sanay.”
“Sus,” sagot ni Ivan, “ito naman. Grabe. Ganon ba ako kaarte para sa iyo?”
“Sabagay.” Bahagyang ngumiti si Errol.
“Huy, bakit di mo tinitingnan ang kausap mo?”
“Eh kasi...”
“Kasi?”
“Naano ako sa’yo,” nahihiyang saad ni Errol.
“Anong naano?”
“Naasiwa.”
“Bakit naman?”
“Ang hot mo kasi.” Hindi na napigilan ni Errol ang sarili na masabi ito. Narinig niyang natawa rin si Ivan at naramdaman niya ang paglapit nito sa kanya.
“Matagal ko ng alam ‘yan,” bulong ni Ivan. “Ikaw ha, you find me hot pala ha.”
Ang bulong na iyon. Ang hiningang kumiliti sa tenga niya. Nawawala sa ulirat si Errol, ngunit pilit niyang kinalma ang sarili. “Gwapo at hot ka naman talaga. Kaya nga imposibleng wala kang gf.”
“Eh, wala nga eh. Ang kulit muuuu...” Biglang kiniliti ni Ivan si Errol.
Umiwas naman si Errol at lumayo nang bahagya. “Uy, nagbabasa ako.”
“Mamaya ka na magbasa. Usap muna tayo.” Kinuha ni Ivan ang libro at sinara ito.
“Uy, exciting na part na ‘yung chapter na binabasa ko.”
“Mas exciting sa gagawin ko?”
Nakita ni Errol na lumuhod si Ivan sa kama nang nakaharap sa kanya at bigla itong gumiling-giling habang binabasa ang kanyang labi. Nakadama si Errol ng kakaibang init sa katawan. Pilyo talaga itong kasama niya sa kwarto. Umiwas siya ng tingin, ngunit hinawakan ni Ivan ang kanyang baba ang hinila ang kanyang mukha paitaas upang tingnan siya nito. Nakita ni Errol na nilapit ni Ivan ang kanyang mukha at kinindatan siya nito sabay ngiti nang kaakit-akit. Parang sinilaban si Errol. Shit! Ivan wag mong gawin ‘to. Lintek ka talaga! Tumayo si Errol at naglakad papunta sa pinto.
“Sa’n ka pupunta?”
“Nauuhaw ako. Inom lang ako ng tubig.” Hindi na sinulyapan pa ni Errol ang binata. Nang makarating ito ng kusina ay napapikit ito at nasapo ang kanyang mukha. Pinatong niya ang kanyang mga kamay sa mesa at huminga nang malalim. Nagloloko lang ba si Ivan o inaakit siya nito? Naaakit ba siya? Natatakot si Errol sa pwedeng mangyari ngayong gabi. Oo, naaakit siya kay Ivan. Gusto niya ito. Pero...
Kumuha na lang si Errol ng malamig na tubig sa refrigerator. Pinakinggan niya ang tunog ng pagbuhos ng tubig mula sa pitsel patungo sa baso. Sana man lang ang tunog na ito ay mapakalma siya kahit na kaunti. Nang mapuno ang baso ay ininom niya na ang tubig. Teka, bakit ba siya uminom ng tubig gayong hindi naman talaga siya nauuhaw? Nilapag niya ang baso sa mesa. Nagulat na lang siya nang may magsalita sa likod niya.
“Painom na rin.”
Nakita niyang may kumuha ng kanyang ininumang baso. Nang lingunin niya ito ay ngumiti ito sa kanya. Kumabog ulit ang dibdib ni Errol nang makita ang malarosas na labi ng binatang nakangiti sa kanya. “Ah, eh... Ivan, balik na ako sa kwarto.” Papalakad na siya papuntang kwarto nang naramdaman niya ang paghila sa kanya ni Ivan. Napatingin siya sa mukha ng gwapong binata at sa mapupungay nitong mata.
“Bakit ka umiiwas, Sir?”
Tinutunaw ng mga pilyong ngiti ni Ivan si Errol. Pilit niyang inalis ang pagkakahawak ni Ivan ngunit hinigpitan ng huli ang hawak.
“Sir, what’s the problem?”
Nakita ni Errol na nilapit ng binata ang kanyang mukha nang nakanguso. At naramdaman niya ang basa at malampot na mga labing dumapo sa kanyang pisngi. “Ano ba, Ivan?” Ano ba ‘to? Dito ba natin gagawin sa kusina?
“Bakit nanginginig ka na naman? Teka, ba’t ang lamig ng mga palad mo?”
“Ivan, please naman, ‘wag mo naman akong akitin, o.”
“Naaakit ka ba?”
Iniwasan ni Errol na tingnan ang ngisi ni Ivan. Yumuko ito at tumingin sa mesa. “Ivan, alam mo naman di ba na ... ano ... na bakla ako.”
“Oo, syempre. Wala akong problema dun.”
“Ivan, bakla ako! At gwapo ka at kaakit-akit, kaya ‘wag mo akong akitin. ‘Wag mo naman akong tuksuhin, o!” Pagkatapos ay nilampasan na ni Errol si Ivan at tumungo sa kwarto. Balisa ang kanyang mukha. Hindi na niya nakuha pang magkunwaring nagbabasa ng libro. Bagkus at humiga na lang siya ng patagilid. Hindi niya maikakailang gusto na niya si Ivan, pero alam naman niyang hindi pareho ang kanilang nararamdaman sa isa’t-isa. Ayaw niyang makagawa ng mali. Ayaw niyang pagsamantalahan ang pagiging mabuti ng makisig na binata. Narinig niya ang mga yapak papasok sa kanyang silid at ang marahang pagsara ng pinto at pagkatapos ay ang paggalaw ng kama.
“Sorry. Nakukulitan ka ba sa akin?”
“Okay lang.” Naramdaman ni Errol ang paghaplos ni Ivan sa kanyang balikat.
“Pasensiya ka na sa akin, ha.”
“Okay lang. Sorry din.”
“Sorry saan?”
“Sorry kung di ko mapigilan na maakit sa’yo.”
Wala nang umimik sa dalawa. Pinilit ni Errol na makatulog ngunit ayaw siyang dalawin ng antok. Maraming tumatakbo sa isip niya.
“Errol...”
Hindi umimik si Errol.
“Errol, gising ka pa ba?”
Hindi pa rin umimik si Errol hanggang hilahin siya paharap ni Ivan.
“Gising ka pa pala.”
“Bakit, Ivan?”
“May itatanong ako.”
“Ano? Sige.”
“May karanasan ka na ba sa kapwa lalaki?”
“Karanasan?”
“Sex?”
“Wala pa. Bakit?”
“Kahit ano, wala?”
Umiling si Errol. “Hindi naman ako tulad ng ibang bakla.” Agad na tumalikod si Errol ngunit hinila ulit siya ni Ivan paharap.
“Hindi naman ganon ang ibig kong sabihin. Teka, bakit ba ayaw mo akong tingnan?”
“Kasi nga, di ba? Naaasiwa ako.”
“Kayo ba ni Erik...”
“Anong kami ni Erik?”
“Wala bang nangyari sa inyo?”
“Wala. Ni hindi ko nga nasabi sa kanya na mah...”
