Untitled [10]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com
blog: xxbndikxx.wordpress.com





Chapter 10 – Celebrations


“Bakit ba ang dami nating problema? Mali ba itong pinasok natin?” tanong ko kay Ethan.

“Bry, huwag mong isipin na mga problema yon, mga challenges yon. Maagang binigay sa atin ang mga yon para i-test tayo kung kaya natin ituloy ang relasyong ito kahit na pareho pa tayong nangangapa. Basta isipin mo na makakayanan natin lahat, basta magkasama tayo. Sa ngayon, enjoy muna tayo” sabi ni Ethan.

Lumipas pa ang mga araw sa relasyon namin, kagaya ng dati, madalas pa rin akong pumunta sa kanila, kung minsan ay inaabot pa ako ng ilang araw bago umuwi sa amin. Pero pag-uwi ko, sisiguraduhin kong babawi ako sa pamilya at mga pinsan ko.

Limang buwan ng relasyon na puno ng challenges na nalalagpasan at pinipilit maging masaya pagkatapos, pilit na pinaglaban ang relasyon sa tadhana at mga taong nakapalibot sa amin. Ano kaya ang mangyayari sa susunod na limang buwan, gaano kaya kami katagal, aabot ba kami ng limang taon? Gaano pa kabigat ang mga darating na challenges at gaano pa kasaya ang naghihintay na kulitan namin sa kwarto niya, sa jeep, sa bus, sa mall, sa palengke, sa daan, sa pagbagsak ng ulan, sa pagligo sa swimming pool, sa office, sa mundo.

First Christmas, December 2006 – siempre di ko pinagpalit kay Ethan ito, sa pagkakataon ito mas pinili ko ang pamilya ko. Magkahiwalay kaming nag-celebrate ng Noche Buena kasama ang mga pamilya namin. Hapon na ng magkita kami ni Ethan, pasyal sa mall, nood ng sine, at dinner sa fastfood. Sa kanila ako natulog, pinagusapan namin iyon na kailangan magkasama kami sa gabi ng 25 Dec. Wala kaming naibigay na regalo sa bawat isa kasi kulang sa budget at walang oras para bumili, sapat na iyon magkasama kaming sa araw ng Pasko.

First New Year, January 2007 – 31 Dec, hapon, nagpunta ako kina Ethan, gusto ko kasi makita kung paano ang paghahanda nila sa New Year at para matakasan ko rin ang pagtulong sa mga tita ko na nagluluto. Naglalaro ng tong-its ang mga magkakapatid pagdating ko kina Ethan, inisip ko, yun siguro ang paghahanda nila sa Bagong Taon, he he. Nang nagsawa si Ethan, binigay niya sa akin ang baraha nya na ikinatuwa ng mga kapatid niya kasi siguradong talo na naman ako sa kanila. Maya-maya pa ay sinamahan na ng tagay ng alak ang bawat pag-ikot ng baraha. Makalipas ang ilang oras, natapos din kaming maglaro, di na namin kaya dahil sa kalasingan.

Bagsak ako dahil sa sobrang kalasingan, alam kong nag-alala si Ethan kasi kailangan maka-uwi ako, hindi ako pwedeng mawala sa selebrasyon ng Bagong Taon sa amin, nagsisilbi ring Family Reunion namin iyon. Gusto ni Ethan na kasama ko siyang magdiwang pero pilit pa rin niya akong ginising para maka-uwi ako.

“Adik, Happy New Year, hik, hik” bati ko kay Ethan.

“Wala pa, mamaya pa lang” sabi ni Ethan.

“Pa-kisshh nga, hindi ko kasi na kasi magagawa mamaya, hik, hik” request ko sa kanya.

“Ayoko nga, amoy alak ka” pagtanggi ni Ethan.

“Sige na naman, pleashhhh” pangungulit ko sa kanya, pero nagmatigas siya, hindi talaga siya nagpahalik.

“Ayoko nga, tara na hatid na kita sa kanto para maka-uwi ka na, mukhang ok ka na” sabi ni Ethan.

“I love you, masaya ako na naging parte ka ng buhay ko, sana huwag mo akong bitawan. Happy New Year” bati ko ulit sa kanya, ng medyo nahimasmasan na ako.

“Paano ka ba makaka-uwi niyan, alas otso na, baka mahirapan ka ng sumakay ng jeep, tapos lasing ka pa” sabi ni Ethan.

“Adik, naglalambing lang ako, sige na uwi na ako kahit di mo ako hinalikan” sabi ko kay Ethan.

“I love you, salamat din sa pagdating sa buhay ko, sana huwag ka ring bibitiw. Pero di pa rin kita hahalikan, amoy alak ka pa rin. Bukas na lang” bati ni Ethan.

Makalipas ang ilang minutong paghihintay ng jeep at makalipas ang maraming pag-ikot ng gulong ng jeep ay naka-uwi rin ako at umasa ako na mawawala ang amoy ng alak sa dami ng candy at chewing gum na nginuya ko habang nag-bibiyahe ako.

12:00 AM 01 January 2006 – sa gitna ng malakas na ingay na likha ng mga paputok, pinakawalan ko rin ng wish ko sa taong iyon. “Stronger relationship with Ethan and good health for my family”. Bago ako humarap sa salo-salo namin, tinawagan ko muna si Ethan para mabati ko siya ng “Manigong Bagong Taon” at binalita na nahalata sa amin na naka-inom ako, pero di na nila pinansin iyon.

Kagaya noong Pasko, hapon na ng magkita kami ni Ethan, pasyal sa mall, nood ng sine. At siempre di namin palalagpasin ang unang gabi ng taon na hindi kami magkasama. Pagdating sa kanila ay kumain muna kami at nakipag-kwentuhan sa magulang at kapatid niya. Masaya ako kasi ramdam ko na tanggap nila ako, parang parte na rin ako ng pamilya. Kahit wala akong regalo sa kanila ngayong Bagong Taon, pinangako ko sa sarili ko na gagawa ako ng paraan para makatulong ako sa kanila. Wala na naman kaming regalo ni Ethan sa isa’t isa, kagaya ng dati, walang oras bumili at kulang ang budget. Masaya na rin kami na magkasama kaming mag-celebrate ng Bagong Taon. Sa loob ng kwarto niya, nakisabay kami sa pahabol na putukan sa labas.

Birthday ni Ethan – excited ako, ito ang unang pagkakataon na magkasama naming ipagdiwang ang kaarawan niya.

“12:00 AM na, Happy Birthday” text ko kay Ethan.

“Salamat” reply niya.

Tawanan.

“Adik ka talaga, magkatabi lang tayo ti-text mo pa ako” sabay yakap sa akin ni Ethan.

“Bakit nag reply ka? Kahit na magkasama tayo ngayon sa kwarto mo, gusto ko ako ang unang mag-text sa’yo. Happy Birthday” muli kong bati kay Ethan.

“Sorry kung napagatos ka dahil sa birthday ko, ayaw ko naman maghanda pero nagpumilit ang mga kaibigan ko na pumunta dito” sabi ni Ethan.

“Ok lang iyon, buti na lang at hindi kita nabili ng regalo kaya may gagastusin tayo para sa handa mo” sabi ko sa kanya.

“Sige na, matulog na nga tayo, kailangang maaga pa tayong gigising mamaya para magluto” si Ethan.

Si Ethan. 24 years old, 5’8” ang taas, di mataba di rin payat, maputi, medyo manipis ang buhok, kulay brown ang mata. Masasabi kong gwapo siya kasi kahit yung mga kabarkada niyang lalaki dati ay nagkagusto sa kanya. Pinatibay siya ng mga paghihirap nila sa buhay, sa kanilang mga magkakapatid siya ang may malaking naitutulong sa magulang niya. Madiskarte, mabait, alam kung ano ang mga salitang ilalabas sa bibig niya.

Nag-leave ako sa trabaho para masamahan ko si Ethan sa pagluluto sa handa niya. Lunch time ng nagsidatingan ang mga kaibigan ni Ethan. Normal na yung kwentuhan at kumustahan sa kanila. Siempre hindi ako close sa kanila kaya matapos akong ipakilala, sinamahan ko na lang manood ng TV ang mga pamangkin niya at tumulong sa nanay niya sa kusina. Kahit na umalis na ang mga bisita niya, hindi na rin namin nagawang lumabas dahil sa sobrang pagod.

“Salamat” sabi ni Ethan.

“Para saan?” tanong ko.

“Para sa pag-asikaso sa kaarawan ko, ibang saya naman ang naramdaman ko” sabi ni Ethan.

“Tagay mo na yan” sabay abot ng baso ng beer kay Ethan.


First Baguio trip, first week of March 2006

“May surprise ako” sabi ko kay Ethan.

“Ano?” tanong niya sa akin.

“Pikit ka muna” paki-usap ko kay Ethan.

“Sige” sabay pikit sa mata niya.

“Punta tayo ng Baguio next week” sabi ko.

“Adik, huwag ka nang magbiro ng ganyan, alam ko naman na matatagalan pa bago tayo makapunta doon kasi kulang ang budget natin” sabi ni Ethan, habang nakapikit pa rin mga mata niya.

“Seryoso, pupunta tayo, naka-ipon ako dahil sunod-sunod ang incentives namin kaya may pang-gastos tayo. Naka-usap ko na rin ang pinsan ko at sa kanila tayo tutuloy, instead sa transient, para maka-tipid” paliwanag ko kay Ethan.

“Totoo, di ka nagbibiro?” tanong ni Ethan.

“Oo, buksan mo na ang mga mata mo para mabasa mo mga text ng pinsan ko” medyo asar na ako sa kanya.

“Salamat. Sa wakas, makaka-punta rin tayo ng Baguio, sige subukan ko ring mag-diskarte ng pera para may magamit tayo in case of emergency” sabi ni Ethan.

Huwebes ng madaling araw ng umalis kami kina Ethan, 10 minutes lang nakarating na kami sa bus station ng Five Star. Sa bus, hindi kami natulog kahit na inaantok kami, gusto kasi namin makita ang dinadaanan namin. Kapag konti lang ang tao sa bus, hindi maiiwasan kulitan namin at nakawan ng halik, sa labi, sa pisngi, sa leeg, sa kamay, sa tenga, sa noo. Makalipas ang apat na oras, nakarating din kami sa Baguio.

“Ate Pepper, si Ethan, Ethan si Ate Pepper” pagpapakilala ko sa kanila habang nasa bus station kami.

“Kanina ka pa ba naghihintay?” tanong ko sa pinsan ko.

“Hindi, kadarating ko lang din. Tara na, siguradong pagod kayo sa biyahe” yaya ni ate Pepper sa amin.

Nag-taxi kami papunta sa kanila. Habang nagpapahinga kami sa kwarto niya, naghanda naman ng makakain ang pinsan ko. After lunch na ng lumabas kami, para kaming mga bata na pinasyal sa Mines View, Burnham Park at Botanical Garden.

“Bry, iwanan ko muna kayo dito, may kailangan akong puntahan” sabi ni Ate Pepper.

“Ok, walang problema” sabi ko sa pinsan ko.

“Sige, kita na lang tayo mamaya sa SM Baguio, basta text ko na lang kayo. After dito, punta na lang kayo ng Session Road, maraming booths doon. Sige una na ako” paalam ng pinsan ko.

Pagka-alis pa lang ng pinsan ko, biglang yumakap si Ethan sa akin.

“Ano ka ba, ang daming tao dito, siguradong may makakakita” sabi ko kay Ethan.

“Bakit, hindi naman nila tayo kilala, wala akong pakialam sa kanila” sabi ni Ethan.

Hindi napigilan ng kapal ng tao sa Baguio Public Market ang kulitan at lambingan namin. Naghabulan kami sa gitna ng vegetable section, magkahawak kamay na tumitingin sa mga paninda nilang silver, magka-akbay habang bumibili ng peanut brittle, at nagkikilitian habang namamangha sa mga kaka-ibang disenyo ng mga key chains at ibang novelty items.

Nang nagsawa na kami sa palengke, nagpunta naman kami sa Session Road. Nilibot namin lahat ng stalls na nakatayo sa gitna at magkabilang gilid ng Session Road. Ang daming mga booths, merong nagtitinda ng damit, gamit sa bahay, pabango, key chains ulit, sumbrero, real estate, CD, ukay-ukay, t-shirts, native dress, silver ulit, appliances, at kung ano-ano pa, pero isa ang ang naka-agaw ng atensyon namin, street foods at kung ano ano pang pagkain.

Food trip. Banana que, pizza, nachos, hotdog on stick, mani, chicken burger, softdrinks, BBQ, pasta, buko pandan, beef burger, salad, peanut brittle, ice cream sa tinapay, puto, tokneneng, isaw, pancit guisado, one day old chick, tacos, empanada, mamon, fried chicken, adidas, kornik, kamote que, mashed potato, cheese burger, sweet corn, buko, tortillas, hotdog in bun, dirty ice cream, palitaw, ang dami, lahat ata ng nadaanan naming booth na nagbebenta ng pagkain ang naka-order kami, pero laglag din ang lahat ng kinain namin kasi dalawang beses namin inikot ang kahabaan ng Session Road.

Gabi nang magkita kami nina Ate Pepper sa SM Baguio, doon na rin kami nag dinner. Ayaw naman nilang mag-bar kaya inikot namin ulit ang kahabaan ng Session Road, nang mapagod ay nagpasya na kaming umuwi.

“Bry, kunin ko lang ang ibang gamit ko. Lock niyo na lang ang pinto pag-alis ko” sabi ni Ate Pepper.

“Sige, matutulog na rin kami pagkatapos, napagod kami” sabi ko sa pinsan ko.

Pagkalabas pa lang ng pinsan ko, ni-lock na ni Ethan ang pinto at kaagad siyang tumabi sa akin.

“Bry, salamat ulit. Di pa rin ako makapaniwala na nasa Baguio tayo” sabi ni Ethan.

“Adik, naka-ilang ikot na tayo sa Session Road, di ka pa rin naniniwalang nasa Baguio nga tayo” biro ko kay Ethan.

Hindi kami kaagad nakatulog ni Ethan kahit na sobrang pagod na kami. Nagkwentuhan muna kami at binalikan ang mga nangyari sa amin sa araw na iyon, at inisip kung paano masusulit ang susunod na araw. Sa kalagitnaan ng kwentuhan at lamig na dulot ng klima, bigla kaming nakaramdam ng init, init na dala ng bawat halik at yakap. May nangyari.

Kinabukasan, dinala kami ng pinsan ko sa Strawberry Field. Parang bata kami ng Ethan na namangha sa lugar, parehong unang beses na nakapunta kami doon. Di namin nagawang maghabulan kasi nandoon ang pinsan ko. Nang nagsawa kami sa kakatingin sa mga tanim, bumalik ulit kami ng bayan para bumili ng pasalubong at pumunta na kami ng bus station.

