Followers

Tuesday, July 31, 2012

Munting Lihim [3]


Chapter 3: Bakit…?

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com

-------------------------------------------------

At pinag-aralan ko talaga ang kantang sinabi niya; ang ”Old Photograpphs”. Kahit hindi ko alam ang tunay na kahulugan nito, pinilit ko ang sariling matutong kantahin ito at gitarahin.

At natuto rin naman ako. Nagtaka nga lang ang aking itay kung bakit bigla akong nagkainteres sa paggitara bagamat masaya niyang ipinapahiram sa akin ang kanyang gitara na lagi ring hinihiram ni kuya Andrei noong nasa amin pa siya nakatira. Tinuruan din ako ng aking itay kung paano ang tamang pagtipa.

Ilang buwan din akong parang baliw na kumakanta habang tinitingnan ang aming mga litrato ni kuya Andrei. At sa bawat pagkanta ko, isiniksik ko sa isip na habang kumakanta ako, ang kuya Anderi ko na nasa malayong lugar ay kumakanta rin siya sa parehong kanta; tinitingnan ang aming litrato, kagaya nang ginagawa ko.

Lumipas ang dalawang linggo simula noong nakaalis si kuya Andrei nakatanggap ako ng sulat. Sobrang excited ako noong buksan ko na ito at  binasa, “Dear tol… miss na miss ka na ni kuya. Mahirap ang kalagayan namin dito pero ok lang, kakayanin ko. Marami akong ikukuwento sana kaso sa sunod na sulat na lang. Nagmamadali ako eh. Mag-ingat ka palagi d’yan. Magpakabait. Ingatan mo ang ating mga alaala ha? Lagi mong tandaan, mahal na mahal ka ni kuya…”

Napangiti ako sa sinabi niyang alaala. Syempre, iningatan ko iyon. Lalo na ang aming “munting lihim”.

Ngunit iyon lang ang natatanging sulat niya. Maiksi pati. Parang hindi ako masaya sa kapiranggot na sulat niya. Nakulangan ako. At ang masaklap pa ay simula noon, wala na akong sulat na natanggap pa galing sa kanya. Kahit nakailang sulat ako sa kanya, wala itong sagot. Kumbaga, feeling ko, nalimutan na niya ako at wala siyang effort na kumontak sa akin. Wala akong alam kung ano na ang nangyari sa kanya. Nagtatanong ang aking isip; nag-alala. Pakiramdam ko ay hindi ko na siya naramdaman pa…

Kaya sa ginawa niya, ito rin ang nagpabilis ng aking pagtanggap sa sarili na maaaring hindi na kami magkita pa; na nalimutan na niya ako; na mayroon na siyang ibang pinapahalagahan. Hindi ko tuloy maiwasan ang magtanong kung ganyan ba talaga kapag malaki na, madali na lang palang makalimot. O sadyang may tao lang na ganyan, parang hindi nila ramdam ang sakit na naramdaman ng isang iniwanan. O sadyang nasa akin din ang mali; masyado kong dinibdib ang lahat nang mga alaala namin.

Hanggang sa lumipas ang isang taon, nalampasan ko rin ang bahaging iyon. At kahit papaano, naka-adjust din ako sa buhay bagamat paminsan-minsan pa ring sumisingit ang alaala ni kuya Andrei sa aking isip. Sa panahon na iyon, natutunan kong tanggapin na malayo na ang kuya ko; at wala akong choice kundi ang ipagpatuloy ang buhay. Doon ko narelize na kaya ko pala kahit wala ang kuya Andrei ko. Ang mga bagay na ibinigay niya sa akin bagamat itinago ko ang mga ito, ay halos hindi ko na tinitingnan-tingnan pa. Marahil ay may kinalaman din dito ang kawalan namin ng komunikasyon. Wala rin naman kasi kaming cell phone, kung saan ay maaaring makakatext ko siya. Hindi rin ako marunong mag internet. At lalong wala kaming computer sa bahay, at kung mayroon man, wala namang internet line. Kaya walang ibang paraan sana na magkaroon kami ng contact maliban sa sulat.

Sa paglipas pa ng mga araw, unti-unti akong nagkaroon ng tampo at galit sa kanya. Iyon iyong feeling na naghintay ako, umaasa na kahit sa sulat man lamang ay may mensahe siya, na kapag dumaan ang postman ay itatanong ko kung may sulat ba na naka address sa akin... Hindi lang iyan, talagang hinanap ko rin ang opisina ng post office sa aming lungsod.

Naalala ko pa, isang umagang nagising ako tandang-tanda ko ang panaginip ko sa nagdaang gabi. May sulat daw ako galing kay kuya Andrei. Tuwang-tuwa ako. Sabi ko, sa wakas mayroon na siyang sulat uli. Ngunit malakas ang ulan sa araw na iyon. Wala nga kaming pasok kasi nga malakas ang ulan. Naghintay ako hanggang alas 10 ng umaga. Ngunit walang karterong sumipot. Hindi ko maiwasang hindi malungkot. Ang ginawa ko, lihim akong pumunta sa post office. Dala ang payong ng inay, dali-dali akong bumaba, at tinumbok ang daan patungo sa bayan na may halos dalawang kilometro ang layo. Nagawa ko iyon dahil lamang sa kasabikan kong mabasa ang sulat ng kuya ko. Noong nasa post office na ako, tuwang-tuwa ako dahil bukas sila. Tinanong ko kaagad ang isang mama na nagtatrabaho roon. “Sir, may sulat po ba para kay Alvin Palizo?”

“Sino iyon?”

“Ako po.”

“Nagpunta ka lang ba rito para magtanogn kung may sulat?”

“Opo... galing po sa kuya ko iyon eh.”

“Aysus ang batang ito. Hindi mo na lang hinintay na ihatid ng kartero ang sulat mo! Maulan, baka bumaha pa!”

“Eh... nasasabik na po kasi ako eh...”

“O sya, hahanapin ko. Ano nga uli ang pangalan?”

“Alvin Palizo po...”

At hinanap ng mama ang sulat na para sa akin. Ngunit wala siyang nahanap. ”Sorry Alvin... hindi pa dumating ang sulat galing sa kuya mo.”

“W-wala po??? B-baka po hindi niyo lang po nakita eh.” Giit ko pa.

“Wala talaga Alvin. Hayaan mo, kapag mayroon kang sulat, ihahatid ko kaagad sa address mo ha? Uwi ka na. Baka maabutan ka pa ng baha.”

“Wala na po bang darating na sulat ngayon?”

“Wala na kasi, malakas ang ulan at sigurado, walang ihahatid na sulat ang regional office ngayon.”

Wala na akong nagawa pa kundi ang umuwing bigo. Habang binaybay ko ang kalsada pabalik sa amin, walang patid ang pagbuhos ng ulan. At sa gitna ng baha, kagaya ng ulan, tila walang patid din ang pag-agos ng aking mga luha.

Minsan din kapag galing ako ng eskuwelahan, sasadyain ko ang pagpunta sa post office at magtanong kung may sulat ako ke puno ng alikbog ang daan kapag tag-init, ke puno ng putik kung tag-ulan. Kung may award lang ang mga taong matindi ang fighting spirit sa paghihintay ng sulat, ako ang umero unong pagbibigyan noon. Baka rebolto pa ang ipatayo nila sa akin.

At kapag sa pagtatanong ko ay sasagutin ako ng taga post office ng, “Wala pa Alvin!” pakiramdam ko ay guguho ang aking mundo. Uupo na lang ako niyan sa isang tabi at titingin sa malayo, sa direksyon kung saan naroon ang Maynila.

Masakit. Masaklap. Sa murang edad, natuto akong umasa sa isang pangako na bigo. Damang-dama ko pa rin ang sakit at tandang-tanda ko pa ang mga pangyayari.

Kaya habang tumatagal parang pabigat nang pabigat ang sama ng loob na naramdaman ko para sa kanya.

Ngunit kung masama ang loob ko at natanggap sa sarili na huwag umasa, may isang bagay rin sa aking katauhan na tila ayaw bumitiw sa isang nakalipas; para itong isang multong bumabagabag sa aking isipan; isang aninong ayaw humiwalay sa aking katauhan. At ang bagay na ito ay ang sinasabi niyang “munting lihim” namin na hanggang sa panahong iyon ay iniingat-ingatan ko pa rin. Noon ko napagtanto na tama nga ang sinabi niya noong pumayag akong gawin ang bagay na iyon sa kanya: hindi ko siya malimutan.