“Wala ka bang ibang nagustuhan maliban sa kanya?”
“Noon? Meron naman pero kapag may mahal ako, siya lang lagi ang hinahanap ko. Siya lang ang gwapo sa paningin ko.”
“So noon ‘yon?”
Tumango si Errol.
“Pa’no ngayon?”
Natigilan si Errol. “Pinipilit ko ng kalimutan ang nararamdaman ko kay Erik. Tsaka...”
“Tsaka?”
“Ito, naghihintay ng true love.”
Kinurot ni Ivan si Errol sa pisngi. “Ang corny mo!”
“Aray!” Kinurot din ni Errol ang pisngi ni Ivan.
“Aw! Ang sakit non ha!” Kinurot ni Ivan ang dibdib ni Errol.
“Aaaaargghh!” Kukurutin din sana ni Errol ang dibdib ni Ivan, subalit nang lumapat ang kanyang mga daliri sa matipunong dibdib ni Ivan ay tila nakuryente ito.
“Bakit di mo tinuloy?”
Baka kung saan pa mapunta ang kurutang ito kasi. “Baka kurutin mo ulit ako. Sakit mo mangurot.”
“Sige na kurutin mo na ako para makaganti ka,” saad ni Ivan na pumupungay ang mga mata. “Di na ako gaganti.”
“’Wag na. Matulog na nga tayo.” Ngunit nakita ni Errol na hinila ni Ivan ang kanyang kamay at dinala ito sa dibdib niya.
“Sige na. Kurutin mo na.” Dinala ni Ivan ang kamay ni Errol sa kanyang dibdib.
Ngunit hindi makuha ni Errol na kurutin ang dibdib nito. Nang igalaw ni Ivan ang kanyang kamay sa dibdib nito ay marahang dumulas ang palad ni Errol sa kanyang matipunong dibdib at tumama sa kanyang matigas na utong na nagbigay ng kakaibang sensayon kay Errol. Naramdaman niya ang pagkislot ng kanyang... Nakita niyang tila natigilan din si Ivan sa ginawa. Dahan-dahang hinugot ni Errol ang kamay sa pagkakahawak ng kasama. Saglit na natahimik ang dalawa.
“Nakatulog na ba dito si Erik?”
“Hindi pa. Sa tagal naming magkaibigan hindi pa kami nagsasama sa isang kwarto na kami lang.”
“So ako pala talaga ang unang lalaki na makakatabi mo sa pagtulog.”
Tumango si Errol. “Kahit siguro magtabi kami nun hindi magiging katulad nito.”
“Katulad nito?”
“Ibang-ibang kasi kayo. Makulit ka at masayahin. ‘Yon parang laging seryoso.”
“Sino mas gusto mo kasama sa amin?”
“Di ko alam. Magkaiba kasi kayo. Gusto ko ‘yung pagkamasayahin mo. Gusto ko rin ang pagkaseryoso niya.”
“Kaya ko rin namang magseryoso.”
Nakita ni Errol na tumingin si Ivan sa kawalan, inangat ang kanyang mga braso, at inilagay ang kanyang mga kamay sa likod ng kanyang ulo. Napalunok si Errol nang makita ang kili-kili ng binata. Bakit ba parang may kung anong gumagalaw sa mga kalamnan ni Errol?
Ang kisig niya talaga. Ang sarap niya pagmasdan. Kung anu-ano ang mga pumapasok sa isip ni Errol habang nakatingin sa kisame. Nang lingunin niya si Ivan nakapikit na ito at tila tulog na. Malaya niya itong pinagmasdan. Ang maamo niyang mukha, ang magandang hugis ng kanyang ilong, ang mga labi niyang nag-aanyaya, ang maliliit na balbas at bigoteng umuusbong, ang kanyang maputing balat, ang kanyang mga utong, ang kanyang abs, at ang umbok sa bahaging iyon. Oo, nga pala, nasilayan niya ito kanina. Napangiti si Errol.
Inangat niya ang kumot upang matakpan ang katawan ni Ivan. Tumagilid siya patalikod kay Ivan. Masarap pala sa pakiramdam na may katabing ganitong klaseng lalaki sa pagtulog. Unti-unting bumagsak ang mga mata ni Errol hanggang sa nakatulog ito.
Chapter 24
Bisig
Nagising si Errol sa isang masukal na kagubatan. Malamlam ang kapiligiran na tila nababalutan ng hamog o usok. Madilim ang kalangitan. Tila may unos na paparating. Maya-maya pa ay may narinig siyang mga kaluskos. Tumingin-tingin siya sa paligid. May naaninag siyang lalaking tumatakbo papunta sa kanya. Sumisigaw ito, ngunit tila malayo ang boses nito. Hindi niya rin ito mamukhaan dahil sa kumakapal na hamog.
Hinawakan siya nito sa kamay. Tumakbo silang dalawa. Sinuong nila ang masukal na gubat habang hinahampas sila ng mga matataas na talahib at tanim sa kanilang mukha. Naririnig ni Errol ang tunog ng mga nagtatakbuhan sa paligid. Nang lumingon siya ay may naaninag siyang mga lalaking nakaitim.
Nilingon niya ang nakahawak sa kanyang kamay, ngunit tila ba ay hindi niya maaninag ang mukha nito. Mahigpit ang hawak nito sa kanya habang tumatakbo sila. Maya-maya pa ay may nakasalubong silang isa pang lalaki, ngunit gaya ng nauna ay hindi niya rin ito mamukhaan. Nagulat siya nang yakapin siya ng lalaking nakasalubong. Hindi pa rin niya ito mamukhaan. Nagsisigawan sila ngunit hindi mawari ni Errol kung ano ang kanilang pinag-uusapan. Pagkatapos ay tumakbo na ang tatlo.
Napagtanto ni Errol na tinatakbuhan nila ang mga lalaking nakaitim na humahabol sa kanila. Kung bakit sila hinahabol ng mga ito ay hindi niya maintindihan. Ang batid niya nang mga sandaling iyon ay hindi sila ligtas habang nasa loob sila ng gubat. Sandaling tumigil sila sa pagtakbo. Tinanggal ng lalaki ang pagkakahawak sa kanyang kamay. Tinago siya nito sa likod ng isang puno. Pagkatapos ay tiningnan nito ang mga lalaking humahabol sa kanila. Nilingon ni Errol ang lalaking mabilis na gumalaw na tila handang makipaglaban sa mga paparating na hukbo.
Hindi maaninag ng husto ni Errol ang mga pangyayari. Ang sunod niyang nakita ay ang pagliyab ng isang bahagi ng kagubatan sa di kalayuan. Pinagmamasdan niya ang katakatakang pangyayari, ngunit nabigla siya nang hilahin siya ng lalaking kasama nilang tumakbo kanina. Nilingon niya ang kanina’y nakahawak sa kanya. Hindi pa sila nakakalayo ay naramdaman ni Errol na may tumama sa binti niya. Maya-maya pa ay natumba ito at doon niya na lang napansin ang isang bagay na nakatusok sa kanyang binting dumudugo. Ngayon lang napagtanto ng binata ang nagbabadyang lagim sa kagubatan. Kailangan nilang makaalis kaagad dito at mabigyan siya ng lunas. Tinangka niyang tumayo ngunit pinigilan siya ng matinding kirot na nadarama mula sa sugatang binti.