“Ate, alis na kami, maraming salamat sa tulong” sabi ko sa pinsan ko.

“Ok lang iyon, masaya nga ako kasi pinasyalan nyo ako dito. Kumusta mo na lang ako kay lola, sa mga tita at mga pinsan natin” sabi ng pinsan ko.

“Ate, sana magkita ulit tayo, maraming salamat din” sabi ni Ethan sa pinsan ko.

Sumakay na kami ng bus at tuluyang nilisan ang Baguio, pero ang dalawang araw na kulitan, tawanan, kwentuhan, pasyalan, food trip, pag-ikot sa Session Road, paglibot sa SM Baguio, pagdungaw sa Mines View, pag-ayaw sa pagsakay ng bangka sa Burnham Park, pagtingin sa mga natitirang tamin na bulaklak sa Botanical Garden, kulitan sa kwarto ng pinsan ko, pagligo ng napakalamig na tubig, pagkamangha sa matigas na mantika, pagdaan sa isang float na kasali sa parada, window shopping sa mga iba’t ibang produkto sa gawa sa strawberry, pagtawag sa mga kakilala namin na nandoon, unexpected na pagkikita ng mga nakaklase ko noong highschool, ang lahat ng nangyari sa amin doon, di namin malilimutan at dadalhin namin iyon pagsakay namin ng bus kasama ng mga bitbit naming pasalubong.

Untitled [9]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com
blog: xxbndikxx.wordpress.com




Chapter 9 – Family problem

“Adik, may sasabihin akong seryoso sa’yo mamaya, sa ngayon matulog kana muna” bungad sa akin ni Ethan pagpasok ko sa kwarto nya. Kakagaling ko lang sa trabaho, pang-gabi na naman.

“Adik ka talaga, sa palagay mo makakatulog ako ng maayos, siempre iisipin ko kung ano ang kailangan mong sabihin sa akin” sagot ko sa kanya.

“Sige na, wag ka nang makulit. Eto ang kiss mo, matulog ka na” lambing ni Ethan.

“Ok, ikaw naman lagi ang masusunod kaya matutulog na nga ako” sagot ko ulit sa kanya.

Zzzzzzzzzzz.

Gising.

Kain.

Ligo.

Usap.

“Ano ang sasabihin mo sa akin?” tanong ko kay Ethan.

“Ok, simulan ko na” seryosong sabi ni Ethan.

“Sige, makikinig ako” sabi ko.

“Kinausap ako ni nanay, nakiki-usap sana siya na kung pwede ay uwi ka muna sa inyo. Simula ng ilabas kita sa kwarto, nahiya kasi siyang humarap sa iyo. Nahihiya siya sa sitwasyon namin na makita mo kung paano kami nahihirapan araw-araw” paliwanag ni Ethan.

Tahimik.

Nag-isip.

“Alam ko ang nangyayari, ako pa nga ang dapat mahiya, pero nilalakasan ko ang loob ko, kinakapalan ang mukha ko para makasama kiya. Alam kong mali ito, pinagsisiksikan ko ang sarili ko sa inyo kahit na alam kong nahihirapan kayo. Ayaw kong umalis dito, kung kailangan ibigay ko ang lahat sa natitira sa sahod ko, ibibigay ko para pandagdag sa panggastos mo” sagot ko kay Ethan.

“Ako rin naman, gusto ko na laging nandito ka, ikaw pa lang ang nakapagpasaya sa akin ng ganito kaya ayaw ko rin sana na umalis ka dito. Pero kung yan ang gusto mo, sige huwag ka na munang umalis, gagawa tayo ng paraan at ako na ang kakausap sa nanay ko. Kung kailangang mangutang ako para may makain tayo, gagawin ko iyon” pagsang-ayon ni Ethan sa akin.

“Maraming salamat. Alam mo naman ang sitwasyon ko, sa halos isang buwan na pagtira ko dito, lagi akong nakayuko kapag papasok na ako ng bahay nyo, kung pwede nga lang na gumawa ako ng shortcut mula sa kanto papasok dito sa kwarto mo, gagawin ko iyon para hindi nila ako makitang dumarating dito” sabi ko kay Ethan.

“Hay naku, kailan ka kaya magbabago? Seryosong usapan na nga, hinahaluan mo pa ng biro. Kaya nga mahal na mahal kita kasi lagi mo akong napapasaya” lambing ni Ethan.

“Kahit naman ako, lagi mo akong pinapasaya, makita lang kita, masaya na ako” sagot ko naman sa kanya.

Nahiga.

Yakap.

Kiss.

Tulog ulit. Zzzzzzzzz.

--------------------------

Picture ni Randolph.

Ilang buwan na akong halos araw-araw na nasa loob ng kwartong ito, pero parang bakit ngayon ko pa lang napansin ang picture na iyon. Habang nakatingin ako doon, pakiramdam ko nakikita nya lahat ng ginagawa namin ni Ethan, ang lambingan, yakapan, halikan, iyakan, lahat. Parang nakikinig din siya sa lahat ng mga usapan namin ni Ethan. Ang weird, ang tanga ko, bakit?

“Ano naman ang tinitignan mo dyan?” tanong sa akin ni Ethan.

“Etong picture ni Randolph, pakiramdam ko nakatingin sa atin” sagot ko kay Ethan.

“Adik, picture lang yan, huwag mong seryosohin” sabi ni Ethan.

“Pwede bang maki-usap?” tanong ko sa kanya.

“Ano?” si Ethan.

“Pwede bang itago mo ang picture na yan. Kung pwede lang” sabi ko sa kanya.

“Sige” pagpayag ni Ethan.

“Ok, salamat” sagot ko kay Ethan.

“Ako naman ang hihingi ng pabor sa iyo” sabi ni Ethan.

“Ok, ano iyon?” tanong ko sa kanya.

“Magdala ka ng picture mo bukas, papalitan ko iyan, para may bago na akong katabi, he he” lambing ni Ethan.

“Ayoko, ganyan na lang ba, ipapalit mo lang ako sa kanya. Gusto ko bagong pictures at frame” sabi ko sa kanya.

“Ok, sige. Kapag nagkapera tayo bili tayo ng bagong picture frame, itatapon ko na yong luma, ang kulit mo talaga, pa kiss nga” lambing ulit ni Ethan.

Sandali. Di ko pa pala natatanong kay Ethan kung naka-usap na niya si Randolph para klaruhin ang bagay-bagay sa kanila. Pero sige, hayaan ko na lang muna, siguro kailangan pa niya ng panahon.

Masaya ulit.

Kulitan.

Ligo sa ulan.

Surprise. Pupunta sya ng office pagdadala ako ng lunch or dinner. Tambay siya doon at sabay kaming uuwi sa kanila.

---------------------------

“Bry, may sasabihin ako sa iyo” bungad ng nanay ko pagdating ko sa bahay, day-off ko kasi.

“Ano po iyon?” tanong ko sa nanay ko.

“Totoo bang nakatira ka sa accommodation sa trabaho mo?” tanong ng nanay ko sa akin.

“Opo” maikling sagot ko sa nanay ko.

“Huwag ka na sanang magsinungaling. May nakakita kasi sa iyo na bumaba sa may lugar nina Ethan. Pumayag ako na umalis ka sa bahay kahit na masakit sa akin, lalo na malapit lang naman ang lugar ng trabaho mo dito. Tapos ngayon malalaman ko na hindi ka naman pala tumutuloy doon at kina Ethan ka pa nakikitira na mas malayo pa ang bahay nila. Hindi ka ba nahihiya, ano na lang ang iisipin ng ibang tao?” sabi ng nanay ko.

“Ilang beses ba nila akong nakitang bumaba doon? Nay, isang beses lang akong nakitang bumaba doon at nag assume na kayo ng ganyan. Alam nyo naman na may kasama ako sa trabaho na malapit lang doon, may hinatid kasi akong mga documents sa kanya, pero dumaan muna ako kina Ethan bago iyon” paliwanag ko sa nanay ko, siempre confident ang pagharap ko para di mahalatang nagsisinungaling ako.

“Di ko alam, pero malakas ang loob ko na hindi ka nakatira sa accommodation. Nakiki-usap ako na sana ay bumalik ka na sa bahay, miss ka na ng mga pinsan mong makukulit. Alam mo naman na gusto nila na lagi kang kasama” paki-usap ng nanay ko.

Senti mode.

Ilang buwan na ba akong wala sa amin, lima. Oo pala, madalang ko ng makasama ang mga makukulit kong pinsan. Ang panonood namin ng Pokemon at iba pang cartoons tuwing umaga bago ako matulog, ang pag-gising nila sa akin kapag kakain na. Pakikipaglaro ng taguan at habulan sa kanila. Ang dami ko na pala na-miss, kailangan bumawi sa kanila. Sa mga tita ko, marami sa kanila ang nagsasabi na nagbago daw ako at marami ng napalampas na okasyon. Dati kasi wala akong pinapalagpas, kung kailangan mag absent sa trabaho para lang makapag attend, gagawin ko iyon.

Masama na ba akong tao? Nakaya kong iwanan ang pamilya ko para makasama araw-araw ang taong mahal ko. Tapos di na ako na nahiyang makitira sa kanila, alam ko ng ganoon ang sitwasyon nila, pero pinagsiksikan ko pa rin ang sarili ko.

Buhol-buhol na ang utak ko sa kakaisip, pero kahit anong gawin ko nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko sa kanya. Kung meron man akong nagawang mali, lilipas din iyon, mabubura din ng panahon ang sakit at kahihiyan na naidulot, ang importante, naging masaya ako kasama si Ethan. Masama man ako sa paningin ng iba, pasensya na, nagmamahal ako. Malakas lang ang loob ko kasi kahit na anong gawin ko, alam ko mapapatawad rin ako ng pamilya ko at pinapangako na makakabawi din ako sa kanila. Sa ngayon, pasensya na muna sila, nagmamahal ako.

No choice. Kunwari umuwi ako sa amin, binalik ko ang ibang gamit. Alam ko na ang ganitong set-up, ginawa ko na dati. High school ako ng mahuli ako ng nanay ko na nakikipag-inuman, disappointed, Catholic School at nasa Honor section, tapos makikita ako ng nanay ko na nakahiga sa kwarto ng ka-barkada ko na hindi na maka-uwi dahil sa sobrang kalasingan. Nakatira ako sa bahay ng lola ko noon, at matapos noon ay pina-uwi muna ako sa amin, pero matapos ang ilang araw lang, balik ulit ako sa bahay ng lola ko. Kaya malakas ang loob ko na ulitin iyon, ilang araw lang, siguradong makaka-alis na naman ako sa amin, babalik na naman ako kina Ethan.

Ganoon nga ang nangyari, naglagi ng ilang araw sa amin. Bumawi sa mga pamangkin ko, sinamahan ko ulit sila sa cartoon marathon at nilibre ko sila sa paborito nilang fastfood chain. Bumalik ako kina Ethan pero mas dumalas pa rin ang pag-uwi ko sa amin. Mas inuuna ko ng puntahan ang family gatherings at kung may trabaho, absent ulit para makapag attend.

Bumawi rin sa mga kabarkada kong madalang na makita. Nakiki-usap kay Ethan na kung pwede ko silang puntahan pa-minsan-minsan at pumayag naman siya.

Simula noon ay nakikisabay na rin kaming kumain ni Ethan sa mga kapatid at magulang niya. Sa loob ng ilang buwan ng pagtira ko sa kanila ay noon ko pa lang sila lubusang nakilala. Nakikipagkulitan na rin sa mga pamangkin niya, nood ng panghapong palabas sa TV kasama ang mga magulang niya, naglalaro ng tong-its kasama ang mga kapatid niya, ligo ulit sa ulan, sa pool, bili ng merienda.

Pagkatapos ng pagbawi ko ng oras sa pamilya, pinsan, at kabarkada ko, muling umikot ang mundo ko kay Ethan. Madalas, kung kailangan pumili, siya pa rin ang pipiliin ko, mas mahal ko siya, eh.

“Masaya ka pa ba?” tanong ni Ethan.

“Oo naman. Di ba sinabi ko naman dati sa’yo na ipaglalaban kita. Sa ilang buwan ng pagsasama natin, naging masaya tayo, pero meron tayong nasasaktan na mga tao, pero alam ko darating din ang araw na maiintindihan nila tayo” sagot ko kay Ethan.

“Ako rin, mas sumaya pa ako ngayon. Ganito pala ang pakiramdam ng nagmamahal” sabi ni Ethan.

“Pero kailangan maghanda pa rin tayo, kasi alam kong mas marami pa tayong magiging problema. At nakiki-usap ako na sana huwag kang bibitiw. Kung sakali mang bibitiw ka, sabihin mo ng mas maaga para hindi gaanong masakit” sabi ko kay Ethan.

“Alam ko naman iyon, mas marami pang problema ang kailangan nating harapin. At huwag kang mag-alala, hindi-hindi ako bibitiw” sagot ni Ethan.

“Adik, ang drama na naman natin. Tulog na nga tayo” sabi ko kay Ethan.

“Adik, oo nga, sige tulog na tayo, kiss ko” lambing ni Ethan.

Untitled [8]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com

Chapter 8 – Randolph

“Manyak” tawag ulit sa akin ni Ethan.

“Malibog” pagsagot ko sa kanya.

“Psst, tahimik ka lang, baka marinig tayo sa labas, baka ano pang isipin nila” pagbabawal sa akin ni Ethan.

“Ikaw naman kasi ang nauna, adik” sabi ko kay Ethan.

“Anong adik?” tanong sa akin.

“Adik sa sex, he he” sagot ko sa kanya.

Umaga pa lang ay nagkukulitan na kami sa loob ng kwarto niya. Simula noon ay ginamit din namin ang “adik” bilang tawagan sa bawat sila kapag nagkukulitan kami o kahit sa normal na usapan lang.

“Adik, sige na nga, matulog ka muna, nakakahiya naman sa’yo kakagaling mo lang sa trabaho” utos sa akin ni Ethan.

“Adik, sige matutulog na ako, mamaya na kita kukulitin, sarapan mo ang luto sa tanghalian natin, he he” sabi ko kay Ethan.

Halos ganyan lang kami araw-araw, kahit na wala na kami halos pag-usapan ay di naman kami nagsasawa sa kulitan.


“Adik, gising ka na, kain na tayo ng tanghalian” pag-gising ni Ethan sa akin.

“Sige maghihilamos lang ako bago tayo kumain” sabi ko sa kanya

“Sige bilisan mo habang mainit pa ang pagkain” sagot sa akin ni Ethan.

“Nagising ako kanina at nakita ko na may binabasa kang sulat habang naka-upo ka dito sa tabi ko, pero di na kita inistorbo kasi mukhang busy ka, hinayaan na lang kita kaya nakatulog din ako. Kanino galing yon?” tanong ko kay Ethan pagbalik ko sa kwarto.