Apat na taon ang lumipas, doon muling nanariwa sa aking isip ang ipinagawa niya sa akin. Labing dalawang taon ako noon, at nasa high school. Kapag nag-iisa ako sa aking kuwarto, minsan ay kusa na lamang pumapasok ang alaalang iyon sa aking isip. Iyong paghalik niya sa akin, iyong paglalaro ko sa kanyang pagkalalaki, iyong hubog ng hubad niyang katawan. Iyon ang simula kung saan natuto akong magparaos sa sarili.

Syempre, lihim kong ginagawa ito; kapag nasa aking kuwarto lamang, kapag naliligo sa banyo, kapag nasa kubeta namin, at kahit sa kubeta ng school. Alam ko, ginagawa rin ito ng iba pang mga kaibigan at kaklase kong lalaki. Ang kaibahan lang ay kapag ginagawa nila ito, babae ang nasa isip nila. Ngunit ako… walang iba kundi si kuya Andrei.

Dito nagsimula ang malaking katanungan ko sa aking sarili. Bakit palaging naglalaro sa isip ko ang mga ipinagawang iyon sa akin ni kuya Andrei? Bakit ko hinahanap-hanap ang kanyang halik? Bakit hindi siya mabura-bura sa aking isip? Bakit hindi ako kagaya ng ibang mga kaibigan kong lalaki na babae ang nasa isip nila kapag ginagawa nila ang bagay na iyon?

Minsan nga, para akong isang baliw na habang nakahiga at yakap-yakap ang unan, ipipikit ko ang aking mga mata at iniimagine na ang niyayakap ko at kahalikan ay si kuya Andrei. At kapag nasa ganoon akong pag-iimagine, hindi maiwasang hindi ko laruin ang aking sarili, iniimagine na ang nilalaro ko ay ang pagkalalaki niya.

Dahil sa nanumbalik na pagbabalik-tanaw ko sa mga nangyari sa amin ni kuya Andrei at sa matinding pananabik ko na rin sa kanya, tinangka kong muling sulatan siya, kumustahin siya, kung ano na ang nangyari sa kanya, kung kailan siya babalik. Ngunit kagaya ng mga nakaraan kong sulat, walang kuya Andrei na sumagot sa mga ito.

Muli ko na namang binubuklat ang karton kung saan ko inilagay ang mga ibinigay niyang ala-ala sa akin at para akong sira na binalikan sa aking isip ang mga nakakabit ng mga ala-ala noon: ang singsing at ang ang mga litrato na kuha namin noong araw na lumisan siya. Ang t-shirt na sa panahong iyon ay halos magkasya na sa akin, At para akong baliw na habang tinititigan ang aming kuha kung saan ang isa ay nakakandong ako sa kanya at ang isa ay niyayakap niya ako, kinakanta ko ang kantang ipinangako ko sa kanyang kakantahin habang pinagmasdan ang litrato namin. At sa panahong iyon, tila may alam na ako sa ibig ipahiwatig ng kanta habang binibigkas ko ang mga liriko nito habang ito ay aking kinakanta –



Yesterday I felt the wind blowing 'round my shoulder
Feel like I'm getting older
Still I can't forget your face

Separated by a million miles of ocean
My heart still feels emotion
Even in this lonely place

Old photographs and places I remember
Just like a dying ember
That's burned into my soul
Even though we walk the diamond-studded highways
It's the country lanes and byways
That makes us long for home

Lately I just find my mind has turned to dreamin'
Making plans ans scheming
How I'm gonna get back home

But deep down inside I know it's really hopeless
This road I'm on is endless
We climb our mountains all alone

That makes us long
For home

Sa pagkakaintindi ko, ang ibig ipahiwatig ng kanta ay na kahit luma na nga ang mga litrato naming iyon, ramdam ko pa rin ang nakaraan, ang mga nangyari. At bagamat malaki na ako, o “getting older”, o kahit “milion miles of ocean” pa ang pagitan namin, hindi ko pa rin siya malimutan, ramdam ko pa rin ang pagpintig ng aking puso; at ang hinahanap at pangalang isinisigaw nito ay siya. At kahit heto na ako ngayon, malaki na, marami nang pagbabago, pilit pa ring binabalikan ng aking isip ang nakaraan kahit hindi na maaaring mangyari ito dahil… hopeless na ang lahat; dahil, sabi sa kanta, “this road I’m on is endless”; hindi ko siya marating, hindi ko siya maaabot, hindi ko siya mahanap, hindi ko na maramdaman...

Sobrang sakit pala ang dulot ng kanta na iyon para sa akin. Nagtatanong tuloy ako sa aking sarili kung sinadya ba niya ang kantang iyon na ibigay sa akin… dahil alam niya na isang araw, kapag darating ako sa puntong hahanap-hanapin ko na siya, hindi na pala maaari dahil may iba siyang gusto, may ibang priority, o may ibang target sa buhay; dahil sa pag-alis niyang iyon pala ay doon na niya mahahanap ang kanyang mundo, ang kanyang tadhana, ang kanyang kaligayahan. At hindi na ako bahagi pa ng mundo niyang iyon.

Masakit. Ngunit sa pagkanta ko sa kanta naming iyon lang ang tangi kong paraan upang kahit paano ay maipalabas ko ang lahat nang sama ng loob; na kahit papaano ay pilit ko siyang maaabot, maiparating sa kanya ang aking panaghoy; ang bigat ng aking dinadala.

At ewan ko rin ba sa aking sarili. Kinamumuhian ko siya ngunit hinahanap-hanap ko ang mga ginawa namin, ang aming munting lihim. Ewan, hindi ko alam kung bakit. Minsan, napapaiyak na lang ako kapag biglang pumasok sa aking isip ang mga alaala ko sa kanya. Minsan naiinis na rin ako sa aking sarili dahil natutunan ko na sana siyang limutin, nasnay na wala na siya ngunit heto, biglang sumulpot ang kanyang multo sa aking isip at tino-torture ang aking pagkatao at nagbigay pa ng matinding kalituhan. May naramdamang galit ako sa kanya ngunit may bahagi rin ng aking utak na nasasabik; na nagnanais na manumbalik ang nakaraan.

Noong umabot na ako sa edad na labing-limang taon, lalo pang tumindi ang paghahanap at pananabik ko kay kuya Andrei. Litong-lito ang aking isip kung bakit ganoon ang naramdaman ko sa kanya. Walong taon na ang nakalipas ngunit hindi ko siya mabura-bura sa aking isip. Ang pagmamahal ko sa kanya bilang isang kuya ay nahaluan ng ibang klaseng pagmamahal at pananabik.

Dahil sa takot na tuluyang mag-iba ang aking pagkatao, sinubukan kong manligaw ng babae. Sumagi rin sa isip ko na maaaring kapag may girlfriend na ako, malimutan ko rin siya o kaya ay maging normal na ang takbo ng aking pagkatao; kagaya ng aking mga ka-klaseng lalaki.

Classmate ko Elsie. Kagaya ko, galing siya sa mahirap na pamilya at nakatira rin sa kalapit naming baranggay. Hindi naman ako nabigo dahil hindi niya ako pinahirapan sa aking panliligaw. Naging girlfriend ko siya at kagaya ng ibang magsyota, kadalasang hinahatid ko siya sa bahay nila pagkatapos namin sa aming klase.

May isang beses, naabutan kami ng gabi pauwi sa kanila. Dahil may parteng daanan na madilim, tinangka ko siyang yakapin. Hindi siya pumalag. Hinalikan ko siya. Sinuklian din niya ang aking halik. Naghalikan kami. Pinilit kong namnamin ang sarap sa pakikipaghalikan sa aking girlfriend. Kagaya ng paghahalikan namin ng kuya Andrei ko.

Ngunit... iba pa rin ang halik ni kuya Andrei. Hindi ito kayang pantayan nang kahit anong klaseng halik. At marahil ay dahil bata pa kami ni Elsie, hanggang sa halikan lang kami. May takot pa ang isip kong gumawa ng mga bagay na mas mapusok pa kaysa pakikipaghalikan. Hindi ko rin talaga alam. Parang may kulang kasi; parang hindi ko masyadong naramdaman ang aming relasyon. Parang hindi ko rin kayang gawin iyon. Pakiwari ko ay walang kaibahan ang relasyon namin sa isang ordinaryong magbest friends lang.

Ngunit hindi ko rin hiniwalayan si Elsie. Para sa akin, mabuting may girlfriend ako upang maipakitang kagaya ng ibang mga lalaking nasa ganoong edad, ay wala akong kaibahan. Parang ginawa kong front lang si Elsie; pang display. Ang isang bagay na nasa isip ko rin kasi, ay baka isang araw ay magbago ang pananaw ko, ang nararamdman ko. At ang pagnanasa ko sa aking kuya Andrei at mailipat ko kay Elsie.