Yumuko sa tabi niya ang lalaki at akmang hinugot ang bagay na tumagos sa kanyang binti. Ngunit hindi niya ito matanggal. Hinubad niya na lang ang kanyang damit at binalot ito sa sugat. Pagkatapos ay binuhat niya ito sa likod at tumakbo sila. Alam niyang nahihirapan ang lalaki sa pagtakbo habang akay akay siya. Ilang sandali pa ang lumipas nang maabutan sila ng naunang lalaking kanina ay hinarap ang mga humahabol sa kanila. Hindi pa rin maaninag ni Errol ang dalawa. Ngunit ayaw niyang madamay ang mga ito sa nagbabadyang lagim.
Nilapag siya ng umaakay sa kanya sa lupa. Nagtatalo ang dalawang lalaki. Hindi pa rin niya maintindihan ang pinagsasasabi nila. Mahina ang kanilang boses, na tila galing sa malayo. Ngunit malapit lang sila kung kaya ay nagtataka talaga si Errol. Hindi niya rin mamukhaan ang mga ito. Parang kilala niya ang mga ito ngunit hindi siya sigurado. Ayaw niyang mapahamak ang mga ito dahil sa kanya. Sinigawan niya ang mga ito. “Iwanan niyo na ako dito! Iligtas niyo na ang mga sarili niyo!”
Hinawakan siya ng pangalawang lalaki sa pisngi at hinalikan siya sa noo. Bakit parang hindi iyon ang unang beses na hinalikan siya ng ganoon ng lalaking iyon?
Mabilis siyang inakay ng naunang lalaki at kinarga siya sa likod nito. Nilingon niya ang kanyang sugat. Ang damit na nakabalot sa kanyang binti ay napuno na ng dugo. Mabilis nilang sinuong ang makapal na gubat. Maingat na tinahak ng lalaking karga-karga siya sa likod ang pababang bahagi ng bundok. Tumigil sila sa isang nakakubling bahagi sa baba ng isang bangin. Ibinaba siya ng lalaki at tiningnan siya nito. Pilit na inaninag ni Errol kung sino ito, ngunit hindi niya talaga ito mamukhaan. Walang anu-ano’y hinalikan siya nito at niyakap.
Unti-unting umikot ang paningin ni Errol at naglaho ang paligid. Nang luminaw muli ang paligid ay nasa kagubatan pa rin siya. Ngunit nawala na ang dalawang lalaki. Wala ring humahabol sa kanila. Wala rin siyang sugat sa kanyang binti.
Nang iangat niya ang kanyang tingin ay nakita niya ang isang kubo mga ilang metro sa kanyang kinatatayuan. May umuudyok sa kanyang pumasok dito. Nang pumasok siya dito ay walang tao. Tumingin siya sa paligid ng masikip na kubo. Nakita niya ang isang baul sa sulok. Hindi niya alam kung ano ito pero may nag-uudyok sa kanyang buksan ito, at binuksan nga niya ito. Nakita niya sa loob ang mga kumikinang na bato. Parang nakita na niya ang mga ito ngunit hindi niya matandaan kung saan at kelan. Sinarado niya ulit ang baul at kinuha ito. Lumabas siya ng kubong tangay ang baul.
Walang anu-ano’y sinalubong siya ng isang babaeng tila ay galit na galit. Bigla siya nitong sinampal. Sa lakas ng sampal ay tumilapon siya. Nakita niya ang baul ilang talampakan mula sa kanya. Pinilit niyang tumayo ngunit hindi siya makatayo. Gumapang siya patungo sa baul, ngunit bigla siyang hinila ng babaeng nakaitim na sutana. May hawak na itong punyal. Sinipa siya nito. Napatihaya siya. Nakita niyang hinawakan na ng babae sa dalawang kamay ang punyal nito at itinuon sa dibdib niya.
Nagising si Errol na pinagpapawisan. Panaginip lang pala ang lahat. Katakataka ang panaginip na iyon. Ngunit mabigat ang pakiramdam niya. Parang may nakadagan sa kanya. Doon niya lamang napansin na may kamay na nakadagan sa kanya. Nang igalaw niya ang kanyang mga paa napansin niyang nakadagan din sa kanya ang mga hita at binti ni Ivan. Ngunit may isa pa siyang naramdaman, isang matigas na bagay sa kanyang likuran.
Ang kani-kanina’y takot na naramdaman dahil sa katakatakang panaginip ay napalitan ng kakaibang sensasyon na dulot ng pagkakayakap sa kanya ni Ivan at ang pagbangga ng matigas na bagay na iyon sa kanyang puwetan.
Hinaplos ni Errol ang bisig ni Ivan. Maskulado talaga siya. Matigas at matipuno ang kanyang braso, halatang nagbubuhat ito ng mga bakal sa gym. Dinama ni Errol ang balat ng natutulog na binata at ang mga pinong balahibo nito. Hindi na rin siya nakatiis at nilapit niya sa kanyang pisngi ang kamay ng katabing binata at inamoy ito. Pagkatapos ay nilingon niya ito. Mahimbing itong natutulog. Napangiti si Errol sa isang magandang tanawin. Ang gwapo niya talaga. At hindi lang siya gwapo, mabait at masayahin pa. Hay, kung naging babae lang siya ay pwede sana. Alam niya ang kanyang limitasyon, gaya ng limitasyon niya kay Erik. Lalaki sila. Babae ang hahanapin. Babae ang iibigin.
Habang hawak ni Errol ang kamay ni Ivan ay hindi niya namalayan ang pagtulo ng kanyang luha. Okay lang. Naiintindihan ko. Kapatid ang tingin sa akin ni Ivan. Naaalala niya sa akin si Jed. Nirerespeto ko ‘yon. Ganoon ang takbo ng isip ni Errol hanggang makatulog muli.
-------------------------
Abangan
May dalawang bagong karakter sa susunod na kabanata. Ano kaya ang magiging papel nila sa kwento?
Eeksena na naman si Cassandra. At may papaslangin siya. Sino kaya sa tingin ninyo ang bibiktimahin ng ating mad sorceress?
Maaaring nagtataka kayo kung bakit hindi ako nagpopost ng pictures. Gusto ko kasi kayo mismo mag imagine kung sino si Errol, Ivan, o si Erik. I'm sure may mga iniimagine na kayo.
Paalala lang, ang romance ay isang aspeto lang ng kwentong ito. This is more of a plot-driven than a character-focused story. Gayunpaman maraming salamat sa pagtangkilik. Sana wag ninyo akong iwanan.
Happy weekend!
----------------------------
Chapter 23
Kumot
Nagulat din si Ivan, pero -- “Hi po, tita. Okay lang po ba?”
“Nako, iho! Hindi aircon ang bahay namin. Baka hindi ka sanay.”
“Okay lang, po. Kahit dito lang po ako sa sala.”
“Nako magkakastiff neck ka pa dito. Dun ka na sa kwarto ni Errol.”
