Ang Kuya Kong Crush Ng Bayan [29]

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com

Author's Note:

Waahhhhh! Todo na to! Hanggang part 30 na talaga siya. Mukhang di kayang mag end sa part 29, kasi gusto ko pang mambitin, lol!

Part 30 na talaga ang ending. Di ko kasi nakokontrol ang takbo ng utak ko, hehehe. Sensya na sa mga nag-abang...

Bati portion:

Yeheeeeey! 213 na ang followers ko!!!

Binabati ko ang mga bagong followers na sina jet at arby. Ewan kung bakit di ko mahanap sa list ang iba pang mga bago (baka anonymous lang, walang pic). Syempre, sa lahat ng mga followers na rin (I mean, listed followers). Uulit ulitin ko, kayo ang nagbigay ng inspirasyon sa akin upang magsulat. Kapag nakikita ko ang listahan ng followers na iyan sa taas, nakokonsyensya ako kapag di pa nakagawa ng update - lol! Alam ko naman kasi na hindi isang click lang ang pag follow. Kaya salamat na nanjan kayo.

Binabati ko rin ang mga commenters kong sina - alex, drooling, eban, bladez, edgar, jess, larry, ubreakable, russ, dennis (??? huwaaah may naalala ako!), emjhay, daucus (na idol ko sa katalinuhan at pagka "L" - lol! musta na kaya iyon?), half, bashee, rham, adam, almonz, white (di na nagparamdam?), agua, at iba pang di ko na nabanggit...

Binabati ko rin ang mga chatters na sina troy, lola bashang (nasaan na kaya yun? A baka nagpalit ng name), enzo, noel (ang nawalang kapatid), roy (nasaan ka na roy???), atebugs, sino pa ba... di ko na matandaan lahat... sensya na po. At may shoutouters ding sina rayven, razhly, larry, at eman.

Binabati ko rin ang mga friends ko na sina oliver (punta kami sa inyo ha sa bakasyon?), sandy, gerald, at oo ng apala, newbie!!! handa na ang MSOB sa iyong pamamalakad... may email na ako sa iyo.

Gusto ko ring batiin ang mga MSOB textmates, at email pals. Di ko na banggiting ang mga names ninyo dahil alam kong karamihan sa inyo ay ayaw pabanggit (may itinatago ba? lol!)

Syempe, ang mga contributors ng MSOB na sina Alex, Senyoritoaguas, MS (nasaan ka na?), aaron, july, speed... (nasaan na sila?)

Gusto ko ring iparating ang aking tuwa sa nalamang may isang sectarian school sa Manila na inilagay talaga ang libro kong "Idol Ko Si Sir" sa library nila at according to my source na nag-aaral din doon, "pinipilahan" daw ang aking aklat. Hindi pa tapos magbasa nung isa, may naka-reserve nang susunod. Salamat po!

At para doon sa gustong bumili ng book ko, please go to the website ng publisher ko http://central.com.ph may online sale sila at nandoon din po ang mga address ng mga branches/outlets nila.

One chapter na lang at magpaalam na tayo kay Kuya Rom!!!

Huhuhuhuhuhu!

-Mikejuha-

--------------------------

Matapos mahuli ng mga pulis ang natirang mga tauhan ni Kris na sumurrender, agad na dinala nila ang mga ito sa presinto habang si Kris ay dinala sa ospital sinamahan ng ilang mga escort na pulis.

Dinala din namin sina Noel at kuya Rom sa ospital. Si Noel ay conscious bagamat mad’yo malakas ang pag-agos ng dugo galing sa tama niya sa braso. Ngunit doon ako natatakot sa kalagayan ni kuya Rom. Mistula itong patay na hindi siya gumagalaw. Inalam ni kuya Paul Jake kung pumipintig ba ang puso niya at nag thumbs up naman ito. Hindi naman ako mapigil sa kasisigaw, “Kuya Rommmmmm!!!”

Sa pinakamalapit na ospital sila dinala. Kaagad silang ipinasok sa emergency room. Habang inasikaso sila ng mga duktor, hindi ako mapakali. Pakiramdam ko, sobrang bagal ang pagtakbo ng oras sa sandaling iyon.

Doon na rin kami nakapagkuwantuhan ni Kuya Paul Jake sa mga pangyayari. Kaya pala niya natunton ang lugar na pinagdalhan sa amin ng mga tauhan ni Kris at nakatawag pa siya sa mga pulis ay dahil sa binanggit ni Kuya Rom na mga codes galing sa cp kong sikretong nakabukas.

“‘Partner’, kasi ang pakilala ni Romwel sa akin kay Kris noong may dalawang beses kaming nagpang-abot sa restaurant na malapit sa bodegang pinagdalahan nila sa inyo. Paborito ko ang restaurant na iyon at naimbitahan ko siya doon upang i-try ang kanilang mga pagkain at makita ang sariwang ambiance nito dahil nakatayo ito mismo sa gitna ng lawa. Paborito din palang hang-out ito ni Kris at mga ka-tropa niya. Nagtatawanan pa nga kami noon dahil pagkabanggit ni Romwel na magpartner nga kami, dinugtugan ko naman ito ng ‘partner sa katarantaduhan’. At ang restaurant na iyon ay madadaanan kapag nanggaling ka sa Marcos intersection na siyang unang binanggit mo. At ang bodegang dinalhan sa inyo ay pagmamay-ari ng Tiyo ni Kris na isang politiko. Nakita na rin namin ni Romwel ito. Ibinunyag kasi sa amin ni Kris na sa bodegang iyoon nila ginagawa ang mga initiations kapag may mga bagong aplikante ang fraternity/sorority nila. Kaya noong mabanggit ni Romwel ang ‘kakain sa restaurant’ at ‘maraming tubig’… doon ko napagtagpi-tagpi ang ibig ipahiwatig niya: isang restaurant na nasa lawa at ang salitang partner ay nangangahulugang may kinalaman kay Kris. Kaya sa bodega na iyon kaagad ang sumiksik sa isp ko.” Paliwanag ni Kuya Paul Jake.

Nagulat naman ako sa narinig. Hindi ko kasi akalain na dahil pala kay kuya Rom kaya kami natunton ni kuya Paul Jake at ng mga pulis. Ang buong akala ko, hindi niya naintindihan ang pagmuestra ko na sikretong nakabukas ang cp ko. Lalo na noong sinabi pa niya na “kakain kami sa restaurant” na nadismaya ako dahil ang buong akala ko ay ang ibig niyang sabihin talaga ay dideretso kami sa planong kainan at kung ganoon, maisip ni kuya Paul Jake na ok lang kami at hintayin na lang niya sa venue na plano namin sa gabing iyon. Ang hindi ko pala alam ay coded messages na pala iyon para kay kuya Paul Jake.

“Ang galing talaga ni Kuya Rom! Kahit saan ang galing-galing niya!” bulong ko sa sarili. Lalo tuloy akong napahanga sa sa kanya. Ngunit lalo din akong naawa at natakot sa maaaring mangyari. Hindi pa rin bumalik ang kanyang malay-tao.

Nagpasalamat ako kay kuya Paul Jake dahil sa ipinakitang gilas din niya. “Magpartner talaga kayo, kuya!” sabi ko sa kanya. “Kasi, alam na alam ninyo ang mga kilos at ibig ipahiwatig ng bawat isa.”

Napangiti naman si kuya Paul Jake. “Ano ba yan selos o papuri?”

“Syempre naman papuri no! Di mo naman kailangan ang katulad ni kuya Rom eh.”

“Joke lang.” Bawi din niya. “Pero ang galing din ng ginawa mong pagbukas ng cp mo. Iyon ang daan upang marinig ko ang mga pag-uusap ninyo”

Isang pilit na ngiti ang binitiwan ko. “Salamat kuya.”

Pagkatapos ng halos dalawang oras, lumabas ang isa sa mga duktor na nag-asikaso sa kanila galing sa operating room at inilabas na rin si Noel na naka-stretcher ipapasok sa kanyang ward. “Ligtas na siya. Walang nang dapat ikabahala pa sa kanyang natamong tama.”

Niyakap ko si Noel at hinalikan sa pisngi. “Maya mag-usap tayo tol ha?”

Tumango naman ang bata.

“Dok… kumusta na po si Mr. Romwel Iglesias?” ang tanong ko sa duktor.

“Ah… So far unconscious pa rin ang pasyente. Apparently gawa ito nang pagkabagok ng ulo niya. Pero oobserbahan pa natin siya… Isang tama sa balikat ang natamo niya at naoperahan na rin ito.” paliwanag ng duktor.

“Di ba may tama din siya sa dibdib dok…? Kitang-kita ko kasi ang pagtama ng bala sa dibdib niya.” ang pagklaro ko sa nasaksihan ko kay kuya Rom bago siya bumagsak sa sahig na siya kong ikinatakot na baka ang tamang iyon sa dibdib ang kikitil sa buhay niya.”

“Hindi tumagos sa dibdib niya ang balang iyon. Nasangga ito ng pendant na suot niya… Maswerte sa kanya ang kwentas na iyon. Kung hindi dahil doon, siguradong sa puso niya tatama ng balang iyon.”