Sweet din naman si Elsie talaga. Maganda, matalino, mabait, maalalahanin, at maunawain. Higit sa lahat, ramdam kong mahal niya ako. Ang sabi nga nng marami, maswerte raw ako na nagkaroon ng kasintahang kagaya ni Elsie. At isa rin itong rason kung bakit ayaw kong hiwalayan siya. Iniisip ko pa lang na makikipaghiwalay ako, parang naaawa na ako.

At iyan ang isang bagay na nagpadagdag sa aking problema. Kumbaga parang gusto kong kumain ng saging, ngunit ang pinili ko ay papaya, kung saan ay may allergy ako. Kung iisipin ay parang napakasimpleng metaphor lang. Pero sa totoong buhay, napakahirap pala. May kasama kasing emosyon. Kapag simpleng kainan lang ang pag-uusapan, gutom lang iyan. Pero kapag may dala na itong emosyon... ibang usapan na.

Isang araw, hindi sumipot ang teacher namin sa last subject sa araw na iyon. Nagsilabasan na ang lahat ng mga kaklase namin maliban sa aming apat na magkakabarkadang lalaki.

Ewan kung ano ang pumasok sa isip ng isa kong barkada, si Darwin, biglang tinumbok niya ang pintuan ng silid-aralan.

“Tsoy!” Ito kasi ang tawagan naming sa aming grupo. Palibhasa, may halong kano ang dugo ng aming matatawag na lider na si Darwin nga kung kaya iyon na rin ang tawagan namin. At nagkataon ding kaming apat na magkakabarkada ay mapuputi, makikinis. Kumbaga, sabi nila, crush daw ng masa ang grupo namin. Kung kaya, bagay daw sa amin ang tawagan bagamat hindi naman talaga ako aktibo sa grupo. Gusto lang nila akong maisama dahil classmate, maputi, pogi raw, matalino at mabait.

“Ano na namang katarantaduhan ang pumasok sa isip mo?” sigaw ng isa pa naming kagrupo.

“Cool ka lang…” sagot niya. Umupo ito sa kanyang armchair, binuksan ang bag at hinugot ang isang magasin.

Binuklat ni Darwin ang magasin. Nag-aagawan kaagad ang mga kasama ko noong may nakitang babaeng nakahubad.

“O… baka mapunit, tangina! Pagagalitan ako ng tito ko niyan! Ganito na lang ang ating gawin!” at inilatag ni Darwin sa sahig ang magasin, pinaghihiwalay ang mg pahina nito at pinaligiran naming apat.

Nanlaki ang aking mga mata sa nakita. Bold na magasin ito; glossy, maganda ang pagkakuha, at mistulang buhay na buhay ang mga babae dahil sa ganda ng kulay. At ang mga babae ay hubo’t-hubad at nang-aakit sa kanilang mga postura.

“O di lumuwa ang mga mata ninyong mga manyak kayo!” biro ni Darwin sa amin.

Tawanan ang grupo. “Ayos talaga itong si Tisoy! Shiiittt! Ang sarap!” sigaw naman ng isang kasama.

Ngunit doon na ako nagulat noong binuksan ni Darwin ang kanyang zipper at ipinalabas ang tigas na niyang pagkalalaki.

Tawanan na naman ang grupo.

Ngunit naging seryoso si Darwin sa paghihimas sa kanyang harapan habang nakatutok sa magasin.

Tulala kaming laha sa ginawa niya at sa kanyang ginawa na kami nakatingin, mistulang tatawa sa kanyang ginagawa.

“Tangina! Huwag ako ang pagpantasyahan ninyo! Iyang mga babae o! Magparaos na rin kayo habang hindi ko pa iniligpit iyan! Kapag natapos ako dito, itatago ko na iyan!” sambit ni Darwin noong napansing sa kanya na nakatuon ang aming mga mata.

Dali-dali namang nagsisunuran ang aking mga kasama. Binuksan din nila ang kanilang mga zipper, ibinaba ang mga pantalon at nilaro-laro ang mga sarili.

Noong nakita ko sila, syempre, nagsumikap na rin ako, nakisali. Kumbaga, dance to the music. Ngunit habang concentrate na concentrate ang isip nila sa mga babaeng nasa litrato, abala ang mga utak sa kaka-imagine na totoo ang mga babae at nasa harap lang nila, ang isip ko naman ay abala sa palihim na pagmamasid sa kanilang ginagawa, nalibugan sa paglalaro nila sa kanilang mga tigas na tigas na pagkalalaki.

At lalo na noong isa-isa na silang nilabasan, nanumbalik muli sa aking alaala si kuya Andrei, ang ipinagawa niya sa akin, at ang dagta niyang nalulon ko pa, nalasahan, naamoy...

Tila may malakas na nag-udyok sa aking utak na hawakan ko ang mga pagkalalaki ng aking mga kasama sa puntong iyon upang ako na ang magpatuloy sa pagpaparaos sa kanila gamit ang aking kamay. Ngunit dinaig ako ng hiya. Natatakot akong may iba silang iisipin tungkol sa aking pagkatao.

Sinarili ko ang senaryong iyon sa aking isipan. Hanggang sa pag-iimagine na lang ako. Hanggang sa nalabasan na rin ako at nagpalakpakan silang lahat.

Ilang beses pang naulit ang pangyayaring iyon. At palaging ganoon; habang abala sila sa kanilang mga ginagawa, ang mga mata ay nakatutok sa magasin, ako naman ay abala sa lihim na pagmamasid sa kanila hanggang sa makaraos na rin.

May isa beses, nakatulog ako sa bahay ng isang classmate, si Regi. Deadline iyon kinabukasan sa submission ng aming group assignment. Napagdesisyonan naming sa bahay nila tapusin ang aming assignment at doon na rin ako matulog. Dahil kaming dalawa ang leader, kami na ang gumawa.

Natapos din ang aming project. Noong tulugan na, nagtabi kami sa kama. Tinanong niya ako kung ok lang. Isa lang kasi ang kama niya at nahiya siyang sa sahig ako patutulugin.

“Ok lang” ang sagot ko.

Kaya, nagtabi kami. Habang nasa ganoon kaming ayos, hindi ko naman maiwasang manumbalik ang aking ala-ala tungkol kay kuya Andrei. Kaya, hindi ako nakatulog. Unang beses ko pa lang kasing makatulog sa ibang bahay. Habang tulog na tulog na si Regi na nakatihaya, ang isang braso ay ipinatong sa kanyang ulo, tila may malakas na pwersa namang nag-udyok sa aking isip na sunggaban ang pagkakataon; yakapin siya, o kaya ay hipuin ang kanyang bukol.

Pakiwari ko ay mag naghilahan sa aking isip. Pabaling-baling ako, pinapawisan bagamat hindi naman mainit. At noong hindi ko na talaga napigilan ang sarili, bumangon ako, umupo sa isang gilid at pinagmasdan ang kanyang anyo habang nakahiga. Hubad ang kanyang pang-itaas na katawan, naka-gartrized short na puti at sa kanyang harapan ay kitang-kita ko ang malaking bukol. Alam ko, sa porma pa lang noon na bakat na bakat, tumigas ang kanyagn alaga. Maputi ang kanyang balat, makinis at walang kataba-taba ang tyan. At galing sa kanyang pusod patungo sa waistline ng kanyang suot na short ay ang mga balahibong pusang tila sinadyang ihilera sa parteng iyon. Naimagine ko kung ano ang porma sa ilalim ng kanyang short. Naglalaro sa aking isip ang pagdugtong niyon sa makapal niyang bulbol.

Mistula akong natuyuan ng laway. Lumakas ang kabog ng aking dibdib at dahil sa naramdamang matinding udyok, dahan-dahan akong bumalik sa paghiga. Marahan akong tumagilid paharap sa kanya. Pagkatapos, dahan-dahan ko ring isiningit ang aking kamay sa ilalim ng kanyang puting short. At noong nasa loob na ito, hinawi ko ang garter ng kanyang brief.

Nakapa ko na ang ulo ng kanyang matigas na pagkalalaki noong bigla naman siyang gumalaw. Sa akign pagkagulat bigla ko ring hinablot ang aking kamay.

Maya-maya, pansin kong nakatulog na siya. Muli, dahan-dhan kong isiningit ang aking kamay. Ngunit sa pagkakataong iyon, bigla niyang iminulat ang kanyang mga mata. Hindi ko pa man nakapa ang kanyang pagkalalaki, hinablot ko muli ang aking kamay at nagkunyaring tulog.

Naramdaman kong kinuskos niya ang kanyang mga mata. Pakiramdam ko ay tiningnan niya ako, nakiramdam atsaka siya bumangon, tumungo sa kubeta.