“Nay, nakakahiya.” Sinimangutan ni Errol ang ina at humarap sa bisita. “Dun ka na lang sa kwarto ko, Ivan, tapos ako dito sa sala para komporable ka naman.”
“Hindi naman pwede ‘yun,” saad ni Ivan.
“Ivan, okay lang naman sa’yo na magkatabi kayo nitong anak ko, di ba?”
Tumango si Ivan at binigyan si Errol ng pilyong ngiti. Nakita niyang umiwas ito ng tingin ngunit pinandilatan ni Aling Celia ng mata.
“Sige na. Nakakahiya. Ayusin mo na muna ‘yung kwarto at kama mo. Pareho naman kayong lalaki. Wala namang mabubuntis sa inyo.”
“’Wag kayong mag-alala, tita, di ko po bubuntisin si Errol.” Kinindatan ni Ivan si Errol bago ito tumungo sa kwarto niya. Nakita niyang napangisi ito ngunit umiwas ng tingin. Kinausap naman siya ni Aling Celia na umupo sa kanina ay inupuan ni Errol.
“Mukhang nalalagi ka na dito, ah.”
“Okay lang po ba?”
“Basta kaibigan ng anak namin, welcome dito sa bahay. As if naman ang ganda-ganda nitong bahay namin. Nakakahiya nga sa iyo, eh.”
“Nako, ‘wag po kayong mag-alala, tita. Wala pong problema sa akin.”
“Mabuti naman kung ganon. Kelan lang kayo nagkakilala ng anak ko ha pero mukhang malapit na kayo.”
“Magaan po kasi ang loob ko sa anak niyo, tita.”
“Talaga? Bakit naman?”
“Parang kapatid ko na po ‘yan eh.”
“Walang kapatid na lalaki ‘yan. Baka kaya siguro magaan rin ang loob niyan sa iyo.”
“Ganun po ba?”
“Hindi ‘yan nagdadala dito ng lalaking kaibigan maliban sa’yo at kay...”
“Erik po?”
“Nakwento niya na pala sa’yo.”
“Opo. Napagkukwentuhan kasi namin ang mga buhay buhay namin.” Nakita ni Ivan na sumiryoso ang mukha ni Aling Celia.
“Alam mo...” Pinatong ni Celia ang kamay sa tuhod ni Ivan.
“Ano po?”
“Hindi ako manhid. Nakikita ko sa anak ko na gusto ka niya.”
Hindi malaman ni Ivan kung ano’ng isasagot.
“Nakita ko ng nasaktan ‘yang anak kong ‘yan. Masakit sa akin na makita ‘yang umiiyak. Kahit wala ‘yang sabihin alam ko kung anong nararamdaman niyan. Nanay niya ako, eh.”
“Naiintindihan ko po, tita.”
“May ipapakiusap lang ako sa’yo.”
“Ano po ‘yun?”
“Wag mong paasahin ang anak ko.”
Seryoso ang mukha ni Ivan. Hindi niya alam ang isasagot.
“Mahal na mahal ko iyang si Errol. Kahit ganyan ‘yan napakabait niyan. Hindi ‘yan marunong manakit. Kaya nasasaktan ako pag nakikita ko iyang malungkot o umiiyak.”
“Pangako hindi ko po paiiyakin si Errol.”
“Alam ko namang lalaki ka, iho. So, dadating din ang panahon na bubuo ka ng pamilya mo. Si Errol, mukhang hindi. Kaya hanggang nandito pa kami ng tatay niya, kami lang ang pamilya niya. Nalulungkot man akong maaaring ganon nga ang kahihinatnan niya bilang ganyan siya, wala naman kaming magawa.”
“Pinapangako ko pong di ko iiwan si Errol, tita.”
“Iho, wag kang mangako ng ganyan. Baka di mo mapanindigan. Ipangako mo lang na sa mga oras na kasama mo ang anak ko ay magiging masaya siya.”
Natigilan si Ivan sa mga narinig. Sa isip niya ay ang swerte ni Errol na magkaroon ng mga magulang nagmamalasakit sa kanya. Maya-maya pa ay nakita niya nang lumabas ng silid si Errol.
“O, sya sige. Maiwan ko na kayo. Ivan, kung maliligo ka, manghiram ka na lang ng extrang twalya kay Errol. Errol, ikaw na bahala sa kaibigan mo.”
“Opo, nay.”
Pumasok na si Celia sa kanilang kwarto ni Gary.
Napansin ni Ivan na may chessboard sa ilalim ng TV. “Marunong ka magchess?”
“Oo, libangan namin ni tatay yan.”
“Laro tayo. Maaga pa naman para matulog.”
“Marunong ka rin?”
“Syempre!”
Halos dalawang oras naglaro ang dalawa. Laging talo si Ivan.
“Ang galing mo talaga. Grabe. Bilib ako sa’yo!”
“Hindi naman. Nagpapatalo ka lang yata, eh.”
“Hindi! Magaling ka talaga.”
“Di ka pa inaantok?” tanong ni Errol.
“Medyo. Ikaw ba inaantok na?”
“Oo, eh.”
“Errol, pwede favor?” tanong ni Ivan kay Errol na nililigpit ang chessboard.
“Ano ‘yun?”
“Pwede makiligo?”
“O, sige, teka.”
Nakita ni Ivan na pumasok si Errol ng kwarto at kumuha ng puting twalyang inabot nito sa kanya. “Sa kwarto mo na lang ako maghuhubad ha.” Nakita niyang tumango si Errol.
“Sige. May extra akong tsinelas diyan. Gamitin mo na lang.”
“Sige, salamat.” Pumasok na si Ivan sa kwarto ni Errol. Nakita niyang hindi ito kasing gara at laki ng kanyang kwarto ngunit malinis at maayos ito at walang kakalat-kalat. Napangiti ang bisita.
Lingid sa kanyang kaalaman na habang hinuhubad niya ang kanyang mga saplot sa katawan ay may nararamdamang kabog sa dibdib ang may-ari ng kwarto na naghihintay sa labas ng maliit na silid.
Nininerbyos si Errol lalo pa’t alam nitong naghuhubad ang kaibigan sa loob ng kanyang kwarto at anumang segundo ay lalabas itong nakatwalya na lang. Hinihintay niyang na lumabas ng kwarto si Ivan nang marinig niyang tumunog ang kanyang cellphone na nasa sala. Tinungo niya ito at nakita niya ang pangalan ni Erik. Pinindot nya ang “answer.”
“Erik, napatawag ka.”
“Kamusta?” tanong ni Erik sa kabilang linya.
“Okay lang. Ikaw ba?”
“Okay lang din. Nakaalis na ba si Ivan?”
“Hindi pa.”
“Bakit andiyan pa siya eh may curfew?”
“Dito sya matutulog.”
“Ha?”
“Teka, ba’t parang galit ka?”
“Hindi naman. Pero di ba kakakilala mo lang diyan?”
“Mabait si Ivan. Magkaibigan na kami.”
“Rol, magtapat ka nga. Gusto mo na ba ‘yang Ivan na ‘yan?”
Dinig ni Errol ang tila suyang tono sa boses ni Erik. Kahit mababa at malumanay itong magsalita pansin pa rin niya ang medyo brusko nitong tono sa pag-uusap nila ngayon. “Bakit ba ganyan ang tono mo, Erik?”