Kinilabutan naman ako sa narinig. Sa kuwarto ko kasi nagbihis si kuya Rom bago kami lumabas at napansin ko na ang medalya na iyon na suot-suot niya. Ito kasi iyong gintong medalyang ipinagkaloob sa kanya ni papa noong matuwa ito sa pagkakaroon ni kuya Rom ng mga anak. Ang totoo, masamng-masama ang loob ko sa pagbibigay niyon sa kanya. Kasi, iyon daw ay namana pa niya sa kanunu-nunuan ng mga Igelsias. Tapos, kay kuya Rom ipinagkaloob samantalang ako naman ang tunay niyang anak. Nagtatampo ako, umiiyak kasi pakiramdam ko ay talagang wala nang pagmamahal at tiwala ang papa ko sa akin.

“Alam kaya ni papa na ito ang magligtas sa buhay ni kuya Rom? O sadyang ito lang talaga ang tinatawag nilang devine providence.” Ang naitanong ko sa sarili. Bumalik-balik tuloy sa isipan ko ang mg paalala sa akin ni mama kapag ganoong nagrereklamo ako sa mga gustong kamtin ngunit hindi ko makuha. “May mga bagay na sadyang hindi nakalaan para sa atin. May mga bagay din na kahit nakalaan sa atin ay sadyang hindi pa panahon para maging atin. At may mga bagay din na napupunta sa ibang tao dahil sa mas kailangan nila ito kaysa sa atin. Lahat ng bagay sa mundo ay may dahilan kung bakit nandyan at bakit napupunta o hindi napupunta sa atin. Ang mahalaga ay dapat masaya tayo sa kung ano man ang ipinagkaloob sa atin at matuto tayong pahalagahan at ma-appreciate ang mga ito… Huwg mo nang questionin ang papa mo kung bakit kay kuya Rom mo ibinigay ang pendant na iyon. Isang araw, masasabi mo na lang sa sariling, ‘tama lang pala na hindi napunta sa akin ang bagay na iyon’...”

Sa totoo lang, hindi naman talaga ako naniniwala na darating pa ang panahon na masasabi ko iyong sinabi ni mama. Ang alam ko kasi, unfair talaga si papa; mas mahal niya si kuya Rom at bilib na bilib siya dito. Iyon ang dahilan kung bakit niya ibinigay ito kay kuya Rom. Kinimkim ko ang sama ng loob kong iyon.

Ngunit sa sinabi ng duktor na ang medalyang iyon pa pala ang sumangga sa balang sa puso sana ni kuya Rom tatama, doon ko napagtanto ang pagkamakasarili ko at pagkamababaw ng aking pag-iisip. Hindi ko inakala na hahantong pala sa ganoong pangyayari kung saan ang medalyang iyon ang siyang magligtas sa kanyang buhay.

“I-ibig sabihin dok, ligtas na si kuya Rom kahit na unconcious pa rin siya?” ang dugtong kong tanong sa duktor.

“Ligtas na nga ang buhay niya ngunit maselan pa rin ang kanyang kalagayan. Malamang na nagdulot ng problema ang pagkabagok ng ulo niya sa semento na siyang naging dahilan ng kanyang pagka-unconscious. Kung hindi pa siya magising hanggang bukas, malamang na nagkaroon nga ng problema. Ang tanging magagawa natin ay hintayin ang resulta ng CT scan…”

Lungkot na lungkot ako sa narinig na pahayag ng duktor. At ang nagawa ko na lang ay umiyak. Niyakap ako ni kuya Paul Jake. “Huwag tayong mawalan ng pag-asa tol… ipaglaban ni Romwel ang buhay niya.” ang pag-encourage sa akin ni kuya Paul Jake.

Dahil nasa operating room pa si kuya Rom at hindi pa kami pinayagang makita siya, inihatid muna namin si Noel sa kanyang ward.

“Tol… ligtas ka na. At bukas daw ay pwede ka nang makalabas dito sabi ng duktor. Salamat sa pagligtas mo sa buhay ko ha? Buti a lang at sa braso ka lang natamaan” ang sabi ko kay Noel noong mailipat na ito sa kama. Hinaplos-haplos ko ang mukha niya.

“Ok lang iyon kuya. Gagawin ko pa rin iyon kapag may nagtangka sa buhay mo”

“Ay… huwag mo nang gawin iyon! Hindi puwede. Paano kung mamatay ka?”

“E, ganoon din naman kuya kung hindi mo po ako pinulot sa kalsada… patay na rin po ako ngayon.”

Ramdam kong may sumundot naman sa puso ko sa sinabing iyon ni Noel. Niyakap ko na lang siya at hinalikan sa pisngi. “Hmmm. Ambait talaga ng utol ko. At matalino pa. Mwah!”

Maya-maya dumating naman si mama, hindi magkamayaw sa pag-alala sa nangyari. Niyakap ko siya at dun na humagulgol, humugot ng lakas sa kanya.

Kinabukasan, lumabas ang resulta ng CT scan at nakita ang crack sa bungo ni kuya Rom. May blood clot daw at kailangan ang agarang operasyon na isinagawa naman kaagad.

Naging successful ang opersayon bagamat nanatiIi pa ring unconscoius si kuya Rom. Sabi ng mga duktor, oobserbahan lang ang kanyang kalagayan at may chance naman daw na manumbalik pa ang kanyang malay. Yun nga lang, kung sakaling manumbalik ang kanyangmalay, may posibilidad din na magkaroon ng epekto ito sa normal na mga functions ng kanyang katawan.

Malungkot kaming lahat sa nangyari. Ilang araw at ilang gabi rin akong nagbantay kay kuya Rom. Galing sa school diretso ako sa ward niya at doon na rin natutulog, doon kumakain. Kahit na hindi niya ako narinig o naramdamn, ibinigay ko ang lahat ng suporta sa kanya. Habang pinagmamasdan ko siyang walang malay na tila nahihimbing lang sa pagtulog, hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Bumabalik-balik ang mga eksena kung saana masayang-masaya kaming dalawa, ang unang pagtatagpo namin sa volleyball court ng eskwelahan pinapasukan namin, ang pagsasali namin sa mga liga kung san siya ang bantay at bodyguard ko, ang pagsagip niya sa akin noong nalunod ako sa ilog. Naalala ko rin ang pagbigay niya sa akin sa singsing na minana pa niya sa papa niya, sa pagbibigay niya sa akin ng kung anu-anong bagay at mga alaala, ang pagluluto niya sa paborito kong pagkain, ang pang-aasar niya, ang paglalambing, ang pagpaparaya kapag may hiniling ako kahit nahihirapan pa siya, ang pagtapon ko sa singsing niya sa ilog at halos malagutan na siya ng hininga sa pagsisid noon at pagkatapos ay ibinigay niya uli sa akin… Hindi pa ako handa na mawala ang lahat ng iyon. Hindi ko kaya...

“K-kuya… kung naririnig mo man ako, mahal na mahal kita. Huwag kang bumitiw kuya. Kasi sabi mo sa akin, huwag akong bibitiw sa iyo eh. Sana ikaw ganoon din sa akin. Hindi ko kayang mawala ka kuya. Please kuya, lumaban ka.” Ang mga salitang pabalik-balik kong ibibubulong sa tenga niya.

Dinala ko na rin ang lahat ng mga ala-ala na ibinigay niya sa akin – ang singsing na isinuot ko na, ang gold bracelet, ang kumpol ng mga rosas na isa-isa kong ipini-preserve, ang mga litrato namin… lahat.

Naglagay din ako ng malaking streamer sa loob ng ward niya na ang nakasulat ay, “Kuya… Welcome Back!” at may maraming iba’t-ibang kulay na mga baloons at yellow ribbons, na nangangahulugang naghintay ako at hindi nagbago ang pagmamahal ko sa kanya.

Kung titingnan ang loob ng ward ni kuya, mistulang may welcome party ito, ang saya-sayang tingnan. Pilit kong ipinakita sa mga taong malakas ang kutob kong babalik pa rin ang malay ni kuya, na hindi ako mabibigo sa paghihintay sa kanya.

Ngunit, isang kabaliktaran ito sa tunay na pangyayari. Hindi pa rin nagising si kuya.

Alam ko, nahahabag na sa akin ang mama ko at mga kaibigan namin kuya Rom. Habang tumatagal kasi, naramdaman kong unti-unti na ring nawalan sila ng pag-asa.

Patuloy pa rin ang pag-usad ng araw at mistulang walang pagbabago sa kalagayan ni kuya Rom. Ngunit nanatiling matatag ako, hindi pa rin nawalan ng pag-asa.

At bagamat hindi ako sigurado kung maririnig niya, pabalik-balik kong ipantugtug ang paborito naming kanta na lalo namang nagpatindi sa pangungulila ko. Kahit nagka-crack ang boses ko sa pag-iiyak, sinasabayan ko pa rin ang pagkanta sa paborito naming kanta kagaya ng ginagawa naming dalawa palagi sa kwarto ko.

“Sometimes I feel like I'm all alone
Wondering how, what have I done wrong
Maybe I'm just missing you all along
When will you be coming home back to me

There were times I felt like giving up
Haunted by memories I can't give up
Wish that I never let you go and slip away
Had enough reasons for you to stay

Can you feel me, see me falling away (see me falling away)
Did you hear me, I'm calling out your name (calling out your name)
'Cuz I'm barely hanging on
Baby you need to come home... back to me

Sleepless nights 'cuz you're not here by my side
Cold as ice I feel deep down inside
Maybe I'm just missing you all along
When will you be coming home

Can you feel me, see me falling away (see me falling away)
Did you hear me, I'm calling out your name (calling our your name)
'Cuz I'm barely hanging on

Baby you need to come home back to me...”