Dahil sa kaba at takot, hindi ko na itinuloy pa ang aking ginawa. Pinilit kong makatulog. Hanggang sa umaga na at nagpaalam na akong umalis.

Iyon ang mga karanasan kong lalong nagpaalala sa akin kay kuya Andrei; ang karanasang lalong nagpatuliro ng aking isip; ang karanasang nagbigay-daan sa marami ko pang katanungan tungkol sa aking pagkatao. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko lalabanan ang lahat. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang tunay kong pagkatao o seksuwalidad.

Kaya sinisi ko si kuya Andrei. Ok lang siguro kung iyon lang ang nangyari sa akin, ang maranasan sa mga kamay niya ang ganoon. Ngunit ang naging resulta nito ay ang pagkaturete ko. At sa isip ko lang, pinaglaruan lang niya ako. Inabuso, ginawang parausan, pinaasang balikanat hindi kalimutan.

At ang hinanakit kong iyon sa kanya ay tumagos hanggang sa aking kaluluwa.

Kaya sa gabing iyon na inutusan ako ng aking inay na maghanda para sa pagdating niya kinabukasan, hindi ko lubos maisalarawan ang tunay kong naramdaman. May poot sa aking puso; ngunit may isang bahagi rin ng aking isip na nakaramdam ng matinding pananabik sa kanya...

(Itutuloy)

Monday, July 30, 2012

Give Your Heart a Break vi

Sorry dahil sa katagalan ng update ko. Heto na po ang kasunod.

--------------------------------------------------------------------------------------------------


“I just want to remind you young man na may boyfriend ka na at hindi tama na nakikipaglandian ka sa iba lalo na sa ex mo. Paano na si Aljohn?” bungad ni mama ng makapasok na kami sa loob ng bahay.

“Ma, wala naman ng masama dahil we’re all grown up and besides hindi ako nakikipaglandian.” Pagdepensa ko sa sarili ko.

“Sigurado ka?”

Tumango lang ako sa kanya.

“Kung hindi pala pakikipaglandian ang makipaghalikan anong tawag dun? Greetings? At sa lips?”

Napamaang ako. Patay, nahuli kami.

“Pe-pero hindi ako ang nanghalik ma. Si Mac iyon.”

“Regardless, may utak at judgment ka na para tumanggi sa gusto niya.”

May point siya. Natahimik ako dahil nahihiya ako. Guilty as charged. Napabuntong-hininga na lang ako.

“I’m sorry ma.”

“Hindi kita pinalaking ganyan Jay. Pumayag ako sa kagustuhan mong magmahal ng lalaki dahil may tiwala ako sa’yo at gusto kong lumigaya ka pero sana naman ingatan mo iyon.” Patuloy nitong pangangaral sakin.

“Opo.” Nasambit ko na lang.

Matagal na nanaig ang katahimikan sa loob ng bahay. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Sobrang tinamaan ako sa mga sinabi ni mama. Hindi ko siya pwedeng barahin ngayon dahil may mali ako. Bakit ko nga ba kasi hinayaang halikan niya ako.

Naupo na lang ako sa sofa sa sobrang pagkadismaya. Rinig ko naman ang ingay na nagmumula sa kusina ngunit balewala sa akin iyon. Nailing ako ng maalala ko ang nangyari kani-kanina lang.

Ano na lang kaya magiging reaction ni mama kapag nalaman niyang pinagbigyan ko si Mac na subukang bawiin ako kay Aljohn. Buntong-hininga na lang ang naisagot ko.

“May sasabihin ka pa ba sa akin?” tanong ni mama habang inaabot nito sakin ang mug kong may gatas.

Inabot ko naman ito. Naalala ko na madalas gawin ito ni mama sa akin noong bata pa ako sa tuwing lagi ko siyang nabibigo at talagang dinadamdam ko. Tiningnan ko muna siya bago humigop. Hindi ko alam pero mukhang hindi umeepekto iyong gatas.

Mukhang nakuha naman niya ang nararamdaman ko kaya tumabi na ito ng upo sa akin at hinilig ang ulo ko sa dibdib niya. Biglang namuo iyong mga luha ko sa ginawa niya.

“Guys need to cry every once in a while.” Wika niya habang hinahaplos ang buhok ko.

“Ma, I’m sorry for disappointing you. Promise I won’t do it again.”

“Shhhhh, quiet. Nag-e-emote ako.”

Napakalas ako sa yakap nito at tiningnan siya. Kita kong nakapikit ito ngunit bakas din sa pisngi nito na nabasa ito ng luha. Kinabig niya ako ulit payakap sa kanya.

“I love you so much ma!”

“I love you more baby.”

Hindi na namin namalayang nakatulog na kaming dalawa sa sofa. Napasarap tulog ko dahil nagising na lang ako na may naaamoy akong ginigisang bawang at sibuyas. Napakabango. Bigla tuloy akong nagutom.

Tumayo ako at tumungo sa kusina. Iniyakap ko ang mga braso ko sa baywang niya.

“Gising ka na pala.”

Hindi ako sumagot.

“Naku naman, naglalambing baby ko. Hala magmumog ka na muna ng makakain na tayo. Lapit na rin maluto itong paborito mo.”

Hindi ako kumilos. Narinig kong itinigil niya ang paghahalo sa niluluto at hinarap ako.

“Aga-aga naman nito. Hey, ano? Ganyan na lang tayo hanggang maghapon?” wika niya.

Natawa ako sa inasal niya.

“I feel like hugging you all day ma. I’m safe when I’m in your arms.”

“Sus, bolero. Matapos mong makipaglandian kahapon maglalambing ka ngayon. Ano iyan bawi-bawi?”

“Kainis ka naman. Naglalambing na nga lang ako sa’yo eh. Tandaan mo ma, dalawang buwan din akong mawawala.”

“Ay oo nga pala. Sige diyan ka na lang buong maghapon para wala tayong magawa pareho.” Pambabalewala niya sa sinabi ko.

“KJ!” sambit ko sa kanya sabay kalas at tumungo na sa banyo para mag-ayos. Rinig ko pa ang pagtawa nito.

Matapos kong mag-ayos dumiretso na ako sa hapagkainan. Pagkaupo ko ay sabay na kaming nagdasal at sinimulan ng kumain.

“Your foods are great. One of the best in town.”

“In town lang?”

“Your foods are great. One of the best in the country.”

“Country lang?”

“Fine. Your foods are great. One of the best in the whole wide world kahit pa sa lahat ng universe sa kalawakan. Happy?”

Ngumiti lang itong nang-iinis.

“Ikaw sumosobra ka na huh. Kanina pang pagkagising ko basag na ako sa’yo.”

“Kasalanan ko?”

“May sinabi ako.”

At nagkukuwentuhan kaming dalawa habang nag-aagahan. Hindi sinasadyang masagi sa usapan namin ang update sa relasyon namin ni Aljohn.

“Hindi pa rin po kami nakakapag-usap hanggang ngayon.”

“Mukhang may katagalan na ring hindi nagpaparamdam iyon ah.”

“Miss ko na nga siya eh.”

“May balita ba nanay niya tungkol sa kanya?”

“Wala nga po eh. Ewan ko ba sa isang iyon bakit hindi magawanag magbalita man lang. Kakatampo na nga eh.”

“Hmmmm.”

Napatingin ako rito.

“Why?”

“Kaya ka siguro naglalandi dahil nami-miss mo siya at sa ganoong way mo inilalabas. Tama ba?”

“Hindi ah.”

“Lokohin mo pa ako. Mama mo kausap mo.”

“Ewan ko sa’yo.”

“Okay. Anyway, any plans sa pagre-review mo?”

“Baka luwas na kami ni Tonton next week para mag-enrol tsaka para maghanap ng matitirhan.”

“Hindi niyo na kailangang maghanap ng matutuluyan, nakakita na ako sa may Recto. Ayos naman iyong facilities and nakapagbayad na rin ako ng 18k doon para sa two months stay niyo.”

Nanlaki mata ko. “Seryoso?”

“Hindi joke lang.”

“Ma!”

“Oo nga. Ang kulit mo.”

Napatayo ako at niyakap siya ng mahigpit.

“Thank you so much ma! You’re the best mom in the whole wide world.”

“Naman. Ako pa ba?”

“I should tell this to Tonton.”

“Mamaya na kapag tapos na tayong kumain.”

At tinapos na nga naming dalawa ang pagkain namin. Ako na rin ang nagboluntaryong maghugas ng pinggan. Ramdam na ramdam ko ang good vibes na umaagos sa buong katawan ko. Matapos iyon ay dali-dali kong tinawagan si Tonton para ibalita iyong ginawa ni mama. Tuwang-tuwa ito sa sinabi ko at excited na ring makita iyong tutuluyan namin.