“Sagutin mo na lang ‘yung tanong.”
“Ano naman sa’yo ha?”
“Best friend mo ako.”
“So?” Nairita na rin si Errol. “At saka, teka, best friend pa ba talaga kita?”
“Ganon? Porke’t dumating ‘yang Ivan na ‘yan etsapwera na ako.”
Hindi malaman ni Errol kung naglalambing si Erik o nanunuya. “Bakit ka ba nagkakaganyan, Erik?”
“Nagseselos ako.”
Natigilan si Errol. “Ano? Anong nagseselos?”
“Kasi pinagpalit mo na ako.”
“Erik, kanina ka pa ha. Hindi kita maintindihan.”
“Namimiss ko na kasi yung best friend ko.”
“Lagi tayong nagkikita sa school.”
“Lagi ka rin namang umiiwas.”
“Magkasama nga tayo kanina.”
“Oo, kasi wala ka ng choice. Di ka makalipat ng mesa.”
“Sus!”
“Akala mo di kita nahahalata. Umiiwas ka sa akin.”
“Erik, ano ba? Ano’ng problema?”
“Namimiss nga kita. Namimiss ko ‘yung dating tayo.”
“Pag-usapan na lang natin ‘to ng personal, Erik. Hindi ko maintindihan bakit parang ang weird mo ngayong araw.”
“Sige. Punta ako sa inyo bukas.”
“Okay sige. Teka, ‘wag mong sabihin sa kwarto mo matutulog ‘yung Ivan.”
“Dun nga. Tabi kami matutulog,” naiinis na saad ni Errol. “Bakit ba?”
“Rol --”
“Sige na, Erik. Bukas na lang tayo mag-usap. Good night.” Bumuntong hininga si Errol pagkatapos ay binaba ang telepono. Namimiss din niya naman si Erik pero nakapagpasya na siya. Ayaw niyang maging hadlang sa kanila ni Shanice. Ayaw na din niyang masyadong bigyan ng ibang kahulugan ang pangungulit nito. Malamang nga namimiss siya nito. Pero ano naman? Kung sana wala siyang kasintahan ay wala sanang problema. Kung sana ay wala siyang pait na nadarama sa hindi pagsukli ni Erik sa kanyang nararamdaman ay okay sana. Pero okay na siya ngayon. May ibang tao ng nagpapangiti sa kanya.
Bumalik si Errol sa kwarto niya. Kinakabahan siya na sa unang pagkakataon ay may tatabi sa kanyang lalaki sa pagtulog. Alam niyang naliligo pa ang binata. Nakita niya ang mga damit nitong nakasampay sa silya niya sa tapat ng kanyang mesang may laptop. Lumapit siya dito. Kinuha niya ang puting polo ng binata at inamoy ito. Naghalo ang amoy pawis ng lalaki at pabango ni Ivan. Nakakakiliting amoy. Naalala ni Errol na niyakap siya ng binata kanina. Pagkatapos niyang amuyin ang polo ay nakita niya ang itim na briefs ng lalaking nakapatong sa pantalon nito. Natutukso siyang amuyin ito ngunit may pumipigil sa kanya.
Kinuha niya na lang ang kanyang binabasang libro at binuksan ito sa pahinang iniwan nito noong isang araw. Subalit walang pumapasok sa utak niya. At sa bawat segundong lumilipas ay mas tumitindi ang kaba na kanyang nararamdaman. Maya-maya pa ay narinig na niyang bumukas ang kanyang pinto at pumasok ang bagong ligong binata. Nagkunwari lang siyang nagbabasa ng nobela.
“Errol, pwede pahiram ng shorts?”
“Baka maliit ‘yung mga shorts ko sa’yo. Ang laki mo kayang lalaki.” Hindi niya ito tiningnan. Hindi niya ito matingnan.
“Okay lang. Eh, di parang nakaboxers lang ako.”
“Okay sige.” Hindi sinulyapan ni Errol ang lalaki. Maaakit lang siya sa kahubdan dito. Binuksan niya ang kanyang aparador at kumuha ng shorts sa mga nakatupi. “Ito, malaki-laki ‘to.” Inabot niya kay Ivan ang shorts nang nakayuko, kunyari may hinahanap sa loob ng kanyang aparador.
“Sa’n ko isasabit itong twalya?”
“Akin na. Ako na magsasabit.” Kinuha ni Errol ang inabot na twalya. Hindi pa rin niya tinitingnan si Ivan. Kumuha ito ng hanger at sinabit ang twalya sa sabitan malapit sa kanyang aparador.
“Tingnan mo nga kung bagay sa akin.”
Lumingon naman si Errol upang tingnan kung ano’ng itsura ni Ivan sa shorts na suot niya, ngunit laking gulat niya nang...
Dumako ang tingin ni Errol sa matipunong mga binti at hita ni Ivan, sa kanyang mga pumuputok na mga braso at dibdib, sa kanyang batak na tiyan, at sa bahaging iyon na nagpatigil sa kanya. Inangat niya ang kanyang tingin sa mukha ng binatang ngumisi sa kanya nang pilyo. Hawak niya sa isang kamay ang shorts na dapat ay naisuot na niya. Ngunit hindi makuha ni Errol na ngumiti. Napako siya sa kanyang kinatatayuan at nakaramdam ng panginginig. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Rinig na rinig niya ang bawat kabog nito na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.
Nakita ni Errol na unti-unting nag-iba ang ekspresyon sa mukha ni Ivan na dali-daling isinuot ang shorts at lumapit sa kanya.
“Huy, okay ka lang? Teka, bakit nanginginig ka?”
Nakita ni Errol ang seryosong mukha ni Ivan. Tumango naman siya. “Okay lang ako. Nagulat lang ako.”
“Sorry, sorry. Di ko na uulitin.”
“Teka, magbabanyo muna ako.” Agad umalis si Errol sa kwarto at tumungo sa kanilang banyo. Humarap ito sa salamin at pumikit. Hindi mawaglit sa isip nito ang nakitang hubo’t hubad na katawan ni Ivan. Tiningnan niya ang kanyang mga kamay na nanginginig pa rin. Huminga siya ng malalim at bumuga ng hangin sa kanyang bibig nang ilang beses upang marelax. Pagkatapos ay naghilamos at nagtoothbrush. Nang makabalik ito ng kwarto ay nadatnan niyang may binabasa sa kanyang smartphone si Ivan.
“Okay ka na?” tanong ni Ivan.
Tumango si Errol at yumuko. Iniwas nito ang tingin kay Ivan hangga’t maari at tinungo ang kabilang bahagi ng kama kung saan siya nakaupo kanina. Kinuha niya ulit ang binabasang libro kanina, ngunit bago niya ito buklatin ay sinulyapan niya ang binatang nakatalikod sa kanya habang nagbabasa ng mensahe sa kanyang cellphone. Humahanga talaga si Errol dito. Malaya niyang pinagmasdan ang matipuno nitong likod, ang maputi nitong batok na tila nag-aanyayang mahalikan, at ang makinis nitong balat.