Sa bawat tugtog ng kanta na iyon, sumiksik sa isipan kong sadya talagang mapaglaro ang tadhana. Ang bawat kataga kasi ng noon ay may dalang mensaheng halos tugma sa aming kalagayan. Kagaya ng binanggit sa kanta, nagmamakaawa akong sana ay bumalik na ang kuya ko sa akin, inaasam na maramdaman niya ako, na marinig niya ang aking panaghoy; ang pagtawag ko sa kanyang pangalan…

Isang araw, dalawang araw, tatlo, apat, lima… isang linggo. Wala pa ring pagbabago sa kalagayanni kuya Rom.

“Josh, anak… turuan mo ang sariling tanggapin na ang katotohan… at ang maaaring mas higit pang masakit na maaaring darating pa.” payo sa akin ng mama ko.

Ngunit hindi ako natinag. “Ma… habang buhay pa si kuya Rom, hindi ako nawawalan na pag-asa ma!” Ang padabog kong sabi. “Kasi po, hindi ko malimutan ang huli niyang sinabi sa akin na kahit na anong mangyari, huwag akong bibitiw dahil hindi rin daw siya bibitiw ma… Nangako siya sa akin ma, at nangako din ako sa kanya! Kaya, hindi maaaring mawalan ako ng pag-asa. Alam ko, nand’yn lang siya. Alam ko, nakikinig siya sa akin ma…”

Hindi na magawang magsalita pa ni mama. Alam ko, nabalisa na rin siya sa kalagayan ko.

“Alam mo kuya, naintindihan kita…” ang wika naman ni Noel na noon ay isang maliit na bandage na lang ang nakatakip sa unti-unti nang gumaling niyang sugat.

“Buti ka pa tol… naintindihan mo ako.”

“Kasi… noong malapit nang mamatay ang inay, ganyan ang naramdaman ko.”

“Ngunit hindi mamatay ang kuya Rom tol. Alam ko, hindi niya tayo iiwanan…” ang pagtutol ko naman sa pagkumpara niya sa kalagayan ni kuya Rom sa nangyari sa kanyang nanay.

“Mahal mo si kuya Rom?”

Tumango lang ako.

“Mahal ko rin si kuya Rom e…” Ang puno ng kainosentehang sabi ni Noel. “Alam mo kuya, sabi sa akin ni kuya Rom sa airport noong inihatid namin siya papuntang Canada, na mahal na mahal ka raw niya at palagi daw kitang babantayan, at alagaan. Kaya noong nakita kong babarilin ka na doon sa bodega, tinakpan kita kasi ayokong mabaril ka at naalala ko rin ang sabi ni kuya sa akin. Atsaka Iglesias na raw ako kaya dapat matatag din ako at matapang katulad niya.”

Napaiyak na naman ako sa narinig. Niyakap ko na lang si Noel. “Oo, Iglesias ka tol, na kaya palagi nating tandaan ang mga sinabi ni kuya Rom sa atin ha?”

Ewan, pero sa dinaanan kong hirap, tanging ang pangako ni kuya Rom at ang mga naririnig kong kwento tungkol sa kanya na lang ang nagpaptibay ng loob ko. “Hindi ako bibitiw kuya dahil iyan ang pangako natin sa isa’t-isa” ang palagi kong ibinubulong sa kanya.

Dahil dito, natuto din akong manalangin ng taimtim sa kanya sa taas. Alas dose palagi ng hatinggabi ako nagpupunta sa kapilya ng ospital at nanalangin.

“Lord, pasensya na po kayo dahil minsan, nalilimutan kita at minsan din, nagtatampo sa ibinigay mong klase ng pagkatao ko. Inaamin ko naman, hindi ako naging mabait na tao. Marami akong pagkakasala, marami akong pagkukulang… Subalit, marami din po akong masasakit na dinadanas sa buhay na ibinigay ninyo. At ikaw lang ang bukod tanging nakakaalam sa lahat ng hirap at sakit na naranasan ko sa buhay. Simula noong marealize ko ang kakaibang naramdaman ko, sobrang sakit na ng kalooban ko na nahirapan akong tanggapin ito. Muntik na akong mawalan ng pag-asa. Muntik na akong magpakamatay sa nalalamang ganitong klase ang pagkatao ko. Ngunit ibinigay mo sa akin si kuya Rom. Sa kanya tumibok ang puso ko. Hindi ko ginusto ang lahat. Bagamat marami din akong pinagdaanang hirap sa kanya at maraming beses din akong nagreklamo at nasaktan sa relasyon namin, ngunit ngayon ko po narealize na hindi ko pala kayang mawala siya sa buhay ko. Handa kong isakripisyo ang lahat, mabuhay lamang si kuya Rom ko. Kahit ano po ang ibibigay ninyong kapalit, tatanggapin ko, manumbalik lang po ang malay niya. Kahit anong hirap pa po ang kabayarang ipataw mo, intindihin ko po at tatanggapin. Kahit buhay ko po, handa kong ialay para sa kanya. Mahal na mahal ko po siya. Kahit ako na lang po ang kunin mo, maintindihan ko po. Kasi, kahit mabuhay man ako ngunit kunin mo ang taong minahal ko, gugustuhin ko na rin pong mamatay. Ayaw ko po sa klase ng pagkatao na na ibinigay ninyo sa akin. Mahirap po kasi, marami pong balakid sa pag-ibig. Hindi ko kayang magkunyari, hindi ko kayang harapin ang mga pangungutya. Ngunit kinaya ko po ang lahat, tinanggap bagamat masakit at mahirap. Ito po ay dahil sa kanya – kay kuya Rom. Kung mawawala po siya sa akin, hindi ko po alam kung paano mabuhay. Sana ay huwag mo siyang ipagkait sa akin panginoon. Kinuha niyo na po ang papa ko. Sana, huwag po ninyong kunin si kuya Rom sa akin…”

Natapos na akong magdasal noon at bumalik na sa ward ni kuya. Pnasin kong nagkagulo ang mga nurse at duktor na nagmamadaling pumasok sa ward ni kuya.

Matinding kaba ang bumalot sa buong pagkatao. At namalayan ko na lang ang sariling nagtatakbo din sumugod sa ward. Noong nasa loob na ako, narinig ko naman ang sigaw ni Noel, “Kuya Rommmmm!!! Kuya Rommmmm! Huwag mo kaming iwan kuya Rom!!!”

Tiningnan ko ang mga appratus sa at huminto na ang mga ito. Ang monitor ng graph na may tumataas-baba pang mga linya ay deretsong linya na lang ang nakikita. Pinindot pala ni Noel ang distress button ng ospital noong mapansin ang mga monitor na hindi na humihinga si kuya Rom.

Dali-daling ni-revive ng mga duktor ang paghinga ni kuya. Tinanggal ang damit niya sa kanyang dibdib at biglang inilapat doon ang de-koryenteng metal. Mistulang tumalbog ang katawan ni kuya sa pagdiin niyon. Tiningnan ng mga dukto ang monitor kung nanumbalik ba ang pintig ng puso ni Kuya.

Ngunit wala pa rin.

Idiniin ulit ang mga aparatong iyon sa kanyang dibdib.

Wala pa rin.

Hanggang sa ang nakita ko ay ang pag-iling na ng duktor, tiningnan ako at buong lungkot ang boses na nagsalita, “I’m sorry. He’s dead...”

“Kuuuuuuuuuuuuuuuuuuuyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!” ang salitang umalingawngaw sa buong ospital.

(Itutuloy)

Hirap Umamin

By: Senioritoaguas
blogspot: http://www.senioritoaguas.blogspot.com

AUTHOR'S NOTE:

Ang short sotry na ito ay ibinahagi sa atin ni senioritoaguas. Napakaseniorito talaga nitong ating kaibigan. Sinabihan ko na na i-post na dito sa MSOB ng diretso ang akda niya, ewan kung saan naggagala -lol!

Anyway, salamat sa iyo senioritoaguas! At i-promote ko din ang blogspot niya na nasa taas po, bisitahin ninyo din kasi may mga stories din siya dun.

Oo nga pala. magpasalamat din ako kay Alexander Cruz sa update ng "Inihaw... part 7"

Salamt Alex!!!"

-mikejuha-

-------------------------------

Minsan kanabang umibig? Yung pagibig na hindi mo ma express o masabi sa taong mahal mo dahil natatakot kang mawala siya?

Nasa salas si Christopher nakatulala habang pinakikinggan ang paboritong niyang love song

“hoy, kanina kapa nakatulala jan.. wag mong sabihing si marco nanaman ang dahilan niyan” pag gising ng ate marta niya sa kanya

“mahal rin kaya niya ako ate?”pagtatanung niya

“abay malay ko,bakit di mo siya tanungin?”

“baka pagsinabi ko lumayo siya saken”

Kababatang kaibigan ni christopher si marco,palagi silang magkasama simula pa nung bata sila, alam na alam nilang pareho ang gusto at di gusto ng isat isa ,sa madaling salita kilalang kilala na nila ang isat isa,mag kaibigan ang mama ni marco at ni christopher na isa narin sa dahilan kung bakit mas lalo silang napapalapit sa isat isa

“eh what if mahal Karin niya?”pagtatanung ni ate marta

“eh panu ate kung hindi?.. tapos malalaman niyang mahal ko siya … lalayo saken yun katulad ng ibang mga babae na kaklase namen nanagsabi ng damdamin sa kanya”

“hay nakow! Bahala ka jan ang nega mo!”