“Galing kay Randolph” sagot ni Ethan.

“Uy, pabasa naman mamaya, kung ok lang. Sabi mo kasi wala na tayong itatagong sikreto, kaya dapat mabasa ko yung sulat na iyon” pangungulit ko kay Ethan.

“Sige, mamaya pagkatapos kumain, papabasa ko sa’yo” sabi ni Ethan.




Si Randolph.

First year college, first semester (SY 2000-2001), isa si Randolph sa mga kaklase ko. Sa katunayan, ahead siya ng isang taon sa amin, kaya lang nagkaroon siya ng bagsak sa mga major subjects niya kaya di na nakahabol sa mga ka-batch. Naging regular ang pagkuha ng mga major subjects niya simula noong maging kaklase namin siya, siguro ay naging magandang impluwensiya kami sa kanya, biro lang, he he. Pero kung may pagkakataon siya, ina-advance niya ang mga minor subjects para makapag-concentrate siya sa mga case studies at OJT kapag 4th year na kami. Sa aming mga magkaka-barkada, masasabi kong isa siya sa mga ka-close ko.

Third year college (SY 2002-2003), nagkaroon siya ng pagkakataon na mas maraming minor subjects ang i-advance niya. Nang magsimula na ang pasukan, nakasama na lang namin siya sa mga major subjects namin. Dumami ang mga kaibigan niya, isa na rito si Ethan. Una naman kami ng isang taon kay Ethan, regular student siya pero kung may pagkakataon din ay nag-aadvance siya ng mga minor subjects.

Minsan habang nasa corridor kami ng college at busy sa pagre-review sa quiz, dumating si Randolph kasama si Ethan. Pinakilala niya sa amin, yung ang unang pagkakataon na nakaharap ko siya. Simula noon ay lagi naming napapansin na lagi silang magkasama. Kapag meron namang kaming lakad na magkakabarkada, lagi pa rin naming iniimbitahan si Randolph at madalas ay kasama pa niya si Ethan.

Mas gumagaan ang pakiramdam ko kay Ethan sa tuwing makikita ko siya. Gusto ko rin siyang maging kaibigan pero kagaya nga ng nasabi ko dati, di kami nabigyan ng pagkakataon na maging malapit noong nag-aaral pa lang kami. Samantalang silang dalawa ni Randolph ay halos di na sila mapaghiwalay, hanggang umabot kami ng 4th year, magkasama pa rin sila.


Isang tipikal na araw sa buhay naming magkakabarkada, sa labas ng college namin:

“Palagay nyo sino ang bading kina Ethan at Randolph?” tanong ko sa mga kabarkada kong mga babae.

“Ikaw talaga Bryan, ang sama mo, pati silang dalawa ginagawan mo ng intriga” sabi ni Ann.

“Oo nga, wala ka na naman magawa kaya silang dalawa naman ang pinagdidiskitahan mo” sabi naman ni Elena.

“Ganito kasi yon, last week pagkatapos ng OJT namin ni Randolph, nagyaya siyang pumunta kina Ethan. Pagdating namin doon ay pinapasok ako sa kwarto ni Ethan samantalang sila ay sa labas nagkwentuhan. Sa pagmamasid ko, nakita ko na may naka-display na picture si Randolph, siempre ano ang iisipin niyo?” paliwanag ko sa kanila.

“Tigilan mo na nga iyan, baka dumating si Randolph at marinig ka pa” pagpigil sa akin.

“Ganito na lang, si John, first year pa lang kasama ko na siya, tapos nagpunta kayo sa kwarto niya at makitang may picture ako doon, ano ang iisipin niyo?” pangungulit ko sa kanila.

“Ha ha, pati ako idadamay mo pa” sabi ni John.

“May point is, bakit may picture doon si Randolph at bakit lagi silang magkasama, at sa pagkaka-alam ko pa madalas na matulog si Ethan kina Randolph” pagpapatuloy ko.

“Bryan, ikaw talaga kapag humirit ka hindi ka na masaway” pag pigil ulit sa akin ni Elena.

“Sige na nga, hihinto na ako, pero pag isipan nyo ang mga sinabi ko at sa susunod dapat may comment na kayo, he he” pagtatapos ko sa kakulitan ko.

Ako lang naman ang may lakas na loob na i-open sa barkada namin ang tungkol kina Ethan at Randolph, iba kasi ang closeness nila. Siguro ay dinadaan ko na lang sa kakulitan ang pagkainggit sa closeness nilang dalawa.


Balik ulit sa kwarto ni Ethan, year 2005.

“Adik, tapos na tayong kumain pero di mo pa rin pinapabasa sa akin yung sulat ni Randolph. May tinatago ka ba? May importante bang nakasulat kaya ayaw mong ipabasa?” tanong ko kay Ethan.

“Wala naman. Tinago ko na kasi yung sulat at tinatamad akong kunin” palusot ni Ethan.

“Sige kung ayaw mong ipabasa, pwede bang magtanong tungkol sa inyo ni Randolph? Matagal ko ng gusto i-open kaya lang nahihiya ako, pero ngayong tayo na, pakiramdam ko kailangan kong malaman kung ano ba talaga nangyari sa inyo dati” paki-usap ko kay Ethan.

“Sige na nga, ang kulit-kulit mo talaga” pagpayag ni Ethan.

“Ano ba talagang meron sa inyo ni Randolph?” unang tanong ko kay Ethan, na medyo kinakabahan pa ako.

“Sa aming pitong magkakapatid, ako lang ang nangarap na makatapos ng pag-aaral. Sa hirap ng buhay namin, alam kong hindi kakayanin ng magulang ko na tuparin ang pangarap ko. Nagtrabaho ako para may pambayad ako ng tuition, pero matapos ang isang taon, huminto ako sa trabaho kasi di kaya ng katawan ko. Nang sumunod na taon, nangutang ako sa mga kamag-anak ko para pagpatuloy ang pag-aaral ko. Ako na rin ang tumayong panganay sa aming magkakapatid simula ng mag-asawa ang dalawa kong kuya. Yung mga kasunod ko, nakatapos ng high school pero hanggang ngayon ay di pa rin nakakahanap ng trabaho” kwento ni Ethan.

“Nawalan ako ng pag-asa na matatapos ko pa ang pag-aaral ko. Nakilala ko si Randolph, naging magkaibigan kami at siya ang tumulong sa akin para matapos ang pag-aaral ko. Siya ang nagbayad sa tuition at ibang gastusin sa pag-aaral. Tinutulungan niya kasi ang nanay niya sa pwesto nila sa palengke kaya may may ipon siya. Madalas ay pinapapunta din ako sa palengke para bigyan ng tinda nilang gulay para may maihanda ako sa pamilya ko pag-uwi” pagpapatuloy ni Ethan.

“Sa mahigit isang taon na magkaibigan kami, minsan ay tinanong niya ako kung kami na ba. Hindi ako sumagot, natapos ang araw na iyon na hindi malinaw sa amin ang nangyari. Nang magkita kaming muli, bigla siyang naging malambing sa akin, kaya iniisip ko na nag-assume si Randolph na kami na. Gusto kong klaruhin sa kanya na hindi ako pumayag sa gusto niya, pero nagbago ang desisyon ko ng makakita ako ng kakaibang tuwa sa mukha niya. Pinabayaan ko na lang na kunwari kami. Ano ba naman yong kunwaring pagbigyan ko siya sa gusto niya, ang dami niyang naitulong sa akin, kahit na totoong pumayag pa ako, kulang pa rin iyon para makabayad ako ng utang na loob sa kanya” pagtatapos ni Ethan.

Bigla akong nanliit dahil sa mga rebelasyon ni Ethan. Kaya pala niya ako kinukulong sa kwarto para hindi ko makita ang nangyayari sa labas. Ako naman ay sumunod lang sa gusto niya kaya sa ilang buwan na patira ko sa kanila, ni hindi ko man napansin ang hirap na dinaranas nila, hindi ko alam kung sadyang bulag, bingi, at manhid ba ako. Naka-sentro lang ba talaga kay Ethan ang utak ko kaya wala na akong pakialam sa nakapaligid sa akin.

“Naayos mo ba ito bago siya umalis?” tanong ko kay Ethan.

“Maraming beses kong tinangkang kausapin si Randolph tungkol sa kunwaring namamagitan sa amin. Pero lagi akong inuunahan ng takot at hiya” paliwanag ni Ethan.

“Sandali, kung hindi ako nagkakamali, sa pagkaka-alam ni Randolph ay kayo pa rin. Wala man lang closure noong umalis siya? Parang ang labas ko niyan ay mang aagaw ng BF?” sunod na tanong ko kay Ethan.

Sa kabila ng mga nalaman kong hirap nila sa buhay, naging makasarili pa ako ay ngayon ay mas iniintidi ko pa ang relasyon namin kaysa sa epekto ng ginagawa namin sa pamilya niya. Ang lakas ng loob ko, ang kapal ng mukha ko.

“Please, pabayaan mo akong magpaliwanag. Sana hayaan na muna natin kung ano ang nasa utak niya, ang mahalaga ay hindi naman talaga kami kasi hindi ako sumagot sa tanong niya sa akin. Kung ini-isip pa rin niya na kami pa rin hanggang ngayon, pabayaan na natin yon, ako ng gagawa ng paraan don. Mahal kita at ayaw kong ito ang maging paraan para mag-away tayo” paliwanag ni Ethan.

“Ayaw ko sa ganito, kahit saang anggulo mo tignan, masama pa rin ang labas ko” sabi ko kay Ethan.

“Bry, ikaw ang mahal ko, ayaw kong mawala ka sa akin” sabi ni Ethan.

Tahimik.

Iyak.

Isip.

Sa mga sandaling iyon, gusto ko ng lumayo kay Ethan dahil nasaktan ako. Alam kong marami kaming magiging problema sa relasyon namin, pero hindi ko inaasahan ito. Pero nangibabaw pa rin ang pagmamahal ko sa kanya at natakot na baka di na kami magbalikan, kaya susugal ako, siniksik sa utak ko ang ideyang maayos din iyon.

“Mahal na mahal kita, kahit ikaw alam mo kung gaano kita kamahal, masakit sa akin ang nalaman ko pero sige, hindi ako lalayo sa’yo, basta ipangako mo sa akin na kaagad mong kausapin si Randolph” sabi ko kay Ethan.

“Oo, pangako ko kakausapin ko na siya para maayos na ito. Pasensya ka na, di ko alam na ganito ang mangyayari. Tandaan mo, mahal na mahal kita” sagot ni Ethan.

Mahabang katahimikan ang namagitan sa aming dalawa pagkatapos ang mga rebelasyon at pagsusugal. Sinubukan kong ibahin ang usapan pero tungkol kay Randolph pa rin.

“Madalas bang pumunta si Randolph dito? Madalas din ba siyang matulog dito?” sunod na tanong ko kay Ethan.

“Hindi naman, usually once a week lang siya pumunta” sagot ni Ethan.

“Ano ang ginagawa ninyo bago kayo matulog kayo, magkayakap din ba kayo?” tanong ko ulit kay Ethan.

“Wala lang, kwentuhan lang tapos tulog na. Kapag malamig nakayakap siya sa akin, ako nakatalikod sa kanya” sagot ni Ethan.

“Ilang beses na siyang nagsabi ng “I Love You” sa’yo?” sunod na tanong.

“Ewan, di ko alam, di ko naman sineseryoso” sagot niya.

“Hinalikan ka na ba niya sa labi?” sunod na tanong.

“Oo. Pero minsan lang, pagkatapos ay tumanggi na ako” paliwanag niya.

“May nangyari na sa inyo?” sunod tanong ko kay Ethan.

“Oo. Pero sa dalawang taon na kasama ko siya, siguro dalawang beses pa lang, sa kanila pa yon. Dito kasi kahit na kaming dalawa lang ayaw ko kaya di na rin siya nangungulit” ang mahabang paliwanag ni Ethan.

“Minahal mo ba si Randolph?” ang huling tanong ko kay Ethan.

“Bilang kaibigan mahal ko siya, kung meron mang nangyari sa amin, dahil yon sa pagtanaw ng utang na loob ko sa kanya, alam mo naman kung gaano ako ka-liberated noon at para sa akin simpleng bagay lang naman yon kaya pinagbigyan ko na. Pero ngayong nandito ka na, nagbago na ako, iyong-iyo lang ako. Maniwala ka sa akin, mahal na mahal kita” paglalambing ni Ethan.

“Nasaktan kita, nasaktan mo ako. Eto yung kinakatakutan ko, takot akong masaktan, takot ako sa mga posibleng mangyari sa atin pero mas takot ako na mawala ka. Naniniwala ako sa’yo, ramdam ko na mahal mo ako, pangako ko sa’yo, kahit na komplikado ang relasyon natin, hanga akong ipagpatuloy at ipaglaban ito. Mahal kita” sabi ko kay Ethan.

“Adik, tama na ang drama. Matulog kana, tanghali na, may pasok ka pa mamaya” sabi ni Ethan.

“Adik, kiss ko” paglalambing ko sa kanya.

Untitled [7]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com


Chapter 7 – Secrets and Rain

“I love you” text ko kay Ethan habang nakasakay ako ng bus papunta sa trabaho ko.

“I love you, too” reply naman ni Ethan

“Sige na, ituloy mo muna ang tulog mo, alam ko inaantok ka pa at malapit na rin akong bumaba sa bus” text ko ulit kay Ethan

“Huwag na, di na rin ako makatulog at maaga ko na lang tatapusin ang mga gawaing bahay para pagdating mo mamaya ikaw naman ang aasikasuhin ko” paliwanag ni Ethan.

Yon ang palitan namin ng text ni Ethan noong umagang yon. Habang nabibiyahe ako ay kinikilig ako, para akong teenager na kinausap ng crush ko na di ako pinapansin. Basta, hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko, kasi after 21 years may karelasyon na ako.

Pero sa kabilang banda, may konting lungkot kasi gusto ko sana na babae ang una kong makarelasyon. Ewan ko, bakit di ako nagkaGF, nanligaw ako noon pero hindi naman ako na-busted, ang sabi nila sa akin “it’s complicated kung itutuloy natin ito into relationship”, “you deserve someone better than me”, or “can we be friends na lang muna?” Di ba, di naman ako na-busted.

Malaki ang expectations ko sa kakasimula pa lang na relasyon namin ni Ethan. Umaasa ako na mababago nito ang ilang bahagi ng aking pagkatao: (1) ang pagiging immature ko – pinipilit ko lang pala ang sarili ko na mature na ako mag-isip at kumilos, pero kahit anong gawin ko, isip bata pa rin ako, (2) walang direksyon sa buhay – lagi ng lang “bahala na”, mahilig mag-plano pero di naman ginagawa, at (3) pagiging weirdo – high school ng may nagsabi sa akin na magulo ang utak ko, nasabi nila iyon dahil daw nagre-reflect sa gawa at sa mga sinasabi ko. Sana makatulong ang relasyong ito sa akin.