Naaasiwa man ay napangiti na rin si Errol. Ngayon ang unang gabing may kasama siyang lalaki sa kama niya, at hindi lang basta kung sinong lalaki, kundi isang gwapo at kaakit-akit na likha ng kalikasan. Kinakabahan pa rin siya sa kung anumang kapilyuhan ang iniisip nitong lalaking nasa kwarto niya. Bumalik na lamang siya sa pagbabasa. Nakakailang minuto na siya sa kanyang pagbabasa nang maramdaman niyang gumalaw ang kama.
“Mahilig ka ba sa novels?”
“Hindi naman. Pastime lang.” Hindi ginawaran ng tingin ni Errol si Ivan. Maiilang lang siya dito lalo pa’t wala na naman itong pang-itaas. “Okay ka lang ba talaga dito? Di aircon ‘tong kwarto, electric fan lang. Baka di ka sanay.”
“Sus,” sagot ni Ivan, “ito naman. Grabe. Ganon ba ako kaarte para sa iyo?”
“Sabagay.” Bahagyang ngumiti si Errol.
“Huy, bakit di mo tinitingnan ang kausap mo?”
“Eh kasi...”
“Kasi?”
“Naano ako sa’yo,” nahihiyang saad ni Errol.
“Anong naano?”
“Naasiwa.”
“Bakit naman?”
“Ang hot mo kasi.” Hindi na napigilan ni Errol ang sarili na masabi ito. Narinig niyang natawa rin si Ivan at naramdaman niya ang paglapit nito sa kanya.
“Matagal ko ng alam ‘yan,” bulong ni Ivan. “Ikaw ha, you find me hot pala ha.”
Ang bulong na iyon. Ang hiningang kumiliti sa tenga niya. Nawawala sa ulirat si Errol, ngunit pilit niyang kinalma ang sarili. “Gwapo at hot ka naman talaga. Kaya nga imposibleng wala kang gf.”
“Eh, wala nga eh. Ang kulit muuuu...” Biglang kiniliti ni Ivan si Errol.
Umiwas naman si Errol at lumayo nang bahagya. “Uy, nagbabasa ako.”
“Mamaya ka na magbasa. Usap muna tayo.” Kinuha ni Ivan ang libro at sinara ito.
“Uy, exciting na part na ‘yung chapter na binabasa ko.”
“Mas exciting sa gagawin ko?”
Nakita ni Errol na lumuhod si Ivan sa kama nang nakaharap sa kanya at bigla itong gumiling-giling habang binabasa ang kanyang labi. Nakadama si Errol ng kakaibang init sa katawan. Pilyo talaga itong kasama niya sa kwarto. Umiwas siya ng tingin, ngunit hinawakan ni Ivan ang kanyang baba ang hinila ang kanyang mukha paitaas upang tingnan siya nito. Nakita ni Errol na nilapit ni Ivan ang kanyang mukha at kinindatan siya nito sabay ngiti nang kaakit-akit. Parang sinilaban si Errol. Shit! Ivan wag mong gawin ‘to. Lintek ka talaga! Tumayo si Errol at naglakad papunta sa pinto.
“Sa’n ka pupunta?”
“Nauuhaw ako. Inom lang ako ng tubig.” Hindi na sinulyapan pa ni Errol ang binata. Nang makarating ito ng kusina ay napapikit ito at nasapo ang kanyang mukha. Pinatong niya ang kanyang mga kamay sa mesa at huminga nang malalim. Nagloloko lang ba si Ivan o inaakit siya nito? Naaakit ba siya? Natatakot si Errol sa pwedeng mangyari ngayong gabi. Oo, naaakit siya kay Ivan. Gusto niya ito. Pero...
Kumuha na lang si Errol ng malamig na tubig sa refrigerator. Pinakinggan niya ang tunog ng pagbuhos ng tubig mula sa pitsel patungo sa baso. Sana man lang ang tunog na ito ay mapakalma siya kahit na kaunti. Nang mapuno ang baso ay ininom niya na ang tubig. Teka, bakit ba siya uminom ng tubig gayong hindi naman talaga siya nauuhaw? Nilapag niya ang baso sa mesa. Nagulat na lang siya nang may magsalita sa likod niya.
“Painom na rin.”
Nakita niyang may kumuha ng kanyang ininumang baso. Nang lingunin niya ito ay ngumiti ito sa kanya. Kumabog ulit ang dibdib ni Errol nang makita ang malarosas na labi ng binatang nakangiti sa kanya. “Ah, eh... Ivan, balik na ako sa kwarto.” Papalakad na siya papuntang kwarto nang naramdaman niya ang paghila sa kanya ni Ivan. Napatingin siya sa mukha ng gwapong binata at sa mapupungay nitong mata.
“Bakit ka umiiwas, Sir?”
Tinutunaw ng mga pilyong ngiti ni Ivan si Errol. Pilit niyang inalis ang pagkakahawak ni Ivan ngunit hinigpitan ng huli ang hawak.
“Sir, what’s the problem?”
Nakita ni Errol na nilapit ng binata ang kanyang mukha nang nakanguso. At naramdaman niya ang basa at malampot na mga labing dumapo sa kanyang pisngi. “Ano ba, Ivan?” Ano ba ‘to? Dito ba natin gagawin sa kusina?
“Bakit nanginginig ka na naman? Teka, ba’t ang lamig ng mga palad mo?”
“Ivan, please naman, ‘wag mo naman akong akitin, o.”
“Naaakit ka ba?”
Iniwasan ni Errol na tingnan ang ngisi ni Ivan. Yumuko ito at tumingin sa mesa. “Ivan, alam mo naman di ba na ... ano ... na bakla ako.”
“Oo, syempre. Wala akong problema dun.”
“Ivan, bakla ako! At gwapo ka at kaakit-akit, kaya ‘wag mo akong akitin. ‘Wag mo naman akong tuksuhin, o!” Pagkatapos ay nilampasan na ni Errol si Ivan at tumungo sa kwarto. Balisa ang kanyang mukha. Hindi na niya nakuha pang magkunwaring nagbabasa ng libro. Bagkus at humiga na lang siya ng patagilid. Hindi niya maikakailang gusto na niya si Ivan, pero alam naman niyang hindi pareho ang kanilang nararamdaman sa isa’t-isa. Ayaw niyang makagawa ng mali. Ayaw niyang pagsamantalahan ang pagiging mabuti ng makisig na binata. Narinig niya ang mga yapak papasok sa kanyang silid at ang marahang pagsara ng pinto at pagkatapos ay ang paggalaw ng kama.
“Sorry. Nakukulitan ka ba sa akin?”
“Okay lang.” Naramdaman ni Errol ang paghaplos ni Ivan sa kanyang balikat.
“Pasensiya ka na sa akin, ha.”
“Okay lang. Sorry din.”
“Sorry saan?”
“Sorry kung di ko mapigilan na maakit sa’yo.”
Wala nang umimik sa dalawa. Pinilit ni Errol na makatulog ngunit ayaw siyang dalawin ng antok. Maraming tumatakbo sa isip niya.
“Errol...”
Hindi umimik si Errol.
“Errol, gising ka pa ba?”