“ateeeeeeeeeee!!!!!!”

Pag sigaw ni christopher nito bigla namang may kumatok sa kanilang pintuan ,nang binuksan ni christopher yun ,si marco

“tol! bat ka nandito?”sarkastikong tanung niya

“bakit masama ba?, di pa ako nakakatapos gumawa ng assignment ih ,tulungan mo ko hehe”

“ay sige gumawa na muna kayo ng assignment nyo at ako ay nasa taas at mag aayos ng mga damit, di parin nakakagawa ng assignment niya yan si chris dahil kanina pang nakatunganga at nag mumukmok” at sabay akyat ng ate marta niya sa kanilang kwarto

“bat ka nag mumukmok?”pagtatanung ni marco

“trip ko.”pagsagot ni christopher

“wee?”

Sadyang makulit at pilyo itong si marco, matalino kung mag sisipag

Imbis na simulan na ang pag gawa ng assignment nilapitan ni marco ang cd player at pinakinggan ang kantang tumutugtog

“anung kanta to?”pagtatanung ni marco

“lucky by colbie caillat and jason mraz”pag sagot ni christopher

“ang pangit”pang aasar ni marco

“ikaw ang pangit!,ano ba! Sisimulan naba nateng ayusin tong assignment?”

“ready when you are”

“kanina pa ako ready ikaw lang ang hindi”

Natapos nila ang assignment pareho silang nagging serious sa pag gawa nito at nang matapos sila

“oh mag merienda muna kayo”sabi ng ate marta niya na may dalang tinapay at juice

“yehey merienda”sabay dampot ni marco ng tinapay

“takaw mo talaga”

“ikaw rin ih,tingnan mo oh may mayonnaise kapa sa labi mo”sabay tawa ni marco

“hmp!”

Puros tawanan at asaran ang nangyare habang nakain sila napaka sayang oras para kay Christopher, hiram na oras para makasama ang kanyang matalik na kaibigan na siya naring minamahal

Ngunit ng oras na para umuwi si marco

“bye bhestfriend!.. bukas sabay uli tayo sa pagpasok”sabi ni marco at nag bigay ng isang ngiting napakatamis

“oo na!... sunduin mo ko ditto ah!”

“okay.. bat namumula ka?”pagtatanung ni marco

“ha? Mainit kasi “pag sisinungaling niya

“ahh ok ,bye…”sabay talikod ni marco

Pero maya maya bigla itong tumigil at humarap muli sa kanya

“ah tol!... pakis nga bago ako umuwe ng bahay”sabay ngiti isang ngiting nakakaloko!

“loko loko ka talaga! Umuwi kana nga!”

“opo ito na po ..”at umalis na nga si marco

Kinabukasan maagang dumating si marco sa bahay nila katulad ng inaasahan susunduin siya nito ang pogi nito sa suot na putting polo at navy blue na pants

“tara na?”sabi ni christopher na daladala na ang kaniyang gamit
At ang food nilang dalawa para mamaya sa recess

Si christopher ang nagluluto ng pagkain nilang dalawa at sabay rin silang pumapasok

“tara na!”

Maaga pa kaya naisipan nilang dalawa ng mag lakad na lamang,habang nasa daan
Tahimik silang dalawa

“ahh chris”pagbasag ni marco sa katahimikan

“bakit?”sabi ni christopher habang inaayos ang kanyang bag

Hinawakan ni marco ang balikat ni christopher at hinarap sa kanya

“bakit ba!... para kang tanga ah! Ang aga aga nangtitrip ka”

“ MAHAL KITA!”

Nabigla man si christopher sa narinig pero parang napaka gandang musica sa pandinig niya ang boses ni marco habang sinasabi ang mga salitang yon

“kahit na di mo ko mahalin o kahit ayaw mo saken ok lang, basta nasabi ko alng sayo na mahal kita,, chris please wag mo kong layuan dahil sa alam mong mahal kita di ko kakayanin kapag nawala ka saken”yakap yakap ni marco si christopher habang sinasabi niya ang mga salitang ito

pagkakalas ng kanilang yakapan kunurot ni christopher ang ilong ni marco

“tara na nga! Pumasok na tayo” sabay pagpatuloy sa pag lakad na napakalaki ng ngiti sa kanyang mga labi

“teka!... mahal mo rin ba ako?”pagtatanung ni marco

Di sumasagot si christopher

“hoy!”

“pwde kang manligaw”sabay dila ni christopher

(Itutuloy)

Si Utol At Ang Chatmate Ko [8]

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com

----------------------------------

Author's Note:

Babatiin ko ang mga followers ko, na next time ko na banggitin ang mga names ng bago hehehe.

Binabati ko rin ang mga taong nagkakarelasyon dahil sa MSOB... may sa middle east, may sa Pinas... alam ninyo kung sino kayo. Nakakainggit naman. Kaso. Lalo tuloy ako nalulungkot,naalala ko ang babes ng buhay ko.

salamat din sa mga walang sawang nagme-message, natetext, nagchachat, nagko-comment at nag-eemail. Busy lang pos talaga ako :-(

Yung mga comments, sori di ko masagot pero may natawa ako, kay Daucus (nasaan ka na???) na tinikman niya ang ebak niya dahil sa kanyang curiousity... Matalinong bata kasi, ahahaha! Nage-experimento.

Ok, basta salamat sa lahat. Si Kuya Rom ay lalabas na sa sunod na chap at lahat tayo ay magpaalam na sa kanya :-(

TC to all!

-Mikejuha-

---------------------------------------

Tuloy-tuloy ang pagbulusok ko sa ilalim ng tubig; huli na noong ako’y magsisi kung bakit pa ako tumalon samantalang hindi naman ako marunong lumangoy.

Sa ilalim ng tubig ko naramdaman ang pagka-seryoso sa ginawa kong pagtalon. Syempre, lumundag lang naman ako gawa ng takot ko na ibunyag ni Kuya sa pinakamamahal kong si Zach ang aking sikreto. Gusto ko lang takutin ang kuya ko, i-blackmail kumbaga. Wala kaya akong balak na magpakamatay. Virgin pa po ako kaya wala sa plano ko ang pumanaw na hindi man lang matikman ninuman ang aking sariwang katawan.

“Glug! Glug! Glug!” Nakainum na ako ng tubig at maalat pa man din. Ramdam ko na ang sakit sa ilong sa pwersahang pagpasok ng tubig doon. “Dyos na mahabagin! Huwag po munang magwakas ang aking walang kamuwang-muwang na buhay! Hindi ko pa natikman ang yakap at halik ni Zach!” sigaw ng utak ko.

Kaya tarantang ikinampay-kampay ko ang aking mga kamay at paa. At nasagi ng kamay ko ang isang lubid.

Dali-daling kumapit ako dito at nag ala-Tarzan akong pumaitaas upang makalanghap ng preskong hangin ang aking baga. At wallah!

Habol-bahol ang paghinga, disoriented, at nababalot sa matinding nerbyos at takot pa rin, nanatili akong nakahawak sa lubid, naghintay na sana ay may magligtas sa akin. Syempre, hindi ako maka-akyat at hindi rin naman ako makalangoy patungo sa aplaya. At alam ko, hindi tatalon para sa akin ang kuya ko dahil hindi rin iyon marunong lumangoy. At ayaw kong siya ang tumalon dahil sigurado ako, gagawin lang niya akong salbabida. Kaya nanatili na lang akong nakalambitin sa lubid.

Narinig ko namang nagkagulo ang mga tao sa loob ng restaurant. Ang masaklap, ay may sumigaw pa na, “May pating na dumadayo d’yan! Baka kakainin iyon ng pating!”

“Dyos ko po! Huwag naman po sanang isang pating lang ang makinabang sa birhen at sariwa ko pang katawan! Huhuhu!” Kaya Umiyak na ako ng umiyak at sa sobrang pagkadesperado ay nasambit ko ang, “Promise ko sa iyo Lord, kalimutan ko na talaga ang Zach na iyan! Ayoko na sa kanya, huhuhu! At kung sino man ang tatalon at siyang magligtas sa buhay ko, ay siya ko nang pagsilbihan at mamahalin. Kalimutan ko na talaga ang Zach na iyan! Huwag lang akong lamunin ng pating. Ansakit kaya nang makagat ng hayup na iyan! Huhuhu!”

At naghintay ako ng milagro.

At heto na, may tumalon! Hindi ko na kinayang tingnan pa ang mukha niya dahil baka ang ibigay sa akin ni Lord ay isang mukhang mahirap i-describe at di ko kayang tanggapin. Tumalikod ako, hinitay na lumapit siya. Pero ang totoo, tumalikod din ako dahil sa sobrang hiya sa ginawang kagagaguhan, natatakot na imbes iligtas niya ako, tuluyan niya akong ilublob sa tubig dahil sa katarantaduhan ko.

At naramdaman ko na lang siya sa likod ko, humawak din sa lubid, inilingkis ang mga kamay sa katawan kong nakatalikod. “Ligtas ka na. Kumapit ka sa akin at tawirin natin isa-isa ang mga poste ng restaurant hanggang sa makarating tayo sa aplaya. May dumadayo daw ditong pating kapag ganitong high tide kaya dalian na natin.” Sambit niya.