“Labas tayo mayang hapon Jay.”

Nagtaka naman ako.

“Saan tayo pupunta?”

“Magde-date tayo.”

“Weee, excited na ako. Saan tayo magde-date?”

“We’ll watch Harry Potter and the Half-blood Prince.”

“Really? Yes! Yes! Yes!”

Sa sobrang tuwa ko ay hinalikan ko si mama sa pisngi.

“Pero seriously ma, bakit mo ginagawa ito?”

“Siyempre nagdaan din ako sa ganyan dati. Alam ko ang stress ng pagrereview kaya naman gusto ko na bago ka ma-pressure sa pag-aaral, magawa mo naman sana makapag-enjoy.”

“Ang sweet naman. Pa-hug ulit.”

“Nakakarami ka na huh.”

“Aayaw?”

“May narinig?”

“Wala.”

“Wala naman pala. Come here give mama a hug.”

At binigyan ko nga siya ng isang napakahigpit na yakap.

I can tell how much I love my mom and lagi ko iyong ipinaparamdam sa kanya sa tuwing may pagkakataon. She deserves it lalo na’t mag-isa niya akong pinalaki. She’s been the greatest girl friend I ever had and have.

Nang mga bandang hapon na ay gumayak na kami para pumunta sa mall at manood ng movie. Hindi ko na nga maalala when’s the last time na nanood kami ng ganito. Nung high school or nung elementary? Hindi ko na maalala sa tagal.

Enjoy na enjoy akong kasama si mama sa loob ng sine. Kitang kita ko rito na masaya’t nag-e-enjoy din siya sa ginagawa niya. Nang matapos iyong pinapanood naming dalawa ay para itong bata na nagkukwento. Nangingiti ako sa inaasal ni mama.

“Para namang di tayo magkasama sa loob kung maka-kuwento ka.”

“Eh bakit ba nag-enjoy ako eh. Sus!”

“Sus sinabi mo pa. Tutok na tutok ka nga sa screen eh. Akala mo yata ililipat ng channel. Ganyan ka kapag gusto mo pinapanood mo eh, dedma sa kasama.” Tugon ko sabay tawa.

“Ganun talaga.”

Maya-maya pa ay natahimik na ito. Napagod ata sa kakasalita.

“Kain na tayo. Nagutom ako eh.”

“Sa bahay na lang.”

“Hindi na. Tinatamad ako magluto.”

“Sino nagsabi sa’yong ikaw magluluto?” sabi ko.

“Marunong ka?”

“Naman. Ano ba gusto mo? Hotdog, noodles o sunog na kanin?”

“Naku di bale na. Bili na lang tayo dito tsaka natin iuwi.”

“Huwag kang makulit ma huh. Pagbigyan mo na ako this time. Please?” Pagmamakaawa ko rito.

Pumayag naman siya.

“Punta lang ako sa supermarket ma libot ka muna sa department store.”

“Ayaw mong pasama sa akin?”

“Hindi na. Kaya ko na ito. Sobrang gutom ka na ba?”

“Medyo. Merienda naman muna tayo.”

“Sure. Saan mo gusto kumain?”

“Sa mura na lang.”

“Titipid?”

“Hindi naman.”

At dumiretso na nga kami sa Jollibee. Um-order na kami ng kakainin at aktong maglalabas ito ng pera ng pigilan ko.

“Ako na. Libre kita. Hanap ka na lang upuan natin.”

Nangiti siya sa inasta ko. Habang naghihintay sa orders ko ay ka-text ko si Tonton. Sinabi ko lang kung ano mga ginawa namin ni mama ngayon at tuwang-tuwa siyang malaman na nag-e-enjoy si mama. Pansamantala ko munang itinago phone ko kasi kumpleto na iyong order ko. Binuhat ko na ito at isa-isang hinanap kung saan pumwesto si mama. Kita ko naman na nasa may bandang dulo ito umupo sa may parang sofa.

“Sigurado ka bang magluluto ka pa?” tanong niya sa akin.

“Yup.”

“Anong oras na rin.” Sabi niya.

“Kaya yan. Trust me.”

“The last time na pinagkatiwalaan kita binali mo ng slight eh.”

“Ibang trust iyon. Basta I’ll make you proud.”

“Talaga lang huh.”

“Promise.”

“Okay.”

Matapos naming kumain ay naghiwalay na kami ni mama. Siya tumungo sa department store, ako naman ay sa supermarket. Dala-dala ang pushcart ay may biglang kumalabit sa balikat ko. Napatingin ako sa kumakalabit.

“Hey! Andito ka rin pala.”

Ngumiti lang siya.

“Nakita ko kayo ni tita kanina sa Jollibee kaso nahiya akong lumapit.”

“Bakit naman?”

“Mukha kasing nagsasaya kayo eh.”

“Okay.” At muli ko ng tinulak iyong cart. Sumunod naman siya.

“Tapos nung naghiwalay kayo sinundan na kita.”

“Stalker?”

“Siguro.” Sabay tawa niya. “Teka ano bang bibilhin mo?”

“Magluluto kasi ako para kay mama ngayon.”

“Naks, ang sweet naman.” Sabay agaw sa cart. Pinabayaan ko na lang.

“Ganun talaga.”

“Ano bang iluluto mo?”

“Paborito kasi ni mama iyong pork binagoongan kaya iyon sana balak kong gawin.”

“Mukhang masarap iyon ah.”

“Masarap talaga lalo na kapag ako ang may gawa.”

“Sige na lang.”

“Hoy Makko, tigilan mo ako huh.” Sambit ko ng biglang may bumundol sa likuran ko. “Aray ko!”

Tiningnan ko siya at kita ko na inis ito sa ginawa ko. Itutulak niya sana ito ulit ng panlakihan ko ito ng mata. Tumigil siya.

Itinuloy ko na ang pamimili ko hanggang sa tingin ko ay nabili ko na lahat ng ingredients. Agad na kaming pumila sa may counter.

“Anong plano mo ngayong summer?”

“Mag-review.”

“Para saan?”

“Board exam.”

“Saan?” tanong niya.

“Sa Manila.”

“Bakit ang layo? Meron naman tayo dito ah.”

“Doon namin napagkasunduan ni Tonton at ni mama.”

“Pwede ba akong sumama?”

“Magre-review ka din?”

“Pwede makasama ka lang.”

Parang may kung anong sumundot na kilig sa akin.

“Ewan ko sa’yo.” Naiilang kong sagot.

“Kelan niyo naman balak na lumuwas?” pag-iiba niya sa usapan.

“Sa Wednesday na.”

“Ah okay.” Sagot nito.

Matapos kaming mamili ni Mac ay lumabas na kami. Hindi naman ganun karami binili ko. Umalis na rin siya agad. Tinext ko naman na si mama na tapos na akong namili at nasa may labas lang ng department store naghihintay. Maya-maya pa ay lumabas na ito kasama ng ilang paper bags na hawak niya.

“Ilang saglit lang ako nawala parang kalahati na ng department store nabili mo ah.” Pang-aasar ko sa kanya.

“Well ganun talaga.”

“Tara na?”

“Yup.”

Tuluyan na nga kaming umuwi. Buti na lang hindi masyadong traffic kaya naman saglit lang ay nasa bahay na kami. Pagkapasok ay agad itong umupo sa sofa at nagpahinga samantalang ako ay dumiretso sa kusina para maghanda.

Inuna ko ng hiwain iyong karne para i-marinate bago iyong gulay. Nag-mince na rin ako ng garlic at onion. Hinayaan ko munang manuot iyong lasa ng asin sa karne bago ko ito inilagay sa mainit na kawali. Pinagmantika ko ito hanggang sa maging medyo crispy na siya. Isinunod ko iyong talong. Saglit lang ito maluto pagkatapos ay isinantabi ko muna. Mag-uumpisa na sana akong maggisa ng makita kong may nag-aabot ng bawang at sibuyas.

“Ma, ako na. Pahinga ka na lang doon.”

“Sure?”

“Yup.”

“Baka hindi mo kaya.”

“Kaya ko ito.”

“Okay. Nood muna ako sa sala.”

“Okay.”

Itinuloy ko na nga ang pagluluto. Gisa dito, gisa doon. Lagay nung karne at halo. Konti na lang at matatapos na akong magluto. Inilagay ko na iyong alamang para humalo sa lasa ng karne. Konting halo pa at timpla at tapos na akong magluto.