Natapos ang duty ko at nagmadali na akong lumabas, nagtaka na naman ang kapalitan ko kasi di ako ulit nagOT para makipagkwentuhan sa kanya. Excited akong umuwi kina Ethan, ewan ko ba, galing pa lang ako sa kanila kaninang umaga pero iba ang pananabik kong makita siya, tipong ilang taon kaming hindi nagkita samantalang oras lang naman ang lumipas na hindi kami magkasama.

“Nasaan ka na, dapat kanina ka pa andito?” text ni Ethan.

Di ako nagreply, gusto ko kasi siyang i-surprise.

“Bakit di ka reply, uwi ka ba sa inyo ngayon?” pangungulit ni Ethan.

Di pa rin ako nag reply hanggang sa makarating na ako sa kanila. Diretso ako kaagad sa kwarto niya at nakita ko siyang nakahiga, malungkot. Tumayo siya at lumapit sa akin, niyakap ako.

“Akala ko di ka dito uuwi ngayon” malungkot na sabi ni Ethan.

“Ako pa, alam mo naman na hindi kita matitiis at hindi ko rin palalagpasin ang araw na ito na hindi kita ulit makikita” paliwanag ko kay Ethan.

“Bihis ka na at naghanda ako ng merienda natin, alam ko namang gutom ka dahil sa dami ng trabaho mo at haba ng biyahe mo” biro ni Ethan.

“He he, nagbibiro ka pa ng ganyan, alam mo naman na wala naman akong ginagawa sa trabaho ko” sagot ko kay Ethan.

Pagkatapos namin kumain at nag kwentuhan kami ulit ng kung ano-ano lang para lumipas ang oras.

“Masaya ka ba?” tanong ko kay Ethan.

“Bakit mo naman natanong yan? Ikaw mismo alam mo ang sagot” sabi ni Ethan.

“Bakit kailangan tanong rin ang isagot mo sa tanong ko, gusto ko lang marinig sa’yo” paliwanag ko kay Ethan.

“Oo naman. Alam mo naman kung gaano mo akong napasaya. Ang dami ko ng naging mga kaibigan pero ngayon lang ako sumaya ng ganito” sagot ni Ethan.

Tahimik.

“Sa dami ng pinagdaanan kong problema sa buhay, ikaw pa lang talaga ang nagpasaya sa akin ng ganito. Sa iyo ko pa lang talaga naranasan ang ganito kasaya, tapos ang galing pa ng ideya mo na makitira ka dito” pagpaptuloy ni Ethan.

“Ibig sabihin na nahihirapan ka na ba sa pagtira ko dito? Alam ko naman na kulang pa ang share ko para panggastos natin dito. Ano, uwi muna ako?” biro ko kay Ethan.

“Ano ka ba? Kahit na walang maihandang pagkain ang nanay ko, maghahanap pa rin ako ng mapapakain ko sa’yo. Ayoko naman na magutom ka habang andito ka, nakakahiya naman sa mga tao, baka kung ano ang isipin nila kapag nakita kang pumapayat, he he” biro ni Ethan.

“Ikaw, masaya ka ba sa akin?” tanong ni Ethan.

“Oo naman, kahit na halos araw-araw tayong magkasama, nasasabik pa rin ako tuwing magkikita tayo, ewan ko ba, bakit hindi ako nagsasawa sa’yo, gusto ko na lagi kitang kasama, hindi kumpleto ang araw ko na hindi kita nakikita o maka-receive ng text galing sa’yo” paliwanag ko kay Ethan.

“Maraming salamat, kasi ikaw na yung taong matagal ko ng hinahanap. Dati talagang pinipili ko pa sa mga kaibigan ko kung kanino ako pwedeng mag-open ng problema, pero sa’yo ang dali kong nasasabi ang lahat ng nasa utak ko. Tapos kahit anong oras na gustuhin ko ay nakakapunta ako dito, hindi katulad sa ibang mga kaibigan, di naman pwede na araw-araw akong nasa kanila. At higit sa lahat, salamat kasi tinanggap mo ako kung ano ako” pagpaptuloy ko.

Yumakap ako kay Ethan at sabay naman ang paghalik niya akin sa labi.


Kahit na tatlong buwan na kaming magkakilala at halos araw-araw na magkasama, mas lalong naging espesyal ang turingan namin at naging mas masaya pa ang mga araw na magkasama kami. Kahit na pareho lang ang ginagawa namin sa araw-araw ay di pa rin kami nagsasawa sa isa’t isa, kahit ilang oras lang malayo sa bawat isa, parang ilang buwan na kaming hindi nagkita.

“Ano ang pinakatatago mong sikreto na hindi mo pa nasasabi sa akin?” tanong ko kay Ethan.

“Nahihiya ako, eh. Kung ikaw kaya muna ang sumagot sa tanong mo, makikinig ako” sabi ni Ethan.

“Hay naku, kung hindi lang kita mahal, hindi ko sasagutin. Sige simulan ko na. Noong high school ako, kasama ako sa mga Catechist sa lugar namin. Isang araw, nag set ng outing sa Pangasinan ang grupo, pero hindi ako nakasama kasi hindi ako pinayagan ng magulang ko. Sa sobrang sama ng loob ko, pinuntahan ko ang mga batang tinuturuan ko kahit na wala kaming pasok, sinubukan kong maglibang kasama sila pero iba ang nangyari” kwento ko kay Ethan.

“Sige tuloy mo lang, nakikinig naman ako” sabi ni Ethan.

“Siguro talagang malas lang ako noong araw na iyon. Nasa loob kami ng isang classroom, meron isa ka kanila na nag request kung pwede daw nila tignan ang nakatago sa loob ng shorts ko. Dahil sa pagkabigla ko, pumayag naman ako at sabi nila na ilalabas din nila ang sa kanila. Ganoon nga ang nangyari, inilabas namin ang di dapat ilabas. Pagkatapos noon ay parang walang nangyari, lumabas kami ng kwarto at pinuntahan ang ibang mga kaklase nila na naglalaro. Kinulit ako ng isa sa kanila, yung pinakamalapit sa akin na tinuring ko ng kapatid, tinanong niya ako kung marunong daw akong mag yosi, sabi ko sa kanya hindi ako marunong” patuloy na kwento ko kay Ethan.

“Ano ang ginawa mo pagkatapos?” tanong ni Ethan.

“Sinamahan ko siya sa tindahan, bumili kami ng tatlong stick ng sigarilyo at posporo. Nagtago kami sa isang sulok ng paaralan para hindi kami makita ng ibang bata, pero malas talaga, ilang hithit na lang sa yosi ay mauubos na ng tiempong natagpuan naman kami ng iba. Siempre nabigla sila kung bakit namin ginawa iyon. Nag explain ako sa kanila na magulo lang ang isip ko at humingi ng dispensa sa nangyari. Hinatid ko ang mga bata pagkatapos at ako naman ay nag muni-muni muna, hindi ko lubos maisip na nagawa ko iyon, na dapat sana ay magandang asal ang tinuturo ko sa kanila pero iba naman ang pinakita ko” pagtatapos ko sa kwento ko kay Ethan.

“Yun lang ang pinakatatago mong sikreto?” tanong ni Ethan.

“Oo. Sana naman intindihin mo na iba-iba naman ang mga naging karanasan natin” paliwanag ko sa kanya

“Sige na nga, ako naman ang magku kwento” sabi ni Ethan.

“Ok, makikinig ako” sagot ko naman sa kanya.

“Di ba nakwento ko na dati sa’yo na nag-stay ako ng isang taon sa Maynila. Naki-usap ang tatay ko sa mga kamag-anak namin na doon muna ako tumuloy at susubukan kong maghanap ng trabaho. Swerte naman na nakapasok ako sa isang agency at pa extra-extra ako sa mga pelikula at TV shows. Natapos ang isang taon, umuwi na ako at nagpasyang pagpapatuloy ko ang pag-aaral. Makalipas ang ilang lingo, nagpunta ang agent namin sa bahay at sinabing kailangan ko daw bumalik ng Maynila kasi may malaking project siyang nakuha at isasama ako. Sa sobrang tuwa ko, sumama naman ako sa kanya” kwento ni Ethan.

“Anong nangyari?” tanong ko kay Ethan.

“Pagdating namin ng Maynila, pumunta kami sa isang hotel. May bading na naghihintay sa kwartong pinasukan namin. Habang naka-upo ako at nag-iisip, nakita ko na may inabot na pera yung bading sa agent na kasama ko. Kinabahan na ako noon sa posibleng mangyari pero nilakasan ko pa rin ang loob ko. Nagpaalam sa akin yung agent at sinabing yung bading na lang ang magpapaliwanag ng lahat. Mukhang nakaramdam yung bading na naguguluhan ako sa nangyayari kaya minabuti niyang ipaliwanag sa akin ang lahat. Yun pala, nagpakuha siya ng lalaki at ako ang naiisipang ibigay ng agent. Sinabi ko doon sa bading na hindi ako bayaran at ang buong akala ko ay isasama ako sa isang TV project. Buti mabait yung bading at hindi niya ako ginalaw, at binigyan pa niya ako ng pera para may pamasahe ako pauwi” pagpapatuloy ni Ethan.

“Wala talagang nangyari?” pangungulit ko kay Ethan.

“Wala, ano ka ba, hindi ka ba nakikinig” sagot ni Ethan.

“Gusto ko lang i-confirm, alam ko naman kasi kung gaano ka kahilig, he he” biro ko kay Ethan.

Sa tuying ganito ang usapan namin ni Ethan, may pakiramdam ako na hindi kumpleto ang mga kwento niya, bitin, meron siyang hindi sinasabi sa akin. Sa kabila ng aking pagdududa, inisip ko na lang na masasabi din niya ang lahat, kung sakaling meron nga siyang mga tinatago pa.



Isang araw, pang gabi ang duty ko at kagaya ng dati pag uwi ko ng umaga kina Ethan at may nakahanda ng almusal. Pagkatapos kumain at pahinga lang ng konti at natulog na ako. Makalipas ang ilang oras ay nagising ako dahil sa lakas ng ulan at nasa tabi ko na si Ethan.

“Ligo tayo sa ulan” yaya ko sa kanya.

“Tara labas na tayo at baka biglang huminto ang ulan” sabi ni Ethan.

Sobrang saya ko dahil sa tanda kong iyon ay unang beses pa lang akong makakaligo sa ulan at mas masaya kasi kasama ko pa ang taong mahal ko. Paglabas namin ay malakas pa rin ang ulan. Maya-maya pa ay niyaya ko si Ethan na pumunta kami sa ibang lugar kasi nahihiya ako na puro mga bata ang kasama naming nagtatampisaw sa daan.

“Punta tayo sa bukid” yaya ko kay Ethan.

“Sige, mukhang tayo lang ang matanda dito” sabi ni Ethan.

“Salamat ulit” sabi ko kay Ethan noong pagdating namin sa bukid

“Para saan na naman?” tanong ni Ethan.

“Para dito, gusto ko ring maranasan na nasa bukid ako habang umuulan” paliwanag ko sa kanya

“Tara na, umalis na tayo dito, open space kasi dito at baka tamaan pa tayo ng kidlat” Sabi ni Ethan.

“Totoo ba yan?” tanong ko sa kanya.

“Kung ayaw mong maniwala ay maiwan ka dito at baka maya-maya lang ay matatamaan ka na ng kidlat” biro ni Ethan.

“Alam mo naman palang ganoon bakit mo pa ako dinala dito?” tanong ko ulit sa kanya.

“Pinagbigyan ko lang naman kasi ang request mo” sagot sa akin ni Ethan.

Pagkatapos ay umuwi na kami sa kanila at sabay na naligo sa may poso. Pumasok kami sa kwarto, nagbihis, nahiga, at natulog kami.

Kinabukasan ay sumama ang pakiramdam ko dala siguro ng pagligo namin sa ulan. Dahil day-off ko naman sa susunod na araw, minabuti na namin ni Ethan na huwag na akong pumasok sa trabaho para mahaba ang pahinga ko. Todo alaga siya sa akin at halos hindi niya ako iwanan sa kwarto, alam niya kasi na mas gagaan ang pakiramdam ko kung kasama ko siya.


“Malibog” tawag ko kay Ethan.

“Manyak” sagot naman niya sa akin.

Yan ang tawagan namin kapag nagkukulitan kami. Siempre maingat kami sa pagtawang sa isa’t isa lalo na kapag may kasama kaming ibang tao.

“Seryoso, maraming salamat dahil naging parte ako ang buhay mo” sabi ko kay Ethan.

“Ikaw talaga, hindi ka ba magsasawa ng pasasalamat sa akin?” tanong ni Ethan.

“Hindi. Kasi kulang pa na araw-araw kitang pasalamatan para maipakita ko sa’yo ang appreciation sa ginagawa mo sa akin. Hindi talaga ako makapaniwala na nakita ko ang taong matagal ko ng hinahanap sa iyo, at ang dami pang bonus, he he” biro ko kay Ethan.

“Ako rin naman, ang laki ng pasalamat ko simula ng makilala kita, sa kabila ng mga pinagdaanan ko sa buhay, hindi ko aakalaing makikilala kita” ganti ni Ethan sa akin.

Untitled [6]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com

Chapter 6 – Staying with Ethan

Bigla ko naalala na na-kwento sa akin ni dati ni Ethan na meron isa sa mga kaibigan niyang naki-usap kung pwedeng mag-stay muna sa kanila. Pumayag naman daw ang magulang ni Ethan pero sa di malamang dahilan ay hindi natuloy ang kaibigan niya. Buti na lang at nagbunga din ang ilang araw kong kaka-isip kung paano ako makatakas sa problema ko. Siguro para sa iba, immature ang tingin sa akin, simpleng problema ng pamilya, kailangan ko ng takasan.


“Bro, pwede ba ako tumira sa inyo pansamantala?” text ko kay Ethan.

“Sa akin walang problema yon, pero tanong ko muna sa nanay ko. Pero huwag kang mag-alala sigurado naman papayag siya” reply sa akin ni Ethan.

“Ok, sige, hintayin ko reply mo at sana nga ay pumayag ang nanay mo” text ko ulit kay Ethan.

Maya-maya lang ay nag-text na sa akin si Ethan.

“Bro, ok na, pumayag na si nanay ko kaya pwede ka na pumunta dito kahit kailan mo gusto” sagot ni Ethan.

“Maraming salamat at pakisabi na rin sa nanay mo na salamat” reply ko kay Ethan.

