Instinct

By: White_Pal

BLOG: http://gabbysjourneyofheart.blogspot.com/

FB: whitepal888@yahoo.com

Welcome to the 3rd episode of GM's Diary. Sana po magustuhan niyo. Malapit nang magbago ang buhay ko (GM), ABANGAN! :)

(Previous GM’s Diary Entry, Valentine)

==============================

INSTINCT

GM's DIARY entry # 3

Somewhere in February 2012...

Ibinagsak ko ang aking katawan sa malambot kong double-size bed na color white and blue. It’s been a long tiring day. Napahikab ako at napapikit. Out of nowhere ay bigla ko siyang naalala.

Shit! Bakit ba siya biglang sumisingit sa utak ko?

Hinawi ko ang kurtinang katabi ng aking kama at sumilip sa labas. Tumama ang mainit na sinag ng araw sa aking mukha. Napapikit ako.

He’s gone now okay? Wala na siya, hindi ka na niya kailangan kaya huwag mo na siyang isipin pa.

Ako’y nagpakawala ng isang buntong hininga. Inikot ko ang aking mga mata sa kwarto. I noticed papers and folders scattered around the desk. T-shirts, shorts, at jeans ay nakakalat sa lapag. Parang binagyo ang aking kwarto. Gusto kong ayusin ngunit wala akong ganang mag-ayos. Muli akong napaisip sa mga bagay-bagay. Ramdam ko ang hanging tumatama sa aking katawan mula sa electric fan. Nakaramdam ako ng pagka-antok. Muli ko siyang naalala.

Nasa ganoon akong pag-iisip nang maalala ko na mayroon pala akong dapat sabihin sa aking ina. Tumayo ako at kinuha ang isang slip galing sa bag at agad na dumiretso sa pinto palabas ng kwarto. Tinungo ko ang pintuang katabi ng aking kwarto sa kaliwa at kumatok.

“Pasok.” Sabi niya.

Marahan kong pinihit ang doorknob at binuksan ito. Sa aking pagpasok ay nasilayan ko ang aking ina.

“Yes anak?” Nakangiti niyang bati.

“Ma, next month na pala yung Paris tour namin. Bali sa Friday na yung first down payment.”

“Magkano?”

Inabot ko sa kanya ang payment slip at tiningnan ito. Napabuntong hininga siya.

“Grabe GM sabay-sabay ang gastos natin.”

Napabuntong hininga ako. Naalala ko ang mga patong-pato na problema sa bahay pati na rin ang pansarili kong problema. Nakaramdam ako ng bigat sa aking dibdib.

“Alam mo after nitong trip mo, walang-wala na tayong pera. Yung tuition ng kapatid mo kakabayad ko lang. Buti na lang next term OJT ka na.” Sabi niya.

Napailing ako at napayuko.

“Pero alam mo anak, kung titingnan mo mabuti, napakabait ng diyos.”

Napatingin ako sa kanya. Nakita ko siyang nakangiti.

“Kasi kung titingnan mo, noon pa man, pinlano niya ang lahat ng ito. Noong papasok ka pa lang ng college pinagdasal ko na ilagay ka sa eskwelahan na nararapat para sa iyo. Isang eskwelahan na makakabuti para sa iyo at tingnan mo ngayon. Sa edad mong yan anak napaka-swerte mo. Bibihira ang taong nabibigyan ng ganyang opportunity. Nagpunta kang Bohol, Davao, Palawan, Beijing, at ngayon Paris and Rome. Ang swerte-swerte mo anak.” Sabi niya habang nakangiti. Napangiti rin ako.

“Yung sa akin, alam kong pinlano rin ito ng diyos. Hindi ko pa man alam ang dahilan ngayon ngunit alam kong parte ito ng plano niya.” Tukoy niya sa naging problema niya.

Napaisip ako. Tama nga naman si Mama, lahat ay pinlano ng diyos from day one.

“Anak, kung meron mang mga nangyayari sa ating hindi maganda, huwag mong sisisihin ang diyos ha, kasi lahat ng problema, hirap, sakit, lahat yun may dahilan.”

Parang bumagsak ang kisame ng aming bahay sa aking ulo nang marinig ko iyon. Muli kong naalala ang taong dahilan ng aking paghihirap, ang dahilan ng pagiging miserable ko… si PJ.

Binigyan ko siya ng isang ngiti. Agad akong nagpaalam palabas at dumiretso sa aking kwarto. Sinara ko ang pinto at napabuntong hininga. The moment I shut the door, I felt a sudden pang of loneliness as my chest got heavy. My heart is pounding as if it’s going to explode. My hands are trembling. A gush of tears clouded my eyes. Tears were unstoppable as I close my eyes. Napatakip ako sa aking mukha at napahagulgol.

Alam kaya ni Mama ang problema ko? Alam kaya niya ang gabi-gabi kong pag-iyak? Alam kaya niya ang hirap na dinaranas ko sa araw-araw dahil sa pagmamahal ko kay PJ?

Hindi ko maipaliwanag ang sakit na aking nararamdaman.

Napaluhod ako at di sinasadyang nasuntok ang sahig. Napayuko ako, patuloy pa rin ang walang katapusang pag-iyak. Gusto kong magsisisigaw ngunit hindi ko magawa dahil maririnig ni Mama sa kabilang kwarto. I was just there, wailing in the pit of despair.

Ilang sandal pa’y inangat ko ang aking ulo. Nakita ko ang sinag ng araw na nagmumula sa bintana ng aking kwarto habang ang kurtina nito’y hinahangin ng buga ng Electric fan. Muli naalala ko ang sinabi ni Mama.

Lahat ng bagay ay pinlano ng diyos from day one.

Nakatingin pa rin ako doon nang makita ko ang isang white-tiger stuffed toy na nakapatong sa may ulunan ng aking kama. Tumayo ako at lumapit dito. Kinuha ko ito at humiga paharap sa bintana ng aking kwarto. I saw a light, a light of hope. Pinunasan ko ang aking luha at nagbigay ng isang ngiti.

Tama si Mama... In time, malalaman ko ang dahilan. And I know God has a better plan.

(Next GM’s Diary Entry, Vision)