Nagluto na rin ako ng kanin. Para masigurong hindi ito masusunog ay sa rice cooker na ako nagsaing. Ayoko masira iyong dinner naming dalawa. Habang naghihintay na maluto iyong kanin ay naisipan ko namang ligpitin iyong mga ginamit ko. Hindi na rin naman nagtagal at naluto na iyong kanin. Naghain na ako at inaya na siyang dumulog.

“Ang bango naman ng niluto mo.”

“Siyempre naman. Ako pa?” pagmamayabang ko.

“Ano ba niluto mo?” sabay lapit sa lamesa. Napatda siya.

“Surprise!”

Nakita ko na naluluha siya.

“Bawal magdrama sa harap ng hapag. Magtatampo ang grasya.”

Dali-dali naman niyang pinigilan pagda-drama niya at umupo na.

“Tikman mo nga ma kung masarap.” Sabi ko rito na hindi pa rin ata makapaniwala.

“Masarap yan sigurado ako.”

“Eh, sige na.”

Kumuha naman siya ng kaunti at tinikman. Napangiti siya.

“Pwede na. Lasang binagoongan naman.” Kumento niya.

“Atleast pasado.” Pagmamayabang ko. “Alam kong paborito mo ito kaya ito na naisipan kong iluto.”

“Paano mo nalaman paano magluto nito?”

“Pinag-aralan ko sa internet kung paano tapos saka ko unti-unting pinagpraktisan sa tuwing wala ka.”

“Ah iyon ba iyong minsang nakagalitan kita dahil sa sobrang dumi ng kusina?” tumango lang ako. “Thank you Jay.”

“You’re welcome ma!”

Tuwang-tuwa ako na nagustuhan ni mama iyong ginawa ko. Nagulat kami na naubos naming dalawa iyong niluto ko kahit na nagmerienda pa kami sa labas kanina. Hindi ko na siya pinagtrabaho pa. Pumayag naman siya dahil sa sobrang pagod niya.

Matapos kong mag-asikaso sa baba ay pansamantala muna akong lumabas at nakita kong may tao sa gate. Paglapit ko ay parang bigla itong nawala. Namamalikmata lang siguro ako. Tumambay muna ako ng ilang minuto bag ko naisipang pumasok na at matulog. Napagpasyahan kong bukas na mag-empake at for sure mahihirapan akong maghanap ng damit na dadalhin.

(itutuloy)

Sunday, July 29, 2012

Minahal ni Bestfriend: Ryan part 14



             Kamusta po sa lahat ulit? ^_^ Yay!!

             Una sa lahat, ay gusto ko magpasalamat sa mga magagandang feedback na natanggap ko sa chapter 13. Sobrang ikinataba ng puso ko yun. At ano pa masasabi ko. Pasensya na din po sa mga di ko nareplyan sa comments. Pasensya na po talaga.

              Pangalawa po, Gusto ko pong pasalamatan unang una ang Bembem ko na laging andyan para sa akin all the way! Kay Jojie na syang gumawa ng cover, Kay Zeke, at kay Erwin F. Syempre po kay --makki--,demure, ivan d., MaRIOnE, jemryo,mc ern james, Tommy,J, iamronald, cuirous19,youcancallmeJM, Roan,anton, kyle from clark, ANDY, robertmendoza94@yahoo.com, _rayne, Riley, Jeh (Thanks uli!), Rovi Yuno, j20green, Heaven, j.v, erion, price arl, Mark Jayson Pionela, Judaskyle13, JD Javra,Jasper, ZROM60, kapitanismo, Eiji_monster, =dereck=, Riley, Chris, Lei, arvie04,John Gino Basinang, Red of Singapore, Josue Altoveros, Nico, kean tongol, ryan lee,  Anthon Gonzales, Edward, Christian, arljhay, hula_boy, 21, totix, erickvladd, calvin, PIP, J, -London-, Down D. Line, ,Mel Gibson, jrvr, vinz_uan, mon, Queckenstedt, kean tongol, Atsea, Bonzai, ryan lee, -rob-, IAN, JM MJ, Jay-Ar, robert, Ryvis Tan, vincent28, Jhumer Andres, shane, Nico, Bonzai, dhyames, wexersz_15, Ras, EUS, Iamrex, LordPauldemort, itsmethirdy,  ryan lee, shane, Jhumer Andres, Hiya!, Jay-ar, renxz, pangz, jaymefrompalawan, Ryvis Tan, jamespott, Rez of Bacolod, Silent_al, ariel loniga, jheyjhey javier, maybe, g, patryckjr, Enrique, iRead,wil, jae.jae, RGEEE, Jim of Pangasinan, xheanne, eric sioson, Cloyd, LEI, Moon Sung-Min, meloh, _june_, JD Javra, d^,^b camotes \m/hunk, nam, itsmethirdy, =jess=, Marcanthony, knight_in_shining_armor(hehehe), nam, Danielle, alejojohn,   _unspoken_words_, akosijames, Nicholadia, Enrique, lloydie, LemLem, Jayar, Nico, Unknown, Aldrin, , _alelojohn, Dada Marcelo, cris bautista, Malachimark, -erickboi-, Yoshi, Karl rickson, online via ginno, Nikko Ramos, toffer lopez, Prince Pao, ALex, ja, kris, ramzter, Jm_virgin2009, Marlone, edrich of cebu, Archivald, russ, Mars, foxriver, Burj of Abu Dhabi, maybe, pd, mykel22, ampugeh, mark5337, ALDRIN, Al, brenthotz18, toffer lopez, Prince Pao, MarcAnthony, - marcus -, Nikko Ramos, Rands of QC, harry, alex, .paisano, jay.19.bi, Pancookie, cris bautista, Bri, Alexis Gacayan, Paolo Escaba, tj, nikk, eric sioson, -rom-, shingha, Mr.handsome, Mac, nivz, MP of Pasig, ilyrars, erik, .lordsun pogie, Enzo12, Tnito Schrugs, aeigh27 of binan laguna, cris bautista, JC SHIN, marlboro, monty, cazlhers@yahoo.com, fixboy, jay Tagaro, kris, Keanu Reeves, Marky, -rom-, foxriver, diumar, P.Y.S.H, edrich of cebu, bon-bon, Gerald, dhenxo (UTOL!!), kira, Uri_KiDo, Arnold Lachica, at kay Kuya Mike. At syempre sa mga anonymous at silent readers po. :)


             Pangatlo, gusto ko lang promote blog ko. Lol. Kapalan lang sandali. aahehehehe. Yung mga gusto pong magfollow, maraming salamat po. www.darkkenstories.blogspot.com. Thank you po  muli!


              Pang-apat. Sa mga gusto pa din pong mag add sa akin sa fb, i-add lang po ako - dizzy18ocho@yahoo.com - PAKIUSAP lang po na mag iwan po kau ng message. Maraming salamat po. Oh sya, di na ko magdadaldal pa! Enjoy na lang po.


               COMMENTS AND VIOLENT REEACTIONS HIGHLY APPRECIATED



Friday, July 27, 2012

Stuffed Toy

WARNING: This post contains scenes which are not suitable for readers under 18.

By: Mikejuha
email: getmybox@hotmail.com
fb: getmybox@yahoo.com


-----------------------------------

“Mikoooo!!! What is this again?!!!”

My mom. I knew what she’s screaming at again. She saw my newest stuffed animal which I hid inside my closet. From time to time, she comes to my room to get my laundry or simply check it for no reason. I expected that scream already. It’s the same reaction over and over.

I rushed to my room. When I saw mom there, I did not say anything. I just stared at her.

“This rabbit was still alive yesterday when you bought it. Don’t tell me it died again of a mysterious circumstance and that’s the reason you stuffed it?!”

I just stood there. I knew that if I would reason out or say any word, she would never believe it. It’s the same thing over and over. I do things, she demands reasons and when I give explanations, she doesn’t believe them. And the sermon prolongs and repeats all over. So, it’s better to keep a shut mouth until she leaves me alone in peace.

And that’s what I did. After a seemingly endless litany of things about animal rights, cruelty, compassion and everything, she left grumpily.

It’s one of the things that I and my mom disagree. I mean… stepmom.

Actually, my real mom left me and my dad when I was ten years old. When I reached fourteen my dad married my step mom. When I turned eighteen, my dad left us too, to a place nobody knows.

I still remember the last time I saw my dad. He and mom were in the receiving room of our house, exchanging fits of anger. I could still hear it in my mind when mom was pleading for dad not to leave us. But he was furious and even hit mom on the face. He left anyway, leaving me under the care of my stepmom whom I consider my real mom now. She later told me that dad had a mistress and he emigrate with her to another country.

So I developed this phobia of being left behind by loved ones.