“O my God!” sigaw ng utak ko, biglang nawala ang takot ko sa pating. “Kilala ko ang boses na iyon! Si Zach!” Dali-dali akong lumingon at nakumpirma ng aking magaganda at tantalizing na mga mata na siya nga! At ang guwapo pa rin niya kahit nagkagulo-gulo ang mala-Justine Beiber niyang buhok dahil sa pagkabasa nito! Parang gusto ko nang sabihin sa kanya na ipagpatuloy lang niya ang pagyakap sa akin at hintayin na lang namin ang pagdating ng pating upang sabay kaming lunukin at magsama ng wagas sa loob ng tiyan nito at doon na rin namin buuin ang aming mga minimithing pangarap! “Gosh! Grabe! Pakiramdam ko ay isa akong prinsesa na nasa bingit ng kamatayan dahil sa sobrang pagtatae at dumating ang aking knight in shining armor at agad akong pinainum ng immodium.

“Kapit na!” Sabi niya.

Bigla naman akong nagising sa aking pagpapantasya. Ngunit nanginginig talaga ako, mga ateng, pramis, hindi dahil sa sobrang lamig ng tubig kungdi dahil sa excitement na nad’yan iyong super crush ko, itinaya ang sarili niyang buhay upang mailigtas lang ang aking pinakaiingat-ingatang puri, at hayun, yakap-yakap na niya ako. Di ba sweet?

Mistulang nawala lahat ang mga tubig na pumasok sa aking eardrum at baga at pakiramdam ko ay biglang tumubo nang napakahaba ang aking hair sa pagkakataong iyon. Grabe.

“Dalian mooo!” utos niya, rinig ko pa ang paghahabol niya ng paghinga.

At tinanggal ko ang mga kamay ko sa pagkapit sa lubid upang sa kanya na kakapit. Ngunit marahil ay sa sobrang paglalandi ko, dumulas ang kapit ko sa kanya at bumulusok na naman uli ako sa ilalim ng tubig. At muli, “Glug! Glug! Glug!” Iyon na ang huli kong natandaan.

Ewan kung gaano katagal akong unconscious ngunit noong bumalik ang malay ko at ibinuka ko ang aking mga mala-anghel na mata, nanlaki ito bigla noong ang nasaksihan ko ay mismong si Zach na inuupuan ang aking tiyan at nakayuko at nag mouth-to-mouth sa akin!

“Uhu! Uhu! Uhu!” ang pag-ubo ko, gawa nang hindi ko makontrol ang tubig na iniluwa ng aking baga. Kakabadtrip nga lang ang ubo na iyon dahil bigla ring tinanggal ni Zach ang bibig niya na nakalapat sana sa bibig ko. At habang nanatiling nakaupo si Zach, ang mukha ay tuwang-tuwa sa nasaksihang na-revive ako, mistula namang nag-slow motion sa tingin ko ang paligid habang may narinig akong kanta ng mga anghel at quirubim sa kaloob-looban ng aking tenga. Ang ganda ng ngiti ni Zach, hayup, nakakainlove. Parang may kaaya-ayang sinag na nagmula sa kanyang mukha at ang sabi ay “Ligtas ka na! Nandito ka na sa aking kaharian…” Parang nasa langit ako at nasa bisig ng aking prince charming!

Ngunit bigla ring naputol ang mala-paraisong eksenang iyon noong ibinaling ko ang mukha sa gilid ko at nakita ang mukha ng isang demonyo. Si Kuya pala ang demonyong iyon, bagamat in fairness, isang guwapong demonyo naman. Iyon nga lang, kitang-kita sa kanyang mukha ang pagpupuyos ng galit at ang kanyang mga tingin ay nagliliyab. Naiimagine ko nga na habang si Zach ay may koronang sinag sa ibabaw ng kanyang ulo, si kuya naman ay may sungay. Pero in fairness, bagay din sa kanya ang sungay.

At dahil sa nakitang pagpupuyos ng galit ng aking mahal na Kuya, bigla kong naisipang ipikit uli ang mga mata upang hindi ko makita ang kanyang mukha, nagkunyaring unconscious pa rin, nagbakasakaling i-mouth-to-mouth uli ako ni Zach.

Ngunit huli na ang lahat. Habang nakapikit ang aking mga magagandang mata na may mahahabang eyelashes, biglang may malakas na “SPLAKKKKK!” na dumapo sa aking flawless na mukha.

“Arekupppp!” Napadilat akong bigla sa lakas ng pagkasampal, naunsyami ang pinapantasyang “mouth-to-mouth para kay sleeping beauty” na galing kay prinsepe Zach.

Noong tiningnan ko kung saan nanggaling ang walang breeding na sampal na iyon, nakita kong galing pala ito kay kuya at hindi ma drowing ang kanyang mukha sa kinimkim na galit!

Grabe. Galit na galit din ako sa kanya. Ngunit wala na akong magawa pa kungdi ang haplusin na lang ang tama sa aking mukha, na hindi din ma-drowing sa tindi ng sakit habang binitiwan ko ang tingin na nanggagalaiti-ngunit-walang-magawa kay kuya, mistulang sa isang batang inagawan ng ice-crean ng mas malaki pang bata.

Noong mapansin ni Kuyang nakatutuk ang tingin ko sa kanya, inisnab naman niya ako at nilingon si Zach, binitiwan ang isang nakakalokong ngiti sabay sabing, “O pare, sabi ko sa iyo, buhay pa iyan e!” pagpahiwatig niya sa paggalaw at pagreact ko noong sinapak niya ng todo ang mukha ko. “Kaya umalis ka na sa pagkakaupo sa tiyan niyan. Baka sa pagdagan mo dyan yan mamamatay.” Dugtong ni kuya.

“Akala ko magma mouth-to-mouth uli ako eh!” ang sagot naman ni Zach sabay bitiw ng pilyong ngiti. Tila ganyan na sila ka close, huh!

Sa sagot na iyon ni Zach, naimagine ko tuloy ang eksenang nakayuko na si Zach upang handang ipagkaloob na sa bibig ko ang kanyang makasaysayang mouth-to-mouth noong maudlot ito dahil sa naunang lumanding sa mukha ko ang mabigat na palad ni kuya. “Waaahhhh! Nademonyo na talaga iyang si Kuya ko. Grabe na ang pagka-adik!” sigaw ko na lang sa sarili.

“Uuwi na lang tayo!” Ang mungkahi ni Kuya, sabay talikod halatang atat na atat nang makaalis sa lugar at makaiwas kay Zach.

Aba, noong akmang tatayo na sana ako ay bigla ba naman akong kinarga ni Zach sa kanyang mga bisig. “Wowwwwww! Heaven talaga! Todo na tooooo!” ang nasambit ng utak ko sabay naman lingkis ng mga kamay ko sa leeg ni Zach.

Ngunit noong lumingon si Kuya at nakitang karga-karga ako sa mga bisig ni Zach, bigla na namang nadiskarel ang kanyang mukha. “Bakit mo kinarga iyan? Nakakalakad naman iyan eh. Nag-iinarte lang iyan.”

“Hindi pare, groggy pa eh. Kawawa naman!” sagot ni Zach.

“Ako na ang kakarga niyan!” sabi ni Kuya.

“Ako na, Ok lang ako. May sasakyan ba kayo?”

“Mayroon pero ako na ang kakarga”

“Ako na nga lang… pare.”

“Ako na. Kapatid ko iyan kaya ako na ang kakarga…” ang pangungulit ni Kuya…

Pinag-aagawan talaga nila ang beauty ko. Ngunit hinigpitan ko ang paglingkis ng mga kamay ko sa leeg ni Zach. Ngunit makulit si kuya at ayaw patalo kaya nalipat ang pagkarga sa akin sa mga bisig ni Kuya.

Kaso, sadya yatang plano ito ng demonyo, nabitiwan niya ako (o binitiwan ba?) at… “KA-BLAGGGG!”

Nalaglag po ako, at naunang bumagsak sa semento ang virgin at walang mantsa ko pang pwet.

“Grrrrrr!” sabi ko na lang sa sarili, tiningnan ng matulis si Kuya. Sobrang sakit kaya ng puwetan ko. Dali-dali naman akong tumayo. Tiningnan ko naman si Zach na nabigla din sa pagbagsak ko, ang mga mata ko ay mistulang nangungusap na, “O, ano, kaya mo iyon?”

In fairness, hindi naman ako pinagtawanan ni Zach. O baka pinigil lag niya ang sarili. In fact, itong si kuya pa ng naninisi sa akin. “O, kasi… tangina, ang arte-arte, nagpapakarga pa!”

Hindi na ako kumibo. Iniabot naman ni Zach ang kamay niya sa akin. Ngunit sa magkahalong inis at pagkapahiya, hindi kinaya ng powers ko ang maglandi. Tumayo akong mag-isa nagtatakbo papuntang sasakyan, iniimagine na walang nakakakitang iba sa pagbagsak ko.

“O tingnan mo nga, mas mabilis pa sa kabayo kung tumakbo ang loko.” Ang narinig kong sabi ni Kuya kay Zach.

Hindi naman sumagot si Zach.

“Ok pare, mauna na muna kami ha? Sensya ka na sa nangyari. Basang-basa kasi tong utol ko kaya dapat maligo at makapagbihis na rin. Ikaw rin pare, basa ah... Salamat sa pagligtas mo sa kapatid ko!” Ang narinig kong sambit ni kuya, hinayaan na lang si Zach na mag-isa.