Pagkatapos noon ay pinag-isipan ko naman kung ano ang magiging paalam ko sa mga magulang ko. Maraming ideya ang pumasok sa utak ko hanggang sa naisip ko na sabihin ko sa kanila na kailangan kong tumira sa company accommodation dahil maraming ginagawang trabaho. Noong una ay hindi rin ako sigurado pero yon na ang pinaka-magandang gamitin kong dahilan. Di nila kasi alam na wala naman akong ginagawa sa office kungdi mag-hintay sa mga delivery trucks at magbigay ng resibo sa mga drivers.



“Nay, naki-usap ang boss ko, kailangan kong tumira sa company accommodation kasi maraming ginagawang trabaho” lakas na loob akong naki-usap sa nanay ko.

“Bakit naman? Kahit anong oras naman ay pwede ka umuwi kasi 24 hours naman ang mga bus, palagay ko hindi mo na kailangan pang tumira doon” sagot sa akin ng nanay ko.

“Pero nay, mahihirapan lang ako kasi hindi ko alam kung anong oras kami uuwi at kapag gabi ay mahirap na ang mga bus. Baka naman matagalan akong maghintay ng bus tapos maaga pa ang pasok ko kinabukasan” pagpapatuloy ko.

“Gaano ka naman katagal doon?” tanong ng nanay ko.

“Siguro isang buwan lang” sagot ko sa nanay ko.

“Sige, pero uuwi ka rin kapag hindi ka busy sa trabaho at tuwing day off mo” paki-usap ng nanay ko.

“Opo naman, ayaw ko naman talaga sana kaya lang kailangan lang” patuloy na pagsisinungaling ko sa nanay ko.

Labag man sa loob ko ang ginawa kong kasinungalingan ay wala naman ibang dahilan para maka-alis ako sa amin. Sa totoo lang, noon pa man ay gumagawa na ako ng paraan para maka-alis ako sa amin. Kasi masyadong protective ang mga magulang ko kaya hindi ko nagagawa ang mga gusto kong gawin. Kung nakaka-inom man ako at nakikitulog sa mga kabarkada ko noong high school, dahil lang nagsisinungaling ako sa kanila.

“Bro, pumayag na si nanay ko na umalis sa amin. Siguro sa susunod na araw ay lilipat na ako sa inyo at magdadala na rin ng mga damit ko” text ko kay Ethan.

“Sige, walang problema at huwag kang mag-alala lilinisin ko na rin ang kwarto. Alam mo bang pinasaya mo ako ng husto?” reply ni Ethan.

“Huwag ka na ngang mag drama dyan” pabirong reply ko sa kanya.


Makalipas ang isang araw lang, inayos ko na ang gamit at damit na dadalhin ko sa company accommodation, este kina Ethan pala. Gusto ko sanang umiyak at umatras na lang pero mas gusto ko pa rin na makasama si Ethan. Alam kong mali na mas piliin siya kaysa sa pamilya ko.

“Nay, alis na ako. Diretso na ako sa accommodation” paalam ko sa nanay ko.

“Sana mamayang gabi ka na lang umalis, may pasok ka rin naman mamaya di ba?” pagpigil ng nanay ko sa akin.

“Kailangan ko pa kasing ayusin ang mga gamit ko doon at baka maaga rin akong papasukin sa trabaho” pagpapatuloy ko.

“Nag-aalala kasi ako sa iyo, umuulan pa naman baka mabasa ka at magkasakit ka na naman” sabi ng nanay ko.

“Nay naman, magdadala naman ako ng payong para di ako mabasa. Sige na po, alis na ako” paalam ko sa kanya.

Umalis ako ng bahay, kasabay ng ulan ay ang pagdaloy ng luha ko sa akin mga mata habang naglalakad ako palabas ng kanto. Alam kong walang nakaka-intindi sa ginawa ko, at ilang beses ko na rin na tinanggap sa sarili ko na mali pero mas kailangan ko iyon. Mabigat sa loob ko ang iwan ko sila pero kailangan ko rin ng panahon para humiwalay pansamantala sa kanila.

“Bro, papunta na ako dyan. Sakay na lang ako ng tricycle papunta sa inyo kasi malakas ang ulan, ayokong maglakad” text ko kay Ethan.

“Sige hintayin kita dito” reply ni Ethan.

Nakarating ako kina Ethan, pagpasok ko sa kanila ay binati ko ang mga magulang niya at dumiretso na ako sa kwarto niya. Pagpasok ko pa lang ay kaagad na niyang ni-lock ang pinto at sinalubungang niya ako ng mahigpit na yakap at napakasarap na halik, pagkatapos ay muli na naman ang maiinit na kwentuhan ng apat na ulan sa kabila ng lamig na dulot ng malakas na ulan.

Masaya ang pagtira ko kina Ethan kahit na hindi pa rin niya ako pinapayagang lumabas ng kwarto maliban na lang kung maliligo ako. Parehong masaya kami kasi hindi na namin kailangang maghintay ng araw para magkita kami. Hindi rin maiiwasan na mas dumalas na may mangyari sa amin lalo na kapag matapos maligo. At mas marami rin kaming napapag-kwentuhan kasi wala naman kaming ibang magawa sa kwarto niya.

“Natatandaan mo pa ba noong college, noong bago pa lang kayong magkakasama nina Randolph, diba lagi ninyo akong sinasama kapag may lakad kayo, kaya lang hindi ako nakakasama kasi nga busy sa campaign para sa student council” tanong ko kay Ethan.

“Oo naman, gusto ka rin sana namin makasama dati lalo na noong manalo ka sa election, siempre parang sikat din kami kapag kasama ka namin” biro ni Ethan.

“Gusto ko naman sana sumama kaya lang siempre sobrang busy rin sa pag-aaral. Pero hindi ako nanghinayang kasi marami naman akong natutunan sa Student Council kahit na maraming naging problema” paliwanag ko kay Ethan.

“Hindi siguro, palagay ko mas marami kang natutunan kung sumama ka sa amin” sabi ni Ethan.

“Bakit, ano bang pinanggagawa ninyo dati?” tanong ko kay Ethan.

“Hindi naman talaga ako kasama sa mga kalokohan nila, sila lang naman ang gumagawa noon. Nagsimula kong malaman noong sumama ako sa isang fiesta, pagkatapos namin uminom, naghaharutan sila at ewan ko, bigla naman akong tinigasan at sakto naman na hinawakan ako ng isa sa kanila at nabigla siya sa kanyang nakapa. Naki-usap sila na tignan nila pero siempre hindi ako pumayag” paliwanah ni Ethan.

“Hindi siguro, he he. Mukhang maganda pala ang mga nangyayari sa inyo dati” biro ko kay Ethan.

“Oo naman. Noong isang araw nga nasa hospital ang asawa noong isa, nanganak siya at bumisita naman ang isa namin kaibigan at doon mismo sa banyo ng hospital sila gumawa” kwento ni Ethan.

“Paano nangyari yon, nadoon ang asawa niya. Siempre magtataka yon?” tanong ko kay Ethan.

“Siempre hinintay nila na makatulog yung babae bago sila pumasok sa banyo” paliwanag ni Ethan.

“Marami pa silang ginagawa, madalas sa bahay lang nila, tiempuhan nilang walang tao tapos pasok sila sa kwarto” pagpapatuloy ni Ethan.

“Buti pala hindi ako sumama sa inyo kung hindi baka madamay pa ako sa mga kalokohan ninyo” sabi ko kay Ethan.

“Ikaw naman, paano nagsimula ang kaberdehan ng utak mo?” tanong ni Ethan.

“Di ba nakwento ko na sa iyo dati. Ang kulit mo naman” sabi ko kay Ethan.

“Sige na kwento mo na ulit, wala naman tayong ginagawa, para lang lumipas ang oras natin, he he” pabirong sabi ni Ethan sabay halik sa akin.

“Noong bata pa kasi ako, siguro anim na taon ako noon, lagi akong sinasama ng mga tito ko kapag nanonood sila ng x-rated films, tapos ay pinapahawak nila ang di ko dapat hawakan. Nahinto yon noong magsimula na akong mag-aral. Nakapanoon lang ulit ako ng x-rated film noong high school na ako, kasama ko ang mga kabarkada ko” paliwanag ko kay Ethan.

“Wala bang nangyayari sa inyo noon kasama ang mga kabarkada mo?” tanong ni Ethan.

“Paanong may mangyayari ang dami namin kapag nanood kami, mahigit sampo kaming magbabarkada at libangan lang talaga ang panonood at may respeto naman kami sa bawat isa” sabi ko kay Ethan.

“Wala naman palang adventure sa barkadahan ninyo” sabi ni Ethan.

“Hindi nga namin kailangan yon, di naman lahat ng magkakaibigan ay kailangan maranasan yon. Ikaw, paano ka naman nagsimula o talagang likas na ang pagiging berde ng utak mo?” biro ko kay Ethan.

“Siguro nga likas na ito. Noong magpatuli ako, sinabi rin sa akin ng manunuli iba daw ang laki ng sa akin. Siguro tsismoso yon kasi pagkatapos ay bigla na lang dumami ang nakaka-alam sa amin tungkol sa pinatatako kong sekreto. Siempre di ko naman pinansin iyon dahil bata pa ako. Minsan ay tinawag ako ng kapitbahay namin at pinapasok ako sa kwarto niya. Sabi niya ay bibigyan niya ako ng pagkain at laruan basta hubarin ko lang ang damit ko, at ginawa ko naman. Di ko naman alam na bading pala siya, buti na lang at wala siyang ginawa sa akin” kwento ni Ethan.

“Ha ha, ang dali mo lang pala ma-rape. Bigyan kaya kita ng candy ngayon tapos rape kita” biro ko kay Ethan.

“Di mo na kailangan i-rape ako, pwede mo naman gawin sa akin kahit anong gusto mo, eh” biro ring sagot ni Ethan.

“Sino ang unang nakahawak sa’yo?” tanong ko sa kanya.

“Hindi ko na rin alam, kasi medyo marami na. Si Junior at yung nurse dyan sa tapat bahay alam ko nga nahawakan na rin ako. Siempre bata pa ako noon kaya hindi ko naman inisip iyon, biro-biro lang naman dati iyon. Tapos noong high school pala, yung isang teacher namin ay kinunan kami ng picture na naka-hubad kami kapalit ay mataas na grade sa subject niya, pumayag naman ako.” pagpapatuloy pa ni Ethan.

“Ibig sabihin ay kalat na sa lugar ninyo ang malaki mong sekreto?” tanong ko ulit kay Ethan.

“Hindi naman siguro marami, konti lang naman ang mga nakakabiruan ko dati at wala akong pakialam kahit ipagsabi pa nila kasi di naman nila makukuha ito” sagot ni Ethan.

“Yung mga kasama mo noong college, anong ginawa nila sa’yo noong malaman ang tungkol diyan?” tanong ko kay Ethan.

“Hanggang hawak lang sila. Madalas nga ay niyaya ako sa kanila, pumapayag lang ako pero di ako nagpupunta. Bahala silang maghintay” paliwanag ni Ethan.

“Di ka ba nagsisisi sa mga nangyari sa iyo dati?” tanong ko sa kanya.

“Hindi naman, nagiging liberated lang naman ako pero maingat pa rin naman” sagot ni Ethan.

Sa madaling panahon na nakasama ko si Ethan, alam kong kakilala ko na talaga siya, kaya alam ko na kahit na marami siyang kwento sa akin marami pa rin siyang tinatago. Hindi siya yung tipo ng tao na sasabihin ang lahat kahit na close na kami. Alam ko nandoon pa rin ang hiya niya sa akin. At alam ko rin, darating ang panahon na masasabi rin niya ang lahat sa akin.

Mas lalo pang lumalim ang pagka-kaibigan namin ni Ethan dahil sa pagtira ko sa kanila. Sa totoo lang, mas malayo pa ang bahay nila sa trabaho namin kaysa sa amin, kung manggagaling ako sa amin, halos 30 minutes lang ang biyahe, pero kung sa kanila halos isang oras. Masakit sa akin na dinadaanan ko lang ang bahay namin kapag papunta ako ng trabaho galing kina Ethan. Araw-araw may lalong bumibigat ang pakiramdam ko, kasi alam ko mali ang ginagawa ko, pero nandoon na akong sa sitwasyong iyon, at nawawala lahat ng pangamba ko kapag kasama ko na si Ethan.

Tuwing umaga pagkagaling sa trabaho, aasahan ko na ang almusal na naghihintay sa akin sa kwarto ni Ethan. Alam niya kasi na sanay akong nag-aalmusal kaya lagi siyang naghahanda, samantalang sila ay hindi naman nag-aalmusal. Hindi niya ako iiwan sa kwarto hanggan hindi ako nakakatulog. Habang tulog ako ay tutulong naman siya sa mga gawaing bahay at maghahanda rin ng tanghalian namin. Pagkatapos ng tanghalian, salitan kaming maliligo at sabay kaming matutulog tuwing hapon.

Naranasan ko rin ang maligo sa ulan na kasama siya, mangisda kasama ang mga kapatid niya, tumambay sa bukid at kung ano-ano pa. Kung may extrang pera naman ay umiinom kaming dalawa sa kwarto niya.

Halos dalawang buwan na rin akong nakatira kina Ethan noon, madalang lang ako umuwi sa amin, isang beses sa isang lingo lang. Madalas ngang tinatanong ng nanay ko kung kailan matatapos ang maraming trabaho ko kasi gusto na nilang umuwi na ako, pero sabi ko sa kanya sa baka aabutin pa ng ilang buwan.

“Happy 3rd monthsarry” yan ang bati namin ni Ethan sa isa’t isa. Talagang hinintay namin ang pagpatak ng alas dose ng madaling araw para mabati ang bawat isa.

“Tulog na tayo” sabi ko kay Ethan.

“Sige, na-greet na rin naman kita, he he” sagot ni Ethan.

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

6:00 AM pa lang, nakasakay na ako sa bus, dayshift ako noong lingong iyon. Habang nasa biyahe ako iniisip ko ang mga nangyari sa amin ni Ethan. Sa tatlong buwan na magkasama kami, ang dami ng nangyari sa amin at eto nga, nakuha ko pang makitira sa kanila.

Kagaya ng dati, gumawa ako ng sulat para sa kanya, wala kasing oras para bumili at wala rin akong pambili. Pagkalabas ko ng office ay nag-text ako kay Ethan na kakain kami sa labas para mag-celebrate. Sa gitna ng munti naming salo-salo ay nagpalitan kami ng sulat, at doon din ay binasa namin, wala kaming pakialam kung nakatingin ang mga tao sa amin. Pagktapos kumain at magbasa ng sulat, nagpasya na kaming umuwi, ayaw naming mamasyal at mas excited kung ano ang posibleng mangyari sa kwarto niya.

Pagpasok pa lang sa kwarto, kaagad kaming nagyakapan at naghalikan, muli ay nagkwentuhan na naman ang apat na ulo, at sa kalagitnaan ng pagkukwentuhan, nagsalita si Ethan:

“Tayo na” sabi sa akin.