This fear started when I was ten. I had this pet dog for about a year but it got killed when it was hit by a car. I was so depressed that time. With what happened, I kept the dog’s body inside a sealed box in my room. I didn’t know how to preserve a dead body. So I just watched my little dog’s decomposed...

It was painful. And the pain of losing a loved one was compounded when my mom and dad left me later.

In spite of my dad gone, my stepmom continued to care for me. She treated me like her own kid and made me feel loved. That’s how I learned to love her. Despite our little arguments, we have each other.

One day, mom had a visitor. “Miko, meet Marco... a friend.” Mom introduced his friend.

Marco was a tall, good-looking hunk, probably in his early twenties. His hair was long and wavy, his nose pointed, and his even set of teeth showed when he released that alluring smile. He wore jeans and a blue-striped semi-fit shirt that revealed his well-built body. I extended my hand for a handshake.

Marco grabbed it. “Nice to meet you Miko!”

I released a faint smile. I looked him in the eyes. “Nice to meet you too.” I replied and then hurriedly left to my room. There was jealousy deep in me. I knew that Marco was her boyfriend. I heard it from other people; they say that my mom has a young good-looking boyfriend. That made me mad.

While I was room, I could hear them talk and occasionally guffaw and giggle. There was a weird feeling I couldn’t understand. I could sense that mom was in love with him. And it was not impossible for Marco to really fall for her. At 35, mom still looks fit, sexy and her age doesn’t show. She is still very beautiful.

And that makes me all the more jealous... Marco and mom seems a perfect match. If they decide to get married, I wouldn’t know what will happen to me. I was not ready to accept another man in the family; much less a non-relative. And I was not ready either to have someone steal her attention. With my mom and dad gone, I couldn’t afford to lose her too.

I didn’t know what to do. All I knew was that I had to do something.

“Mikooooo!!!” Mom released that familiar scream again.  

I rushed to my room and there I found her in front of my closet. It was already opened and inside it were my stuffed animals – cats, some birds, a rabbit, a mouse, dogs, a rooster, pigeons, a pig, a turtle, even a fish. I just stood there waiting for her next words.

“That new cat! Where did you get it? Did you kill it too? Why can’t you stop this madness Miko? Stop it! You are killing animals! Don’t you know that?”

“I’m not killing animals, mom! I gave them a life that is free from death, free from pain!”

“What??? Are you God? This is insane!”

“I love these animals mom. That’s why I keep them.”

“At the expense of their life!” she yelled as she left.   

I was left there. She was right. I killed most of those animals. But I don’t know. I can’t just stop myself from doing it.

One afternoon, Marco visited again. But mom wasn’t around. “She has a seminar in Manila and she won’t be home until tomorrow evening.” I told him

He was about to leave when out of nowhere, I spontaneously uttered, “Why won’t you stay?”

“I’m sorry?” he snapped turning his head towards me.

“Why won’t you stay? While mom isn’t around, you can spend time with me... your future step-son.” I said.

His eyes widened in excitement. He released a big grin on his face, messed my hair with his hand and said, “Why not? Nice idea!”

He went inside, sat on the sofa as I went for the big bottle of gin on the shelf.

“So what is your idea of a good bonding with your future step-dad, Miko!”

“How about a drink?” as I showed him the bottle of gin.

He laughed. He could not have imagined that I drink.

So, we drank.

“I haven’t seen you going out or play something like basketball or any sport like the other boys. How do you spend your spare time Miko?”

“First of all, I’m not a boy anymore. I’m turning twenty in three months...”

“Oww... that’s good.” He nodded. “So, what do you do?”

“I stuff animals...”

“What?”

“Animals... I stuff them. That’s what I do. I love it”

“You mean dead animals.”

“Of course… dead animals. You don’t stuff live animals, do you?”

We both bust into laughter.

“So, where are these stuffed ‘dead’ animals now?” emphasizing the word “dead”

“In my room. Do you want to see them? Mom hates them, so I keep them inside my closet.”

“Ok… I don’t hate stuffed animals. I like them. Come on! Let’s see them!” was his excited reaction as he stood up.

I stood up too, brought with me the drinks and the ice bucket. I wanted us to continue drinking in my room.

When we reached inside, I placed the wine and the ice bucket on the table as he remained standing near the door, watching my every move.

I went to the closet door and slowly opened it, trying to raise his excitement.

“Whoaaaaaa! Shit! They all look real! How did you do that?” as I saw his eyes bulged in amazement of what he saw.

“Experience! And it’s always better if the animals were alive before stuffing.” As I extended to him the glass of wine.

He took the glass and drank. “You mean... immediately after they die, you stuff them.”

“Yeah, with fresh blood and all!”

“Amazing! You are very talented!”

“Thanks.”

We were halfway through the bottle when I felt that he was already drunk. I could feel the tipsiness on my head too. I reached for the remote and open the TV. I played the bold movie on my DVD too.

There was silence between us. The only sound that we could hear was the moaning coming out from the bold movie. He continued to drink, his eyes were transfixed to the monitor.

I stood up and removed my shirt, dumped it on the floor. Then I pulled down my pants, dumped it on the floor too. And with only my brief on, I lazily dropped my body on the bed. “I am already drunkkkk!” I exclaimed.

“D-do you want me to leave?” Was his answer.

“No... I want you to lay beside me here on my bed.” Was my candid reply.

There was a pause. He looked at me like his eyes were asking if I really meant what I said.

“Please...” I pleaded, my arm stretched towards his direction as if wanting to hold him.

He struggled to stand up. I could still see how he tried to straighten his balance. He removed his t-shirt, dumped it haphazardly on the floor. He unbuckled his pants, untangle the buttons of his fly, and shoved it down.

When he tried to stand again, I could see from his white boxers the big bulge of his manhood. He had a hard-on!  

I was like in a trance to see him in that position. I could see his sexy body; his sculpted chest, his six-pack abs, his muscular thighs, and the pubes running from his chest down his navel and into the under-part of his boxers. I knew where the line ended... My mind was tickled by the thought of how huge that thing he was hiding under his boxers.

He walked towards the bed. I moved to give him a space as he dropped his body next to mine.

I immediately grabbed his head and kissed his lips. He didn’t protest. I grabbed his body tight. We kissed like we both wanted it to happen. He kissed me like he wanted me for the rest of his life.

I played my tongue inside his mouth. An unmistakable tingling sensation overwhelmed me. That was the first time in my life to kiss a man. I could hardly explain the feeling. It was compelling. “Was it the alcohol? Or was it the thought of Marco trying to steal my mom from me?” My mind screamed.

So I continued to kiss him savoring the unexplainable sensation. He returned my hugs and caresses. We kissed like we famished for that sensual desire.

Then I mounted myself above Marco, ran my tongue into his face, ears, neck, chest, licking it for some minutes. And when I sucked his nipples, I felt like he was about to explode. I stayed there for another minutes before working it down to his navel. I hurriedly pulled down his white boxers short and almost instantaneously, I slotted his hard-on into my mouth. He released a deep moan, “Ahhhhh! Ahhhhh! Ahhhhhh!” as my head oscillated up-and-down his crotch, his hands guiding my head.

When he could no longer hold on, he rose up, pulled me up into all fours. He shoved down my brief. His hand reached for the lubricant on the side table, poured it into his palm, rubbed it into his hard on. As he entered me from behind, I jerked but I continued to mount my butt into his staff. Inch by inch he got in. I released a huge moan. It was so painful but I tried to endure it. “Arrrrghhhhh! Ohhhhhhh! Ahhhhhh!” He ran his hand over my body, caressing it while our tongues played together inside our mouths. He pounded me slowly in the beginning but as the pain started to lessen and I started to moan and arched one of my hands to his butt, his pounding intensified. Until he released his hard-on from my behind, hurriedly pulled my hair, guiding me to position my face into his cock as his semen exploded into my mouth.

He lay flat on the bed as I kept stroking myself over him, my mouth sealed his. His hand reached for my hard-on and I allowed him to stroke it. When I felt like I was about to explode too, I bit Marco’s lip. Marco knew it, so he stroke my cock harder until my semen splattered all over his belly.

We continued to kiss until both of us lay flat on the bed gasping.

Then we slept, our arms arched over each other’s body.

It was 7 in the morning when I woke up. My head was heavy and I felt queasy. As I turned to Marco, he was still asleep.

I flipped to his side. I planted a kiss on his lips.

“Uhhhhmmmmm!” He moaned and opened his eyes. When he saw me, there was a smile on his face, “I’m sorry...” he said.

I pressed my finger over his lips. “You don’t have to. I like what we did...”

He just smiled. Suddenly, he rose up. “What time is it?”

“Nine in the morning!”