Ewan kung ano ang pakiramdamni Zach. Pero noong nilingon ko siya, mukhang may lungkot ang kanyang mga mata. Kasi ba naman, iyon lang ang sinabi ni kuya. Wala man lang “take care” o kaya “chat tayo mamaya” o “kita uli tayo next time” o mas maganda nga, “Pare… samahna mo kami sa bahay”. Iyon bang something na nakaka-inspire. Siya kaya ang nagligtas sa buhay ko. Doon pa lang, proud na proud na dapat si kuya sa kanya. Sabagay, sa kabilang banda rin, hindi naman talaga siya ang tunay na ka-chatmate at “nagmahal”…

Nauna akong umupo sa sasakyan at noong dumating na si kuya, dali-dali nitong pinaandar ang kotse na para bang hinahabol ng isng ulol na aso. “Hay salamat naka-eskapo din!” sambit niya pagpaparinig sa akin.

Hindi na ako kumibo. Alam kong ang eskapong sinabi niya ay ang makalayo kay Zach. Syempre, lungkot na lungkot naman ako bagamat kasalanan ko ang lahat. Pero at least, nalaman na ni kuya ang tunay kong pagkatao at ang sunod na mangyayari ay ipagsapalaran ko na lang...

“Tangina, bakla ka pala…” ang pagmamaktol ni kuya habang nilingon ako.

Ewan. Parang ang sakit din pala kapag sinabihan kang bakla. Hindi kasi ako sanay. At lalo na kuya ko ang nagsabi na may halong pangungutya. “Bakit kung ganito ako? May problema ba?” ang palaban ko ring sagot.

“Oo! Mayroon! At malaki! Dahil kapag nalaman ito ng mga magulang natin, sigurado ako, palalayasin ka nila. Gusto mo iyon?” ang pagbabanta ni niya sa akin.

Para akong nabusalan sa narinig. Syempre, nagpakatotoo lang naman ako at kahit papaano, tao rin naman ako. Bakit hindi nila kayang tanggapin ang pagkatao ko kung mahal nga nila ako. “At bakit nila ako palayasin? Iyong aso nga natin na hindi naman natin kaanu-ano, inaalagaan natin, ako pa kaya? Bakit ikaw? Gusto mong palayasin ako?”

Mistula ring nabusalan si kuya sa sagot ko. Lalong sumungit ang mukha niya. Iyon bang galit na hindi makalabas at may kung anong gustong kumawala sa kanya at pakiramdam niya ay gusto niyang pumatay ng tao. At ang tanging nagawa na lang niya ay ang tapakan bigla ang accelerator ng sasakyan. Bumilis ang takbo namin.

Sa takot na baka ibangga niya ang sasakyan, hindi na ako nagsalita pa. Hinablot ko ang seatbelt at isinukbit iyon.

“At ginawa mo pa akong bakla sa mata ng taong iyan? Malaki ang atraso mo sa akin tol… Malaking-malaki! Alam mo iyon?”

Yumuko na lang ako, hindi na kumibo. Totoo naman kasi. Ansama ko… “Pero masisisi ba niya ako kung ako ay umibig?” bulong ko sa sarili.

“Ngayong alam kong bakla ka pala, ayokong may makikita akong mga lalaking kasa-kasama mo ha?” sabi niya tiningnan ako ng matulis.

“Kuya... bakla po ako, hindi babae. Hindi po ako mabubuntis kahit ilang lalaki pa ang kasama ko!” ang pabalang ko namang sagot.

“Kahit na! Ako lang ang dapat na kasama mo. At kapag may nakita akong kasa-kasama mong ibang lalaki, bubugbugon ko talaga, lalo na ang Zach na yan! Makikita niya!”

“At kaya mo naman? Sa tingin ko nga maganda kung magsuntukan kayo eh para magkaalaman na kung sino ang mas magaling. At sa kanya ako tataya, promise.” Sagot ko.

“A ganoon! Gusto mo babalikan natin iyong ipinagmamalaki mong Zach at uupakan ko? Ha?”

“A... hindi na po kailangan.” sagot ko.

“Takot ka naman pala eh...”

“Hindi po ako takot kuya. Nand’yan na po siya o...” sabay turo sa isang lalaking naka-motorsiklo sa gilid lang na aming sinasakyan.

Alam kong si Zach iyon dahil kahit naka-helmet siya, iyon ang damit na isinuot niya. At basang-basa pa rin! “Waaahhh! Ang gandang tingnan talaga ng prince charming ko” sigaw ng utak ko habang pinagmasdan ang machong-machong porma ng pagdala niya sa kanyang motor, dinikitan ang sinasakyan namin”

Lumingon si kuya sa gilid niya at mistulang natuliro siya sa nasaksihan. “At ano naman kaya ang plano ng gagong ito?!” sambit ni Kuya na natunugang sasabayan kami ni Zach hanggang sa pag-uwi.

“E syempre, hinahabol ka niya eh. Kasi… hindi mo man lang siya kiniss kanina. Lagi kaya kaming nagki-kiss sa pagcha-chat namin! Hinahabol niya ang kiss!” ang pang-iinis ko kay kuya, ipinaparamdam din na kinilig ako, sabay tawa.

Mistula namang naputukan ng bomba si kuya sa pang-iinis ko. At marahil ay dahil sa kinikimkim pa ri niyang galit kay Zach at sa akin, sinadyang hinarangan niya ang motorsiklo nito.

“Kuya! Dahan-dahan! Mababangga mo si Zachhhhhhhhh!!!”

At ang sunod kong narinig ay ang malakas na “SCREEECCCCHHHHH!!!!!!”

(Itutuloy)

When It Rains...

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com

------------------------------------

When I was a little kid, I used to run naked and barefooted under the rain and enjoy every drop of it into my skin. As I ran through the tiny currents it created, I felt I had the whole world beneath my feet. It was always for me the best part of life, the joy of innocence, and of being unattached... Nothing made me feel happier than when it rained. And nothing was more important to me than to indulge myself in it. For me, life was just about it.

But, things changed. As I became older, things grew more complicated. I was sucked in to the currents of vicious circle of competition and of wants. And I didn’t know how to free myself from it. The rain didn’t make me feel happy anymore and I didn’t even know what else could make me. I wanted something and when I get it, I wanted more. My daily preoccupation had been on the pressing issues of survival and the standards set by people around. It became a routine to manage my time and resources to the limit, and to walk on tightropes in order to secure my place in the societal structure. I learned to be someone I was not.

I had to think fast and make wise decisions. I had to mingle with the right persons in order to keep afloat. I had to act intelligent in order to have my ideas recognized. I had to look nice in order to gain acceptance. I was totally lost, drifted from, and stripped of the simple things of my childhood.

A lot of people surrounded me, but I feel all alone. My horizons widened but the world is choking me. There are countless of opportunities but I am lost for values. Luxury abounded but I still feel unhappy with my peace and wisdom eroded. I struggled to surmount the challenges but I can’t seem to find the meaning.

This morning, I woke up to the sweet sound of rain landing onto my rooftop. As I heard it dropping heavier and heavier, it reminded me of home and of the simple things I used to enjoy: my family and childhood friends, the cool and refreshing countryside air, the sights of farm and lush vegetation, the fresh and uncontaminated waters of the creek and mountain spring, the taste of native foods, and the smell of the harvests.

I wish I were a little kid again; naive, unsullied, oblivious, innocent, and carefree. I wish I could run naked and barefooted under the rain and enjoy every drop of it into my skin...

I wish that life was just all about it.

Habal-Habal

WARNING: This post contains explicit scenes and is not suitable for readers below 18.

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com

Author's Note:

Ang email ko po na getmybox@hotmail.com ay napansin kong may mga pumapasok sa inbox na email notifications for a failed messages, at marami, everytime na bubuksan ko ito. (This aside from the spams and the you-win-something or I-got-a-huge-account-to-share-the-stupid-money messages...)

At may mga nag-email din sa akin na nakakatanggap din daw sila ng mga spam galing sa nabanggit na email address ko mismo.

Is this normal? May ilang nagmessage din sa akin saying that I sent them an email without any content except a link to some products... May nagsabi din sa akin na may virus ang account ko. Ano kaya ang nangyari sa account ko? I am planning to discontinue with the account but sayang kasi ang mga contacts nito...

I hope someone can help.

-Mikejuha-

-----------------------------------------

May lugar sa probinsya namin na ang popular mode of transportation ay tinatawag nilang “Habal-habal”. Hindi ko actually alam kung paanu nakuha ang pangalan na to but I think it came from the local word “habal” which means “mating”. Kasi ba naman, ang sasakyan ay isang customized heavy-duty motorcycle lang, lengthened to accommodate 6 or 7 passengers in one trip. You can just imagine all passengers, lalaki at babae, cramped up tightly together na naka-angkas sa motorsiklo habang nagta-travel paakyat o pababa sa lubak-lubak na hindi pa sementadong bulubunduking daan.

Kaya pag nakita mo ang position ng mga passengers, maiisip mo ang mating position ng mga hayop, na dikit ang mga katawan.