“Akala ko ba ayaw mo sa relasyon sa kapwa lalaki?” tanong ko kay Ethan.

“Wala na sa akin iyon, mas higit pa nga natin ang mag-asawa sa ginagawa natin at isa pa, mahal talaga kita” paliwanag ni Ethan sabay halik sa akin.

“Sige, sabagay tama ka” sagot ko kay Ethan.

“Ano, tayo na, ha, wala ng bawian yan?” tanong ni Ethan.

“Oo, tayo na at alam mo naman na mahal din kita” sagot ko kay Ethan.

Kami na ni Ethan.

Untitled [5]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com

Chapter 5 – Problem, problem

Kahit na halos araw-araw kaming nagkikita ni Ethan, gusto ko pa rin na lagi kaming may load para anytime makapag-text kami. Parang wallet na walang laman ang cellphone namin kapag walang load. Dumating ang oras na di nakakapag-load si Ethan kaya ako na rin ang naglo-load sa kanya. Unlimited text kaya sulit naman ang pambili ko ng load. Noong una ay bumili ako ng load sa tindahan, pero noong simulan ng tita ko ang sideline niyang pagbebenta ng load, sa kanya na ako kumukuha kahit na utang, nagbabayad naman ako kapag sahod ko.

“Bry, naka-usap ko ang tita ko, mukhang lumalaki na ang utang mo sa kanya dahil sa load. Dalawang number daw ang pinapa-load mo lagi sa kanya” sabi ng nanay ko.

“Nay naman, binabayaran naman sa akin ni Ethan yung mga load na iyon kapag nagkikita kami” paliwanag ko sa nanay ko.

“Kilala kita, ayaw ko lang sana na magkaroon ka ng problema tungkol dito. At isa pa, napapansin ng mga tita mo na lagi daw kayo magkasama. Tapos ang laki na rin daw ng bill mo sa landline at isang number lang ang madalas mong tawagan” pagpapatuloy ng nanay ko.

“Nay, hindi ko naman pinapabayaan ang mga utang ko sa kanila. Lahat naman ay binabayaran ko kapag nakukuha ko ang sahod ko” sagot ko sa nanay ko.

“Oo nga, andoon na ako, kaya lang nanghihinayang lang kami sa nagagastos mo dahil sa load at pagtawag sa landline. Bakit kailangan ka pang gumastos ng ganoon kalaki kung lagi mo naman kayong nagkikita?” sabi ng nanay ko.

Hindi na ako sumagot sa nanay ko, alam ko walang magandang patutunguhan ang usapan namin kahit na magpaliwanag at magbigay ng ebidensiya sa kanya. Bata pa lang kasi ako ay di na ako sumasagot sa mga magulang ko kahit na alam kong tama ako. Ewan, bakit ganoon sila, di ako binibigyan ng pagkakataon na magpaliwanag, kung meron man, ipipilit pa rin nila ang sa kanila, kaya bakit kailangan ko pang magpagod at magsayang ng laway kung una pa lang ay alam ko ng wala rin akong mapapala.

Kung tutuusin, tama nga naman ang nanay ko, kung nilalaan ko sa ibang bagay ang ginagastos ko sa pag-load at pagtawag kay Ethan, sana ang dami ko ng nabiling Pokemon cards, t-shirts at kung ano-anong gamit. Pero doon ako masaya, masaya ako sa bawat text at tawag ko kay Ethan kaya ako gumagastos ng ganoon. Simula noon ay di na ako nagpaload pa sa tita ko, lumipat ako sa tindahan sa may kanto namin.



“Bro, nag-usap kami ng nanay ko, napansin nila na malaki na ang gastos ko sa load at bill sa landline. Sabi ko sa kanila na binabayaran mo sa akin ang bawat pinapadala kong load sa’yo” text ko kay Ethan.

“Alam mo, tama naman sila. Ako nga rin nahihiya na sa iyo kasi ang laki na ng gastos mo dahil sa akin. Yan tuloy, parang nahihiya na akong pumunta sa inyo” reply ni Ethan.

“Huwag mong isipin yon, hindi naman ganoon kalaking problema yon para maging dahilan ng hindi mo pagpunta ulit sa amin” paliwanag ko kay Ethan.

Naging madalang ang pagpunta ni Ethan sa amin, kahit na maki-usap ako sa kanya ay hindi pa rin siya pupunta dahil sa sobrang hiya sa magulang ko. Kaya simula noon ay mas dumalas pa ang pagpunta ko sa kanila. Noon una ay medyo ok pa, pero ng mapansin kong halos araw-araw na akong nasa kanila, yumuyuko na lang ako pagpasok pa lang sa gate nila tanda na nahihiya ako. Pero ganoon pa man, nilakasan ko pa rin ang look ko, makasama ko lang siya.

“Bro, ok lang ba talaga na lagi akong nagpupunta dito, nahihiya na rin kasi ako sa inyo dahil halos araw-araw na nila ako nakikita” sabi ko kay Ethan.

“Walang problema yon, masaya nga ako kasi di na natin kailangan lumabas para magkasama tayo, dito walang gastos. At mas gusto ko naman na dito tayo nagkikita, di katulad sa inyo, mabigat na ang loob ko, wala pa tayong privacy” sagot ni Ethan.

“Sabagay tama ka, may kwarto nga ako pero di naman natin ma-solo, kahit na may bisita ako ay pumapasok din ang magulang ko. Buti dito, di ka talaga pinapakialaman ng mga magulang at kapatid mo, kahit buong araw kang magkulong dito” sabi ko kay Ethan.

“Ganyan talaga sila, kahit na wala ka dito, madalas ay nagkukulong din ako sa kwarto, wala naman kasing pwedeng mapaglibangan dito sa bahay” si Ethan.

“Kaya lang may problema ako, eh. Ang sama ng tingin sa akin ng mga kapitbahay niyo kapag nakikita na akong dumadaan, kaya madalas ay nakayuko na lang ako kapag naglalakad, tapos nahihiya na rin ako sa inyo kasi lagi mo akong kinukulong dito, kapag kainan dito rin sa loob, siempre gusto ko rin sana na makaharap ang mga magulang at kapatid mo” reklamo ko kay Ethan.

“Alam mo, pabayaan mo na lang ang mga kapitbahay namin, likas na sa kanila ang pagka-tsismosa at hindi lang naman sa iyo nangyayari yan. Pagdating naman dito sa bahay, ewan ko bakit ayaw kita lumabas, natatakot ako na baka may mangyaring masama sa iyo atleast dito sa loob ng kwarto ko, safe ka” paliwanag ni Ethan.

“Ang weird naman, anong palagay mo sa bahay ninyo, kahit anong oras ay pwedeng bumagsak?” pabiro kong sagot kay Ethan.

“Hindi naman sa ganoon, basta gusto ko na lagi ka lang dito sa loob ng kwarto, ok wala ng tanong, he he” sabi ni Ethan

“Noon ba madalas rin bang magpunta dito ang mga kaibigan mo?” tanong ko kay Ethan.

“Hindi naman, madalang lang kaya lang hindi naman sila sabay-sabay kung pumunta, parang ikaw pa lang ang nakagawa ng ganito na halos araw-araw ay nandito” pabirong sagot ni Ethan. “At madalas kapag inabutan na sila ng hapunan, sila na ang nagbibigay ng pambili namin ng pagkain” pagpapatuloy ni Ethan.

Bigla akong natahimik sa huling sinabi ni Ethan. Oo nga, bahit hindi ko naiisip na magbigay ng pambili ng pagkain kay Ethan. Akala ko kasi ok lang sa kanya, di naman siya nagrereklamo kahit na madalas ay naririnig ko silang nag-uusap ng nanay niya kung ano na naman at kung saan sila kukuha ng makakain. Kaya pala lagi kaming kumakain sa loob ng kwarto ay ayaw niyang makita ko ang sitwasyon ng magulang at mga kapatid niya. Simula noon ay kina-usap ko si Ethan na magbibigay ako ng pambili ng pagkain sa kanya, noong una ay tumanggi siya, pero ng wala na siyang choice, pumayag na rin.




“Bro, pwede mo ba akong puntahan sa bahay, Linggo naman ngayon at wala akong kasama, wala naman makakakita sa iyo” text ko kay Ethan.

“Alam mo naman na nahihiya pa akong pumunta sa inyo, kapag nakita kasi ako dyan baka magkaroon na naman ng problema, mas maganda na ang umiwas” reply ni Ethan.

“Sige na punta ka na dito, walang magiging problema kasi may lakad sila at late na sila makaka-uwi” pangungulit ko kay Ethan.

“Ok, sige pupunta na ako dyan, basta siguraduhin mong walang tao at sunduin mo rin ako sa kanto” pagsang-ayon ni Ethan.

Pagkatapos noon ay natulog muna ako at naghabilin sa nanay ko na gisingin nila ako bago sila umalis kasi may gagawin ako. Ginising naman nila ako bago sila umalis at naghintay ng ilang minuto bago ako nagpunta sa kanto para sunduin si Ethan.

“Ano ang dala mo?” tanong ko kay Ethan sabay turo sa dala niyang paperbag.

“Extrang t-shirt” sagot ni Ethan.

“Bakit, may lakad ka ba pagkatapos mo dito?” tanong ko ulit kay Ethan.

“Oo. Sasama ako sa office niyo, di ba wala ka naman kasama sa duty mo. Masama kasi ang kutob ko at ayokong may mangyaring masama sa’yo kaya gusto kitang bantayan magdamag” paliwanag ni Ethan.

“Sige na nga, wala naman sigurong magiging problema kung isasama kita” pagpawag ko sa alok ni Ethan.

Natapos ang araw na iyon, naka-alis na kami ng bahay bago pa naka-uwi ang magulang at kapatid ko, kaya hindi nila nakita si Ethan. Pagdating naman sa office ay nagpa-alam ako sa kasama ko kung pwedeng samahan ako ni Ethan sa duty kasi ilang gabi na akong naiinip. Pumayag naman siya at sinabing wala naman magiging problema at mas maganda nga iyon kasi may kasama ako buong gabi. Yon ang unang pagkakataon na nakasama ko si Ethan sa trabaho ko.



Minsan ay kinausap ako ng isa kong tita tungkol sa pagbili ko ng desktop computer, alam kasi nila na matagal ko ng gustong magkaroon non.

“Bry, nga pala, di ba gusto mong bumili ng computer? Nag-alok kasi ang kaibigan ko na gamitin ang credit card niya, sayang daw kasi ang points na makukuha niya, na-refer kita sa kanya” bungad ng tita ko.

“Ayaw ko, gusto ko kasi cash kong bayaran kung bibili ako ng computer, matatagalan nga lang pero atleast wala akong iniisip na utang” paliwanag ko sa tita ko.

“Hay naku, kilala ka namin, siguradong matatagalan talaga kapag nag-ipon ka pa ng pambili mo, alam namin kung paano ka humawak ng pera, kaya sige na i-grab mo na ang offer para magka-roon ka na ng computer” pangungulit ng tita ko.

“Sige na nga, wala na rin akong magagawa at sabagay tama ka, he he” pagsang-ayon ko sa tita ko.

Ganoon nga ang nangyari, bumili ako ng computer gamit ang credit card ng kaibigan ng tita ko. Ang usapan namin ay anim na buwan ko huhulugan kasi ayaw kong isang taon, masyadong matagal ang pagbabayad.

Ang saya ko noon, matagal ko na talagang pangarap na magka-computer. Susunod na gusto ko sana ang magka-internet connection, kaya lang di na kaya ng budget ko, medyo malaki kasi yung hulog sa pagbayad sa computer kada buwan. Ang importante, may computer na ako.



Lumipas ang mga araw, ganoon pa rin, halos araw-araw pa rin ako pumupunta kina Ethan, kung hindi naman ako maka-punta ay magka-text at tawagan kami. Di ko naman masulit ang paggamit sa computer kasi nga wala naman akong internet connection.

“Nay, alis po muna ako” paalam ko sa nanay ko.

“Saan na naman ang punta mo?” tanong ng nanay ko.

“Pupuntahan ko po mga kaibigan ko, tapos diretso na ako sa trabaho mamayang gabi” paliwanag ko sa kanya.

“Napapansin ko kasi na lagi na lang ang alis mo, nag-aalala lang kami sa iyo, baka magkasakit ka na naman dahil kulang ka sa pahinga” sabi ng nanay ko.

“Huwag kayo mag-alala sa akin, kaya ko pa naman at magpapahinga rin ako kapag hindi ko na kaya” sagot ko sa nanay ko.

Alam kong hindi naniniwala sa akin ang nanay ko kasi alam niya na kina Ethan ako lagi nagpupunta kahit na hindi ko sinasabi sa kanila. Ewan ko nga ba, aaminin ko na nagsasawa na rin ako na laging ganoon, lagi na lang akong nagsisinungaling sa amin kapag umaalis ako ng maaga at sa tingin ng mga tsismosang kapitbahay nina Ethan, pero gusto ko talaga makasama si Ethan.



Isang araw ay muli akong kina-usap ng mga magulang ko.

“Bryan, anak, may hihingiin sana kaming pabor ng nanay mo sa iyo” pasimula ng tatay ko.

“Ano po iyon?” tanong ko naman sa kanila.

“Meron kasi kaming kailangan bayaran na utang, matagal na iyon at naninigil na sila. Sa katunayan nga ay nakasangla ang titulo ng lupa natin. Nahihiya man kami sa’yo pero sana ikaw na ang magbayad doon, tutal sa iyo rin naman mapupunta itong lupa at bahay balang araw” paki-usap ng tatay ko

“Magkano po ang kailangang bayaran?” tanong ko ulit sa tatay ko.

“Di ko na rin alam, kasi malaki na rin interest, kausapin mo na lang ang tita mo kasi siya ang may kakilala sa pinag-utangan namin” sabi ng tatay ko.

“Paano po yung computer? Kung babayaran ko iyon baka wala ng matira sa sahod ko” tanong ko sa tatay ko.

“Yon nga, kami na ang magbabayad sa computer, kaya naman namin bayaran yon, ang paki-usap namin ay mabayaran mo sana ang utang namin para makuha na rin ang titulo ng lupa” paliwanag ng nanay ko.

“Sige po, kung makakatulong naman ako bakit hindi. Huwag po kayo mag-alala, ako na ang kaka-usap sa tita ko” pagsang-ayon ko sa mga magulang ko.

Noong araw ding iyon ay naka-usap ko ang tita ko at sinabing medyo malaking halaga pa ang kailangan kong bayaran. Mabait naman daw yung tao at pwedeng kausapin na bawasan ang bayad sa interest. Pero kahit na bawasan pa iyon, alam kong malaki ang mawawala sa sahod ko buwan-buwan.