Hindi pa rin umimik si Errol hanggang hilahin siya paharap ni Ivan.
“Gising ka pa pala.”
“Bakit, Ivan?”
“May itatanong ako.”
“Ano? Sige.”
“May karanasan ka na ba sa kapwa lalaki?”
“Karanasan?”
“Sex?”
“Wala pa. Bakit?”
“Kahit ano, wala?”
Umiling si Errol. “Hindi naman ako tulad ng ibang bakla.” Agad na tumalikod si Errol ngunit hinila ulit siya ni Ivan paharap.
“Hindi naman ganon ang ibig kong sabihin. Teka, bakit ba ayaw mo akong tingnan?”
“Kasi nga, di ba? Naaasiwa ako.”
“Kayo ba ni Erik...”
“Anong kami ni Erik?”
“Wala bang nangyari sa inyo?”
“Wala. Ni hindi ko nga nasabi sa kanya na mah...”
“Wala ka bang ibang nagustuhan maliban sa kanya?”
“Noon? Meron naman pero kapag may mahal ako, siya lang lagi ang hinahanap ko. Siya lang ang gwapo sa paningin ko.”
“So noon ‘yon?”
Tumango si Errol.
“Pa’no ngayon?”
Natigilan si Errol. “Pinipilit ko ng kalimutan ang nararamdaman ko kay Erik. Tsaka...”
“Tsaka?”
“Ito, naghihintay ng true love.”
Kinurot ni Ivan si Errol sa pisngi. “Ang corny mo!”
“Aray!” Kinurot din ni Errol ang pisngi ni Ivan.
“Aw! Ang sakit non ha!” Kinurot ni Ivan ang dibdib ni Errol.
“Aaaaargghh!” Kukurutin din sana ni Errol ang dibdib ni Ivan, subalit nang lumapat ang kanyang mga daliri sa matipunong dibdib ni Ivan ay tila nakuryente ito.
“Bakit di mo tinuloy?”
Baka kung saan pa mapunta ang kurutang ito kasi. “Baka kurutin mo ulit ako. Sakit mo mangurot.”
“Sige na kurutin mo na ako para makaganti ka,” saad ni Ivan na pumupungay ang mga mata. “Di na ako gaganti.”
“’Wag na. Matulog na nga tayo.” Ngunit nakita ni Errol na hinila ni Ivan ang kanyang kamay at dinala ito sa dibdib niya.
“Sige na. Kurutin mo na.” Dinala ni Ivan ang kamay ni Errol sa kanyang dibdib.
Ngunit hindi makuha ni Errol na kurutin ang dibdib nito. Nang igalaw ni Ivan ang kanyang kamay sa dibdib nito ay marahang dumulas ang palad ni Errol sa kanyang matipunong dibdib at tumama sa kanyang matigas na utong na nagbigay ng kakaibang sensayon kay Errol. Naramdaman niya ang pagkislot ng kanyang... Nakita niyang tila natigilan din si Ivan sa ginawa. Dahan-dahang hinugot ni Errol ang kamay sa pagkakahawak ng kasama. Saglit na natahimik ang dalawa.
“Nakatulog na ba dito si Erik?”
“Hindi pa. Sa tagal naming magkaibigan hindi pa kami nagsasama sa isang kwarto na kami lang.”
“So ako pala talaga ang unang lalaki na makakatabi mo sa pagtulog.”
Tumango si Errol. “Kahit siguro magtabi kami nun hindi magiging katulad nito.”
“Katulad nito?”
“Ibang-ibang kasi kayo. Makulit ka at masayahin. ‘Yon parang laging seryoso.”
“Sino mas gusto mo kasama sa amin?”
“Di ko alam. Magkaiba kasi kayo. Gusto ko ‘yung pagkamasayahin mo. Gusto ko rin ang pagkaseryoso niya.”
“Kaya ko rin namang magseryoso.”
Nakita ni Errol na tumingin si Ivan sa kawalan, inangat ang kanyang mga braso, at inilagay ang kanyang mga kamay sa likod ng kanyang ulo. Napalunok si Errol nang makita ang kili-kili ng binata. Bakit ba parang may kung anong gumagalaw sa mga kalamnan ni Errol?
Ang kisig niya talaga. Ang sarap niya pagmasdan. Kung anu-ano ang mga pumapasok sa isip ni Errol habang nakatingin sa kisame. Nang lingunin niya si Ivan nakapikit na ito at tila tulog na. Malaya niya itong pinagmasdan. Ang maamo niyang mukha, ang magandang hugis ng kanyang ilong, ang mga labi niyang nag-aanyaya, ang maliliit na balbas at bigoteng umuusbong, ang kanyang maputing balat, ang kanyang mga utong, ang kanyang abs, at ang umbok sa bahaging iyon. Oo, nga pala, nasilayan niya ito kanina. Napangiti si Errol.
Inangat niya ang kumot upang matakpan ang katawan ni Ivan. Tumagilid siya patalikod kay Ivan. Masarap pala sa pakiramdam na may katabing ganitong klaseng lalaki sa pagtulog. Unti-unting bumagsak ang mga mata ni Errol hanggang sa nakatulog ito.
Chapter 24
Bisig
Nagising si Errol sa isang masukal na kagubatan. Malamlam ang kapiligiran na tila nababalutan ng hamog o usok. Madilim ang kalangitan. Tila may unos na paparating. Maya-maya pa ay may narinig siyang mga kaluskos. Tumingin-tingin siya sa paligid. May naaninag siyang lalaking tumatakbo papunta sa kanya. Sumisigaw ito, ngunit tila malayo ang boses nito. Hindi niya rin ito mamukhaan dahil sa kumakapal na hamog.
Hinawakan siya nito sa kamay. Tumakbo silang dalawa. Sinuong nila ang masukal na gubat habang hinahampas sila ng mga matataas na talahib at tanim sa kanilang mukha. Naririnig ni Errol ang tunog ng mga nagtatakbuhan sa paligid. Nang lumingon siya ay may naaninag siyang mga lalaking nakaitim.
Nilingon niya ang nakahawak sa kanyang kamay, ngunit tila ba ay hindi niya maaninag ang mukha nito. Mahigpit ang hawak nito sa kanya habang tumatakbo sila. Maya-maya pa ay may nakasalubong silang isa pang lalaki, ngunit gaya ng nauna ay hindi niya rin ito mamukhaan. Nagulat siya nang yakapin siya ng lalaking nakasalubong. Hindi pa rin niya ito mamukhaan. Nagsisigawan sila ngunit hindi mawari ni Errol kung ano ang kanilang pinag-uusapan. Pagkatapos ay tumakbo na ang tatlo.
Napagtanto ni Errol na tinatakbuhan nila ang mga lalaking nakaitim na humahabol sa kanila. Kung bakit sila hinahabol ng mga ito ay hindi niya maintindihan. Ang batid niya nang mga sandaling iyon ay hindi sila ligtas habang nasa loob sila ng gubat. Sandaling tumigil sila sa pagtakbo. Tinanggal ng lalaki ang pagkakahawak sa kanyang kamay. Tinago siya nito sa likod ng isang puno. Pagkatapos ay tiningnan nito ang mga lalaking humahabol sa kanila. Nilingon ni Errol ang lalaking mabilis na gumalaw na tila handang makipaglaban sa mga paparating na hukbo.