Nakasakay na din ako nito at di maiwasang matawa kapag naalala ang mga kahiya-hiyang experiences kagaya ng may isang beses nasa gitna ako at ang nasa harap koy babae at nang umusung pababa ang motor sa slope, dumikit ang harapan ko sa may likuran nya at sa katagalan, tinigasan din ako. Sigurado ako, napansin nya ang bukol ko dahil nilingon nya ako na para bang gustong matawa o ano... na siguro ang nasa isip ay, “Sarap naman, idiin mo pa...” o kayay “Langyang manyakis na to...!”

Swerte ka kapag type mo yung nasa likuran o harapan mo (depende na rin sa position preference mo – hehehe) at sagana ka sa tsansing.

Meron din akong experience na sa likuran ko ang babae, sa harap naman ay lalaki at habang nadadampi ang boobs ng babae sa likod ko, tumitigas naman ang ari ko na dumadampi-dampi sa likuran nung lalaki. Syempre, hindi ko mapigilan... kayat tinitimpi ko na lang ang kahihiyan dahil alam kong napapansin iyung nabubundol-bundol na bukol ko. Natatawa nalang ako sa sarili. Patay-malisya lang naman din yung lalaki kaya ok lang. Iniisip ko nalang na baka tinitigasan din sya (hehehe).

Anyway, nung last year kong bakasyon, nakasakay na naman ako ng “habal-habal”. Nangyari lang yun dahil sa may meeting ang fraternity namin sa downtown at dahil mejo gabi na, hinatid ko ang isa kong sis sa lugar nila. May motorsiklo naman ako na pweding gamitin pero I didn’t want to take risk dahil una, mejo gabi na at delikado ang lugar, maulan at maputik at dahil bundukin, nakakatakot ang slopes at swerves. So, I decided na sa habal-habal na lang kami sumakay at ganun din ang sa pagbalik kong mag-isa.

Swerte naman at nakahanap pa kami ng sasakyan. “Last trip na po ito!” ang nakangiting sabi ng driver na sa tingin koy nasa edad 25 lang, sunog at matipuno ang katawan dahil sa exposed palagi sa araw pag nagda-drive at sanay din siguro sa iba pang trabaho.

Dali-dali akong umangkas sa pag aakalang maubusan na ng pwesto. Ako yung nasa likuran ng driver at sa pinakadulo naman ng likuran ng motor yung sis ko. Sanay daw kasi syang sa pinaka-dulo. Iniisip ko nalang na siguro ayaw nyang matsansingan o may naiksperience na rin sya tungkol sa “bukol”, hehe.

“Anyway, kahit saan ok lang bastat ang importante, nakahabol kami sa trip na yun” sabi ko sa sarili. Sa likuran ko naman ay isang estudyanteng lalaki, na nasa 19 years old lang ang edad. Brando daw ang pangalan nya. Bago paandarin ng driver ang motor niya, nilingon ko sya, kinindatan sabay ngiti, yung casual na pakikipagkaibigan lang. Kumindat at ngumiti din naman sya, sabay angkas sa motor at kapit sa balikat ko habang nasa side lang ng lap ko ang mga kamay ko.

Anim kaming lahat pasahero, pampito na sa driver. May isang oras din ang layo ng pupuntahan namin, madilim ang kalsada dahil sa wala pang kuryente sa lugar na yun. Habang bumibiyahe na kami, walang imikan, walang kwentuhan. Maya-maya, unti-unti kong nararamdaman sa may likuran ko ang bukol ni Brando. Mejo natatawa nalang ako sa sarili dahil sa kabubundol ng ari ni Brando sa likuran ko, tinitigasan din ako na nabubundol-bundol naman sa likuran ng driver. Imbis na ang worry ko ay ang sitwasyon na madilim ang kalsada, maulan-ulan, delikado ang daan at kung meron pa ba akong masasakyan pabalik ng bahay, ang sumisiksik sa utak ko ay puro kalaswaan. Anjang iniisip ko na hubot-hubad kami lahat habang nakaangkas sa umaandar na motor at ang mga ari ay tigas na tigas at dumadampi sa mga likuran namin... para akong gago na nag-iimagine.

Nasa ganun akong pagmumuni-muni nang mapansin kong ibinaba ni Brando ang mga kamay nya sa side ng lap ko. Hindi ko na pinansin. Maya-maya, yumapos sya sa katawan ko. Patay-malisya pa rin ako. Iniisip ko nalang na dahil yun sa unsteady na kalsada, lubak at slopes at dikit na dikit naming mga katawan. Ngunit nung humigpit ang yapos nya sa akin, dun na ako nag-isip ng malaswa. Ang nasambit ko nalang sa sarili ko ay, “Shit! Tangna, pinag-tripan ako neto!” Pero dahil sa libog na libog na rin ako sa mga oras na yun, hinayaan ko na lang syang pangigilan ako. At habang yakap-yakap nya ako, minsan dinidiin din nya ang mukha nya sa leeg ko na para bang hahalikan yun. Ramdam na ramdam ko naman ang nagpupumiglas nyang bukol sa may bahaging likuran ko.

Sa sarap na nararamdaman ko rin, parang gusto ko na ring yakapin ang driver na nasa harapan ko. Ngunit hiya pa rin ang nagingibabaw....

May mga 30 minutes pa siguro bago namin marating ang patutungahan namin. Habang nag-eenjoy ang kumag na si Brando sa kahihimas at kayayakap sa katawan ko, patay malisya naman ako. Kunwari, wala akong nararamdaman although ang harapan koy parang sasabog na rin sa init at sarap sa mga ginagawa nya.

Wala naman talagang lantaran na sekswal na ginawa yung tao (Brando) pero siguro parang na-challenge lang ako. Para bagang tini-tease ako at patagalan o pahabaan na lang ng pagtitimpi kung hanggang kailan kaya.

Ewan ko rin pero feeling ko tinablan din ang driver sa harap ko sa kakabundol ng bukol ko sa kanya ng napansin kong parang idinidiin din nya ang likuran nya sa akin. Hindi ako sigurado actually pero lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko. Di ko malaman kung anong gagawin... Ang narinig ko lang na sigaw ng nademonyong isip ko ay “Yakapin mo na! Yakapin mo na! Sunggaban mo ang pagkakataon at mag-enjoy ka, tado! Maya-maya lang wala na ang oportunidad na yan!”

“Arggghhhhhhh! Shittt! Tangna! Tangna talaga!” sigaw ko sa sariling hindi mapakali. Ang ginawa ko, idiniin ko ang katawan ko sa driver. Wala syang reaction. Inilagay ko ang mga kamay ko sa sides ng lap nya, wala pa rin syang reaction. Ang hindi nya pag-pansin sa advances ko ay lalong nagpa-igting ng excitement at nagpalakas ng kabog ng dibdib, habang ang lokong si Brando naman ay pa-simpleng nag-eenjoy na sa palagay ko‎’y halos puputok na rin sa sarap na nararamdaman. Aktong ilagay ko na sana ang mga kamay ko sa balikat ng driver ng biglang huminto ang motorsiklo, “O, nandito na tayo!” sigaw nya. Bigla akong natauhan.

“Arggghhhh! Bitin!” ang sambit ko nalang sa sarili.

Bago umalis pauwin ni Brando, lumigon sya sa akin at tumango sabay sabi ng “Bye!”. Tumango na rin ako. Bibiruin ko sana, “Swerte mo, tol, enjoy na enjoy ka sa akin at di ako pumalag!” Pero pinabayaan ko nalang... Hindi na kami nagkausap pa.

“Mark, bibiyahe ka pa bang pabalik? Alas dyes y media na kasi ng gabi at wala ng masasakyan tong bro ko pabalik ng downtown eh, hinatid lang nya lang ako kasi...” tanong ng sis ko sa driver na kakilala din pala nya.

“Hindi na sana e...” sabi ni Mark na mejo nag-isip. “Pero di bale... dahil nasa midway naman yung bahay ko papuntang downtown, bale ideretso ko nalang sya dun tsaka ako babalik ng bahay” pag-explain ni Mark.

“Ay, maraming maraming salamat, Mark! Ambait talaga ni Mark...” pasalamat ng sis ko.

Noon ko pa lang napansin ang anyo ni Mark. Siguro may 5’8 ang height, at rugged na rugged ang dating. Clean-cut ang buhok, clean-shaven naman ang mukha. At sa porma ng katawan, halatang sanay sa physical na trabaho. May hitsura, maganda ang built.

Sinamahan ko muna ang sis ko sa bahay nila. Mga ilang metro lang naman ang layo at dali-daling binalikan ko na si Mark. Ako na lang ang nag-iisang pasahero nya. Agad nyang pinaandar ang motorsiklo. Muli, kinakabahan na naman ako... “Sana di na ako titigasan” sabi ko sa sarili ko na parang gustong matawa.

“Mark, kakapit ako sa iyo ha?” Tanong ko’ng mejo nag-alinlangan.

“Walang problema po, sir at mejo maputik, madulas at delikado ang dadaanan natin” ang casual namang sagot ni Mark.

Kumapit nga ako, sa balikat nga lang. Ulit, walang imikan, walang kwentuhan, basta ganun nalang. Maya-maya, sa kaaalog ng sasakyan, ayan na naman, tinitigasan na naman ako. Mejo nahiya ako kayat iniusog ko palayo ang sarili. Ngunit dahil sa ang kahabaan ng biyahe namin ay pababa ng slope di pa rin maiwasang madikit ang mga katawan namin. “Putsa namang...” sabi ko nalang sa sarili.