Hindi naman labag sa loob ko na tulungan ang mga magulang ko, nagkataon na wrong timing siguro. Isang taon pa lang ako sa trabaho, ilang buwan din akong project hire dati kaya di ganoon kalaki ang sahod ko. Napupunta halos sa pamasahe at pagkain ang sweldo ko, kung may naibibigay ako sa amin, konti lang, wala na ngang natitira sa akin. Dalawang buwan pa nga lang akong regular sa trabaho ko, ngayon ko pa lang sana mae-enjoy ang pagtanggap ng sweldo, tapos ganoon pa ang mangyayari.

Kailangan mag-isip kung paano ako makakatakas sa mga problemang ito. Habang nakatutok na naman ako sa Pokemon kasama ang mga pinsan ko, biglang pinalabas ni Pikachu ang kanyang electric shock, at nasindihan din ang bombilya na nasa taas ng ulo ko. Eto na, magandang ideya na naman.

Untitled [4]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com

Chapter 4 – First, first

Mas lumalim pa ang pagiging mag-kaibigan namin ni Ethan. Mas lalo pa kaming naging open sa isa’t isa, kung ano-ano pa ang napapagusapan namin, parang wala kaming pakialam sa mga taong nakapalibot sa amin, ang sa amin ay wala naman kaming nasasaktan sa aming ginagawa. Madalas ay mas sensual na ang usapan namin sa text, pero andoon pa rin yung respeto sa isa’t isa, walang bastusan.

Kadalasan ako lang ang naiiwan sa amin tuwing araw ng Linggo, may kanya-kanyang lakad ang magulang at kapatid ko.

“Bro, punta ka naman sa bahay mamayang ala una, wala kasi akong kasama” text ko kay Ethan.

“Sige, hintayin mo na lang ako, pero sunduin mo ulit ako sa kanto pagdating ko” reply niya sa akin.

“Ok, basta text mo lang ako kapag malapit ka na para punta na ako sa kanto” sagot ko sa kanya.

Pagka-alis pa lang ng mga magulang ko ay inayos ko na ang kwarto at pumunta na ako sa kanto kasi alam ko na padating na rin si Ethan. Kaagad naman kaming dumiretso sa kwarto at niyakap at hinalikan ang bawat isa bilang salubong. Nagyaya akong mahiga para kahit na hindi ako makatulog ay marelax naman ang katawan ko at siya naman at nakayakap sa akin.

Habang nagkukwentuhan kami ay bigla na lang kaming nakaramdam ng kakaiba. Walang ibang tao sa bahay, naka-lock naman ang pinto. Dalawa lang kami sa kwarto pero apat na ulo ang nag-uusap. Nang di na kami naka-tiis, pinagpatuloy namin sa banyo ang kwentuhan. Doon naganap ang di dapat maganap, pinaglaruan ang di dapat paglaruan, at nakita ang di dapat makita. Ang init.




“Bro, happy monthsarry!” Ang text sa akin ni Ethan.

“Para saan?" reply ko naman sa kanya.

“Isang buwan na kasi simula noong magkakilala tayo, napaka-importante kasi sa akin ng araw na iyon kaya gusto ko na laging maalala” paliwanag ni Ethan.

“Salamat. Hindi ko naman kasi inaasahan na babatiin mo ako, sige babawi ako at lalabas tayo mamaya, mag-dinner tayo” pambawi ko.

“Sige magkita tayo mamaya” sagot naman ni Ethan.

Isang buwan pa lang pala ang nakalipas simula noong birthday ko, di ko akalaain na ganoon pala ka-importante sa kanya iyon, ang araw na tinuring niya ring simula ng aming pagkakaibigan. Isang buwan pa lang, pero ang daming bagong nangyari sa buhay ko dahil sa kanya. Isang buwan na puno ng kasiyahan, kulitan, at tawanan. Isang buwan na laging napupuno ng text messages ang inbox ko.

Gabi na ng magkita kami ni Ethan at kagaya ng napag-usapan ay kumain kami sa labas bilang selebrasyon ng aming isang buwan ng pagkakaibigan.

“Bro, punta ka muna sa bahay, maaga pa naman at pwede ka pa matulog bago ka pumunta sa trabaho” pagyaya ni Ethan sa akin.

“Sige, walang problema” pagsang-ayon ko.

Pagdating sa kanila at dumiretso kami sa kwarto niya. Pagka-lock pa lang ng pinto ay niyakap niya ako at hinalikan sabay bati ulit ng “Happy Monthsarry”. Gumanti din ako ng halik sa kanya hanggang sa naging mapusok na ito, dala na rin ng kasayahan namin dahil sa munting okasyon. May nangyari at nakatulog kami pagkatapos. Makalipas ang ilang oras ng pagtulog ay pareho kaming nagising, naghilamos at nagbihis lang ako tapos ay inihatid na sa kanto para mag-abang ng bus papunta sa trabaho ko.

“Siyanga pala, may ibibigay ako sa iyo. Regalo ko sa’yo, pagpasensyahan mo na, di ako nakabili kasi alam mo naman na gipit ako ngayon sa pera” sabay abot ng isang papel sa akin ni Ethan.

“Ako nga ang dapat mag-sorry kasi wala man akong naibigay sa’yo, di ko naman kasi inaasahan na ganito” paliwanag ko kay Ethan.

“Ano ka ba, sapat na yong ikaw ang gumastos sa lakad natin, nahihiya na nga ako sa’yo kasi laging ikaw na lang ang gumagastos kapag may lakad tayo. Mamaya mo na buksan yan pagdating mo sa office. O, eto na ang bus, sige sakay ka na para maaga ka rin makarating sa office nyo” sabi ni Ethan sabay para sa bus.

Patuloy pa rin ang pagte-text namin habang nasa bus ako at sinabing hindi daw siya matulog hanggang di ako makarating sa office.

“Andito na ako sa office, pwede ka nang matulog. “Happy monthsarry” ulit” text ko kay Ethan.

“Mabuti naman kung nasa office ka na, sige hayaan mo lang at maya-maya lang siguro ay makakatulog na ako. Basta kapag hindi na ako nag-reply, ibig sabihin tulog na ako. “Happy monthsarry” muling pagbati sa akin ni Ethan.

Hindi ko inaasahan na ganoon kahalaga ang araw na iyon, siya pa lang ang unang kaibigan ko na gumawa ng ganoon pero naisip ko, ang sweet nga, pinagdiriwang ang friendship. Noong masolo ko na ang office ay kaagad ko naman binasa ang sulat sa akin ni Ethan. Pagkabasa ko ay gumawa naman ako ng reply sa sulat niya. Alam ko na tatawanan lang kami ng ibang tao kung may makaka-alam sa mga ginagawa namin, kasi naman lagi kaming nagte-text at nagtatawagan, tapos ngayon meron pang sulat. Balak ko sanang ibigay sa kanya ang sulat noong susunod na araw pero hindi ko nagawa dala ng sobrang antok at mas pinili kong matulog na lang muna sa bahay. Naibigay ko lang sa kanya ang sulat ng susunod kaming magkita.

Di nakakasawa ang araw-araw na pagte-text namin ni Ethan. Di pa rin ako nakuntento at sinulit ko pa ang promo ng PLDT noon, yung P10 unlimited call for Smart subscribers. Pero di pa rin ako nakuntento, iba pa rin ang pakiramdam na kasama ko siya, at alam ko, siya rin ganoon ang gusto niyang mangyari, pero di naman pwede na araw-araw siyang nasa amin, kaya naisip ko, kung di pwede sa amin, baka ako naman ang pwedeng magpunta ng madalas sa kanila. Magandang ideya.

Daily routine ko kapag pang-gabi ako. Labas sa office, mag-abang ng bus, pagkadating sa bahay magbibihis ako at haharapin ko na ang naghihintay na almusal sa akin, pahinga ng konti, punta sa bahay ng lola ko, makikipagkulitan sa mga pinsan ko, seryosong manonood ng Pokemon, tulog, kain ng tanghalian, ligo, tulog ulit, manood na balita at maghihintay ng oras para punta ulit sa trabaho. Isip ulit, pwede ako pumunta kina Ethan in between. Magandang ideya na naman.

Isang araw, di talaga ako mapakali, di naman ako pressured sa trabaho, siguro miss ko lang si Ethan. Eto na ang pagkakataon para magamit ko ang ideyang iyon. Pagkatapos kong maligo at nagbihis, nagpaalam ako sa nanay ko, sabi ko sa kanya na may pupuntahan ulit ako, buti pumayag. Nagtext ako kay Ethan, sabi ko sa kanya na matutulog ulit ako, pero ang totoo, nakasakay na ako ng jeep papunta sa kanila.

“Sunduin mo ako sa kanto nyo” text ko kay Ethan.

“Akala ko ba natutulog ka na? Ayoko nga, baka naman pinagtitripan mo na naman ako, kung totoong nasa kanto ka, punta ka na lang sa bahay nasa kwarto lang naman ako” reply niya.

No choice, kaya dumiretso na ako sa kanila.

“Mabuti at naiisipan mong magpunta dito, wala naman sa usapan natin. Sige, kumuha ka na lang ng damit sa drawer at pagkatapos mo ay sabay na tayong matulog” masungit na pagsalubong ni Ethan.

“Eto naman, na miss lang kita, gusto lang kita i-surprise kaya kita pinuntahan. Masama ba iyon? Kung gusto mo ay uuwi na lang ako at sa amin na ako magpapahinga” pagtatampong sagot kay Ethan, pero kumukuha na ako ng damit niya para makapag-bihis ako.

“Binibiro lang naman kita at alam mo naman na gusto rin kitang makita, di naman kasi pwedeng lagi akong pumupunta sa inyo at wala tayong privacy doon. Mabuti nga at naisipan mong pumunta dito, kahit na pagod ako ay nawala naman ng makita kita” paglalambing ni Ethan sa akin.

“Alam mo naman na kahit pagtabuyan mo ako ngayon ay hindi kita iiwan, sobrang na miss lang kita kasi ilang araw na tayong hindi nagkikita” sagot ko kay Ethan.

“Sige na, tapos ka na rin magbihis at tabihan mo na ako dito, gusto ko rin kasi matulog” pagyaya ni Ethan sa akin.

Ilang minuto rin ang nakalipas pero di kami nakaramdam ng antok kaya napagpasyahan muna naming magkwentuhan at magbilang ng tupa baka sakaling makatulog. Pero wala pa rin, di pa rin kami inantok, dala siguro ng excitement ng muli naming pagkikita. Maya-maya ay lumapit sa akin, yumakap at humalik, sinubukan muli naming matulog, pero wala pa rin. Kwentuhan ulit pero ngayon apat na ulo na naman ang kasali, pagkatapos mapagod ay nakatulog din kami.

Nagising na lang ako na may nakahain ng pagkain sa kwarto, hinihintay na lang pala ako ni Ethan na magising para maghapunan kami.

“Uy, nakakahiya naman sa magulang mo, bakit kasi lagi mo akong pinapa-kain sa kwarto, gusto ko naman sana na maka-sabay ko rin silang kumain” paki-usap ko kay Ethan.

“Huwag ka ng makulit, dati pa naman ay sinabi ko naman sa’yo na kapag may bisita ako ay dito ko sila pinapa-kain sa kwarto at wala naman kaso sa magulang ko yon kasi nasanay na rin sila” paliwanag ni Ethan.

“Para naman kasing bastos naman ang labas ko niyan, ako na lang ang nakiki-kain tapos tinago mo pa ako dito” sabi ko kay Ethan.

“Huwag ka ng makulit, basta dito na tayo kumain, ok” pagpipilit ni Ethan.

Kumain kami sa loob ng kwarto ni Ethan at hindi niya talaga ako pinalabas hanggang sa magpa-alam na ako sa kanya para pumunta sa trabaho.

Pagkatapos noon ay sinabi sa akin ni Ethan na pwede akong pumunta sa kanila kahit anong oras, solo naman kasi niya ang kwarto at pwede namin gawin doon ang gusto naming gawin. Ako naman ay sineryoso ko ang sinabi niya kaya naman kapag naiisipan kong pumunta sa kanila ay pupunta ako. Alam ko na nakakahiya ang ginagawa ko kasi halos araw-araw na lang akong pumupunta at nakiki-kain sa kanila, pero wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao, at alam kong darating ang araw na magkaka-problema kami dahil doon pero hindi ko inisip yon, ang mahalaga sa akin ay makasama ko palagi si Ethan.

Untitled [3]

by: bx_35
e-mail address/YM ID: bx_35@yahoo.com

Chapter 3 – Start

“Musta na?”

“Magandang umaga”

“Magandang hapon”

“Magandang gabi”

“Kumain ka na ba?”

“Ingat”

“Tulog ka na, may pasok ka pa”

“Maraming salamat”

“Ok”

“Wet dreams”

Yan ang kadalasang mga text messages na pinapadala namin sa isa’t isa ni Ethan. Kung minsan ay combination ng mga yan, para masulit ang pagte-text. Kahit nasa trabaho man ako o sa bahay, sa bus o sa jeep, nag-aabang ng masasakyan o naglalakad pauwi, pagkatapos maligo, kumain, at magbihis, nasa harap ng TV habang nanood ng Pokemon o sa harap ng computer para makinig ng sounds, lagi akong naka-abang sa text ni Ethan. Parang magandang musika sa aking tenga kapag naramdaman kong nag-vibrate ang cellphone ko. Lagi naman siyang nagte-text sa akin at dahil wala akong ginagawa sa office, kaagad ko naman siyang nare-replayan. Daig pa namin ang magka-text mate sa ginagawa namin, kasi buong araw talaga, napapahinga lang ang mga cellphone namin kapag oras ng tulugan. Normal na sa amin yung ganoon, parte na ng araw-araw na buhay namin ni Ethan yon.


“Bro, sorry ngayon lang ako nag-text, may problema kasi sa bahay. Di ko naman agad masabi sa’yo kasi busy ako.” text ni Ethan sa akin.

“Anong problema?” reply ko sa kanya.

“Inatake kasi si tatay kaninang madaling araw lang at kaya hindi ako agad naka-reply kasi dinala muna namin siya sa hospital at ngayon lang ako na-libre sa oras.” ang paliwanag sa akin ni Ethan.

“Ok lang, walang kaso sa akin yon. Siyanga pala, sabihin mo lang kung may maitutulong ako, kahit paano may extra pera naman ako dito.” reply ko kay Ethan.

“Salamat. Actually hihingi sana ako ng tulong sa’yo, medyo gipit kasi kami at kailangan lang ng pandagdag para sa gamot ni tatay.” text ulit ni Ethan sa akin.

“Sige bro, punta na lang ako sa hospital mamaya at bigay ko na rin ang cash diyan, kita na lang tayo.” ang paalam ko kay Ethan.

Nalungkot ako sa binalita niya at hindi ko pa nakikilala ang tatay niya tapos ganoon pa ang nangyari sa kanya. Pagkadating ng kapalitan ko, sinabi ko sa kanya na di na naman ako makakapag-OT ng isang oras para makipag-kwentuhan sa kanya, sabi ko may importante akong lalakarin.