Hindi maaninag ng husto ni Errol ang mga pangyayari. Ang sunod niyang nakita ay ang pagliyab ng isang bahagi ng kagubatan sa di kalayuan. Pinagmamasdan niya ang katakatakang pangyayari, ngunit nabigla siya nang hilahin siya ng lalaking kasama nilang tumakbo kanina. Nilingon niya ang kanina’y nakahawak sa kanya. Hindi pa sila nakakalayo ay naramdaman ni Errol na may tumama sa binti niya. Maya-maya pa ay natumba ito at doon niya na lang napansin ang isang bagay na nakatusok sa kanyang binting dumudugo. Ngayon lang napagtanto ng binata ang nagbabadyang lagim sa kagubatan. Kailangan nilang makaalis kaagad dito at mabigyan siya ng lunas. Tinangka niyang tumayo ngunit pinigilan siya ng matinding kirot na nadarama mula sa sugatang binti.
Yumuko sa tabi niya ang lalaki at akmang hinugot ang bagay na tumagos sa kanyang binti. Ngunit hindi niya ito matanggal. Hinubad niya na lang ang kanyang damit at binalot ito sa sugat. Pagkatapos ay binuhat niya ito sa likod at tumakbo sila. Alam niyang nahihirapan ang lalaki sa pagtakbo habang akay akay siya. Ilang sandali pa ang lumipas nang maabutan sila ng naunang lalaking kanina ay hinarap ang mga humahabol sa kanila. Hindi pa rin maaninag ni Errol ang dalawa. Ngunit ayaw niyang madamay ang mga ito sa nagbabadyang lagim.
Nilapag siya ng umaakay sa kanya sa lupa. Nagtatalo ang dalawang lalaki. Hindi pa rin niya maintindihan ang pinagsasasabi nila. Mahina ang kanilang boses, na tila galing sa malayo. Ngunit malapit lang sila kung kaya ay nagtataka talaga si Errol. Hindi niya rin mamukhaan ang mga ito. Parang kilala niya ang mga ito ngunit hindi siya sigurado. Ayaw niyang mapahamak ang mga ito dahil sa kanya. Sinigawan niya ang mga ito. “Iwanan niyo na ako dito! Iligtas niyo na ang mga sarili niyo!”
Hinawakan siya ng pangalawang lalaki sa pisngi at hinalikan siya sa noo. Bakit parang hindi iyon ang unang beses na hinalikan siya ng ganoon ng lalaking iyon?
Mabilis siyang inakay ng naunang lalaki at kinarga siya sa likod nito. Nilingon niya ang kanyang sugat. Ang damit na nakabalot sa kanyang binti ay napuno na ng dugo. Mabilis nilang sinuong ang makapal na gubat. Maingat na tinahak ng lalaking karga-karga siya sa likod ang pababang bahagi ng bundok. Tumigil sila sa isang nakakubling bahagi sa baba ng isang bangin. Ibinaba siya ng lalaki at tiningnan siya nito. Pilit na inaninag ni Errol kung sino ito, ngunit hindi niya talaga ito mamukhaan. Walang anu-ano’y hinalikan siya nito at niyakap.
Unti-unting umikot ang paningin ni Errol at naglaho ang paligid. Nang luminaw muli ang paligid ay nasa kagubatan pa rin siya. Ngunit nawala na ang dalawang lalaki. Wala ring humahabol sa kanila. Wala rin siyang sugat sa kanyang binti.
Nang iangat niya ang kanyang tingin ay nakita niya ang isang kubo mga ilang metro sa kanyang kinatatayuan. May umuudyok sa kanyang pumasok dito. Nang pumasok siya dito ay walang tao. Tumingin siya sa paligid ng masikip na kubo. Nakita niya ang isang baul sa sulok. Hindi niya alam kung ano ito pero may nag-uudyok sa kanyang buksan ito, at binuksan nga niya ito. Nakita niya sa loob ang mga kumikinang na bato. Parang nakita na niya ang mga ito ngunit hindi niya matandaan kung saan at kelan. Sinarado niya ulit ang baul at kinuha ito. Lumabas siya ng kubong tangay ang baul.
Walang anu-ano’y sinalubong siya ng isang babaeng tila ay galit na galit. Bigla siya nitong sinampal. Sa lakas ng sampal ay tumilapon siya. Nakita niya ang baul ilang talampakan mula sa kanya. Pinilit niyang tumayo ngunit hindi siya makatayo. Gumapang siya patungo sa baul, ngunit bigla siyang hinila ng babaeng nakaitim na sutana. May hawak na itong punyal. Sinipa siya nito. Napatihaya siya. Nakita niyang hinawakan na ng babae sa dalawang kamay ang punyal nito at itinuon sa dibdib niya.
Nagising si Errol na pinagpapawisan. Panaginip lang pala ang lahat. Katakataka ang panaginip na iyon. Ngunit mabigat ang pakiramdam niya. Parang may nakadagan sa kanya. Doon niya lamang napansin na may kamay na nakadagan sa kanya. Nang igalaw niya ang kanyang mga paa napansin niyang nakadagan din sa kanya ang mga hita at binti ni Ivan. Ngunit may isa pa siyang naramdaman, isang matigas na bagay sa kanyang likuran.
Ang kani-kanina’y takot na naramdaman dahil sa katakatakang panaginip ay napalitan ng kakaibang sensasyon na dulot ng pagkakayakap sa kanya ni Ivan at ang pagbangga ng matigas na bagay na iyon sa kanyang puwetan.
Hinaplos ni Errol ang bisig ni Ivan. Maskulado talaga siya. Matigas at matipuno ang kanyang braso, halatang nagbubuhat ito ng mga bakal sa gym. Dinama ni Errol ang balat ng natutulog na binata at ang mga pinong balahibo nito. Hindi na rin siya nakatiis at nilapit niya sa kanyang pisngi ang kamay ng katabing binata at inamoy ito. Pagkatapos ay nilingon niya ito. Mahimbing itong natutulog. Napangiti si Errol sa isang magandang tanawin. Ang gwapo niya talaga. At hindi lang siya gwapo, mabait at masayahin pa. Hay, kung naging babae lang siya ay pwede sana. Alam niya ang kanyang limitasyon, gaya ng limitasyon niya kay Erik. Lalaki sila. Babae ang hahanapin. Babae ang iibigin.
Habang hawak ni Errol ang kamay ni Ivan ay hindi niya namalayan ang pagtulo ng kanyang luha. Okay lang. Naiintindihan ko. Kapatid ang tingin sa akin ni Ivan. Naaalala niya sa akin si Jed. Nirerespeto ko ‘yon. Ganoon ang takbo ng isip ni Errol hanggang makatulog muli.
-------------------------
Abangan
May dalawang bagong karakter sa susunod na kabanata. Ano kaya ang magiging papel nila sa kwento?
Eeksena na naman si Cassandra. At may papaslangin siya. Sino kaya sa tingin ninyo ang bibiktimahin ng ating mad sorceress?
Subscribe to:
Posts (Atom)
LinkWithin