Hindi pa kami naka 20 minutes sa biyahe ng biglang bumuhus ang napakalakas na ulan. Nabasa kami kaya’t inihinto ni Mark ang motorsiklo sa gilid ng kalsada sa ilalim ng malaking kahoy.

“Sir, basang-basa na kayo ah!” sabi ni Mark na pasigaw dahil sa lakas ng ulan.

“Oo nga e, pero ok lang basta makarating tayo ng town” sagot ko naman, pasigaw din.

“Kung gusto nyo sir, mga 15 minutes na lang ay bahay ko na, susuungin nalang natin ang ulan at dun na tayo magpalipas ng paghinto neto” suggest ni Mark.

“Hindi ba delikado sa yo ang mag-drive na napakalakas ng ulan at maputik pa ang daan?”

“OK lang yon, Sir. Sanay na ako dito sa lugar na to. Ingat lang sa pag drive. Mas delikado kung dito tayo mag tambay dahil nasa lugar tayo na walang kabahayan at dinadaanan ito minsan ng mga NPA.”

Mejo natakot ako sa sinabing yon ni Mark kaya wala akong choice, tinahas na namin ang ulan hanggang marating ang bahay niya, pareho kaming basang-basa.

Nasa gilid lang halos ng kalsada ang bahay nya. Pagkatapos iparada ang motorsiklo nya sa maliit na garahe, dali-dali kaming pumasok sa loob at kaagad sinidihan ang lamparang de gas. Yari sa kawayan lang ang bahay ni Mark at sa tingin koy wala pa itong isang taong gawa. Pulido ng pagkagawa nito at maaliwalas ang loob kahit iisa lang ang kwarto, kumbaga all-in-one. Nanjan na ang sala at sa gilid nito‎ higaan nya at sa dulo, kusina.

“Pasensya na kayo, Sir sa bahay ko, mejo magulo.” Sabi nyang sabay hubad ng kanyang t-shirt, kumuha ng tuwalya at itinapis, hinubad ang pantalon at brief tsaka inilagay sa isang tabi. Tapos kumuha ng shorts at brief at isinuot na nakatalikod sa akin. Kumuha na rin sya ng extra shorts at t-shirt “Sir, palit muna kayo ng damit... sa tingin ko pareho lang tayo ng size. Sensya na hindi ko pweding maipahiram ang brief ko” sabay tawa ng malakas.

“Hahahaha! Marunong ka rin naman palang magbiro” ang sabi ko. “Kala ko hindi ka marunong tumawa eh, di joke lang...” sabay bawi. “OK lang sakin kahit walang brief... sanay ako jan, hehehe.” Sabi kong nakangiti. “Pero kung ipahiram mo ang brief mo sa akin, e di lalong mas OK”

“Hahahaha!” sabay kaming tumawa.

“Palabiro din pala kayo, Sir!” sabing ganun ni Mark. “Pero walang biro po, pwedi kong ipahiram sa inyo ang brief ko, promise!”

“Hahahahaha!” lalong lumakas ang tawa ko. “Hindi... biro lang talaga, ok na ako...” at nagpalit na rin ng damit.

Parang may sundot sa akin na kung ano yung biro ni Mark na iyon. Pero hindi ko na lang din pinansin. Ang bumalot sa isipan ko sa mga sandaling yun ay baka nagwo-worry na sa akin ang mga naghintay sa akin. Gustuhin ko mang tumawag, walang signal. At habang lumalalim ang gabi ay walang hinto din ang pagbuhos ng ulan.

Napansin ni Mark ang biglang lungkot ng mukha ko sa kaiisip kung paano maka-uwi sa gabing iyon at sa mga naghihintay sa akin sa bahay. “Sir, mag-inuman na lang kaya tayo habang hinihintay natin ang paghinto ng ulan... may ‘tuba’ ako dito kung umiinom ka neto...”

“Wala na yata akong choice Mark. Baka nga dito na lang din siguro ako magpapalipas ng gabi dahil sa gabing-gabi na at mukhang hindi na yata hihinto itong ulan. At kahit ihatid mo pa ako, delikado rin ang pagbalik mo. So, OK, inuman tayo. At pwedi ba, tawagin mo nalang akong Mike?”

Nagbukas si Mark ng sardinas at nag-inuman nga kami. At habang nag-iinuman, kwentuhan sa buhay-buhay. Marami din akong nalaman tungkol sa kanya gaya ng sya pala ang gumawa ng bahay nya na yun dahil pag-aari nila ang lupa at habang accessible sa trabaho nyang pagda-drive ng motorsiklo, nababantayan pa niya ang mga niyogan nila sa area na iyon. Nalaman ko din na ang bahay nila talaga ay nasa kabilang baranggay pa, at may 2 syang kapatid na lalaki at isang babae. Dating army din daw siya ngunit huminto na at ayaw ng girlfriend at mga magulang nya. Ilan lang yun sa mga nalalaman ko tungkol sa kanya. Anyway, marami din akong nai-share sa kanya tungkol sa buhay-buhay ko...

Mag a-ala-una na ng madaling araw ng mejo lasing na kami at sumentro na ang usapan sa trabaho nyang “Habal-Habal”

“Mark, ano ang nararamdaman mo kapag may isang lalaking pasahero na nakaangkas sa likod mo mismo at bumubundol sa yu ang bukol nya, lalo na pag tinigasan yung tao?”

Ngumiti si Mark, “Normal lang yun, wala akong problema dun, lalaki, o babae. Basta ako, concentrate lang sa pag-drive. Pero ok... aaminin ko naapektuhan din ako minsan pag umaandar ang libog ng katawan, hehehe.”

“E, nung ako ang nasa likuran mo kangina at tinigasan ako, napapansin mo ba yun?” seryoso kong tanong.

“Hahaha! Oo naman. At alam ko rin na niyayakap ka nung nasa likod mo.” Sabi nyang nakangisi.

“Talaga? napansin mo rin yun? Panu?

“Ako pa... E, nadadampi din ang kamay nya sa likod ko eh!”

“E, anong nararamdaman mo... nung malaman mong may yumayakap na sa akin?”

“Yung totoo...?” tanong ni Mark.

“Syempre, yung totoo.”

“OK, yung totoo... tinitigasan din ako! HAHAHAHAHA!” sabay kaming nagtawanan ng malakas.

“E, kung niyakap din pala kita nung time na yun papayag ka?” follow-up kong tanong.

“Hinihintay ko nga eh – joke! Pero, mas OK sana...” sagot nyang nakangisi. “Pero malamang gutay-gutay na ang mga buto natin dahil sa aksidente, hahahaha!” tawanan ulit...

“Game pala ang mokong na to!” sabi ko sa sarili.

“Alam mo...” pahabol nya, “feeling ko lang ha – na gusto mo rin akong tsansingan, tama ba ako?”

“Ha? Panu mo naman nasabi yan, tol... Kaw ha, OA ka.” tanong kung nag-iinosentehan.

“E, inilagay mo na ang mga kamay mo sa gilid ng lap ko, e. Kaso, nakarating na tayo sa destination natin.”

“Hindi ah, ano ka...” pabiro kong sabi na nangingiting napahiya.

Pero sa totoo lang, gusto ko ng umamin. Maya-maya, tumahimik na ako, tinungga ang laman ng baso, tumagay pa ulit ng isa pa at ininum. Siguro nagtaka si Mark sa bigla kong pagtahimik at tiningnan ako. Pero nag-iinit na naman ang pakiramdam ko’t gusto kong maipalabas anu man yun sa sarili ko. Nilakasan ko na ang loob ko, tinitigan si Mark, ang mga mata ay mapupunay na sabay sabing, “Panu yan, e di... pareho pala tayong bitin?”

Hindi sumagot si Mark. Tahimik na yumuko, iniwasan ang titig ko at tinungga yung tagay nya at tumagay ulit. Mejo napahiya ako kaya’t hindi na rin ako umimik.

Natahimik kami ng ilang sandali. Mistula naman akong binatukan at napaisip sa aking sinabi. At dahil sa hiya na hindi niya sinagot ang sinabi ko at pagparamdam na iyon, tomayo ako at nag-aalibi na lang na gusto ko nang matulog.

Akma ko nang tumbukin sana ang higaan na hinanda niya noong bigla siyang tumayo at hinawakan ang kamay ko sabay sabing, “Sandali!”

Napahinto ako at hinarap siya. Tinitigan niya ako at hinawakan ang mga balikat ko. “Akala ko ba pareho tayong bitin...?”

Ewan ko, matindi ang kabog ng dibdib ko. Nakipagtitigan ako sa kanya at mayamaya, namalayan ko na lang na naglapat ang amng mga labi…

Tila hindi na tumitigil ang ulan. Malakas ang hangin at napakalamig ng panahon. Ngunit sa loob ng bahay ni Mark, nag-uumapaw ang init ng aming katawan...

Mag-aalas-otso na ng umaga nung magising kami. Huminto na rin ang ulan at nagpapakita na ang haring araw.

Nakaangkas na ako sa motor ni Mark upang ihatid nya na ako sa bahay ko. “Panu yan, Mark... mabibitin na naman tayo neto sa Habal-Habal mo” pabiro kong sabi habang nakaakap sa kanya.

“Walang problema... ituloy na lang natin ulit mamaya! At kung gusto mo, sa bahay mo naman.”

At sabay kaming nagtawanan...

(End)