Pagkarating ko sa hospital ay kaagad ko siyang tinawagan para matulungan niya akong magwithdraw ng konting cash sa pinakamalapit na ATM. Sabi ko sa kanya na tatambay muna ako sa kwarto ng tatay niya sa hospital, ewan ko, pero gusto kong bumibisita sa hospital kapag nalaman kong may naka-confine sa mga kakilala ko.

“Bro, pasensya na kung di kita masyadong naaasikaso” sabi ni Ethan pagbalik niya galing ng botika.

“Ok lang iyon, di naman ako naiinip” habang kunwari ay busy ako sa paggamit sa phone ko.

“Kung ok lang, sa inyo ako matutulog mamaya, gusto ko kasing bumawi sa’yo at kahit paano ay ma-relax naman ako” paki-usap ni Ethan.

“Sige, magandang ideya yan, wala rin naman akong pasok bukas kaya ok lang kahit na di tayo kaagad magising para makapagpahinga ka ng maayos” pagpayag ko.

Maya-maya ay dumating din ang mga kapatid at pamangkin ni Ethan, iyon ang unang pagkakataon na nakilala ko ang buong pamilya niya. Makalipas ang ilang oras ay nagpaalam na si Ethan sa nanay niya at sinabing sa amin daw muna siya matutulog. Di pa rin mapakali si Ethan habang nasa jeep kami, mukhang seryoso kaya di ko na siya inabala pa. Maya-maya pa ay nakarating na kami sa bahay at nagpasya na kaming mahiga.

“Bro, maraming salamat sa iyo. Di ko makakalimutan ang naitulong mo sa amin at pasensya na kasi wala akong ibang malapitan. Sobrang hiya ko nga sa’yo kasi ilang lingo pa lang tayong magkasama pero nautangan na kita kaagad” mahabang paliwanag at pasasalamat ni Ethan habang nakahiga kami

“Wala iyon, swerte mo lang na may extra akong pera kaya kahit paano may naitulong ako. Sige na, matulog na tayo, alam ko naman na pagod ka” sabi ko kay Ethan.

Ilang oras na ang nakalipas pero ramdam kong di pa rin siya makatulog. Alam ko na nag-aalala pa rin siya sa kalagayan ng tatay niya samantalang ako ay iniisip ko naman kung may nahuli bang bagong Pokemon si Ash at kung ano na ang nangyari sa huling laban niya. Ilang araw ko na kasing di napapanood kasi pang-umaga ang pasok ko. Excited na rin akong marinig ang update galing sa pinsan ko.

“Di ka rin makatulog?” tanong ni Ethan.

Di pa ako nakakasagot ng biglang lumapit si Ethan sa akin at niyakap niya ako. Nabigla ako sa ginawa niya kaya di na ako tuluyang nakapagsalita. Unang beses pa lang na may gumawa sa akin noon. Kahit na madalas kong kasamang natutulog ang mga kabarkada ko dati at kahit na siksikan kami sa higaan, di ako naka-experience na may yumakap sa akin. Pinabayaan ko na lang si Ethan sa ginagawa niya, kasi kahit paano ay nag-enjoy din ako, ang sarap pala ng pakiramdam na may nakayakap sa’yo. Di ko namalayan na nakatulog na pala ako.


“Bro, nasa bahay na ako, kadarating ko lang” text ni Ethan sa akin.

“Mabuti naman kung ganoon. Anong oras ang balik mo sa hospital? Sasama sana ulit ako sa’yo, kung pwede? Tutal wala akong pasok ngayon.” tanong ko kay Ethan habang pinapanood ko kung paano makipaglaban si Pikachu.

“Mamaya pa, pero huwag ka na munang sumama baka di na naman kita maasikaso at gusto ko na sulitin mo ang day-off mo kasama ang pamilya mo” reply ni Ethan.

“Ok, basta huwag mo akong kalimutang i-update sa sitwasyon ng tatay mo at kung wala kang ginagawa ay mag-text ka lang” text ko kay Ethan.

“Sorry pala sa ginagawa ko kagabi. Sa sobrang lungkot ko ay napayakap tuloy ako sa’yo” paliwanag ni Ethan.

“Ok lang iyon, walang kaso iyon” reply ko sa kanya. “Kung alam ko lang na nag-enjoy naman ako” sabi ko sa sarili ko.

Kahit na gusto kong lumabas noong araw na iyon, mas pinili ko pa rin na magpunta sa bahay ng lola ko. Magkapit-bahay lang kami. Pagkatapos ko kasing mag-almusal sa amin, diretso na ako doon para may makasama ang lola ko sa pagbabantay sa mga makukulit kong pinsan. Habang ina-update ako ng pinsan ko tungkol sa nakaraang episode ng Pokemon, bigla kong naramdaman ulit ang yakap ni Ethan, tulala ako pero enjoy naman. Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang pagbuga ng tubig sa akin ni Squirtle, doon lang ako natauhan, binuhusan lang pala ako ng tubig ng pinsan ko kasi di ako nakikinig sa update niya. Buong araw kong sinamahan ang mga pinsan ko sa panonood ng cartoons, at pagkatapos ng tanghalian, sinamahan kami ng lola ko para manood ng mga panghapong palabas. Siempre, sa buong araw na iyon, di mawawala ang pagtunog ng phone ko bilang senyales na may text na naman si Ethan.



“Bro, lalabas na ng hospital si tatay mamaya” text ni Ethan.

“Buti naman kung ganoon, kahit paano swerte pa rin kayo kasi ilang araw lang siya sa hospital” reply ko.

“Oo nga, buti na lang di ganoon kalala ang atake niya” text ulit sa akin.

“Ok lang ba na pumunta ako sa inyo mamaya. Gusto ko lang na makita ulit ang tatay mo” tanong ko kay Ethan.

“Sige, text kita mamaya kapag naka-uwi na kami” sagot ni Ethan.

Pagdating ko kina Ethan, pina-upo muna ako sa sala nila, sa tapat ko naman ay kitang-kita ko ang kalagayan ng tatay niya. Habang nakatitig lang ako sa kanya at tinawag naman ako ni Ethan at pinapunta sa kwarto niya. Pagpasok ko ay nakahanda na pala ang hapunan naming dalawa.

“Bakit naman dito tayo kakain? Nakakahiya naman sa mga tao dito, sabay na lang tayong kumain sa kanila” sabi ko kay Ethan.

“Sanay na ang magulang at mga kapatid ko na kapag may bisita ako dito sa loob ng kwarto kami kumakain” paliwanag ni Ethan.

Wala na akong magawa kungdi sundin siya. Pagkatapos naming kumain ay sinabi niya sa akin na maghuhugas lang siya ng plato at pagdating ay magkukwentuhan muna kami bago ako umalis papuntang trabaho. Iniisip ko kung ano ang pag-uusapan namin, buhat ng makilala ko siya ay araw-araw na kaming magkatext at ang dami na naming pinag-uusapan. Maya-maya pa ay pumasok sa siya sa kwarto, tumabi sa akin, at muli, naramdaman ko ang kanyang mga bisig na nakayakap sa akin.

“Ano ang pananaw mo sa same-sex relationship?” ang tanong ko kay Ethan.

“Tutol ako doon, sa katunayan nga ang daming nanliligaw na mga bading sa akin pero hindi ako pumatol at sabi ko sa kanila na tigilan na nila ako kasi wala silang mapapala sa akin.” ang pagmamayabang ni Ethan.

“Ang yabang naman, ano naman palagay mo sa sarili mo, sobrang gwapo na habulin ng mga babae ang bading. Seryoso, hindi ka pa ba pumatol sa mga bading?” ang tanong ko kay Ethan.

“Hindi pa at wala akong balak na pumatol sa kanila, kahit na nahihirapan kami sa buhay ay hindi ko inisip na gawin yon.” sagot sa akin ni Ethan.

“Hindi ako naniniwala sa iyo. Paano kung isang araw ay makita kita sa labas na may kasama kang bading?” pabirong tanong ko sa kanya.

“Kung mangyari man iyon, edi huwag mo na akong kausapin at kalimutan mo na lang na meron kang nakilalang gwapong kaibigan.” patawang sagot sa akin ni Ethan.

“Parehas pala tayo, ako rin, ayoko sa same-sex relationship” sabi ko kay Ethan habang ramdam ko pa rin ang sarap ng pagyakap niya sa akin.

“Maiba tayo, may tatanong ako sa’yo. Natandaan mo ba nung mag-text ako sa’yo dati, noong college pa tayo?” tanong ni Ethan.

“Oo” maikling sagot ko.

“Bakit di ka nag-reply noon? Pinaghirapan ko pa naman kunin ang number mo para lang ma-text kita” sabi ni Ethan.

“Wala lang. Ang weird nga, kasi inisip ko na kung magiging kaibigan kita noon, baka mabawasan ang oras mo kay Randolph. Bakit di ko ako tinext ulit?” sagot at tanong ko.

“Di ka na kasi nag-reply sa unang text ko, kaya di na kita kinulit” paliwanag ni Ethan.

“Bakit mo naman ako gustong maging kaibigan noon?” sunod na tanong ko kay Ethan.

“Sikat ka kasi noon, halos lahat ata ng estudyante sa college natin kilala la. Nangarap lang naman ako na baka kapag naging kaibigan kita ay maambunan ako sa konting kasikatan mo” paliwanag ni Ethan.

“Di naman siguro, kahit na hawak ko ang Student Council ng college noon, alam ko isa pa rin akong simpleng estudyante” sabi ko kay Ethan.

“Huwag ka ng pa-humble kasi tapos na rin naman iyon, pero seryoso, sobrang sikat mo noon. Hinangaan ka namin dahil sa pinapamalas mong kabaitan, hindi ka nagpapakita ng pagod sa kabila ng paghahanda ninyo para sa Socials at Intrams, lagi ka pa rin nakikitaan ng kasiyahan sa mukha mo kahit alam nila kung paano ka ka-pressured sa mga case studies ninyo. Kaya nga kagaya ng ibang estudyante, sobra rin akong humanga sa’yo. Noong makasama ko si Randolph, alam kong na mabigbigyan ako ng pagkakataon kahit na maka-usap ka man lang, at hindi mo ako binigo, sa simpleng pagbati mo sa akin kapag nagkakasalubong tayo, masaya na ako. Kapag alam kong may lakad ang barkada niyo, sumasama pa rin ako kay Randolph kahit na di niya ako yayain, gusto kong maramdaman kung paano maging kaibigan mo” mahabang paliwanag ni Ethan.

“Salamat” sabi ko kay Ethan.

“Kaya nga noong yayain mo ako noong birthday mo, kahit na alam kong pilit lang iyon, nagpunta pa rin ako, kasi gusto kita ulit makita. At ngayon, sobrang saya ko, di ko sukat akalain na nakayakap ako sa taong hinangaan ko dati” pagpapatuloy ni Ethan.

“Sige na, naniniwala na ako sa’yo, huwag mo na akong bolahin at masaya rin naman ako na naging kaibigan kita” sabi ko ulit kay Ethan.



May 3, 2005, dayshit ang duty ko, paglabas ko ay pinuntahan ko ang mga kaibigan ko. Matagal ang biyahe namin pauwi at bigla ko na-miss si Ethan, gusto ko siya makita.

“Bro, kung wala kang gagawin pwede bang sa amin sa matulog mamaya.” unang text ko kay Ethan.

“Sige, walang problema” reply sa akin ni Ethan.

“Ayos, maraming salamat. Ilang araw na rin kasi tayong di nagkikita at day-off ko bukas kaya pwede pa tayong lumabas” ang pangungulit ko kay Ethan.

“Walang problema yon at kung maaari ay ako naman ang hihingi ng pabor sa’yo. Kung pwede sana sa labas muna tayo kumain lilibre kita, kasi nahihiya na ako sa maga magulang mo, kapag nagpupunta ako sa inyo laging naka-tiempo na kainan tapos kinabukasan siguradong mag-aalmusal tayo pagkagising.” paki-usap ni Ethan.

“Sige, sa labas na lang muna tayo mag-dinner at huwag ka ng mayabang, ako na ang maglilibre dahil wala ka pa namang trabaho.” reply ko kay Ethan.

Nagkita kami ni Ethan sa isang fastfood chain malapit sa amin, pagkatapos kumain at nagpalipas muna kami ng oras. Gusto niya kasi na tulog na ang mga magulang ko pagdating namin sa bahay para hindi kami makitang dumating. Alam ko na nahihiya siya at lagi kong sinasabi sa kanya na wala namang problema iyon, hindi lang talaga sila sanay na laging may nakikitulog sa amin kasi mas sanay sila na ako lagi ang nakikitulog sa mga kabarkada ko. Makalipas ang ilang oras ay pumunta na kami sa bahay. Ang buong akala ko ay ordinaryong gabi lang yon na magkasama kaming matutulog. Habang nagkukwentuhan kami ay naka-akbay siya sa akin at bigla niya ako hinalikan sa pisngi. Pagkahalik niya ay parang naramdaman ko ang electric shock ni Pikachu.

“Para saan iyon?” ang tanong ko kay Ethan habang kinikilig ako.

“Wala lang, gusto ko lang magpasalamat sa’yo kasi hanggang ngayon ay hindi ko lubusan maiisip na kaibigan na kita” sagot ni Ethan.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lang na nakapatong na ako kay Ethan.

“Ako nga ang dapat magpasalamat sa iyo kasi muli mong binigyan ng pag-asa ang buhay ko, alam mo naman na ayaw ko na sanang humanap pa ng ibang kaibigan, pero dahil sa iyo, nag-iba ang pananaw ko at swerte ko kasi ang sobrang bait mo.” sabi ko kay Ethan.

Pagkatapos noon ay unti-unting naglapit ang mga mukha namin, nagkadikit ang ilong hanggang sa mamalayan namin na naghahalikan na kami. Iyon ang unang pagkakataon ko na mahalikan sa labi, ang sarap pala ng pakiramdam at swerte ko kasi ang taong importante sa akin ang unang nakahalik sa akin. Maya-maya pa ay kumalas kami sa pagkakahalik at umalis ako sa pagkapatong sa kanya.

Tahimik.

Tulala ako pero masaya.

Naghawakan.

At maya-maya ay siya na ang nakapatong sa akin.

Muli ay naghalikan kami at sa pagkakataon ito ay mas maalab, mas mapusok. Malamig ang gabi pero sobrang init ng pakiramdam namin lalo na ng maramdaman ang katigasan ng bawat isa. Nakadama kami ng sobrang kasiyahan kaya di kami kaagad nakatulog, nagkwentuhan sa pamamagitan ng mga mata. Kahit na walang salita na maririnig, naiintindihan namin ang bawat isa.

Masaya.