“Shit! I am late!”

He collected his clothes on the floor and instantly left telling me, “This is just our little secret huh!”

I nodded.

I couldn’t figure out with how I really felt about what happened. I was happy and at the same time sad; happy because I felt a certain degree of victory with my plan; sad because he rightfully belonged to my mom. I don’t know. I knew I felt something.

Days passed and my feelings for Marco grew. I knew it was love. I felt bad and jealous when he would pay a visit and there was mom with him. I felt worse if he doesn’t come at all.

And for Marco, he treated me like nothing happened between us. It’s like everything was just a game for him; something trivial. It made me all the more very sad.

Sometimes when he would come and they would stay at the receiving room, I would intentionally sit in front of them, pretend to read a book although my ears would listen to everything they were talking. As I did that, I would secretly stare at him. Sometimes, I could catch him secretly staring at me too. I didn’t know what’s on his mind. But for me, I was jealous... very jealous.

Until mom formally introduced Marco to me as his fiancĂ©. “We plan to get married after six months Miko... After that we will have Tour to Europe.”

It was like my world collapsed. I looked at her finger. I could see a beautiful gold ring with a diamond centerpiece.

I was angry, I was inconsolable. But I kept my calm. On the outside, I never showed that I was affected. But on the inside, it was like a volcano was ready to explode.

I secretly opened mom’s cp and searched for Marco’s number. I kept it and waited for the opportune time to give him a call.

One day, mom left for a seminar in Hongkong. She would be there for two days. That was the opportune time I was waiting. I called Marco. “This is it...” I murmured.

“Hello!” the person on the other line answered.

“This is Miko. How are you Marco?”

“Oh... Hi! How are Miko?”

“I’m fine. And you?”

“I’m good. What’s up? I know your mom is not around. So what can I do for you?”

“Can you come?”

“I’m a little busy but if you insist, I’ll be there at 7pm.”

“Good. I’ll wait for you.”

He came at 7:30.

“So what’s up?” He said as he got into the receiving room. He looked so enticing in his faded jeans and semi-fit tee.

“Nothing! I just missed you.” was my casual reply.

“Oww... I missed you too.”

“Have you eaten your dinner yet?” I asked.

“O yeah, I’m full.”

“Good.” I said as I led him to my room. He followed.

When we were inside, I immediately offered him the alcohol. “Thanks” he said as he received it. It was as if he knew what I wanted. He sat on the edge of the bed while he continued to sip his drink. “You missed me huh!” he teased as he winked and released a naughty smile.

“Yeah. Why... just because you are engaged with mom doesn’t mean I can’t ask you to come.” I said as I sat beside him.

“Of course you can ask me. Anytime!”

“I love you...” I said in a serious tone as I hurried to gulp the alcohol in my glass, not wanting to see his reaction. I wanted to get drunk instantly.

There was silence. He was dumbfounded. He figured for the right words to say.

When I looked at him, he was biting his lip. “Ok... you don’t love me. What can I do?”

He arched his arm around my shoulder “Miko, please understand. I have only one heart. And I can give this one heart only to your mom.”

I did not answer. I felt the surge of tears rolling down my cheeks.

“B-but if you want me, it’s ok. W-we can do this, of course... secretly.” He said as his fingers tried to wipe the tears from my face. “You can love me. It’s ok...”

I stood up, remove my clothes and faced him. “Then make me happy...”

He managed to gulp the entire contents of alcohol in his glass. Then he stood up and removed his clothes too. He faced me. He was already drunk. And… naked.

As I looked at him, it was like I just met him for the first time. It seemed that my intoxication had vanished and my eyes could only admire his immaculate face, his dark and pronounced eyebrows, nice set of teeth, red beautiful lips and long pointed nose. His eyes seemed to speak; his long and wavy hair looked clean and fresh. On his muscled chest were soft hairs aligning down to his six-pack abs and navel and down to his bulge. He was in great shape; a modern-day Adonis

He stared at me. It was like eternity. I felt my heart beat so fast. Then he grabbed my hair and kissed my lips. “Hhhmmmfffpptt!” I moaned.

As we were kissing, we dropped our body on the bed.

I lay still there, just feeling the touch of our skins. My tongue played inside his mouth. I mounted myself on top of him. I run my lips over his chest, his nipples... I felt his hard-on with my hand and stroked it as I continued playing my lips over his navel.

Later, he pushed my head down, and so I licked his staff for a while then slotted it into my mouth and maneuvered it. I sucked it like it was my last.

A few minutes, Marco pulled himself and reached for the lubricant. He poured it into his palm, rubbed onto his cock.

I knew what he wanted. I grabbed the lubricant from his hand, put some on my behind and squatted on his crotch slowly and carefully. And when the whole length of his hard-on was inside me, I released a huge moan, “AHHHHHHHHHH!” as he maneuvered me from below with the upward-downward motion of his crotch.

After some minutes, he let me lie on my back, arched my legs upward on his soulders as his arms were braced over the bed. Then he entered me, our faces directly facing each other. That was where Marco intensified his pounding. I stroked myself harder and harder, “M-marco, I’m comingggg, I’m coming! Ahhhhhhh!” He sealed my lips with his lips as my semen squirted over my chest and belly. Almost instantly, he removed himself from inside me, “Ahhhh, am coming too Miko, am comingggggg! Ahhhhhhh! Ahhhhhhhh!” stroking his hard-on. I hurriedly crouched  facing his cock, my left hand held his butt while my right continued to hold my staff as my mouth sucked up every drop of his sperm.

When he was done, he reached for my mouth, our tongues played with our spit inside, savoring the taste of his semen. Then he licked my face, neck, chest, belly tasting our spilled over cum. He licked every part of my body, until his lips searched back for my lips. We hugged in total exhaustion; our bodies were wet and slimy all over with the mixture of our sperm, saliva, and sweat.

We stayed that way for a couple of minutes, caressing, kissing, hugging... No one said any word. We just felt each other while I relished that feeling I can only experience from Marco.

Then he brushed my hair with his hand, “Miko, there is something I would like to say...”

“Go ahead...” I answered softly.

“I have to admit, I like what we did... I do. I really do.”

I released a faint smile as I placed my finger over his lips. “I know...” I whispered. “Just go to sleep.”

Mom arrived the following day.

I was in the kitchen when suddenly, “MIKOOOOOOOOOOOOOOOO!!!”

I knew it. It was the same familiar scream; only that it was quite louder and scarier that time. She must have seen again my newest stuffed animal.

I rushed to my room expecting that she would deafen me with her litany. But when I entered the room, I saw her laying flat on the floor. She fell unconscious.

I looked at the inside of my half-opened closet. I fully opened it.

There I saw my new stuffed animal. He looked so alive, so real. My eyes could only admire his immaculate face, his dark and pronounced eyebrows, nice set of teeth, red beautiful lips and long pointed nose. His eyes seemed to speak; his long and wavy hair looked clean and fresh. On his muscled chest were soft hairs aligning down to his six-pack abs and navel and down to his manhood. He was in great shape; a modern-day Adonis.

I leaned over and pressed my ear for some seconds to check if he was breathing. “Ah... I forgot. I crushed his only one heart so no one will ever own it.” I murmured.

I closed the closet. My attention was focused on my mom. I took the injection from my drawer. It was the same injection I gave to Marco.

“Mom... just go to sleep” I whispered as I injected into her body the poison.

I pulled her body through the secret passage of my room leading to the cellar. It was still fresh on my mind when dad revealed to me that secret passage in my room. “Son… use this secret passage in case of emergency, or when you want to escape from something.” I was so happy to learn about it. Since I was a kid, I had always wanted to do something strange, something different, something out-of-the-ordinary. 

Meanwhile, it was tough dragging mom through the narrow secret passage. When we were already at the cellar, I opened a closet and positioned mom’s body upright inside it. She was heavy. I didn’t remove her innards, unlike what I did to Marco and all my stuffed toys. It was a hard job and I knew that the cellar was enough to contain the stench of death.

When I was done, I opened the closet next to my mom’s. It was a long time. I still remember everything. “Dad, I’m sorry I haven’t visited you for a long time. But mom is here now. You won’t be alone anymore...”

End.

FOLLOW US

Follow us in
- Friendster: www.friendster.com/msob
- Twitter: twitter.com/msoblue
- Facebook

Add michaelshadesofblue as your friend in facebook, friendster, and twitter: juha.michael@gmail.com

Disclaimer

All images and videos in this site are copyrights of their respective owners and "MSOB" claims no credit unless otherwise acknowledged. If you own the rights to any of the images or videos and do not wish them to appear on this site please, contact us at getmybox@hotmail.com and the items in question will be promptly removed.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails